Al een paar dagen stonden er schijnbaar loze hekken op het Kasteelplein en in het Valkenberg. Vandaag zijn er werkzaamheden begonnen maar wat zouden ze gaan doen?
Als de gemeente een nieuw bloemperk wil aanleggen dan is dit wel erg serieus materiaal op het Kasteelplein.
Waarschijnlijk moet ik nog een tijdje blijven raden wat dit gaat worden. Breda, Valkenberg.
De Houtmarkt in Breda is overspannen met stroken
gele stof. Dat in combinatie met de ochtendzon
geeft een erg positief beeld.
Breda, Houtmarkt(passage).
De tentoonstelling van Marcel Pinas is nog
te zien in Breda.
Vorige week was er een lezing van zijn neef/broer Ronald Dijkman
over het Afákaschrift.
Naast de vormgeving van de tekens werd stilgestaan bij
het ontstaan van het schrift in 1908 en hedendaags gebruik.
Veel gebruikers zijn er niet van het schrift maar
des te meer verdienen de ‘verdedigers’ van het
schrift onze bewondering.
Ronald Dijkman bij het begin van de lezing waar een grote groep mensen op af gekomen was.
Ik moet me schamen want ik weet nu al niet meer war hier staat. Wat me wel bij gebleven is dat ieder teken staat voor een aantal klankcombinaties. Dat heeft tot gevolg dat je uit de context moet opmaken hoe een tekst eigenlijk bedoeld is. En de kronkel uit te titel heeft betrekking op een van de conventies om altijd aan de onderkant van een tekst een kronkellijntje op te nemen, om aan de tegen dat dit de onderkant van de tekst is.
Na de lezing was er tijd om stil te staan bij al het werk dat verzet is door Club Solo en de vrijwilligers. Marcel Pinas had zich achter in de zaal opgesteld maar kwam naar voor toen het zijn beurt was voor een speech.
Het resultaat zou je bijna vergeten maar dat mag er zijn: Club Solo, Marcel Pinas, Goontapu.
Nadat ik gisteravond mijn blog had gemaakt
ben ik nog even naar de hotspots in de binnenstad
van Breda gelopen.
Vanaf de Hoge Brug, met gezicht naar de Vismarktstraat, leverde dat dit beeld op. Het ziet er op de foto drukker uit dan het in werkelijkheid was. Vooral net over de brug, bij het podium rechts stonden meer mensen. In de Vismarktstraat kon je goed lopen.
Zo tegen 20:00 uur draaide de restaurants nog goed.
Vanuit de Vismarktstraat loop je dan de Havermarkt op. Daar werd het druk. De doorgang met de Torenstraat was grotendeels afgesloten. Mij werd niet helemaal duidelijk waarom.
Het was zonnig weer in Breda. Maar het werd al snel frisser in de schaduw. De meeste mensen merkten daar niet zo veel van, want er waren er al veel, heel erg moe.
Hier sta ik te wachten voor de afzetting naar de Torenstraat en kijk nog even terug over de Havermarkt. De kroegen hier zullen weer heel goed verdiend hebben met nieuwe hoge prijzen voor een slecht getapt, bodempje bier in een plastic beker.
Dit is de afzetting tussen de Havermarkt en de Torenstraat.
Op het Kerkplein was een optreden aan de gang. De Grote Markt en Reigerstraat waren rond die tijd zo goed als leeg.
Het zag er wel naar uit dat de mensen het gezellig hadden.
Daar gaat het om.
Het voordeel van in de stad wonen is natuurlijk dat je midden in de festiviteiten zit zo gauw je buiten stapt. Vandaag ben ik dan ook twee keer naar de Vrijmarkt in Breda geweest. Een keer zo rond 09:00 uur en aan het begin van de middag. Ik maakte een kleine reeks foto’s en die toon ik hier.
De kramen op het Kasteelplein waren nog bijna allemaal leeg. Dat zou snel veranderen maar gaf mij tijd om mijn plan een beetje aan te passen.
Eerst maar even naar de bakker. Of deze leden van ‘D’n vuilen ‘oek’ dat ook gaan doen vanuit de Veemarktstraat in Breda weet ik niet maar volgens mij begonnen zij met een aubade aan het Stadhuis op de Grote Markt.
Gisteren noemde ik Het zwarte schaap al even. De muts stond vanmorgen goed tussen de oren.
Het was nog rustig op de Vrijmarkt. Dat gaf mij alle tijd om rustig de boeken te bekijken. Helaas waren er veel kinderboeken (die ik niet verzamel of lees), was er één boek dat ik wel had willen kopen (maar 4 euro vind ik te duur voor op een vrijmarkt), was er veel kinderkleding en waren er veel spelletjes en puzzels. Leuk voor de andere kopers.
Of deze mondkapjes aan het eind van de middag allemaal verkocht zijn, weet ik niet.
