Sinds een paar weken ziet de Reigerstraat, ter hoogte van het voormalige Casino, er zo uit. Deze bioscoop wordt omgebouwd naar een food court.
Rabobank Markendaalseweg wordt gesloopt
Hoek Concordiastraat / Markendaalseweg. Al jaren staat daar de torenflat van de Rabobank. Toen ik in de zesde klas zat ben ik ooit naar deze bank mogen gaan om de bank te zien en de indrukwekkende kluis (zesde klas dat is ongeveer 1971 geweest).
De foto’s zijn twee weken geleden gemaakt.
En de boekbinder hij bindt verder
Vandaar nog even verder gegaan met Kaas
van Willem Elsschot.
Eigenlijk is dit fout. Je hoort eerst de platten en de rug aan elkaar te plakken met kraftpapier. Dat ga ik achteraf nog wel doen. Hier zie je dat ik met behulp van een driehoek de platten en de rug op een lijn breng en dat ik een kneeplatje gebruik om de afstand tussen rug en platten goed te krijgen.
Vervolgens heb ik het kunstleer op maat gesneden en het vouwpatroon op de hoeken voorbereid. Deze methode (klein beetje aangepast voor het kunstleer) heb ik geleerd bij Boektotaal.
De eerste lange kant is gelijmd met speciale aandacht voor de hoeken.
Je ziet dat ik het kraftpapier aan de binnenkant heb aangebracht. Niet de goede volgorde maar ik hoop dat hierdoor de rug toch versterkt wordt. De band is gereed. Ik heb hem na het passen van het boekblok in de boekenpers gelegd om goed te drogen.
Als ik heb boekblok in de rug leg gaat het er zo uitzien. Een mooie gele ‘Kaas’. Het idee is nu dat dit boek in een doos komt in de vorm van een plat stuk Edammer kaas. Maar daarvoor wil ik eerst de dummy afmaken en daarvoor moet ik eerst mijn ridderroman afschrijven.
Ik luister nu naar: Van Morrison and Joey Defrancesco – You’re driving me crazy
Nieuw jazzy album van Van Morrison met prachtig orgelspel. Luister eens naar: Miss Otis regrets. You’re driving me crazy.
De informatie in iTunes is wel een beetje vreemd. De informatie is afkomstig van de CD. Die heb ik geïmporteerd. Slordige platenmaatschappij of gereed voor de Chinese en Japanse markt?
Gezien: Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Frances McDormand in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri.
Dit is een goede film.
Niet zo speciaal als de Oscars en andere onderscheidingen doen geloven,
maar een goede film.
Wat mij aansprak is dat de film een hele reeks van vormen van discriminatie
laat passeren: sekse, ras, seksuele geaardheid en lichamelijke verschillen.
En die overtuigend afwijst.
‘Zwarten martelen’ wordt regelmatig genoemd als een activiteit van de politie.
Vrouwen zijn lustobjecten.
Homoseksuelen worden in elkaar geslagen.
Dwergen zijn een circusattractie.
Deze thema’s zijn redelijk levensecht in het verhaal verweven.
De film is een echte schrijversfilm en niet zozeer een acteursfilm.
De film heeft een open en pessimistisch einde want het zou zo maar
kunnen dat de ‘slachtoffers’ dezelfde methodes gaan hanteren als de daders.
Op sommige momenten zijn de ‘zetten op het schaakbord’, de wendingen in de
film, minder levensecht. Wel erg slim in elkaar gestoken.
Maar een echt goede film heeft dit soort wendingen en zorgt ervoor
dat die levensecht overkomen.
Als ze niet levensecht overkomen dan gaat de film over in een ervaring
zoals bij een opera: mooie beelden, goede muziek, goede thema’s
maar gekunsteld.
Dus hulde aan Martin McDonagh, de schrijver!
