Prei-kerrie soep: prei, bosui, pastinaak, aardappel, garnaal, knoflook, ui, appel, paprika, kookroom, kerrie.
Palazzo Vecchio
Een van de grootste verrassingen van het bezoek aan Florence. Palazzo Vecchio, The hall of geographical maps. Cosimo had het plan geval een ruimte helemaal te wijden aan de aarde en de sterrenhemel. De cosmos. De ruimte zou een instrument van studie en interesse maar ook van politiek worden.
India, Patagonië en Vuurland.
Een restauratie was in volle gang.
Ik kon mijn ogen niet geloven. Wat een werk, wat een kennis. Niet al die kennis kwam uit Italië. Zo zou werk van Ortelius geruikt zijn. Op de laatste foto Germania met links het gebied dat we nu Nederland noemen.
Ik vond achter een betaalmuur een artikel over de kaarten:
CHARISMATIC COSMOGRAPHY IN LATE CINQUECENTO FLORENCE (2009)
MARK ROSEN
University of Texas at Dallas
Arts & HumanitiesOne of the most significant projects of the Renaissance involving cosmographical decoration was the remarkably ambitious (and only partly completed) Guardaroba of Duke Cosimo I de’ Medici, begun in 1563. It is located in the Florentine ducal home and center of authority, the Palazzo Vecchio, and was described in contemporary correspondence as being the “cosmography of Duke Cosimo” – a lavishly decorated chamber expressing the duke’s interpretation of the physical universe. In creating a new state room to house the Medici collection of artworks and precious objects, Cosimo and his primary artistic advisor, Giorgio Vasari, assembled a team of artists, artisans, humanists, geographers, and scientists to give concrete shape to Cosimo’s cosmos (a pun which was widely acknowledged in his day). The ostensible aim of this room was to re-create the structure of the known universe in miniature, placing maps and astrological imagery at the center of its complex program. In its intended form, the Guardaroba was probably the most significant attempt in sixteenth-century Italy to visualize and demonstrate on a grand visual scale a sovereign’s cosmography.
The initial plans for the Guardaroba were only partly followed and ultimately were greatly scaled back after Cosimo died in 1574. A much abbreviated form of the room was completed by Cosimo’s two successors, his sons Francesco I (ruled 1574-1587) and Ferdinando I (ruled 1587-1609).
It was intended as a collecting area, with cabinets circling the four walls of the room; on those cabinets were to be painted 57 maps of the regions of the world, broken down according to the ancient Ptolemaic divisions as well as updated with more recently explored areas. The objects of the Medici collection would then be placed behind those maps inside the cabinets, according either to place of origin or perhaps according to type of object; in either case, a system designed to give order to the collection was keyed to the maps. Further fleshing out the program were antique portrait busts placed atop the cabinets, three hundred uniformly sized portraits of great leaders of recent centuries, images of plant and animal life, a preexisting planetary clock made in the early sixteenth century by Lorenzo della Volpaia, and, painted on the ceiling, a great astrological chart showing all the currently known constellations. Also planned for the room were two globes, one terrestrial and the other celestial, which would sit hidden in a compartment above the painted constellations until the duke or a courtier pulled a switch to open a panel in the ceiling that would then let the two globes slowly descend to the floor – clearly the most theatrical effect of the ensemble.
The fabrication of the space, however, encountered a number of setbacks primarily owing to changes in patronage.
De tekst in dit boekje sluit grotendeels aan op bovenstaande tekst van Mark Rosen.
De laatste foto geeft een overzicht van alle kaarten.
De volgende foto’s kun je rekenen bij de ruimte met de kaarten
maar ook bij een andere ruimte. Het gaat me om de deuren.
De deuren zijn prachtig ingelegd om zo afbeeldingen te maken. Zo zie je hier een soort van raam in de deur.
Zoals deze Dante door Giuliano da Maiano en Francesco de Giovanni ook Francione genoemd. Het ontwerp is van Sandro Botticelli, 1480.
De tekst is: ‘Nel mezzo del cammin di nostra vita (In het midden van onze levensweg)’, de beginregel van Inferno, het eerste deel uit de Goddelijke komedie.
