Gelezen: Sampler van uitgeverij Das Mag

‘Literair talent anno morgen’ is de ondertitel van het boek
dat Das Mag ook dit jaar weer uitbracht.
Wat dunner dan vorig jaar met vier voorbeelden van
vier Nederlandse schrijfsters.
Marie Borremans, Nicole Kaandorp, Maureen Ghazal en Yelena Schmitz
zijn hun namen.

Sampler2019LiterairTalentAnnoMorgenDasMagMarieBorremansNicoleKaandorpMaureenGhazalYelenaSchmitz

Sampler 2019, Literair talent anno morgen, Das Mag, Marie Borremans, Nicole Kaandorp, Maureen Ghazal, Yelena Schmitz.


De laatste twee verhalen spraken mij het meest aan.
Marie Borremans (Zand kauwen) kiest voor een andere oriëntatie
van de tekst:
haar tekst staat niet horizontaal op het blad maar verticaal
in twee kolommen. In de rechtse kolom staan hier en
daar SMS-berichten (of Whats-app of ….).
In het begin oogt het leuk maar uiteindelijk werkt het niet perfect.
Goed voor zo’n kans maar dat zal uiteindelijk haar werk
niet apart zetten van andere schrijvers.
Verschrikkelijk triest verhaal.

Maureen Ghazal schrijft ‘Plekken om naar toe te gaan’.
Een geslaagd kort verhaal. Daar wil ik wel eens meer van lezen.

IMG_0711Sampler1En2LiterairTalentAnnoMorgenDasMag

Ook vorig jaar bracht Das Mag al een Sampler uit. Prima initiatief!


Sampler – Literair talent anno morgen

SamplerLiterairTalentAnnoMorgen

Gelezen: Sampler – Literair talent anno morgen


Een boek met verhalen van jonge schrijvers.
Jong vooral in de zin dat nog niet zo heel veel van hun werk
is gepubliceerd.
In deze bundeling dus van ieder van hen een verhaal.
Hieronder wat ik er van vond.

Sarah Arnolds: Niet klagen.

Leuk verhaal.
Bijzonder taalgebruik.
Kun je dat vol blijven houden?

Jacco Doppenberg: De Kleine Python

Goed verhaal.
Je wil blijven lezen.
De Amerikaanse setting van het verhaal spreekt mij niet aan.

Peter Wu: En we zouden nooit meer stoppen

Een vervreemdend verhaal.
Wel goed in elkaar gezet.
Maar ik heb geen idee waar dit over gaat.
Turkije, ja.
Maar dan?

Peter Buurman: Testbeeld

Een verhaal beginnen is één ding.
Maar dat einde!
Op een mooie manier het einde tot onderwerp van het verhaal gemaakt
terwijl dat pas op het eind heel duidelijk wordt.
Goed gedaan!

Sofie Lakmaker: De geschiedenis van mijn sexualiteit

Wel grappig maar niet echt scherp.

Carl Plaisier: Winterpels

Eerst maar een paar zinnen zodat je een gevoel krijgt voor de stijl:

Het nut van een gesprek is overschat en bovenal eenzijdig.
Voor de spreker zit het genot in gehoord worden.
Er is daarvoor een luisteraar nodig.
Voor de luisteraar zit het genot niet in het luisteren maar in het doorvertellen.
Genot dat tussen twee mensen op een verschillend moment plaatsvindt is misbruik.

Ik ben verrast dat u me laat uitspreken.
Dan, als het ware teder, wendt u zich tot mij, wrijft in uw nek, dan in uw ogen en zegt:
“Maar dan willen spreker en luisteraar tot net hetzelfde?”

Bovenstaande is een fragment van pagina 159.

===

Het tegenovergestelde van de lach is niet de zucht maar onverschilligheid.

Bovenstaande regel is een fragment van pagina 163.

===

Dit is een verhaal dat soms intelligent in elkaar lijkt te zitten
maar waar ik weinig mee kan.

Fenna Riethof: De nieuwe Alferink

Het verhaal kan niet echt boeien.