Oscar:
Best Performance by an Actress in a Leading Role * Frances McDormand
Best Performance by an Actor in a Supporting Role * Sam Rockwell
Golden Globe:
Best Motion Picture – Drama
Best Screenplay – Motion Picture * Martin McDonagh
Best Performance by an Actress in a Motion Picture – Drama * Frances McDormand
Best Performance by an Actor in a Supporting Role in a Motion Picture * Sam Rockwell
Bafta:
Best Leading Actress * Frances McDormand
Best Screenplay (Original) * Martin McDonagh
Best Film * Graham Broadbent, Peter Czernin, Martin McDonagh
Best Supporting Actor * Sam Rockwell
Outstanding British Film of the Year * Martin McDonagh, Graham Broadbent, Peter Czernin
****
En de boekbinder hij spatte door II
Gisteren had ik het gevoel dat ik het wel aandurfde om
de boeksnede van Kaas van Willem Elsschot te spatten.
Het boek krijgt een gele band en de snede wordt geel gespat met
een wit leeslint en witte kapitaalbandjes.
Dan begin je dus met het boek goed af te plakken en af te dekken
zodat niet alles geel wordt.
Zoals de vorige keer bij het oefenen is het een hele stellage.
De kop gespat. Je ziet dat ik de hoeken van het boek ook afgeplakt heb. Om er voor te zorgen dat elleen de snede geel wordt en niet de rug of het schutblad.
Zo zie je het verschil tussen onbespat en bespat heel goed.
Dan de laatste lange kant. De ecoline droogt snel en de pagina’s plakken niet aan elkaar.
Helemaal gespat.
Dan is het nu tijd voor het leeslint.
Ik heb daarvoor het midden van het boek gezocht: 6 katernen.
Het uiteinde van het leeslint heb ik een beetje ingelijmd en daarna schuin afgesneden. Hiermee hoop ik het rafelen van het leeslint tegen te gaan.
Dit is de kop. Nu kan het kapitaalband er op gelijmd worden.
Kopse kant met kapitaalband.
Vrijmarkt = boeken
Voor mij is dat in ieder geval zo.
Ieder jaar ga ik op de vrijmarkt op zoek naar boeken.
Boeken zijn er over het algemeen voldoende te koop.
Voor het tweede jaar op rij kon ik een boek kopen van Hella S. Haasse.
De 6,95 was de prijs voor het nieuwe exemplaar in 2010 in de winkel. Ik heb natuurlijk minder betaald voor Hella S. Haasse ‘De wegen der verbeelding’. Een Rainbow Pocket. Ik noem het hier als eerste maar het was het laatste boek dat ik kocht. ‘Heren van de thee’ had de verkoper ook maar dat boek heb ik al.
Dit is het tweede boek dat ik kocht: ‘Het jaar in woord en beeld’. ‘Winkler Prins jaarboek 1973’. Logisch natuurlijk dat het boek over 1972 gaat: ‘Een encyclopedisch verslag van het jaar 1972’ uitgegeven door Elsevier. Gewoon leuk om eens door te bladeren. Dat vond ik bij een deel van een encyclopedie ook altijd al.
Voor kenners is het gelijk duidelijk waarom ik dit kocht: Rolf Döcker, Marius. Een uitgave van Lemniscaat uit 1991. De 2e druk.
Toen ik het open deed zag ik meteen dat het een afgeschreven exemplaar van de Openbare Bibliotheek Dussen/Hank is. De jonge verkoper gaf aan dat het boek maar een keer gelezen was maar hij vertelde me maar wat.
Schijnbaar willekeurig zijn er op de eerste vier pagina’s, met even zoveel kleuren, woorden gemarkeerd. Soms dezelfde woorden. Onduidelijk voor me waarom nou net die woorden: ontbijt, hutje, visser, maar, wandeling, hemel, oost, west, …..
Met schoonmaakazijn en spiritus heb ik de band een stuk schoner kunnen maken. Ik heb een plannetje met het boek maar dat wordt misschien de komende tijd duidelijk.
Valkenberg gisteravond gereed voor de vrijmarkt op Koningsdag
Gisteren, terugkomend uit Dublin, liep ik rond
10:00 uur ’s avonds door het Valkenberg.