Give Me My Blues (Albert Collins, Gwendolyn Louise Collins)
Af en toe koop ik een boek.
Dan koop ik niet alleen boeken die je in de boekhandel vindt
of op de best sellers lijsten.
Soms koop ik een boek dat iemand in eigen beheer gemaakt heeft.
Deze week was dat het boek ‘Valwind’ van Katarina Rudebeck.
Heel veel informatie heb ik er niet over behalve dan
dat op het kaartje bij het boek een citaat staat van
het bluesnummer ‘Give Me My Blues’.
Albert Collins voerde het uit maar de copyright van de tekst
wijst naar zijn vrouw: Gwendolyn Louise Collins.
De tekst spreekt van een soort van dwang, de aandrang
om bluesmuziek te maken.
Katarina Rudebeck, Valwind, 2023.
De aandrang die spreekt uit ‘Give Me My Blues’ interpreteer ik breder. Niet beperkt tot muziek maar als een aandrang om kunst (met grote of kleine ‘k’) te moeten maken.
De bindwijze is heel effectief. Het boekbok is ingebonden met een cahiersteek. Zowel de band als het buitenste blad van het boekblok zijn van stavig papier. Dat maakt het mogelijk de laatste pagina van het boekblok op twee plaatsen vast te zetten op de band. Je ziet dat hier op de laatste foto. Dat ga ik ook eens proberen.
Dalen en bergen in Den Haag
Afgelopen week zag ik een Twitter-bericht van Karin Vingerhoets.
Ik ken haar niet maar ze schreef over een aantal nieuwe pagina’s
op de website http://www.literatuurgeschiedenis.org.
Een van die pagina’s gaaat over werk van Hella S. Haasse.
Daar moest ik even gaan kijken.
Het is een overzichtspagina met informatie over de schrijverscarriere
van Hella S. Haasse.
Mijn aandacht werd getrokken door een podcast van Fixdit over
‘Een gevaarlijke verhouding of Daal-en-Bergse brieven’.
Een brievenroman die doorgaat waar ‘Les liaisons dangereuses’ eindigt.
In de podcast praat Annelies Verbeke met Haasse-biograaf Aleid Truijens,
met Vamba Sherif en met Fleur Speet over de roman die gaat over
de rol van de vrouw met daarin een heel eigen standpunt
van Hella S. Haasse.
Deze week kocht ik een exemplaar via Boekwinkeltjes.nl.
Al in de titel speelt Haasse direct in de titel met de naam ‘Valmont’, de achternaam van de mannelijke hoofdrol in het boek van Pierre Choderlos de Laclos: ‘Val’= vallei of dal en ‘mont’= berg. De toon is gezet.
Het boek is een pocketuitgave uit 1976. Dus een boek van al weer meer dan 40 jaar oud. Mijn exemplaar is in redelijke staat (maar zeker niet nieuw). Maar leuk is dan weer de Boekhandelszegel. Links onder.
De zegel is van De Bergensche boekhandel aan de Oude Prinslaan 11 in Bergen. Dat vind ik dan weer leuk. Het spel met Berg en Dal gaat ook fysiek door!
Op internet (DBNL) is nog een interessante bespreking
van het boek te vinden….
De boekhandel waar mijn exemplaar gekocht is, bestaat nog.
Zelfs het telefoonnummer is ongewijzigd, alleen aangevuld met
een aantal voorloopcijfers.
De boekhandel is ook actief op het gebied van marginaal drukwerk
(bibliofiele boeken zoals ze het zelf noemen)!
Het belooft weer een prachtig leesavontuur te worden.
Alselm Kiefer 06: Vitrine
Een aparte ruimte was ingenomen door werken die zich
in vitrines bevonden. Twee werken die in de collectie van
Museum Voorlinden zijn, waren aan deze groep toegevoegd.
Museum Voorlinden, Anselm Kiefer, Im Herbst dreht sich die Erde etwas schneller.
Anselm Kiefer, Der fehlende Büchstabe (De ontbrekende letter of De ontbrekende loden letter).
Anselm Kiefer, Die Freimaurer (De Vrijmetselaars), 2010 – 2011.