Rashif El Kaoui: Lonely women in ****** are waiting for you

Algemene tendens in veel van deze verhalen is de ongelofelijke
gerichtheid op het eigen ‘IK’.
Dat je dat nog eens mag meemaken van iemand die een soort kind van het ‘Ik’-tijdperk is.
Voor mensen die niet weten wat het ‘Ik’-tijdperk is,
is vond op www.ensie.nl een soort van definitie.
Op de website de hele definitie, hier een samenvatting:

Ik-tijdperk – (Eng. the Me-decade, ook wel the age of Me; gelanceerd door de Amerikaanse auteur-journalist Tom Wolfe in het mei/juni nummer van 1973 van The Critic), benaming voor de jaren zeventig en tachtig, de periode waarin alles rond de eigen persoon draait en er weinig belangstelling is voor de medemens; ‘cultuur van het narcisme’.
Bij ons werd de term gelanceerd door het tijdschrift de Haagse Post in het kerstnummer van 1979.
De ‘ik-generatie’ (Me-generation) wordt gevormd door yup(pie)-prototypes die de innerlijke contemplatie van de hippies uit de jaren zestig omzetten in een vergaande obsessie met zichzelf.

Goed initiatief.
Leuke kennismaking.

Of heb ik het verzonnen?

Toen de uitgeverij Das Mag startte, begon men
een soort crowd funding actie. Ze zochten medestanders
die bereid waren een bedrag neer te tellen in
ruil voor een paar boeken die dan later zouden volgen.
Ik heb toen meegedaan omdat ik het een goed idee
vond om in een crises, met afnemende omzet bij boekverkopen,
de aanval in te zetten met een plan om het beter te doen.

WP_20171116_19_18_37_ProHermanKochWandaReiselOfHebIkHetVerzonnen

Herman Koch en Wanda Reisel, Of heb ik het verzonnen?


Het zat hen mee, er was denk ik nogal wat sympathie
in de markt voor het idee schrijvers beter te betalen
en mooiere boeken uit te brengen.
Een paar hits waren het resultaat.
Of schrijvers bij Das Mag beter betaald krijgen?
Ik weet het niet.
Of er meer aandacht is voor de vormgeving van het boek?
Tot nu toe vind ik dat tegenvallen.

Maar de optimistische, positieve sfeer zit er
nog steeds goed in en de nieuwste productie
ziet er mooi uit.

WP_20171116_19_19_03_ProHermanKochWandaReiselOfHebIkHetVerzonnen

Een hardcover met mooie kleuren en in het boek afbeeldingen en een mooi schutblad!


WP_20171116_19_19_49_ProHermanKochWandaReiselOfHebIkHetVerzonnen

Nu maar hopen dat het ook nog een goed geschreven boek is. We gaan het zien. Ik ben optimistisch.


Save

Gelezen: Valeria Luiselli, Vertel me het einde.

WP_20170926_18_31_46_ProValeriaLuiselliVertelMeHetEinde

Valeria Luiselli, Vertel me het einde. Een essay in veertig vragen.


Alweer een blog over vluchtelingen.
Moet dat nou? Ja, dat moet.

Het vluchtelingen vraagstuk is een van de grote
vraagstukken van onze tijd en veel van de reacties
in de debatten zijn simpelweg te eenvoudig.
Daarnaast zijn er veel overeenkomsten tussen de
gebeurtenissen in Amerika en die we hier in
Europa en op de grens van Europa en Azie zien.

‘Vertel me het einde’ is misschien niet het meest
brilliante boek ooit geschreven maar lees even mee:

De schrijfster is zelf van Mexicaanse afkomst.
Terwijl ze in de Verenigde Staten verblijft maar nog geen
‘green card’ (verblijfsvergunning) heeft, gaat ze aan
het werk als tolk bij een organisatie die Spaanstalige kinderen
helpt, die vanuit Midden-Amerika proberen veilig naar de
VS te komen. Haar man en kinderen
hebben ook nog geen verblijfsvergunnig.

Tijdens de regering Obama neemt het aantal kindvluchtelingen
ineens toe. ‘……tussen april 2014 en augustus 2015 meer dan
102.000 minderjarigen aan de grens waren opgepakt….’