Daar was de fontein al oranje.
Valkenberg, Breda.
Elvis in kalk of Summit EMEA in Dublin
De afgelopen dagen waren er geen posts op deze blog.
De reden was dat ik op Summit EMEA was, een gebruikers
bijeenkomst van Microsoft Dynamics365 en CRM.
Natuurlijk kon de camera van mijn telefoon niet uit blijven.
Het avontuur begon op Schiphol.
In Dublin met de dubbeldekker naar het hotel.
Onderweg kwam je al langs het Convention Centre Dublin waar Summit EMEA werd gehouden.
Het hotel was ‘real English’.
Op maandag had ik nog een paar uur om door het centrum te wandelen. Veel dak- en thuislozen, lege panden, vervallen panden en vreemde panden zoals deze winkel die ornamenten voor plafonds en dergelijke verkoopt en als reclame Elvis of de Beatles in kalk in de etalage heeft.
Lang geleden was ik al eens in Dublin. De verlopen hostels waar ik toen met mijn vrienden sliep, zijn er nog steeds (hier rechts op de foto). Hoe de Ieren hun economie inschatten weet ik niet maar op mij maakte het een indruk alsof de crisis die er in Ierland al lang voor 2007/2008 was, nog steeds niet voorbij is.
Dit is het beeld dat Dublin graag wil uitstralen (vermoed ik). Modern, nieuw, groots. Maar zelfs aan deze ‘zuidas van Dublin’ met grote hotels, financiële instellingen, accountants en adviseurs, waren de meeste restaurants of gesloten of heel eenvoudige hamburgertenten of kebabzaken. Achter het glas was het minder dan de buitenkant wil vertellen.
Summit EMEA was druk bezocht, had goede sessies en was goed verzorgd.
Mijn toeristische attracties.
In de ochtend een Iers ontbijt (nou ja, gedeeltelijk dan toch, voor mij geen spek of witte bonnen in tomatensaus).
Het weer was niet geweldig: soms scheen de zon, soms was er regen (op deze foto allebei tegelijk) en meestal was het koud met veel wind. Maar ik was er niet om bruin te worden dus dat maakte me niet zo veel uit.
Dan is het tijd om afscheid te nemen van Dublin.
Zo donker als deze boeken op de luchthaven van Dublin de situatie voorstellen is het vandaag niet in Dublin. Maar van stralend en opgewekt zijn ze nog ver af.
Dus tijd om naar huis te gaan.
En de boekbinder hij spatte door
Vandaag nog twee experimenten
om het spatten een beetje onder de knie te krijgen.
Deze keer rond het thema ‘ogen’.
Begonnen met het uit papier snijden van een stel ogen.
Twee ondergronden voorbereid. De bovenste is hetzelfde papier als de onderste alleen is die bewerkt met iets dat een moderne variant is op schoensmeer. Twee kleuren.
De ogen gepositioneerd op het vel.
Handschoenen aan. Gisteren zaten mijn handen onder de ecoline. Dat viel nog niet mee om het er af te halen. Van deze handschoenen gaat het er zo af.
Dan: spatten maar.
Het eerste resultaat.
De tweede ondergrond. Gewoon blanco papier.
Ook hier spatten.
Het resultaat.
Volgens mij ben ik gereed om de snede van een boek te gaan spatten.
Over iemand die kan lezen met zijn voeten en daarom op een boek gaat staan
Dit is geen lichte kost.
Het boekje vereist eigenlijk een brede kennis van de klassieke literatuur.
Die heb ik niet.
Maar toch heb ik met plezier dit boekje gelezen.
Onder andere over Ovidius die, volgens een middeleeuwse legende,
met zijn voeten kan lezen.
David Rijser, De portiek van de buren.
Ovidius op boek, 15e eeuw, Palazzo Dell’ Annunciata, Sulmona.