Anselm Kiefer, Ave Maria.
Toen ik de tentoonstelling bezocht was de catalogus nog niet beschikbaar. Ik had plannen om die te kopen maar 22 euro voor de tentoonstelling en 44 voor de catalogus. Veel geld. Sommige van de werken blijven daarom zonder hun naam of de creatiedatum.
Anselm Kiefer, Karfunkel fee, 2009. In mijn hoofd moet ik bij dit werk steeds denken aan de tandenfee. Maar dat schijnt niet de juiste interpretatie te zijn. Het werk zit achter glas.
Kasteelplein geblokkeerd
Gisteren was het Kasteelplein in Breda de hele dag
geblokkeerd om een electriciteitsvoorziening op de
Kaatsbaan te vervangen.
Een korte serie foto;s.
Waarschijnlijk ging het om deze installatie.
Drogen zonnebloemen
De twee zonnebloemen drogen natuurlijk gewoon verder.
De blaadjes van de bloem verliezen wel veel van hun kleur.
Maar ze leveren nog steeds leuke foto’s op (al zeg ik het zelf).
Palazzo Vecchio
Het gebouw heeft geen eenvoudig programma.
De inrichting van de verschillende ruimtes is in verschillende tijden
gebeurt. Er is samenhang tussen de kamers die samen een appartement
vormen en ook de appartementen ondeling hebben inhoudelijke
afhankelijkheden. Een beetje veel voor een zomerse wandeling.
De afbeeldingen in de berichten over het Palazzo Vecchio zijn willekeurig.
Je ziet was me opviel, wat ik mooi vond. Het is verre van compleet.
Zo zie je in de berichten weinig foto’s van de inrichting
van de ruimtes. De voorwerpen die in de ruimtes staan.
Vandaag een paar voorbeelden.
Florence, Palazzo Vecchio, Apartments of Eleonora.
Even een waarschuwing vooraf: met dit bericht wordt niet geprobeerd een politiek statement te maken. Apartments of Eleonora, Room of Esther, Giorgio Vasari, Giovanni Stradano, frame: Battista Botticelli, 1561 – 1562.
Palazzo Vecchio, Cabinet with mythological scenes. Design by Leonard van der Vinne.
Leonard van der Vinne was een Vlaming die voor een deel van zijn loopbaan
actief was in Italië. Ik vond het volgende over hem op internet:
Known as an intarsiatore (intarsia artist) and cabinetmaker, Flemish master Leonard van der Vinne specialized in inlay techniques, helping to spread the taste for inlaid floral patterns made of exotic wood, ivory, and mother-of-pearl throughout Europe. He moved to Italy to work in the Medici manufactory from 1659 until his death in 1713. Later in his career, Van der Vinne more often collaborated with other artists to construct objects inlaid with hardstone panels known as pietre dure.
Grappige afbeelding met een stiekem hoofdje aan de bovenkant.
Unknown sculptor, Maschera di Dante Alighieri, plaster, 16th – 17th (?) century. Compleet met Dan Brown.
Een andere tijd, een andere sfeer: Apartments of the priors, Chapel of the priors, Ridolfo Bigordi ook bekend als Ridolfo del Ghirlandaio, 1511 – 1514, fresco.
Met daarboven dit plafond: Apartments of the priors, Chapel of the priors, The Holy Trinity among the evangelists: Johannes (Adelaar) en Marcus (Leeuw). De andere evangelisten zijn ook afgebeeld maar niet op deze foto te zien.
Apartments of the priors, Chapel of the priors, Mariano Graziadei da Pescia, Madonna col bambino, San Giovannino e Santa Elisabetta, circa 1511 – 1514.
Weer een compleet andere sfeer. Om indruk te maken. Apartments of the priors, Audience Chamber, Francesco De Rossi, ook bekend als Salviati, 1543 – 1545, fresco. Het werk heeft een erg lange titel: After conquering the Etruscan city of Veii, to be seen on the background, Camillus the general parades in triumph, crowned by Fame and preceded by a chariot with the statue of Juno (godin van het huwelijk).