Uiteindelijk kocht ik dit boekje: Lulu Wang, Het witte feest. Leuk, een boekje over het ‘witte feest’ dat je op het bij uitstek Oranje-feest koopt. Het boekje is een uitgave van Magazijn de Bijenkorf bv uit 1999 ter gelegenheid van De Literaire Boekenmaand. Ik heb een paar pagina’s gelezen en ik vind het een leuke schrijfstijl. Overigens is het onderwerp van het boekje niet zo leuk.
Ergens anders in het centrum zag ik een boekwinkel met een oranje etalage.
Tegen die tijd, aan het begin van de middag, was het veel drukker in het Valkenberg bij de vrijmarkt.
Heel druk was het met 538-gangers die van het station naar het festivalterrein geleid werden. Nu is het bijna 20:00 uur en ik hoor dat het feest in het centrum nog in volle gang is. Het festival zal ook nog wel niet beëindigd zijn.
Vanochtend waren er al voorbereidingen deels gedaan
en ik zag dat er al mensen druk bezig waren in Breda.
Zo was er iemand het zwarte schaap in de Halstraat
al een oranje muts aan het opzetten.
Dranghekken klaar voor gebruik op het Kasteelplein.
Extra borden/versperringen in de Catharinastraat.
Bierinstallaties op de Grote Markt.
Podiumbouw in de St. Janstraat.
Podium op het Kerkplein.
Eerst nog even stoelen opruimen op de Havermarkt. Het zal niet lang meer duren en dan begin onder andere hier de Koningsnacht in Breda.
Afgelopen donderdag stond er een 5-bollen-recentie in het NRC over de tentoonstelling van Marcel Pinas in Club Solo in Breda. Een waardering waar ik me helemaal in kan vinden maar dat zal de trouwe bezoeker niet verbazen. Hieronder een meer leesbare versie van het artikel van Lucette ter Borg.
De Wilhelminafontein op de kop van de Sophiastraat in Breda wordt omringd door een bloemperk. Als enige tijd staan deze prachtige tulpen daarin in bloei. Ik kon het vandaag niet laten om er even te stoppen en deze foto’s te maken.
De gevangenis is geen gevangenis meer.
De gevangenis is de FutureDome in Breda.
Maar op een van de voormalige luchtplaatsen groeien
paardenbloemen. Ja met een ‘N’.
Paardenbloemen hebben een schitterende manier om hun zaden te verspreiden. Je blijft er naar kijken. Slim en teer maar wel met opzet teer. Want als die prachtige pluizenbol niet uit elkaar gaat dan worden de zaden niet verspreid.
Natuurlijk ben ik niet iedere marktdag, vroeg op de markt. Dus misschien is de combinatie markt en fontein van vandaag niet de eerste keer. Maar voor mij was dat het wel.
Voor de marktkooplieden was het nog een beetje onwennig.
Als je gaat wandelen heb je kans dat je iets ziet.
Breda, Veemarktstraat. Tussen de terrasstoelen.
Breda, Veemarktstraat. Ze kunnen wel als kunst gepresenteerd worden maar dit is natuurlijk kitsch. In de etalage van een hammenwinkel.
Vijftig tinten wit in het Valkenberg in Breda.
Breda, Cingelstraat.
Breda, Cingelstraat.
Breda, Havermarkt.
Kielegat (Breda), Grote Markt, nieuwe fontein voorbereiden op ingebruikname. Maar dan moet je wel eerst de restanten van het carnaval opruimen.
Het lijkt wel of ik steeds in dezelfde straat
dingen vind die er niet thuishoren.
Tenminste niet zo alleen slingerend op straat.
Breda, Catharinastraat. Verloren bij een verhuis?
In de VS is Indian Summer een gevleugelde uitspraak.
Het verwijst naar een periode van goed weer in
de nadagen van de zomer/begin van de herfst.
Wij zitten nu al weken in een soort van Indian winter:
een periode van opmerkelijk zonnige dagen in de
nadagen van de winter/het begin van de lente.
Het is heel mooi en erg aangenaam.
In het Huis van het Boek bezocht ik onder andere de tentoonstelling Groeten uit de Oriënt.
Het is meer dan twee jaar geleden (corona) dat ik
het Huis van het Boek kon bezoeken.
Nu trok mij de combinatie van een workshop
Arabische Kalligrafie en de tentoonstelling
Groeten uit de Oriënt over de streep om
vorige week zaterdag weer op bezoek te gaan.
Kon ik gelijk de vaste collectie weer eens bezoeken
en die mooie verzameling middeleeuwse schilderijen
in hun eigen ‘nis’ weer eens bezoeken.
Met verbazing en ontzag kijk ik iedere keer weer
naar de authentieke vitrinekasten die het museum rijk is.