Uitproberen van spatten met acrylverf
Een van de snijresten van het boek gebruik ik om te testen hoe spatwerk op de snede zal gaan werken. Ik plak de omgeving goed af met krantenpapier en schilderstape.
De snijresten zitten tussen twee plankjes die op hun plaats worden gehouden met twee klemmen die ik van mijn vader geleend heb. Dat werkt prima.
De bedoeling is met geel te gaan spatten maar om zoveel mogelijk die kleur verf te sparen neem ik voor de test een andere kleur. Maar het spatten werkt niet. Ik vermoed dat het aan de acryl ligt. Ook verdunnen helpt niet.Toen heb ik de verf gewoon direct met de tandenborstel aangebracht.
Nu ik toch aan het testen ben probeer ik op de snede te verven. Dat gaat vrij aardig. Probleem is dat het oppervlak waarop ik schilder niet egaal glad is. Dat is straks bij het boek anders.
Als je verf direct aanbrengt dan heeft het als effect dat de pagina’s aan elkaar kleven. Ze gaan overigens eenvoudig weer los maar dat is natuurlijk wel een extra handeling. Zo egaal wil ik op mijn uiteindelijke boek Kaas de kleur niet aanbrengen. Ik wil spatwerk.
Om toch het gevoel te hebben vandaag iets gedaan te hebben snij ik de platten en de rug voor het boek Kaas van Willem Elsschot. Daar is het tenslotte allemaal om begonnen. Maar ik wil eerst spatwerk aanbrengen op de snede, dan het leeslint en de kapitaalbandjes en pas dan de band zetten. Dus gaan zoeken op internet en in mijn boeken over boekbinden. Spatten.
Mijn spataquarium. Overal lees ik over ecoline maar ook dat het met acryl eigenlijk ook moet kunnen. Dus ecoline gekocht, weer uitproberen, weer geen succes. Toen bleek dat als ik de tandenborstel anders vasthoud, dat het dan wel werkt. Het probleem lijkt hem dus in de borstel te zitten. Als ik hem schuin hou dan is er meer weerstand en wordt er gespat.
Toen ging het mausoleum open….
We bezochten in Allahabad een park met de naam Khusro Bagh
of Khusru Bagh.
In het park staan 4 grote tombes, mausoleums.
Terwijl we er rondliepen kwam er iemand aan die ons
en de andere bezoekers wel de binnenkant wilde laten zien.
De foto’s van de binnenkant zijn natuurlijk donker. De openingen naar buiten zijn beperkt en er ligt natuurlijk geen licht.
Dit is een deel van de muur.
Een spreuk boven een doorgang.
Zo’n raam laat zich moeilijk fotograferen maar deze foto is in ieder geval niet bewogen.
Hetzelfde raam, meer licht maar bewogen.
Een bewogen sterrenhemel.
Khusru’s Tomb
Khusru (AD 1587 – 1622) was the eldest son of Jahangir and queen Shah Begum.
He was well educated and popular for his amicable manners and blameless public characcter.
In 1605, when Akbar lay seriously ill, Khusru’s partisans, led by his father-in-law Mirza Aziz Koka and his uncle Raja Man Singh of Amber made strenuous efforts to put him on the throne. But at last, Akbar on his death-bed nominated Salim as his successor.
After the death of Akbar, Salim ascended the throne and assumed the title of Jahangir.
A few months after Jahangir’s accession, Khusro rose in rebellion.
He was completely defeated by Jahangir, captured and blinded.
He died in confinement in 1031 Hijri (AD 1622), when he was in custody of his brother Khurram, the future Shah Jahan.
He was buried in Khusro Bagh near the mausoleum of his mother.
The tomb of Khusro was probably begun by Khusru’s sister Sultan Nisar Begum.
It is a two storeyed building with arcaded walls surmounted by a large hemispherical dome on a octagonaldrum, with small chhatris at the corners.
The interiour consists of single room whose walls are painted with a design of floral patterns, cypresses, etc.
On the dome, there is a painted medallion with star and geometrical patterns, simular to the ones in the contemporary tomb of Itamad-us-Daula.