Camillus op Wikipedia:
Marcus Furius Camillus (circa 446-365 v.Chr.) was een belangrijk Romeins staatsman en militair van Patricische afkomst. …
Camillus veroverde in 396 v.Chr. de Etruskische stad Veii, destijds de belangrijkste rivaliserende stad van het Rome, na een tien jaar durend belegering. Nadat hij beschuldigd werd van het oneerlijk verdelen van de veroverde buit, ging Camillus vrijwillig in ballingschap in Ardea. De burgers verweten hem ook hoogmoedig patricisch gedrag; toen hij op zijn triomftocht de stad binnen reed op een strijdwagen voortgetrokken door vier witte paarden, deed hij ook nog eens de herinnering herleven aan de verdreven Romeinse koningen.
Deze ontvangstruimte probeert op allerlei manieren indruk te maken
op de bezoekers:
Door een marmeren beeld boven de deuren en daarboven dan weer een fresco. Benedetto and Giuliano Da Maiano, Statue of Justice, marble.
Door deze versiering aan de deurstijlen. Als een Hoorn des overvloeds.
Maar ook door het uitzicht uit deze ruimte.
Ik was onder de indruk.
Anselm Kiefer 05: Lood
Voor mij het minst interessante deel van Bilderstreit.
Natuurlijk zijn de beelden in de film spectaculair als
lood uitgegoten wordt over een canvas.
Maar bij mij komt het gemaakt en weinif esthetisch over.
Het verhaal erbij snap ik maar het plaatje klopt niet.
Museum Voorlinden, Anselm Kiefer, Für Paul Celan, 2017 – 2019.
Anselm Kiefer, Sternenfall, 1998 – 2016.
Palazzo Vecchio
Wanneer je door het Palazzo Vcchio loopt,
loop je door de geschiedenis.
Je ziet er veel, heel veel kunstwerken. Echt niet allemaal mooi.
Maar wel erg interessant.
De (hoog) renaissance wordt afgewisseld met maniërisme of
de late renaissance en de ‘grotesque style’.
Een hoofdrol is weggelegd voor Giorgio Vasari maar de ene
naar de andere bekende en onbekende naam komt voorbij.
Alles is kunst: de vloeren, de muren, de plafonds, alle
gebruiksvoorwerpen die er staan, de ramen: alles.
Omdat niet alles altijd even mooi en rustig gedoseerd wordt,
is het vaak overweldigend en komt het onsamenhangend over.
Mijn bericht zal mogelijk dan ook deze kenmerken in zich hebben.
Bij sommige foto’s was ik onzorgvuldig en dat betekent dat het me nu extra tijd kost om van bovenstaande foto de volgende tekst te distileren. Palazzo Vecchio, Terrace of Juno, Andrea del Verrocchio, Putto with dolphin.
Florence, Palazzo Vecchio, Terrace of Juno, Andrea del Verrocchio, Putto with dolphin, circa 1470 – 1480, bronze.
Een vloer uit MDLVI (1556). Hall of Opi, Apartment of the Elements, Palazzo Vecchio.
Apartments of the elements, Rooms of Ceres and Study of Calliope, Ceres seeks her daughter Proserpina (Persephone) after her abduction by Pluto, god of the underworld. Zoals vaker in het Palazzo Vecchio zijn deze werken uitgevoerd door Giorgio Vasari, Cristofano Gherardi en Marco Marchetti da Faenza. Ze gebruikt wel een heel leuk vervoermiddel!
Een klein vertrek, vandaar een moeilijk perspectief op de foto. Je ziet de muur met het altaarstuk ‘Deposition of Christ’ en daarboven de fresco’s van het plafond. Apartments of Eleonora, Chapel of Eleonora, Agnolo Bronzino, Deposition of Christ, 1540 – 1565.
Een reeks foto’s van een relatief klein vertrek. De camerino of study van Grand Duchess Bianca Cappello. De decoraties in grotesque style zijn volgens een gids die ik in Florence kocht van Antonio di Annibale da Campogiallo. Tweede helft 16e eeuw.
Is het hier dan mee gereed.
Nee, er volgt nog meer.
