Het boekblok in ‘Onder bezwaar’ uit. De rug is mooi recht en goed gelijmd. Maar blijkbaar was mijn boekenpers niet helemaal schoon. Gelukkig zit het vuil alleen op het gaas. Ik ga nog wel kijken of ik het schoon kan maken maar je ziet er in ieder geval straks helemaal niets van.
Gereed voor leeslinten, kapitaalband en de boekband.
Daarvoor moet ik nog even kijken of ik voldoende materiaal
in huis heb.
Wordt vervolgd.
Je kunt je reisaantekeningen maken met Polarsteps maar
je kunt ook iedere dag een stukje schrijven in je zelfgemaakte
boek.
Dat laatste is wat ik doe.
Al een tijdje ben ik bezig met het nadenken over een volgend
boek.
Tijdens een reis bewaar ik graag folders, kaartjes enz.
Maar dan ziet mijn boek bij thuiskomst er uit zoals mijn Chinaboek:
Om dat tr voorkomen/ minder erg te maken, wil ik in
het boek pagina’s opnemen (de drager) die meer ruimte
dan een reguliere pagina in de rug inneemt. En dan niet één
zo’n pagina maar één na ieder katern.
Dit zijn de katernen. Kant-en-klaar gekocht in de winkel. Mooi, glad, gelinieerd papier warop schrijven met een vulpen een feest is. Maar de vraag is: hoe maak je zo’n drager en hoe maak je de zkjes die op die pagina’s gaan komen.
Ontwerp 1. Als je het ontwerp niet snapt, geen nood, ik snap het nu ook niet meer maar het resultaat kan ik je wel laten zien.
Het idee is een soort van borstzakje te maken waarvan de voorkant een beetje los komt van de drager. Die voorkant heeft een verloop in de hoogte (later laat ik dit idee varen). De voorkant lijm ik dan via een soort tunnel van boekbindlinnen op de drager.
De tunnels.
Fris kleurtje.
Tunneltje op de juiste plaats leggen zodat het lijmen kan beginnen. Stap 1:
Stap 2: aan één kant lijmen op de drager.
Stap 3: de andere kanten ook lijmen. Dat lijmen viel niet mee. Te ingewikkeld.
Hier zie je goed dat de drager een stuk etalagekarton is. Aan de kant waar ik ga inbinden is de drsger twee keer gevouwen. Zo maak ik gebruik van de dikte van het papier om meer ruimte voor de drager in de rug te krijgen.
De dragers krijgen meteen een effect in de rug maar die is te veel om het boekblok in te kunnen gaan binden. Daarvoor moet het eerst onder bezwaar.
Het kan dus zo maar ik vond het lijmen ingewikkeld. De voorkant van het zakje is maar van papier. Is dat straks wel sterk genoeg?
Hier is ontwerp 2. Idee is om dit helemaal met boekbindlinnen uit te voeren. Gaandeweg pas ik de maten wat aan. De lijmranden worden breder. Ze gaan naar 1 entimeter breedte.
Eerst nog even een model gemaakt uit papier. Om ervaring op te doen.
Dit is het eerste zakje. De drager ligt op zijn kop zodat ik jullie een inkijkje kan geven.
Nu het lijkt dat het prototype werkt ga ik alle zakjes maken.
De lijmranden worden omgevouwen en de drsgers afgetekend. Door de boven en onderkant even breed te houden op de drsger en markeringen aan te brengen waar te lijmen en het materiaal van het zakje van smal (onder) naar breder uit te laten lopen, zal het zakje uit zich zelf open gaan staan.
De onderkanten zijn gelijmd. Nu alleen de zijkanten nog, mooi langs de markering.
In totaal 9 dragers met een zakje in twee uitvoeringen. Ik ga wel merken welke het best werkt.
Morgen verder.
Het boekblok heb ik in de band gelijmd en onder bezwaar gelegd.
Gisteravond kon ik het er onder uit halen.
Dit is het resultaat:
Omdat het verwerken van het blauwe schutblad bij de eerste band niet beviel ga ik de platten aan de binnenkant nog afwerken met marmerpapier. Ik had wat extra gekocht voor het geval dat…..en dat komt nu van pas.
Nu het eerste boek gereed is kan ik het tweede boek,
met het meest complete stripverhaal, gaan inbinden.
De werkwijze is bepaald dus kan boek twee sneller gaan.