Op naar de tweede begraafplaats.
Al snel werd het drukker. Ook een aantal ‘miet-betalende’ bezoekers. Wij hadden de man ook nog niet betaald maar dat hij dit verwachtte was duidelijk. Is ook geen probleem.
Deze koepel is helaas ook niet helemaal scherp.
Shah Begum’s Mausoleum
(Khusru’s mother’s tomb)
Jahangir’s era saw the creation of several remarkable architectural monuments, in particular the mausoleum of his first wife .
Khusru’s mother was Man Bai whom Jahangir had given the title of Shah Begum after the birth of Khusru.
Man Bai was the daughter of Raja Bhagwant Das of Amber, then the governor of Punjab and sister of Rajput chief Raja Man Singh.
She had been married to Salim in 1584 and Khusru was born in 1587.
She committed suicide at Allahabad in 1603 by taking an overdose of opium as she had become heartbroken and distraught at the bitterness between father and son.
She was buried in this garden , later named Khusru Bagh after Khusru, in which he also lies buried in a beautiful tomb.
This tomb was designed by Aqa Reza, one of Jahangir’s leading artists in 1606 – 1607.
The tomb itself has three storeys, practically terraced plinth, surmounted by a large chhatri under which stands the Shah Begum cenotaph.
The inscription on the tomb with floral arabesques, were carved by Jahangir’s greatest calligrapher Mir Abdullah Mushkin Qalam.
Het was heerlijk in de tuin. Hier op de achtergrond de tombe van Shah Begum. De dag was erg warm geweest. Langzaam daalde de temperatuur en de mensen zochten elkaar op bij deze oude monumenten. Een prachtig gezicht in de langzaam oranje kleurende zon.
De Indiase architectuur gaat vaak gepaard met waterpartijen. Zou dit daar deel van uitmaken of is het gewoon de afwatering?
Tombe van Nisar Begum.
Nisar Begum’s Mausoleum (Khusru’s sister’s tomb)
Nisar Begum was the sister of Khusru.
The tomb of Nisar Begum is located near the tomb of Shah Begum.
The tomb was constructed in the years AD 1624 – 1625 by herself just at the time of construction of Khusru’s tomb.
The tomb was never used as a cenotaph.
This tomb is architecturally much more impressive.
The tomb architecturally stands on a high plinth which is adorned with panels containing a scalloped arch motif.
Inside the plinth , there is a small room whose ceilings is
painted in vivid colors with stars arranged in concentric circles.
This decoration is repeated on the dome ceiling of the main room while the walls are painted with Persian cypresses (style), plants and flowers.
Op het internet, in Wikipedia bij het artikel over Khusro Bagh is een ongeveer zelfde foto. Daar heet het ‘Decorated arch of the Tomb of Nithar’ of gedecoreerde boog van de tomb van Nithar (Nisar Begum).
De tombe van Khusro.
Van rechts naar links: Khusro, Nisar Begum en Shah Begum.
Maar vooral rust, genieten, aangename temperatuur.
Vroeg op de markt: vissenkoppen
Vanmorgen was ik al vroeg even op de weekmarkt op de Grote Markt in Breda en zag daar deze vissenkoppen. Ik maak vandaag als lunch wel een soepje maar deze koppen zijn helaas te groot voor mij om er bouillon van te maken.
Carnaval ligt op straat in Breda
Al jaren liggen er carnavalspoppen op een dakje van een schuur
van de Graanbeurs in Breda.
Blijkbaar heeft iemand besloten de boel eens op te ruimen.
Daarom ligt carnaval gewoon op straat hier in Breda.
In de Cingelstraat om precies te zijn.
Orgineel zijn het waarschijnlijk stukken van een carnavalswagen geweest. Misschien is iemand ze vergeten in de Graanbeurs?
De ene pop ligt op de stoep, bij een boom. Deze ligt bij een buurman, een bedrijf, voor de deur.
Het feest kan beginnen.
