Verboden film? Caesar and Cleopatra

In deze tijd van corona, een tijd van afstand houden van elkaar
kijken we in het weekend een aantal films.
Ze zijn lang geleden al gekocht en sommige heb ik al heel lang niet
meer gezien.
Dit weekend hebben we het kijken naar “Caesar and Cleopatra” afgerond.
Wat is dat voor film?

CaesarAndCleopatraVivienLeighClaudeRainsCecilParker

Caesar and Cleopatra is een film van de Rank en is gemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog. De belangrijkste rollen zijn van Vivien Leigh als Cleopatra, Claude Rains als Caesar en Cecil Parker als ‘een Brit’. De laatste rol vind ik dolkomisch. Hij komt niet zo vaak in beeld maar ik kan niet anders dan aan Obelix denken. Maar dan met een wat stug Brits taalgebruik en wat trekjes van Obelix zoals tegen het verbod in toch meedoen aan de strijd.


De tekst op de DVD lijkt geschreven door iemand die niet zo heel
goed geïnformeerd is (de DVD is uit 2001):

Deze klassieker is Vivien Leigh op het lijf geschreven.
Na eerder te hebben geschitterd om “Gone with the Wind”
bewijst zij het opnieuw in deze Shakespeare rolprent “Ceasar and Cleopatra”.
Spektakel en decors zoals tegenwoordig nog maar in een enkele speelfilm (The Gladiator) voorkomt.

Ik wil in het midden laten of dit de rol van haar leven was maar
de uitdrukking ‘op het lijf geschreven’ zou ik niet gebruikt hebben
als ik weet dat Vivien Leigh een miskraam krijgt tijdens de opnames
van de film. Er werd gezegd dat dit kwam door de capriolen die Leigh
moest uithalen voor de film.

Of Leigh schittert in ‘Gone with the Wind’ laat ik ook in het midden.
De film geeft een tijdsbeeld maar als je naar de film kijkt
alsof je naar een liefdesdrama kijkt, ja dan kun misschien beweren
dat ze schittert.
Maar naar ‘Gone with the Wind’ mogen we sinds deze week niet meer
kijken. Gelukkig heb ik die film ook nog ergens op DVD liggen.
Kunst of cultuur uit het verleden vernietigen, verandert het verleden niet.

Het spektakel valt in de film nogal tegen. De Sfinx die in het begin
van de film een rol speelt is nogal klein, een beetje gedrongen.
Maar de film is onder moeilijke omstandigheden gemaakt.
Neemt niet weg dat de gedragen taal voor ons al behoorlijk
vervelend begint te worden.
Toen mocht je dat waarschijnlijk niet zeggen want het verhaal
was een bewerking door Bernard Shaw (Nobelprijs voor literatuur in 1925).
Een verwerking van Shakespeare.
Liz Taylor vond ik beter in Cleopatra.

***

Gelezen: Telefoon voor de heer Mulisch

Dit erg leuke boek van Stijn Aerden over Harry Mulisch
heb ik net gelezen.
Het boek is verdeeld in 21 stukken die heel karakteristiek
voor Mulisch waren en aan de hand waarvan een beeld
van zijn leven en avonturen wordt gegeven.
Zo zijn er stukken over ‘Zijn pijp’, ‘Zijn Haarlem’,
‘Zijn boekenbal’, ‘Zijn Leidseplein’, ‘Zijn teckels’,
‘Zijn neus’ en bijvoorbeeld ‘Zijn Herenclub’.
De goede en slechtere eigenschappen van de schrijver
worden niet gespaard.
Het leukste verhaal is misschien wel dat van de titel.
Als je het niet kent lees dan zeker dit boek.
Ik kies twee andere korte fragmenten.

StijnAerdenTelefoonVoorDeHeerMulisch

Stijn Aerden, Telefoon voor de heer Mulisch.


De keer dat ze er samen waren, Donner en Mulisch, wist Mulisch zijn vriend nog uit de cel te praten, nadat deze op een Tinguely-tentoonstelling een van de objecten met een onhandige Obelix-tikje uit elkaar had…getinguelied.

Pagina 165, uit het hoofdstuk ‘Zijn vriend’.

‘Een schrijver, denkt men, is iemand die gemakkelijker schrijft dan andere mensen.’ zei hij. Maar het tegendeel is waar: ‘Iedereen schrijft gemakkelijker dan schrijvers. ….. ‘Gekweld zoek ik dan naar een zin, en als ik hem eenmaal heb neergeschreven, blijkt hij vaak niet te lopen. Schrijven, dat is bijna niet kunnen schrijven.’

Pagina 188, uit het hoofdstuk ‘Zijn vulpen’.