Ergens heb ik twee foto’s gemaakt tussen het British Museum
en het Charles Dickens museum in Londen.
Ze horen niet bij het British Museum en ook niet bij Dickens.
Daarom een apart bericht.
In Londen kun je meerdere beelden van Gandhi gaan bekijken. Ik heb er in ieder geval twee gezien en sluit niet uit dat er nog meer zijn. Dit is het beeld op Tavistock Square. Het is volgens Wikipedia gemaakt door Fredda Brilliant (7 April 1903 – 25 May 1999).
Zomaar een leuk straatje.
In het British Museum zie je zoveel moois.
Deze keer een paar voorbeelden uit India en China.
De kwaliteit is fascinerend: Stone bracket sculpture of a dancer, about AD 1100 – 1200, Karnataka, India.
Sandstone sculpture of Harihara, about AD 1000, probably Khajuraho, Madhya Pradesh, India. Khajuraho is schitterend. Ik was daar in 1995. Een heel landelijk gebied. Je kunt er goed fietsen. Schitterende tempels.
Hindoeïsme is voor westerlingen vaak moeilijk.
Maar de kunst helpt ons een aantal klassieke beelden te herkennen.
Wikipedia:
Harihara is the fused representation of Vishnu (Hari) and Shiva (Hara) from the Hindu tradition.
HariHara is een vertegenwoordiging van de samenvloeiing van Vishnu (Hari)
en Shiva (Hara).
Shiva (linkerhelft) is in dit beeld te herkennen aan de Trishula (drietand).
Vishnu (rechts) aan de Chakra (meerdere vormen maar hier ‘wiel’) en Conch (schelp).
Sculpture of Vishnu and Lakshmi, about 1000 – 1100, probably Duladeo Temple, Khajuraho, Madhya Pradesh, India.
Dan nog twee werken uit China. Eerst een prachtig schilderij. Heel groot en daarom past het niet helemaal op de foto. Tang Yin, Thatched cottage in the Western Mountains, 1520, Ming, Jiangsu Province.
Het huis en de eigenaar die we in het huis zien, staan centraal op het schilderij. De eigenaar is de opdrachtgever van het schilderij. Die sfeer in de bergen en met de natuur is geweldig.
Dit is zo fantastisch; de assistent van de Rechter van Hel (the assistance to the Judge of Hell). Ik heb er twee versies van. Deze foto heb ik toch gekozen omdat het dikke pak met de boekrollen er zo prominent bij horen.
Hier komen de kleuren van de baard, handen en gezicht beter in beeld: Figure of an assistant to the Judge of Hell (hoofdletters zijn van mij), Ming Dynasty, about 1522 – 1620, North China.
De Shree Durgiana Temple of Shri Durgiana Mandir is bekend vanwege
de zilveren deuren. Dat wist ik niet maar als je de tempel
bezoekt wordt meteen duidelijk hoe bijzonder de deuren zijn.
Bovendien heb ik een zwak voor deuren.
In iedere windrichting is een set (en soms meerdere) van deze deuren te zien. Steeds met wisselende afbeeldingen.
Detail van een van de deuren.
Nog een detail van een deur. Sommige deuren lijken pas gepoetst. Andere zijn wat doffer maar daarom niet minder mooi. we zien daar dadelijk nog voorbeelden van.
Omdat het hier niet zo heel druk was toen we de tempel bezochten konden we tot aan de tempeldeuren de tempel benaderen. Je ziet hier goed de marmeren onderkant en de gouden bovenkant. Wat het metaal precies is dat gebruikt wordt voor de bovenkant weet ik niet.
Detail van het marmer.
Het is niet alles goud dat er blinkt.
Deze deuren hebben ieder drie panelen. Op ieder paneel zit onderaan een schildje met daarop tekst. Ik kan die niet lezen maar ga er maar even van uit dat het een aanwijzing is voor wie of wat er op het paneel wordt afgebeeld.
Paneel van een zilveren tempeldeur.
Deze panelen lijken al een tijdje niet meer gepoetst. Maar daarom niet minder mooi. Sterker nog, deze afbeeldingen zijn minder lieflijk. Eigenlijk mooier.
De volgende blogpost zal foto’s bevatten die wat meer op afstand genomen zijn en die meer van de tempels rond deze centrale tempel, midden in het water, zullen laten zien.