Meet both ends
Het boekblok is goed gelijmd en uit de boekenpers. Nu komt altijd een magisch moment: het snijden van het boek. Tot nu toe is het boekblok een ruwe diamant geweest. We gaan die slijpen. Al het overto9llig papier snijden we weg. De zijkanten worden mooi glad. Dadelijk, na het snijden kan het boek ook eindelijk goed geopend worden.
Na het snijden wil ik de zijkanten van het boek een gele kleur geven. Dat spatten heb ik sinds de kleuterschool niet meer gedaan. Dus eerst een dummy. Na het spatten breng ik het witte leeslint en witte kapitaalbandjes aan.
Het snijden met een snijmachine is een nauwkeurig werkje. Het boek moet rechthoekig worden of blijven en je moet niet te veel of te weinig wegsnijden. Gelukkig staan hiervoor aanwijzingen op het papier van de drukker. Dit is de onderkant of de staart van het boek.
Hier zie je beide kanten van het boek. De voorkant, op de voorgrond, voor het mes. De rug achter het mes. Meet both ends. Maak kennis met beide kanten.
Voorzichtig snijden. Dit papier liet zich goed, en een keer snijden.
Dit is de bovenkant van het boek of de kop. Hier zitten de gevouwen vellen nog aan elkaar. Dadelijk is het boek volledig doorbladerbaar.
Dit zijn de snijresten.
Khusro Bagh
Architectuur is belangrijk op deze reis door India.
Hier in Allahabad bezoeken we een park met daarin
een viertal mausoleums. Oogverblindend.
Niet in de laatste plaats door de binnenkant.
Laten we eens een kijkje gaan nemen.
We gaan te voet vanaf onze homestay naar het park. In de homestay troffen we deze handdoek aan. Grappig maar past niet helemaal in de tijd van het jaar.
Onderweg, zomaar ergens tegen een boom.
Khusrubagh (Allahabad)
Originally, it was a pleasure resort constructed by Jahangir when he lived here as a prince.
It came to be known as Khusro Bagh after the tomb of Khusro, the elder son of Jahangir, was erected here.
It contains four beautiful tombs.
Each is decorated wirh fine Mughal frescoes with vaulted apartments which form the most conspicuous features of the garden.
The tombs of Khusrubagh are like a stone coffin richly carved with paintings on the walls and ceilings.
These tombs display the finest quality of ornamentation and paintings of Mughal style, particularly in that of Prince Khusru’s tomb.
A group of four tombs of prince Khusru, his mother, sister and Bibi Tamolan located in the centre of this spacious garden, which is enclosed by fortification walls and divided into squares, provided with channels and fountains
in typical Charbagh pattern of the Moghul gardens.
An imposing gateway on the southern side, built of sandstone is profusely decorated with designs having Persian inscription of Moghul Emperor Jahangir in Nastaliq character, which clearly indicates the date of its construction between AD 1605 – 1627.
The gataway is two-storeyed flanked by massive octagonal bastions crowned with small domed pavilions.
Korte Nederlandse samenvatting:
Oorspronkelijk was het park door Jahangir aangelegd voor het plezier.
Hij leefde hier toen hij prins was.
De naam Khusro Bagh kreeg het door het mausoleum van Khusro, de zoon van Jahangir.
Er zijn 4 mooie tombes.
Vooral de Mogul fresco’s aan de binnenkant.
De vier tombes zijn van Khusro, zijn moeder, zuster en Bibi Tamolan.
Dit is het park met in de verte de mausolea.
Een eerste indruk. Khusro Mirza tombe.
Het mausoleum van Bibi Tamolan.
Tamolon’s Tomb
This fourth mausoleum of the complex locally known as Bibi Tamolon’s tomb stands in the extreme west in the series,
which has no sign of a tomb and is without any inscription.
It is sometimes associated with the Istanbul Begum of Fatehpur Sikri, but another version has it that a sister of Khusru had built it for herself but is buried elsewhere.