Deze kinderen hebben in hun thuisland te maken met
gebroken gezinnen, drugs, mishandeling, bendegeweld enz.
Daarom gaan ze op de vlucht naar de VS.
Soms naar hun familie die daar al woont.
Tijdens hun reis door Mexico
en over de Amerikaanse grens zijn ze vaak slachtoffer
van bendes, mensenhandelaren, ‘rechtgeaarde’ blanke
Amerikaanse burgers en de politie (aan beide zijdes
van de grens).

Eenmaal veilig in Amerika moet hun zaak voorkomen bij een
rechter. Om de verdediging mogelijk te maken worden
veertig vragen gesteld. De schrijfster stelt dus die
vragen en gebruikt de vragen in haar essay als structuur
voor het boek.
Aan de hand van de vragen vertelt ze het verhaal van zichzelf,
haar gezin en de vluchtelingen.

Een citaat:

De media-aandacht voor de migratiecrisis bood een algemeen beeld en concrete informatie over omvang, maar liet niet zien wat de diepere oorzaken en de gevolgen ervan waren.
De waarom-vraag bleef onbeantwoord.
Het begrip ‘immigratiecrisis’ sloeg alleen maar op de plotselinge toename in de hoeveelheid kinderen die vanuit Centraal-Amerika de Verenigde Staten binnenkwamen.
Vanaf het allereerste moment werd de crisis enkel en alleen gezien als een institutionele hindernis, een probleem waar Homeland Security onder te lijden had en dat het Congres en de immigratierechters moesten oplossen.
In weinig artikelen werd moeite gedaan om het verhaal om te draaien en de crisis te tonen vanuit het perspectief van de kinderen.
Het politieke antwoord op de crisis draaide daarom altijd maar om één vraag: wat moeten we nu met al deze kinderen?
Of botweg: hoe komen we van ze af, of hoe krijgen we ze zover dat ze niet meer komen?

 

De vragen negen, tien en elf op het intakeformulier zijn ‘Vind je het leuk waar je nu woont?’, ‘Ben je hier gelukkig?’ en ‘Voel je je veilig?’
Het is moeilijk voor te stellen dat deze kinderen, die door de overheid als hinderlijk worden gezien en door een groot deel van de gemeenschap waarin ze net zijn terechtgekomen als ongewenste indringers, en die zich weldra voor een rechter zullen moeten verdedigen tegen een uitzettingsbevel, het inderdaad ‘leuk vinden waar ze nu wonen’.
In de media en in een groot deel van het politieke discours heeft het woord ‘illegaal’ de voorkeur boven ‘ongeregistreerd’ en het woord ‘immigrant’ boven ‘vluchteling’.
Hoe moet iemand die gestigmatiseerd wordt als ‘illegale immigrant’ zich hier ‘veilig’ of ‘gelukkig’ voelen?
Maar de kinderen beantwoorden deze drie vragen meestal met ja.

Valeria Luiselli, Vertel me het einde, pagina 48-49.

Dan, meer filosofisch:

Er zijn dingen die je alleen maar kunt begrijpen als je ze in retrospectief bekijkt, wanneer er jaren overheen zijn gegaan en het verhaal al is afgesproken.
Voordat dat het geval is, en zolang het verhaal nog verder gaat, is het enige wat je kunt doen het steeds opnieuw vertellen terwijl het zich ontwikkelt, zich opsplitst, met zichzelf in de knoop raakt.
Want voor iets begrepen kan worden moet het vele keren verteld worden, in veel verschillende woorden en vanuit alle verschillende hoeken en door heel verschillende geesten.

Valeria Luiselli, Vertel me het einde, pagina 105.

Of ik het met dit laatste citaat eens ben weet ik nog niet.
De tekst klinkt mij wat afwachtend. Maar dat is Luiselli
in het boek en in haar acties (als ik het essay mag geloven)
helemaal niet.

Schrijnend, haast cynisch wordt het wanneer Luiselli
het taalgebruik op de korrel neemt van de mensen die zich met
migratie bezig houden.

De omslag van het boek is eenvoudig maar geeft heel goed
aan in wat voor een positie kindvluchtelingen zitten.
Sommige pijltjes houden, ineens, zomaar op!

Het boek is een uitgave van Das Mag.