Boek twee zal bestaan uit 12 losse bladen. Een getekende ‘omslag’, een titelpagina, negen bladen met tekeningen (in totaal 172 vakken) en het voorblad van het ‘schetsbloc’ waar de losse vellen uit komen. Ieder vel plak ik op een ‘drager’, een dubbelgevouwen strook etalagekarton. De dragers worden ingenaaid, zo kan ik losse bladen inbinden zonder al te veel aan de maat van de individuele bladen te hoeven doen. Als de bladen straks het boekblok vormen, plak ik de dragers dicht. Op die manier zitten de individuele vellen goed vast en zit ook de draad vast.
Voorbeeld van een van de losse bladen en een detail van drie vakken, nummers 114, 115 en 116. ‘Zien jullie het ook?’.
De 12 dragers, gevouwen en voorzien van de prikgaten om het inbinden mogelijk te maken.
Helemaal links zie je de drager aan de getekende ‘omslag’ gelijmd. De totel op de omslag is ‘Hemelbestormers’. Overigens is het stripverhaal niet van mij. Ik bind het voor iemand anders in. Gisteren zijn ook alle bladen gefotografeerd, voor- en achterkant.
Je zou kunnen denken dat hier het boekblok in de boekenpers zit maar schijn bedriegt. Dit zijn de nog losse bladen met hun dragers. Door de grootte van de bladen passen ze niet in mijn boekenpers. Die gebruik ik hier als een grote presse papier. De losse bladen liggen hier dus onder bezwaar.
Het werk aan het ‘herbarium’ ligt al stil vanaf november.
Het is niet echt een herbarium, het is een try-out
voor een boek waarin ik de souveniers van mijn reis
vorig jaar oktober naar China in wil bewaren.
Dat gaat om toegangskaartjes, folders enz.
Als je dat in een regulier blanco boek wilt doen
dan krijgt het boekblok een opdikking waar de rug niet op
is voorbereid. Ik had wat gedroogde planten liggen en
ik had een idee met een flexibele rug met ruimte.
In november had ik de gedroogde planten op papier bevestigd met kleine stroken papier in de katernen. Als papier gebruikte ik inpakpapier van een tuincentrum. Maar dat is wel erg slap. Maar het gaat om een test.
Gisteren wilde ik de boekbindersdraad weer oppakken door na te gaan of en waar eventuele gaten waren geprikt in de rug van Zaansch bord en in de katernen. Het ging meteen mis. Ik prikte met de els meteen in mijn vinger.
De katernen bind ik stuk voor stuk met een cahiersteek op de bergvouwen. De dalvouwen bind ik later in als een regulier boek waarbij je kunt bepalen of er naast de extra vouwen nog meer ruimte in de rug nodig is. De laagstaande zon straft onmiddelijk elke oneffenheid af. In werkelijkheid houdt het papier zich beter dan je hier ziet.
Dit is katern nummer 2. Tussen de bergvouwen waarop de katernen worden gebonden laat ik steeds een ‘loze’ bergvouw vallen. Daardoor ontstaat er al meer ruimte in de rug.
Met herbaria heb ik geen ervaring maar ik vermoed dat te slap papier niet slim is voor een herbarium. De gebroogde planten krijgen dan te veel krachten voor hun kiezen. Bij de folders hoop ik dat dit een kleinere rol zal spelen om dat ik die misschien ga lijmen zodat ze zelf bijdragen aan de stevigheid van het papier. Aan de andere kant worden dit geen boeken die dagelijks geraadpleegd gaan worden. Het papier voor het folderboek heb ik ook al gekozen want dat heb ik 10 jaar of langer geleden zelf uit China meegebracht.
De rug is het volgende avontuur. Over de platten en eventueel een rugbedekking heb ik nog niet nagedacht. Ik ben maar een hobbyboekbinder.
Dit is mijn probleem. Dit jaar ben ik op vakantie naar China geweest. Voor de voorbereiding en de aantekeningen tijdens mijn reis heb ik twee, bijna identieke boeken gemaakt. Goed gelukt en goed gebruikt. Maar zoals je hierboven ziet doen de verzamelde tickets, toegangsbewijzen, enz, geen goed aan het boek. Daar ga ik een oplossing voor maken.
Zo’n 10 jaar geleden was ik ook in China. Toen kocht ik een stapel papier in Baotou, dat tot nu toe, behalve het eerste vel dat je hier ziet, niet gebruikt is. Het papier is bedoeld om te leren Chinese karakters te schrijven.