Anselm Kiefer 04: Goud
Museum Voorlinden, Anselm Kiefer, Sonnenblume, 2023.
Anselm Kiefer, Sichelschnitt, 2019.
Kinder zwerfboek station
Had ik nog niet eerder gezien….
Hup, hup, hup…..
Hupkes. Ik kan een paar dagen zelf geen boodschappen doen en dan is het heel prettig als iemand hupkes meebrengt van de bakker.
Hier was ik gisteren
Geen idee wie de ontwerper(ster) is en wat het voorstelt.
Palazzo Vecchio
Kamer van de elementen
In de renaissance kijkt men naar de oudheid.
Pakt uit de klassieke verhalen juist die verhalen die symbool
kunnen staan voor de machthebber of het programma van de
machthebber kan ondersteunen.
De vetaling hoef je niet direct mooi te vinden maar ze vormen
wel een belangrijke schakel in de kunstgeschiedenis.
De schilderingen zijn in deze kamer gemaakt door Giorgio Vasari, Cristofan Gherardi en Marco Marchetti da Faenza. 1555 – 1557. Een van de lessen die ik van het bezoek heb bijgehouden is de enorm brede rol van Giorgio Vasari. Die gaat veel verder dan schrijver van de ‘Levens’ (Le vite).
Palazzo Vecchio, Room of the elements, Earth offering the first fruits of the earth to Saturn, God of seed sowing.
Fire. Vulcan, God ot fire forges arrows for cupid.
Water. The Gods of water pay tribute to Venus, born of Saturn’s seed spilled in the sea.
Centraal in de ‘Room of elements’ is deze schildering te zien aan het plafond: Air. Cronis, God of time surrounded by allegories of the creators prerogatives, mutilates Uranus, God of the sky whose seed spawns the four elements.
Kamer van Hercules
Palazzo Vecchio, Room of Hercules.
Hercules slays the Lernaean Hydra.
The baby Hercules strangles the snake, Juno had placed in his cradle.
Hercules steals the golde apples from the garden of the Hesperides.
Anselm Kiefer 03
Het werk wat ik in de vorige berichten toonde waren de
leitmotiven van de tentoonstelling in Museum Voorlinden.
Vervolgens worden de zalen vernoemd naar de werkwijze of
het belangrijkste materiaal.
Vandaag houtsnedes.
Museum Voorlinden, Anselm Kiefer, Hortus Conclusus. Op de voorgrond ligt een persoon, het alter ego van Kiefer.
Anselm Kiefer, Melancolia. Een verwijzing naar Albrecht Dürer. Die maakte een werk met dezelfde titel (Melancolia of Melencolia).
Anselm Kiefer, Der Rhein. De vorm van het werk doet me ergens aan denken. Dat beeld waar ik aan denk hoeft helemaal niet relevant te zijn maar de vorm van dit werk is zo opvallend. Misschien is dat geen toeval? Het doet me denken aan de vorm van de Kruisafneming (Rogier van der Weyden).
Misschien een beetje vroeg?
31 Oktober en de middenstand hangt de kerstversiering op…..
Veel activiteit in binnenstad Breda
Tijdens de ochtendwandeling……
Tijdelijke voetgangersbrug in de Oude Haven van Breda.
Twee nieuwe laaddokken.
Achter de Trapkes.
’t Pumpke ziet er steeds beter uit (maar niet heus)
Voor veel Bredanaars was dit heel lang een begrip:
’t Pumpke in de Visserstraat.
Al jaren is er alleen de voorgevel nog van over. Ooit een druk bezochte geledenheid in het uitgaanscentrum van Breda. Ben er zelf ook wel eens geweest. Maar het uithangbord heeft nog steeds een uitstraling.
’t Pumpke, de bierpomp.
Bijna 500.000 maal een foto bekeken
Mijn foto’s op Flickr hebben er voor gezorgd dat er al
bijna 500.000 keer een foto die ik heb gemaakt is bekeken
op Flickr.
Leuke mijlpaal.
Dat is dan sinds 2017. Ik schrijf al berichten sinds maart 2005 maar had eerst Photobucket als hosting site. Sinds enige tijd betaal hen beide.