Bij wijze van introductie wat foto’s over mijn
‘avontuur’ naar Den Haag en alvast het mooiste
voorwerp van de tentoonstelling ‘Groeten uit de Oriënt’.
Bij mijn vertrek uit Breda loop ik eerst door het Valkenberg naar het station. Daar zie ik dat de magnolia’s hun best doen om hun bloemen aan ons te gaan tonen.
In Den Haag ben ik aan de vroege kant dus loop ik eens een keer langs de rij met beelden voor het gebouw van de Hoge Raad om de hoek van het Huis van het Boek.
Een eindje verderop zie ik het eerste stereotype beeld van de dag: de Taj Mahal. Je ziet de afbeelding overal in de wereld. Te pas en onpas. Een grafmonument (wel een erg mooi, ik mocht het in 1995 bezoeken) op een restaurant…. De tentoonstelling ‘Groeten uit de Oriënt’ gaat over beeldvorming. Hoe wij in het westen een beeld (opgedrongen) krijgen van een ander deel van de wereld. Op de tentoonstelling het beeld van het Midden Oosten maar het had net zo goed over China, Rusland, Japan, Afrika of Zuid Amerika kunnen gaan.
In het Huis van het Boek kun je al in dat vaak romantische, sensuele beeld stappen.
Het boek van E. M. Hull met de titel The Sheik is een voorbeeld van hoe spannende, interessante beelden worden gebruikt om de lezer een beeld te geven. Vaak zijn de beelden die daarvoor gebruikt worden in scene gezet of berusten op toevallige, niet begrepen voorvallen in de landen waar het beeld betrekking op heeft. In dit geval was het boek succesvol en de film die er op werd gebaseerd met Rudolph Valentino misschien nog wel veel meer. Boek en film kenden vervolgen en imitaties.
Een beeld van een schoolplaat.
Dit vond ik het meest bijzondere voorwerp op de tentoonstelling. een blikken verpakking voor Haagse Hopjes. De combinatie van de koe met een oriëntaalse afbeelding is onbegrijpelijk. Gebroeders Pel, Haagsche Hopjes, Leiden, circa 1925. Collectie Felix de Rooy.
Word vervolgd.
Gisteren mijn eerste booster gehaald.
In het stadskantoor.
Geen afspraak maken, gewoon er naar toe en ik werd
vrijwel meteen geholpen.
Vandaag voel ik me wat ziek, zwak en misselijk maar dat
is tot nu toe steeds geweest bij elke Covid-injectie.
Vanmorgen de pleister er maar afgehaald.Dit is een soort van selfie van mi9jn bovenarm.
Twee keer ‘weer’ in één zin met twee betekenissen.
De Grote Kerk van Breda ging weer prachtig op de foto.
Breda, Kasteelplein. Ik dacht de gemeente zal vanochtend de straten waarschijnlijk niet reinigen.
De Grote Toren en de zon hebben er al zin in.
De Vismarktstraat was nog vuil, nat en glibberig.
Op de Haven was men het vuil al bij elkaar aan het brengen.
Iemand met trek kon al op de Hoge Brug terecht.
Intussen was het Kasteelplein al weer schoon. Gereed voor de volgende carnavalsdag in het Kielegat.
Nu het weer eenvoudiger is om naar een museum
te gaan en ik een weekje vakantie heb,
maak ik er ook gebruik van.
De tentoonstelling waarover dit bericht gaat
lijkt als idee een beetje op die van Marenne Welten.
In die zin dat de kunstenaars zich uitgebreid konden
verdiepen in hun onderwerp en daar met kunst op reageerden.
In ‘Vanwege Vincent’ gaat het om kunstenaars die de
afgelopen jaren allemaal Artist in Residence zijn geweest
in Zundert als gast van het Vincent van GoghHuis.
De volledige titel van de tentoonstelling is:
‘Vanwege Vincent – De geboortestreek van Van Gogh als inspiratie’.
Hoe verhoud je je als kunstenaar tot een icoon als Van Gogh en tot beelden die zo bekend zijn? Wat levert het op om wekenlang te werken op de geboortegrond van Van Gogh? Deze vragen staan centraal in Vanwege Vincent – De geboortestreek van Van Gogh als inspiratie. De aanleiding voor de tentoonstelling is het tienjarige bestaan van het artist-in-residence programma van het Van GoghHuis in Zundert. Het gastatelier ligt naast de protestantse kerk waar de vader van Vincent predikte, terwijl de oude kosterswoning dienst doet als verblijfplaats voor de kunstenaars.
Zoals bezoekers gewend zijn bevat dit bericht foto’s van werken die mij troffen. Om wat voor reden dan ook. Soms omdat ik ze eerder zag, omdat ander werk van de kunstenaar me ooit aangesproken heeft, omdat ik het mooi of slim gevonden vind, omdat de kleuren mooi zijn, omdat de sfeer me aanspreekt. Wat spreekt jullie aan? Koen Broucke, Night walk, 2014, gouache op papier.