Hier zie je dat op het dunne papier al kaders en lijnen staan die de gebruiker moeten helpen om de karakters correct te schrijven. Deze vellen wil ik gaan gebruiken als boekblok voor een boek waarin ik de tickets ed kan onderbengen. Het probleem dat je dan moet oplossen is het verschil in dikte van de pagina’s dat veroorzaakte gaat worden door de tickets.
Vorige week was ik bij een winkel waar ik vloeipapier kon meenemen. Daar ga ik daarom een test mee uitvoeren. Het probleem los je niet alleen op met het papier maar vooral met de rug. Je moet er voor zorgen dat daar voldoende ruimte in zit om de verdikking en de ongelijkheid van de pagina’s op te vangen.
De eerste stap is om te kijken hoe ik het boekblok kan maken met het vloeipapier: vouwen en dan op maat snijden.
Het eerste katern is gesneden.
Dit is een boekblokje met 5 katernen.
Hoe ga ik proberen een rug te maken die ruimte mogelijk maakt.
Daarvoor gebruik ik de methode die ook bij sommige
fotoboeken wordt gebruikt: de rug maak ik uit een stevig
materiaal, Zaansch bord. Met papier maak ik een soort
van harmonica waarbij ik op de bergvouwen de katernen
ga binden. De rug wordt 1 ongebruikte bergvouw, dan
1 bergvouw voor een katern, dan weer een leeg katern en
de volgende bergvouw is dan voor een katern.
Voor een boekblok van 5 katernen zijn dan (5 x 2) + 2
externe bergvouwen nodig.
Ik kies voor stroken van 1,5 cm.
Zaansch Bord, papier gemaakt in papiermolen De Schoolmeester. Het papier wordt gemaakt van oud katoen, lompen. Het wordt gemaakt in diverse kleuren.
Even een testje met een stuk koekjesdoos.
Het ontwerp uitzetten op het Zaansch bord.
Dit wordt de rug.
Zoals ik al eerder aangaf dacht ik in het begin dat de
uitvoering van Roodkapje veel weg had van een bouwdoos:
alles mooi voorbereid.
Alles was mooi voorbereid maar ik had moeten blijven
passen en meten. En ik heb onvoldoende gemeten.
Maar goed ik wilde wel het boek ‘redden’.
Vandaar wat extra hulp bij de omslagen.
Maar nu was het tijd de omslag af te maken.
Hier moeten de omslagen nog gelijmd en om geslagen worden. Het resultaat is toen onder bezwaar gegaan om goed te drogen.
Dat leverde deze (nog lege) boekband op.
Uiteindelijk wilde ik zien hoe de boekband er uit zag om te bepalen hoe ik het boekblok zou gaan snijden. Had ik eerst het boekband gesneden, daarna eventueel de platten op maat gemaakt met een smallere kneep, dan had de boekbekleding gepast. Maar dat kun je achteraf niet meer aanpassen.
Hier gebeurt veel: het boekblok is gesneden, aan een kant al gelijmd in de band, keukenpapier geplaatst tussen het schublad achter om het vocht niet in het boek te laten trekken, het karton geplaatst bij De lotgevallen van Roodkapje (het kleine boekje) om de moet te voorkomen, dan het keukenpapier plaatsen aan de voorkant, lijmen en de band sluiten. Dat gaat dan 24 uur in de boekenpers.
Het resultaat: Roodkapje van Anneke de Groot, uitgegeven door Uitgeverij Boekblok.
Hele leuke schutbladen.
Het titelblad.
Het kleine boekje: ‘Lotgevallen van Roodkapje’in het midden van het boek.
Wat heb ik geleerd:
= werk van binnen naar buiten
= vertrouw de afmetingen nooit
= 7 mm is veel voor een kneep in een smal boek als dit
= pas op met papieren bekleding (werk nauwkeurig en schoon)
De vorige keer heb ik laten zien dat ik de bekleding
voor de boekband op maat gesneden heb.
Dat kan wel eens niet helemaal de bedoeling zijn
geweest. Aan de platten had ik niets gedaan en
die maten komen overeen met de opgegeven buitenmaten
van het boek.