In Amritsar is een soort tweede ‘Gouden tempel’ ontstaan.
Wanneer de renovatie gestart is weet ik niet maar op Wikipedia
is te lezen dat het plan was om die in 2015 af te ronden.
In 2016 was dat nog niet helemaal afgerond.
Onderdeel van de renovatie was om de tophelft van de tempel
te bedekken met een gouden of goudkleurige bekleding.
Die was in 2016 al wel gereed.
De Shree Durgiana Temple is een Hindoetempel gewijd aan Durga.
Als een riksja ons afzet is het niet meteen duidelijk waar het tempelcomplex is. Er zijn nogal wat open ruimtes.
The temple and its precincts are under a beautification programme since 2013, which is planned to be completed by 2015. This will provide more space for worship both inside and outside the temple premises. As per the Master Plan prepared for reshaping the environment around the temple, 55 properties have been acquired with adequate compensation package and demolished for the purpose of development works. Under this plan a multi-storied parking complex, an open-air theatre, a shopping complex and other facilities are under construction.
Er is een verfraaiingsprogramma aan de gang sinds 2013 met
het doel om in 2015 gereed te zijn.
Er zal meer plaats ontstaan voor de pegrims, zowel in als buiten de tempel.
Er is een Master Plan om ook de omgeving van de tempel aan te pakken.
Daarvoor zijn 55 gebouwen gekocht en gesloopt met als doel het gebied
opnieuw te ontwikkelen.
Er komt een parking met meerdere verdiepingen, een openluchttheater en
een winkelcentrum.
Maar we vinden een plaats om onze schoenen achter te laten en de ingang. We zijn er niet alleen maar de drukte die we eerder zagen bij de Sri Harmandir Sahib is hier nu niet.
Achtergrondinformatie en gedragsregels.
Met het gezicht naar de ingang staat er een standbeeld van een van de oprichters van dit complex: Guru Harsh Sahai Mal Kapoor.
Versiering boven de ingang.
Een eerste blik, vanuit de verte, op de tempel.
In het poortgebouw zien de mozaïeken tegen het plafond er nog erg fris uit. Hemelse figuren.
De rechterhelft. Misschien kort daarvoor gerenoveerd.
En een pauw in de hoek.
De tempel werd ook wel de ‘Silver temple’ of Zilveren tempel genoemd. Dat was vanwege de deuren van zilver. Een beetje zoals deze deuren van de ingang. Dit is de linkerdeur.
Dit is een detail van de rechter deur. Op het schild staat een datum 1 december 1981.
Dit is die grote rechter deur.
Waarom de eerste foto van de tempel deze ‘halve’ foto is kan ik me niet meer herinneren. Maar overzichtsfoto’s van de tempel volgen in een latere post. Maar hier is al te zien dat het onderste deel van het gebouw met marmer is bedekt en de bovenste helft met goud.
Daar zie je dan dergelijke afbeeldingen en versieringen.
Ik kan haast niet wachten op de volgende blog over deze tempel.
Uit Klein-Azie en India.
Stond een beetje opzij. Er is ook zoveel te zien. Ik ben vergeten het bordje te fotograferen maar het roept beelden op van de Ishtar gate.
China, Sancai figures from Tomb of Liu Tingxun who died AD 728.
Wikipedia:
Sancai (literally: “three colours”) is a versatile type of decoration on Chinese pottery using glazes or slip, predominantly in the three colours of brown (or amber), green, and a creamy off-white. It is particularly associated with the Tang Dynasty (618–907) and its tomb figures, appearing around 700.
Sancai of letterlijk ‘drie kleuren’ is een aardewerk in bruin (of amber),
groen en een roomkleurig wit. Wordt in verband gebracht met de Tang dynastie,
in het bijzonder bij grafbeelden.
Shiva Maheshvara, green chlorite, AD 700 – 900, Kashmir.
Vishnu and his consorts within an arched temple niche, Pala Dynasty, about AD 1000, East India.
Detail.
The divine couple Shiva and Parvati, 1200 – 1300, Orissa, India.
The Three Puri Gods, Jagannatha (right), Balabhadra (left) and Sister Subhadra (centre), 1700 – 1800, Puri, Odisha.