Albert Zwaan, Van Gogh Church Zundert, 2017, olieverf op doek.
Lotte van Lieshout, La Berceuse, 2019, olieverf op verpakkingen en doek.
Tom Claassen, Het bed / Le lit, 2021, hout.
Bij de start van het Van Gogh AIR programma in 2011
zette Tom Claassen twee houten mannen bij de ingang van het dorp.
Hij noemde de figuren Theo & Theo, refererend aan Vincents vader en broer
en het Van Hohj monument van Zadkine dat elders in het dorp staat.
Speciaal voor de tentoonstelling maakte Claassen dit nieuwe werk
in de voor hem zo kenmerkende beeldtaal.
De slaapkamer van het schilderij in het Gele Huis
in Arles vormde de inspiratie.
Rainer Fetting, Van Gogh und Mauer, 1983, acryl op doek.
Rainer Fetting behoort tot de Neue Wilde, een groep Duitse schilders
die in de jaren ’80 de expressionistische schilderkunst herontdekten.
Als grondlegger van het expressionisme is Van Gogh
een belangrijk voorbeeld voor hem.
Fetting laat dit zien door Vincent herhaaldelijk als personage
in zijn grote en felgekleurde schilderijen op te voeren,
zoals in dit werk waarop we hem langs de Berlijnse muur zien lopen.
Arnulf Rainer, Van Gogh in Wolke, voll ohne groll, 1977, grafiet op papier.
René Korten, Vinc-ent, 2-019, olieverf op doek.
Stijn Peeters, Silhouette of refugees, 2017, monotype.
Deze tekst hing niet zozeer bij het werk van Stijn Peeters
als wel aan al die werken met een wat zwaardere, zwartere toon.
Het verschil tussen voorspoed en tegenspoed,
alle twee zijn noodzakelijk en nuttig,
en de dood of het verdwijnen…
dat is zo betrekkelijk – en het leven ook.
(Aan Theo, 1889)De fatale intensiteit van het leven
Vincents wortels liggen in Zundert.
De pastorie waar zijn wieg stond en het graf
van zijn doodgeboren broertje op de begraafplaats
naast de protestantse kerk waar zijn vader predikte,
markeren zijn geboorte, met in het vooruitzicht
zijn tragische dood.
Vincents perioden van ‘waanzin’ en zijn korte leven
dragen bij aan zijn mythische status.
Hij wist echter ook als geen ander de energie en
schoonheid van het leven te schilderen.
Net als bij Vincent loopt de liefde voor het leven
en de constante nabijheid van de dood
als een rode draad door de kunstwerken uit Zundert.
Op de foto van het werk van Roos Holleman viel met de kleur wat tegen terwijl het origineel zo sprankelend is: Study skins, 2020, pastelkrijt op katoenpapier.
Daarom een detail van het werk dat ook direct duidelijk maakt dat het hier om de huid en veren van exotische vogels gaat.
Roos Holleman, Wardrobe for the 21st century, 2020, pastelkrijt op katoenpapier.
Misschien wel het mooiste werk op de tentoonstelling: Robert Zandvliet, Regen in Auvers, 2015, acryl op doek. Ook hiervan een detail:
Ronald Zuurmond, Winter (zonnebloemen), 2021, olieverf op doek.
Vanwege Vincent
…we werken aan een kunst,
aan zaken die niet alleen tijdens ons leven blijven bestaan,
maar die ook na ons door anderen kunnen worden voortgezet.
(Aan Theo, 1888)
Koen Vermeule, Vincent * yume no uchi (in een droom), 2015, olieverf op doek.
De figuur op dit schilderij stelt onmiskenbaar Vincent voor,
te herkennen aan zijn rossige haar en strohoed.
De sobere compositie en het contract tussen de zachte kleuren van de ruimte
en het zwarte kostuum doen alle aandacht uitgaan naar het werkloze
lichaam van de schilder.
Hij lijkt dood, maar de titel Yome no ucho, Japans voor ‘in een droom’,
suggereert iets anders.
Koen Vermeule heeft Van Gogh in al zijn kwetsbaarheid vastgelegd.
Loek Grootjans, Storage for distorted matter – Vincent’s Sunflower, 2013, gedroogde zonnebloem.
Erik Andriesse, Zonnebloemen, 1986, acrylverf op golfkarton en hout.
Tessa Chaplin, Zonder titel, 2020, olieverf op doek.
Diana Roig, Re-imagined tree roots, 2021, olieverf op doek.
Als laatste de catalogus bij de tentoonstelling. Een prachtig boek bij een prachtige tentoonstelling. Heel geslaagd. Gaat dat zien!
Argusvlinder 