Hoe dan ook…
Als ik de basis voor de boekband op de bekleding leg dan steekt er maar weinig over van de bekleding. Als ik die zo vastlijm dan past het misschien net maar dan moeten de schutbladen groter zijn dan het boekblok. Daarvoor heb ik niet echt een goede methode voorhanden. Ik ben gewend de schutbladen te bevestigen op het boekblok en dat dan in een keer op maat te snijden. Om dat te kunnen doen bouw ik een voorzorgmaatregel in: een extra strookje papier.
Het strookje snij ik van het snijafval van de bekleding en is hoofdzakelijk wit met een klein randje van de afbeelding.
Dat stukje afbeelding laat ik over de rand uitsteken en lijm het dan op de rand vast. Op deze manier wil ik voorkomen dat ergens het grijs van de platten straks zichtbaar wordt.
De extra randen zijn bevestigd. Nu de bekleding op de basis lijmen en dan kan dat een tijdje onder bezwaar.
Na drogen is dit dan de boekband voor Roodkapje van Anneke de Groot, Uitgeverij Boekblok.
Dit is dan de binnenkant. Het probleem nu is dat als ik het boekblok snijd langs de snijmarkeringen het boekblok te klein zal zijn om de volledige grijze ruimte van de boekband te vullen. Daar moet ik een list op verzinnen. Mijn probleem is dat ik er van uit ging dat het boek een soort van bouwdoos was en dst ik daarom niet steeds alles nagemeten heb. Zien hoe ik dat ga redden…
Redden ga ik het. Het boek heb ik vanmorgen in elkaar gezet.
Het zit nu in de boekenpers.
Hoe dat verliep zie je de volgende keer.
Meestal lopen mijn foto’s in gelijke tred met de werkelijkheid
maar op dit moment lopen de foto’s een beetje achter.
Ik ben al verder dan de foto’s die ik hier laat zien.
Daarom kan ik al laten doorschemeren dat er sprake is van
een dreigende lucht rond het boek Roodkapje van
Uitgeverij Boekblok.
Vandaag schoot me te binnen dat ik misschien de platten op
maat had moeten snijden. Ik ben er vanuit gegaan dat de twee
stukken karton al de juiste afmetingen hebben.
Dat is misschien niet waar.
Na het binden van het boekblok kon ik me gaan toeleggen
op de schutbladen en het gaas.
‘Gecacheerd gaas’, de term kende ik. Ik heb zelfs ooit
gecacheerd gaas gemaakt. Maar the real stuff had ik eerder
niet gezien. Weer wat geleerd.
Gecacheerd gaas is gaas waar een laagje papier op is aangebracht. Ik moet zeggen, het levert een mooiere afwerking op.
Het stuk gaas was naar mijn idee te groot dus heb ik het ingekort en op het gaas afgetekend waar de rug van het boekblok wordt gelijmd. Het gaas, samen met de schutbladen, gaat de verbinding realiseren tussen het boekblok en de boekband.
De boekband is kleiner dan het boekblok maar dat klopt. Het boekblok moet nog op maat gesneden worden (zei hij optimistisch).
Vervolgens ging mijn aandacht uit naar de papieren bekleding van de boekband. Je ziet dat het papier nog een beetje rond staat maar verder is van de opgerolde status niets meer te zien. Na het lijmen trekt dit mooi strak.
In het pakket van Roodkapje zit ook een dunne strook karton. “Te gebruiken bij het afpersen.”, staat bij de opsomming van de onderdelen. Voor wie dat niet weet. ‘Afpersen’ is hier geen criminele activiteit maar het in de pers zetten van het boek om bijvoorbeeld de lijm goed te laten drogen. Daarbij ontstaat er druk op het boek en als de dikte van het boek niet overal gelijk is ontstaan er mogelijk ‘vouwen’ of een ‘moet’. Je ziet dat het karton perfect past naast het kleine boekje en er zo voor zorgt dat de dikte van het boek overal gelijk is.
De papieren bekleding bevat snijmarkeringen: de dunne lijntjes bij iedere hoek van de afbeelding. Ondanks de heel kleine marge die er na het snijden overblijft besloot ik toch de bekleding te snijden langs de snijmarkeringen. Dat had wel wat gevolgen.
Bij het pakket zit ook een streng met naaigaren. Ik ben niet zo gewend om met naaigaren een boek in te binden. Dus een leermoment voor mij. Dan is het idee om de kettingsteek te gebruiken. Die ken ik wel maar ik gebruik hem niet vaak. Ik heb een video opgezocht en vond een video van Sea Lemon. Ze begint met de draad dubbel te vouwen en er een knoop in te leggen. Dat doe ik niet. Ik vermoed dat we de lengte nodig hebben.