Stone panel of an elephant and riders, about 1200 – 1300, Karnataka, India.
Super mooi!
Er volgt nog meer.
Het is een wereld op zich zelf: Chinees porselein.
Er is erg veel van, veel is fantastisch mooi en van een hoge kwaliteit.
In het British Museum is er een aparte afdeling voor het Chinees porselein.
De kasten staan er eivol en waarschijnlijk hebben ze nog veel en veel meer.
Dish with eleven boys at play, Wanli, Jingdezhen, 1573 – 1620. Het thema van deze schaal ” is een bekend thema in de Chinese kunst. In allerlei kunstvormen komt het terug.
Ook dergelijke afbeeldingen behoren bij de klassiekers: Serving dish with fencai peaches, Jingdezhen, 1723 – 1735.
Wikipedia:
Famille rose (known in Chinese as Fencai or Ruancai, meaning ‘soft colours’, and later as Yangcai meaning ‘foreign colours’) was introduced during the reign of the Kangxi Emperor (1654–1722), possibly around 1720. It used mainly pink or purple and remained popular throughout the 18th and the 19th centuries, also being widely adopted by European factories.
Famille rose enamel ware allows a greater range of colour and tone than was previously possible, enabling the depiction of more complex images, including flowers, figures and insects.
Dus Fencai slaat op de techniek die het mogelijk maakte veel genuanceerder,
een breder scala aan kleuren te gebruiken.
Het werd geïntroduceerd tijdens de regeringsjaren van Keizer Kangxi.
In het klassieke China zijn de zon en de maan erg belangrijk. Dit flesje heet dan ook een maanfles of ‘Moon flask’. Prachtige afbeelding, heel verfijnd van kleur.
Twee wierrookbranders in de vorm van olifanten.Incense stick holders, Zhangzhou, White ware, 1600 – 1949. Beetje ruime datering.
Het was lang geleden, veel te lang geleden dat ik in het
British Museum was geweest.
Er is zoveel te zien.
Ik had me voorgenomen vooral naar China en India te kijken.
De opstellingen zijn een beetje gedateerd maar de voorwerpen zijn indrukwekkend.
Vooral de vondsten van de Amaravati Stupa uit Andhra Pradesh maakte
veel indruk. Ik kende deze stupa niet.
Had er nog nooit van gehoord.
Daar stonden de restanten dan in een speciale klimaat kamer.
Het British Museum. Het heeft nog steeds het aangezicht van een instituut. En dat is het ook.
Net als alle andere grote musea moet men van alles bedenken om de grote hoeveelheid bezoekers op te vangen. Dat valt niet mee maar de overkoepeling helpt enorm.
Een vaas als deze heet een gui. Deze driepoot is een Chinees voorwerp.
Dit is een Lokapala figure. Dit is een afbeelding van een van de vier ‘Heavenly Kings’ die de vier windrichtingen vertegenwoordigen. Het beeld is van ongeveer AD 500 – 800, China.
Dit is een metalen masker van de Bhuta cultuur uit Zuid Karnataka. 19e eeuw. India.
Een beeld van Tirthankara Chandraprabhu. Steen. Jain.
Afbeelding van de Amaravati Stupa in Andhra Pradesh, derde eeuw BCE – 250 CE.
Reconstructie van een stupa railing. Amaravati Stupa uit Andhra Pradesh.
Voetafdrukken van Boeddha. Een regelmatig terugkerend motief in de Indiase kunst.
Er volgt nog meer….
Bijna altijd verbaast het me wat mensen in een hotel
tegen de muur hangen.
Het kan werkelijk alle kanten op gaan.
Soms is er met aandacht iets gekozen om de kamer te decoreren.
Maar heel vaak snap je niet dat iemand het zonder tranen
in zijn of haar ogen kan ophangen.
Zo was er ons hotel in Londen:
Wagah is een grenspost tussen India en Pakistan.
Iedere avond wordt daar symbolisch het hek gesloten.
Iedere avond wordt er een toneelstukje opgevoerd.
Met het sluiten van het hek tussen de twee landen worden ook de vlaggen binnengehaald.
Daarbij gaat de Indiase vlag naar Indiaas grondgebied, de Pakistaanse vlag legt een vergelijkbaar traject af. Ergens in het midden passeren ze elkaar.