Hetzelfde gebouw maar nu met de avondzon mee gefotografeerd.
Het was een geweldige plaats om te zijn. Het warmst van de dag was weg. Veel lokale mensen komen naar Khusro Bagh om een praatje te maken en te genieten van de zon die ondergaat en voor het laatst die dag oranje straalt over de gebouwen. Links de Shah Begum tombe.
Nithar Begum tombe.
Dan plots komt er iemand die voor ons de mausolea wel wil openen zodat we ook de binnenkant kunnen zien. Wat we dan te zien krijgen volgt een volgende keer. Mooie deuren.
Het Valkenberg was schitterend vanmorgen
Deze foto is gedeeltelijk tegen de zon in. Er is dus minder kleur in de foto te zien dan er in werkelijkheid was maar de zon in het water van de fontein vind ik prachtig.
Dezelfde fontein maar nu met de zon mee gefotografeerd. De foto is niet achteraf ingekleurd. De foto’s van de camera op mijn telefoon hebben wel de neiging de kleuren iets feller aan te zetten dan ik de werkelijkheid inschat. Maar ook prachtig.
Kaas en Tulpen in de Boekenpers
Voor het schutblad heb ik een handgeschept papier gekozen
met daarop een gestileerde afbeelding van een tulp.
Het boek Kaas van Willem Elsschot krijgt dus een gele band
die doet denken aan kaas en tulpen op het schutblad.
Heel Nederlands.
Maar eerst ben ik Boekbindersgaas gaan kopen. Met deze 2 meter kan ik nog jaren vooruit.
Twee foto’s heb ik gemaakt waarop het schutblad een beetje te zien is. Hier zit het namelijk al op het boekblok geplakt. Ik weet niet welke foto het duidelijkst is daarom heb ik ze beide opgenomen.
Na het plakken van de katernen, het op maat maken en plakken van de schutbladen en na het aanbrengen van het boekbindersgaas gaat het boekblok in de boekenpers. Daar zal het een paar dagen blijven.
Anand Bhavan
Voor India een heel belangrijke plaats.
Het is het familiehuis van de Nehru’s, de politieke dynastie
die lange tijd heel veel invloed had in India
op een cruciaal moment van hun geschiedenis:
Motilal Nehru 6 mei 1861 – 6 februari 1931:
advocaat en actief in de Indiase onafhankelijkheidsbeweging.
Leider van het Indian National Congress (politieke partij)
Jawaharlal Nehru (of Pandit Nehru) 14 november 1889 – 27 mei 1964:
eerste premier in India en invloedrijk
politicus in de jaren voor de onafhankelijkheid.
Indira Priyadarshini Nehru (later Indira Gandhi) 1917–1984
dochter van Jawaharlal Nehru. Eerste vrouwelijke premier van India.
Rajiv Gandhi 1944–1991
De 7e premier van India.
Wikipedia over Anand Bhavan:
The Anand Bhavan is a historic house museum in Allahabad, India, focusing on the Nehru Family.
It was constructed by Indian political leader Motilal Nehru in the 1930s to serve as the residence of the Nehru family when the original mansion Swaraj Bhavan
(previously called Anand Bhavan) was transformed into the local headquarters of the Indian National Congress.
Anand Bhavan was donated to Indian government in 1970 by the then Prime Minister Indira Gandhi,
the granddaughter of Motilal Nehru and daughter of Jawaharlal Nehru.
In het gebouw mochten geen foto’s gemaakt worden. Toen we aan kwamen lopen bij de kassa was het er erg druk maar meteen schieten allerlei mensen te hulp die er voor zorgen dat wij heel snel, langs alle wachtenden naar binnen kunnen. Beetje gênant.
This house is more than a structure of brick and mortar
It is intimately connected with our national struggle
for freedom and within it’s walls
great decisions were taken and great events happened.
Het huis hangt vol met foto’s van leden van de Nehru-familie, Gandhi en
veel andere politieke leiders van India, Engeland en andere landen.
Anand Bhavan.