Wat mij bezig hield zijn de overeenkomsten tussen
Amerika en Europa die zo duidelijk worden in het boek:
= de historische rol van Amerika en Europa in de landen van herkomst;
= de institutionele oplossingen die we toepassen;
= de harde reactie op de mensen.

Lees dit boek!

Gelezen: Gekrenkt & hongerig

Das Magazin gaat er een beetje vanuit dat het debut
van een schrijver in Nederland per definitie betekent
dat het boek wordt afgewezen door een uitgever.
Bij de fragmenten in Gekrenkt & hongerig is dat overigens
wel vaak het geval. Ik geloof dat er 1 fragment in staat
dat daadwerkelijk gepubliceerd is: Zeeuwse mosselen.
Dat verhaal is geschreven door Merijn de Boer
en gepubliceerd in de Penthouse.
Dat was nou ook niet het debgut waarvan kleine Merijn gedroomd had.

De uitgave van Das Mag is een soort jubileum-nummer.
Het is de twintigste uitgave van het literair tijdschrift.
Rond de twintig waren ook de meeste auteurs toen ze hun eerste werk
aanboden aan een uitgever.
De kaft is leuk: een soort prop zoals die in een prullenbak
terecht kan komen als je verhaal toch niet is wat je er van verwachtte.

 photo DSC_0932GekrenktEnHongerigDasMag.jpg

Das Magazin: Gekrengt & hongerig, de titel is een citaat uit het verhaal van Philip Huff.


De fragmenten die bij mij indruk maakten zijn:
Adriaan van Dis: De film van je leven;
Renate Dorrestein: en dan vooral haar inleiding, Een;
Rob van Essen: Een veelgemaakte fout.

Uitgeverij Das Mag bestaat 1 jaar

Daarom verraste de uitgeverij de medeoprichters met een tas.
Die vond ik gisteren in de brievenbus.

Bedankt en ga zo door!

(Jelle Brandt Corstius – As in Tas,
Lize Spit – Het Smelt,
Maartje Wortel – Er moet iets gebeuren,
Walter van den Berg – Schuld, enzovoorts)

 photo WP_20161015_014DasMag1Jaar.jpg


Onder ogen / Reading in progress

Al een week of twee ben ik aan het lezen in het boek
‘Anna in kaart gebracht’ van Marek Sindelka (vertaler
is Edgar de Bruin, uitgeverij is Das Mag).

 photo WP_20160818_002MarekSindelkaAnnaInKaartGebrachtDasMagVertalerEdgarDeBruin.jpg

Das Mag houdt zijn/haar naam door extra aandacht te schenken aan de boeken die ze laat verschijnen. Deze uitgave heeft om de papieren/kartonnen omslag nog een plastic omslag met daarop de titel en auteur op de voorkant en op de rug en de flaptekst op de achterkant. Helaas was de eerste versie van die plastic omslag niet zo sterk. Dus toen ik het boek ontving was het op een paar plaatsen gescheurd. Maar nog voor ik dat kon laten weten volgde per mail een aankondiging dat we een nieuwe plastic omslag gingen krijgen van betere kwaliteit. Die heb ik al weer even binnen. Helemaal in tact.


 photo WP_20160818_003MarekSindelkaAnnaInKaartGebrachtDasMag.jpg

Hier het boek met nieuwe plastic omslag. De ‘oude’ plastic omslag ligt onderop. Nu het boek. Dat laat ik nog even in het midden totdat ik het uit heb. Dat zal niet lang meer duren. Anna in kaart gebracht van Marek Sindelka. Goede titel! Knappe vertaling.


Al 1700 oprichters van Das Mag (nieuwe Nederlandstalige uitgever)

Doe mee!
Er zijn al 1700 mensen die meewerken om een nieuwe
Nederlandstalige literaire uitgeverij uit de grond te stampen.
Crowdfunding is de manier hiervoor.

De huidige deelnemers zitten in heel Nederland en Belgie (al is een
startfeestje in Paradiso wel erg des grachtengordels).

 photo DasMag.jpg

Hier wonen wij in Nederland en Belgie, de mede-oprichters van Uitgeverij DAS Mag.