Vervolgens gaat de ceremonie weer door met strakke ‘dans’-pasjes.
Eerst komen de dames terug.
Dan volgt een van de heren met de vlag.
Dan is het nog rustig. De meeste toeschouwers kijken nog naar de show. Wij lopen al vast terug en ik zie nog het bord met veiligheidsinstructies. Vraag geen hulp aan vreemden?
Het is wel even zoeken naar de taxi. De auto’s staan zo op elkaar geparkeerd dat je er niet gelijk weg kunt. Maakt niet uit. Het interessantste toneel speelt zich in India op straat af.
In het Parliament Square Garden (Tuin op het Plein van het Parlement)
in London staat een hele serie standbeelden.
Natuurlijk gingen er een paar op de foto.
Een deel kennen we niet meer.
Daar staat Londen trouwens vol mee.
Maar dat zegt meer van mijn kennis van de Engelse geschiedenis
dan van iets anders.
Sir Winston Churchill op een ereplaats.
Een wervelende David Lloyd George.
Een Gandhi met toerist. Maar dat is geen gezicht in deze galerij.
Zo, deze is beter: Mohandas Karamchand Gandhi of Mahatma Gandhi.
Nelson Rolihlahla Mandela.
Aan dat plein staat naast het parlement ook de Westminster Abbey. Ik ben al een paar keer in Londen geweest. Okay de laatste keer was 20 jaar geleden maar iedere keer dat ik er was, was dit gebouw gesloten.
Wij hebben de nodige noten op onze zang: May God grant to the living grace to the departed rest to the Church & the World peace and concord and to us sinners eternal life (Mag God ons schenken: genade aan de levenden, rust voor de doden, vrede en harmonie voor de kerk en de wereld en eeuwig leven voor ons, zondaars).
Eigenlijk heb ik hier niet zo veel aan toe te voegen: Wagah, ceremoniële grensafsluiting.
In de avond gaan we naar Wagah.
Dart is de grens (die in 1947 is ontstaan) tussen Pakistan en India.
De grens ligt dicht bij Amritsar en het is een ware toeristische attractie.
Maar eigenlijk is het gewoon een vreemd ding.
Er loopt een weg van Amritsar naar Lahore en net voor de grens
staan aan beide kanten in India grote betonnen tribunes.
De grens zelf wordt aangegeven door een ijzeren hek.
Iedere avond wordt dan, aan beide kanten van de grens,
de vlag gestreken.
Dat gaat gepaard met zang van nationalistische liederen en
vreemde pasjes van militairen in showuniformen (misschien zijn
ze wel echt). Erg macho.
Maar het begon ‘rustig’:
Even rusten tussen het verkeer in Amritsar.
Met de riksja naar het hotel en vandaar met de taxi naar de grens.
Wikipedia bespreekt de plaats Wagah wel:
Wagah is de enige land-grensovergang tussen India en Pakistan en ligt op de Grand Trunk Road tussen de steden Amritsar in India en Lahore in Pakistan.
Wagah zelf is een gedeelde stad, de Radcliffe lijn loopt er dwars doorheen, met als gevolg dat sedert de onafhankelijkheid in 1947 de oostelijke helft van de stad in India ligt en de westelijke in Pakistan.
De grensovergang van Wagah wordt vaak omschreven als de Aziatische Berlijnse Muur,
alwaar iedere avond een ceremoniële grenssluiting onder de naam het strijken der vlaggen plaatsvindt.
Dit is een nogal agressief overkomende aangelegenheid waarbij de Indiase Border Security Force en de Pakistan Rangers met veel machtsvertoon een parade houden.
Maar bij dit artikel wordt geen melding gemaakt van het feit
dat het er ook veel serieuzer aan toe kan gaan.
Er is wel een speciaal Engelstalig artikel op Wikipedia:
On 2 November 2014, a suicide bombing took place at Wagah border following the daily border ceremony in Pakistan.
At least 60 people were killed and over 100 people were injured.
The Punjab government declared a state of emergency
Op 2 november 2014 vond er een zelfmoordaanslag plaats
aan de Pakistaanse kant van de grenspost.
Er vielen 60 doden.
Pakistan kondigde toen de noodtoestand af.
Dus serieus.