Het kleine boekje heeft extra aandacht nodig. Het gat dicht tegen de boven- en onderkant van het boekje kun je makkelijk uitsnijden. Het naaigaren is scherp dus extra opletten.
Uiteindelijk lukte het prima. Het boekblok, in zijn ruwe vorm, is gereed.
De kettingsteek moet ik nog wel eens oefenen op een boek met een bredere rug. Het is een mooie steek, Je maakt bijna een raster van garen tegen en met de losse bladen. Dan is er tijd om aan de rug te werken.
Het stevige stuk kraftpapier is groter dan de hoogte van de rug. Ik heb hem niet ingekost maar het papier om de rug en platten terug gevouwen en glijmd. Hier is het kraftpapier afgetekend om het in de lijm te zetten.
Voor de ruimte tussen de rug en de platten (de voor- en achterkant van de boekband) heb ik op 7 mm gehouden. Je noemt die ruimte de ‘kneep’. Dat is meer dan ik normaal doe. Ik ben benieuwd hoe dat uitvalt.
De versie van Roodkapje van Uitgeverij Boekblok bestaat
uit twee boeken:
= een beschrijving van het ontstaan en de ontwikkeling van
Roodkapje-souvenirs van Anneke de Groot. Met veel foto’s;
= het kleine boekje ‘Lotgevallen van Roodkapje’ van
Uitgeverij D. Allart uit 1860.
Vanwege het verschil in formaat, de papiersoort en
de dikte van ‘Lotgevallen van Roodkapje’ besloot ik dat
boekje eerst eens met de hand op maat te snijden.
Lotgevallen van Roodkapje’ van Uitgeverij D. Allart uit 1860.
Rechtsonder zie je de snijmarkeringen. Als je die volgt dan zal het boeje de juiste afmetingen hebben.
Vervolgens is het ‘grote’ boek aan de beurt. Die ga ik niet meteen snijden. Eerst alle vijf de katernen maar eens prikken zodat ze aan elkaar genaaid kunnen worden om zo het boekblok te vormen. Het kleine boekje wordt meegenaaid (of gebonden).
Ook het grote boek heeft snijmarkeringen.
Voor het kleine boekje is er een extra sterk middenkatern opgenomen. Het is een enkel, groot en dubbel blad waartussen het kleine boekje straks komt. Het papier is mooi stevig.
De papieren prikmal is helemaal op maar voor het grote en kleine boekje. Ik gebruik het in combinatie met het ‘onderstel’ van mijn houten prikmal. Dat hoeft niet. Dat vind ik prettig.
Zo heb ik ook het kleine boekje geprikt. Zie dt de buitenste gaten erg dicht te gen rand zitten. Waarom dat precies is weet ik niet maar het werkt wel. Gewoon voorzichtig zijn bij het naaien.
Vanaf het begin was ik van plan twee reisdagboeken te maken.
Eén voor de verhalen van de voorbereiding en één dat ik
ook werkelijk mee op reis neem.
Met de laatste versie ben ik al even geleden begonnen en
dat boek is intussen af.
Voor het tweede waren de platten en de rug al gesneden maar
hoewel ik al wel aan het schrijven begonnen was,
moet het boek er nog van komen.
Vandaag vorderingen gemaakt.
Het begint met gaten prikken met behulp van de prikmal.
De kartonnen onderdelen van de boekband waren er al. Vandaag heb ik die aan elkaar gemaakt met kraftpapier. De twee boeken worden even groot maar het boek dat ik mee ga nemen bevat meer pagina’s. De rug van het voorbereidingsboek is dus eigenlijk te breed. Dat geeft me de kans het boek te maken met een zakje voorin en achterin het boek.
De bekleding van de boekband wordt bijna hetzelfde. Alleen omdat ik dit exemplaar niet mee op reis neem is het niet nodig de rug extra sterk te maken met boekbindlinnen. Alleen het papier van de folder van de reisorganisatie met de landkaart is voldoende. Ik ga het boek ook niet afwerken met kapitaalband of met leeslinten.
Zoek de verschillen. De omslagen moeten nog vastgemaakt worden maar de twee boeken worden verschillend. Dat is een bewuste keuze. Zo zie ik altijd meteen welk boek wat is.
Links het voorbereidingsboek. Het boek rechts gaat mee op reis.
De omslagen zijn gelijmd, Tijd om het even in de boekenpers te stoppen.