Ruim voor de grens worden de auto’s geparkeerd. Het is erg druk. Wij zijn vroeg. Het laatste stukje moet je lopen, op 23 kilometer van Lahore.
Dit is dan een van de controleposten.
Dit is het pad naar de tribunes. Buitenlandse toeristen, genodigden en mensen met connecties worden op een aparte tribune geplaatst.
Daar bij die tekst ‘BSF’ is het hek en daarachter ligt Pakistan. Daar (in Pakistan) verzamelen zich ook veel mensen. Soms kun je die horen.
De militairen zijn extra uitgedost. Let op: dit zijn feitelijk de acteurs van deze voorstelling.
Een deel van de tribunes moeten nog worden afgemaakt. Er is een uitbreiding aan de gang. Maar the show must go on!
Het voorste stuk is voor buitenlandse toeristen. Alles zal uiteindelijk helemaal vol zitten en staan.
Het publiek wordt opgezweept. Het heeft nog het meest weg van een voetbalwedstrijd.
Het volgende onderdeel van de spelshow gaat beginnen. De organisator of opruier geeft het voorbeeld.
Dan rennen we ‘spontaan’ voor het moederland, of iets dergelijks.
Dat kan natuurlijk allemaal niet zonder selfie.
Dan paraderen eerst de dames.
Even daarna de heren. We gaan naar de climax.
Dan nog een stukje zingen onder aanvoering van de organisator.
Nog meer speciale pasjes.
Let ook op de handen.
Op de tribunes vermaakt men zich enorm.
Het spel met de vlaggen kan beginnen.
Er is nog meer maar hier alvast een momentopname van een bijzonder pasje. Daarvan meer de volgende keer.
Tijdens een eerder bezoek aan de Gouden Tempel had ik gezien
dat er een bibliotheek was.
Dus wilde ik daar gaan kijken. Proberen kan altijd.
In het begin vonden de mensen die er waren het maar vreemd.
Ik uitleggen dat mijn hobby het inbinden van boeken was.
Zij bonden ook boeken in.
Ik toonde hen mij zelfgemaakte reisboek/verslag.
Daaraan is goed te zien dat het helemaal op maat van
onze vakantie was gemaakt.
Dus voorzichtig lieten ze ons het een en ander zien.
Uiteindelijk waren ze super vriendelijk.
In de ruimte ware we waren stonden wel kasten met heel grote boeken. Van een formaat dat je niet zomaar in de hand neemt. Ze bonden, ook nu nog, tijdschriften en kranten in. Maar boeken hadden ze ook en ze lieten er twee zien. Een van die boeken kun je ook op internet lezen: Sir John Malcom, Sketch of the Sikhs – A singular nation who inhabit the provinces of the Penjab, situated between the rivers Jumna and Indus. Ik vermoed niet helemaal vrij van politieke implicaties. Dit boek verscheen het eerst in 1812. Dat is niet deze versie vermoed ik.
Dit zijn de kasten in de ‘ontvangstruimte’ met de grote boeken met tijdschriften.
Ook daar liet men voorbeelden zien. Het gaat om ‘The Illustrated Weekly Of India’ met op de linkse pagina ‘Doings in Delhi’. Dit is een tijdschrift dat meer dan 100 jaar is verschenen in India.
De tekening van de rechtse pagina van de vorige foto. Een verhaal over Divali door ‘Snilloc’
Op deze pagina is de datum te lezen: 8 november 1916. The illustrated weekly of India. een verhaal over Chinese Boeddhistische priesterstudenten die gewijd worden in de Kelaniya Temple in Colombo, Ceylon.
Er stond ook een strip in The illustrated weekly of India. Van Geo McManus: Bringing Up Father (Vader opvoeden).
De ingang van de bibliotheek lag bij een van de vier ingangen van het tempelcomplex. Deze ingang hadden we niet eerder genomen. Maar ook vanuit hier is de Gouden Tempel betoverend.
Het was volgens mij een superdrukke dag.
Er werd ook iets te eten uitgedeeld. Volgens mij niet een volledige maaltijd.
Sommige vinden dit waarschijnlijk een foto van niets maar zo’n oude man die voor een paar oude maar heel mooie deuren zit om geld in te zamelen. Dat is top voor mij.