Schutblad en de twee zakjes die ik in het boek ge verwerken. Het zakje links gaat zorgen voor een altijd goed ruikend boek. Het is een geurzakje om tussen je kleding te leggen. Rechts is een zakje waarin twee geheugenkaarten kwamen voor mijn camera. De laatste envelop is gevuld met bubble foam. Dat geeft heel wat volume extra naast het boekblok.
Het boek zit intussen in zijn geheel in de boekenpers.
Na een uur of drie heb ik het boek al even uit de pers gehaald.
Het lijmen van het schutblad en de enveloppen, het boekblok
en de boekband verloopt goed.
Morgen haal ik het geheel definitief uit de boekenpers.
De vorige keer was de boekband zo goed als af maar
er was nog ruimte voor een leeslint, kapitaalband en
een mooi schutblad.
Dan kan het boekblok in de band gezet worden.
Eerst maar eens gezocht in mijn papiervoorraad. Ik koop vaak papier terwijl ik er nog niet meteen een bestemming voor heb. Al een paar jaar geleden kocht ik een aantal vellen marmerpapier van Karli Frigge. Handgemaakt. Dit is nummer 141, mooi rood. Het vecht misschien een beetje met het groen van de landkaart op de omslag maar ik zal vaak naar dit prachtige papier kijken.
Een leeslint lijm ik tot nu toe steeds op de rug. Deze keer heb ik het lint genaaid aan het gaas dat rond het boekblok zit. De uiteinden van het garen heb ik wel gelijmd tegen de rug.
Dan is dit een voorproefje waar ik naar toe werk.
Ik sla wat stappen over. Die heb ik al eens eerder beschreven. Om zodadelijk meteen door te kunnen gaan naar het resultaat. Hier zitten boekblok en boekband met alles er op en eraan wat ik er bij wil hebben, in de boekenpers. 24 Uur drogen.
Dan is dit het resultaat.
Gelinieerd binnenwerk.
Speciale pagina’s om het reisschema op te vermelden.
Met schutbladen van marmerpapier.
Met twee leeslinten.
Daarnaast kan ik op de papieren bekleding van de boekband straks gewoon de reisvorderingen tekenen.
Onnodig om te zeggen dat ik blij ben met het resultaat.
Tijd om de bekleding van de boekband ‘af te ronden’.
Voor het afsnijden van de hoeken van de bekleding (in dit geval van het papier) gebruik ik dit blauwe tooltje van iBookbinding (Corner Cutting Jigs). Soms vind ik dat ik dan net iets te veel wegsnij. Daarom dat ik er deze keer een dubbelgevouwen strook, dunne karton tussen zet. Zal misschien net 1 mm extra opleveren. Trouwens een interessante website van iBookbinding. Je kunt met passen en meten ook zelf bepalen hoe je de hoek er af snijdt. Maar dit is eenvoudiger en meer constant.
Zo zijn de hoeken er af. Dan lijm je eerst het karton en het papier, dat nog buiten de platten uitsteekt, in. Dan wordt het papier zachter en eenvoudiger te vouwen. Laat het een beetje drogen. Gebruik niet te veel lijm want dan kan het papier gaan scheuren. Begin met de lange zijdes eerst. Ik heb bewust bij de rug het papier niet ingesneden. Dat geeft de band de meeste sterkte. Gebruik een vouwbeen om het papier goed op zijn plaats te brengen en controleer de hoeken goed.
Dan is dit het resultaat. Morgen de schutbladen op maat maken en dan kan het boekblok in de band gezet worden.
Dit boek krijgt twee leeslinten van dezelfde kleur. Het is een lang stuk leeslint dat ik straks dubbelvouw. De uiteinden snij ik altijd schuin af. Om de uiteinden te beschermen tegen uitrafelen breng ik op de uitinden lijm aan. Hier hanggen de uiteinden te drogen op de hoek van een glazen tafel.
Afgelopen weekend nog gewerkt aan de boekband
voor mijn reisdagboek.
De basis voor de boekband is gereed maar is de boekband
wel sterk genoeg straks met alleen een papieren bekleding.
Zelfs als het papier stevig is?
De eerste folder, waarop ook geschreven was, heb ik al op maat gemaakt en vervolgens ook al een keer gevouwen rond de basis van de boekband. Zonder het papier aan de rug te lijmen. Dat ga ik nu wel doen en dus pak ik een nieuwe folder en snij die op maat.
Vervolgens teken ik de contouren van de boekbandbasis af aan de binnenkant van het papier. Het papier is dik genoeg om niet meteen een streep door te laten schijnen aan de ‘goede’ kant.
De tyvek lijkt zich minder goed te houden dan ik hoopte. Ik wil nu ook niet gaan uitproberen tot hoever ik kan gaa. Dus besluit ik een brede strook boekbinderslinnen tegen de buitenkant van basis te lijmen. Over het tyvek.
< Pas daarna lijm ik de basis op het papier. Vervolgens gaat de basis met bekleding nog eens 24 uur in de boekenpers.
Al na een paar uur haalde ik de boekband uit de boekenpers maar het papier was nog niet gladgetrokken. Het geheel is zwaarder uitgevoerd dan normaal en het moet door en door droog worden. Dus gaat het geheel weer snel in de pers. Maar het beeld is goed.
Pas aan het eind van vanmiddag haal ik de boekband opnieuw uit de pers. Dit keer glad papier en alles voelt droog aan. Binnenkort de omslagen afwerken en dan papier voor de schutbladen kiezen (rood!) op maat maken en het boekblok kan in de band gezet worden. Nu nog een sticker of iets dergelijks, om de reclame weg te werken.
Dat is de slogan van de reisorganisatie waarmee ik binnenkort
op vakantie hoop te gaan.
Voor die vakantie maak ik een reisdagboek en gebruik voor
de bekleding aan de buitenkant van de boekband een folder
van hen. De folder is een groot formaat met aan een kant een
deel van de wereld waar zij zich op richtten.
De corona en vooral de oorlog in Oekraïne hebben er een
grote impact op.
De treinreizen gingen door Rusland en China.
Tijdens corona waren beide geen goed idee en China lang
onmogelijk.
Met de oorlog in Oekraïne is reizen door Rusland onmogelijk.
Maar van de folder heb ik drie exemplaren, genoeg voor
1 model, het boekje voor de voorbereiding hier in Breda en
het boekje dat ik wil meenemen op mijn reis.
De vorige keer was te zien hoe ik de katernen met twee planningsschema’s heb ingebonden en de platten alvast had gesneden. Vandaag heb ik het boekje even onder de snijmachine gehad om de voorkant mooi gelijk te krijgen. De onder- en bovenkant heb ik met rust gelaten.
Na het snijden van de ruggen kan ik beginnen de basis voor de eerste boekband ik elkaar te zetten. Daarbij gebruik ik kraftpapier. Het is wel warm voor het lijmen.
De basis zit in elkaar.
Dit is de folder nadat ik de delen die ik niet nodig heb had weggesneden. Als ik de omslagen omvouw kan ik proberen een idee te krijgen van hoe het boek er uit kan komen te zien. Rechtsonder moet misschien nog een sticker of iets dergelijks komen.
Het model. De folder was al gevouwen. Die vouwen vallen straks niet samen met waar ik de vouwen wil hebben. Er is al een stuk ingescheurd bij de scharnieren, bij de rug. Omdat het boek mee op reis gaat en het groter is dan een klein notitieboekje, ben ik bang dat de kans groot is dat het boek beschadigd raakt. De bekleding is een zwaardere papiersoort maar dat is natuurlijk kwetsbaarder dan bijvoorbeeld boekbindlinnen. Darom had ik eerst het idee om de boekband te verstevigen met een strook linnen. Dat is zeker sterk maar je zult dat waarschijnlijk wel zien. Ik herinnerde me dat ik nog een vel tyvek had liggen. We kennen dat allemaal van de polsbandjes op festivals enz. Licht in gewicht maar best sterk.
Aan de buitenkant lijm ik een stuk tyvek net zo groot als de buitenkant van de boekband. Zonder omslagen. Dat kan natuurlijk wel maar dat vraagt allemaal ruimte. Ik waag het er op zonder omslagen. Tenslotte komst straks hier de folder nog op en omgevouwen.
Zo ziet de boekband er aan de binnenkant uit. Die zit nu in de boekenpers om goed te drogen.
Het duurt nog even maar ik wil naar China.
Daarvoor ben ik in gesprek met een reisorganisatie.
Ze hadden mooie folders die ik goed kan gebruiken
als bekleding van de twee boekjes die ik wil maken.
Een voor mijn verslag van de voorbereiding en voorpret.
Een om mee te nemen.
Al een tijd terug kocht ik gelinieerd papier. Kant en klare katernen. Kwestie van gaten prikken en inbinden en het boekblok is gereed. Bij het eerste en laatste katern bind ik twee pagina’s met kalenders mee. Daarop kan ik de route aangeven als die bekend is.
Even de gaten afplakken die ik niet mag gebruiken.
Het binden kan beginnen.
De kalenders voor het reisschema.
De platten voor beide boekjes zijn gesneden en ik ben al aan het passen wat er op de boekband komt te staan.
Het boekblok ligt in de boekenpers met een stukje gaas op de rug.
Zal morgen wel gereed zijn voor de volgende stap:
karton voor de rug snijden, boekband maken, schutblad kiezen en
het boek nog in elkaar zetten.
Maar dat is voor later.
Nee, ik heb er nog geen regel in gelezen.
Maar als je een boek uitbrengt met een afbeelding op de
zijkant van het boekblok, wordt ik al blij van het zien.
In het Engels noem je deze rand van het boekblok de ‘fore edge’. Peter Frankopan, De zijderoutes: een nieuwe wereldgeschiedenis (boven) en De transformatie van de aarde (onder, met afbeelding).
Het boekblok moest nof volledig worden gebonden aan de rug.
Een paar foto’s over dit karwei.
Hier zie je dat de draad binnendoor naar de volgende set katernen gaat. De naald gaat in het voorlaatste katern en in het voorgeprikte gat van waaruit je naar het juiste gat kunt doorsteken om de kruissteek te beginnen.
Hier probeer ik de kruissteek volledig te maken zonder de draad steeds strak te trekken. Dat heb ik maar een keer gedaan want dat werkte ook niet geweldig. Binden met een kruissteek is niet eenvoudig maar wel te doen.
Tijd voor de derde rij kruissteken.
De laatste rij kan beginnen.
De rug is bevestigd (samen met een leeslint).
De volgende uitdaging worden de platten en het zilverwerk
dat ik op het voorplat wil bevestigen.
Maar dan moet ik dat eerst ontwerpen.
Vanochtend ben ik begonnen met het maken van het 14e katern.
Het boek heeft 13 katernen maar voor de cross stitch binding
heb ik een even aantal katernen nodig.
Als ik het 13e katern weglaat heeft het boek of geen introductie,
of geen einde. Dat wil ik liever niet.
Daarom een katern toevoegen en of er een inhoud op de lege
pagina’s komt of niet, laat ik nog even in het midden.
Het maken van het katern levert geen spannende foto’s op
maar is wel noodzakelijk.
Ik snij uit twee vellen papier 4 bladen die samen één katern kunnen vormen. Het toegevoegde katern is bijna net zo groot als de overige katernen en krijgt straks door het snijden van het boekblok het definitieve formaat.
Dat katern voeg ik, voor nu, toe als laatste katern aan het boekblok. Dat boekblok lag al een paar dagen in de boekenpers en gaat daar vanmiddag opnieuw in maar dan met een extra katern. Zo is het boekblok morgen gereed om op maat gesneden te worden.
Afgelopen week ontving ik nieuwe naalden voor de els en een stuk beige Buckram. Buckram is een bekledingsstof voor een boekband. Terwijl ik op zoek ging naar papier kwam ik het Japanse bloempapier tegen. Dat ga ik waarschijnlijk gebruiken als schutblad.
Vorige week had ik besloten het borduurwerk voor op de rug
nog eens te proberen op een kleiner formaat.
Daarom begon ik vandaag met het maken van een nieuw
voorpriksjabloon.
De rug wordt deze oranje kleur. Past leuk bij de beige buckram. Volgende actie is om de gaten te gaan voorprikken.
Het blijft een hels karwei om op de juiste plaats de gten te prikken. Zeker met het sombere weer van vandaag.
De letter ‘M’ voer ik uit met één kruissteek minder om de letter beter uit te laten komen. Ook vandaag werk ik met zwart en wit garen. Ik wil het borduurgaren niet verspillen. Bovendien werkt met name de draad die in de was is gezet een stuk eenvoudiger.
De kleinere afmetingen van de letter komt de leesbaarheid ten goede. Daarnaast gaat het verdelen van de drie letters ‘M’ denk ik beter op de rug. Morgen kan ik de basis voor de rug in elkaar zetten en misschien kan ik de rug en de katernen al gaan voorprikken.
Argusvlinder 