Deze dag was er muziek. Vooral om de wachtenden te vermaken.
Er liepen bij de Gouden Tempel (Sri Harmandir Sahib) nogal wat mensen rond die ik opvallend vond. Andere dingen waren gewoon mooi.
Of uitgesproken…
Er was een bijeenkomst waar vooral vrouwen op af kwamen. Of heel kleurrijk…
Of in gebed…
Of gewoon mooi…
Of kleine stukjes schaduw…
Of een beetje ijdel op een selfie…
Noem je dat nou een groepsselfie?
Of op de groepsfoto…
Of heel vroom…
Het was niet alleen de tentoonstelling van Pablo Picasso
die het bezoek aan Tate Modern zo goed maakte.
Er was nog veel meer te zien.
Andere kunst. Interessant gegroepeerd.
Maar er zijn ook wel wat interessante dingen in de omgeving.
Er zijn in jet gebouw meerdere uitzichtpunten.
Om te beginnen zag ik een film van de Zuid-Afrikaanse kunstenaar
William Kentridge. Een film sterk gekant tegen het apartheidsregime.
Ik maakte geen film maar een paar foto’s.
Zo’n beetje zoals de film gemaakt is.
William Kentridge, Ubu Tells the Truth, 1997.
William Kentridge’s animations are usually made from large-scale charcoaland pastel drawings which he films, then erases, alters and refilms as the narrative progresses. Ubu Tells the Truth 1997 was the first time that he combined his drawings with documentary footage and photographs.
Kentridge maakt zijn films door houtskooltekeningen te gebruiken die vervolgens gefilm worden. In ‘Ubu Tells the Truth’ worden de tekeningen voor het eerst gecombineerd met stukken documentaires en foto’s.
Bridget Riley bezocht India en de indrukken die ze daar opdeed verwerkte ze tot dit werk: Nataraja, 1993, oil paint on canvas. ‘Nataraja’ betekent zoiets als ‘Heer van de dans’. De houding van de afbeelding van deze heer wordt beschreven in vele Hindoeteksten. In de klassieke Hindoeïstische kunst komen we deze afbeelding heel vaak tegen.
Even niet opgelet. Niet vastgelegd wie de maker is.
Ik was verrast door dit werk. Ik kende deze Nederlands/Belgische kunstenaar niet: Bram Bogart, WitVlakWit, 1974. Cement, oil paint and canvas on board.
Hoog in het museum is een restaurant en daar kun je een stuk buiten lopen. Dat geeft mooie beelden van Londen.
Je ziet het lelijke ding overal.
Londen is een bruisende stad. Zoveel activiteit. Heel indrukwekkend. De huizenprijzen zijn net als de gebouwen torenhoog. Naast het Tate staat zo’n flat. Waarschijnlijk afgrijselijk duur. Maar waarom koopt iemand hier iets. De appartementen zijn uitgevoerd met glas van de vloer tot aan het plafond. Pal naast een gebouw dat internationale toeristen ontvangt en dat een uitzichtplatform heeft voor zijn bezoekers. Dan kun in dat dure appartement lamellen hangen voor al je glazen ramen.
De foto’s hebben wel iets.
In de omgeving van de Gouden tempel in Amritsar werd hard
gewerkt aan de infrastructuur.
De wegen werden onder handen genomen en het grote plein
voor de hoofdingang van het complex was al ver gereed.
Maar aan de toegangswegen werd nog veel gewerkt.
Dat is voor je souvenirshop misschien niet ideaal
maar iedereen zit in het zelfde schuitje.
In deze winkel verkocht men traditionele Sikh-zwaarden. In allerlei maten.
Hoe dichter je bij het tempelcomplex komt, hoe drukker het er is en van vrij toegankelijke wegen gaat het over is een voetgangersdomein met extra politiebewaking.
In de buurt van het complex was ook een soort winkelcentrum. Daar waren de muren nog niet allemaal wit en waren ook nog andere aanpassingen nodig. Deze bouwvakkers lieten zich niet afleiden door alle bedevaartgangers.
Voor deze ondernemers konden de verbouwingen niet snel genoeg gaan.
Zicht op het grote plein voor het tempelcomplex.
Deze muur moet ook nog even wit worden.
Selfie. Voor alle duidelijkheid: ik sta zelf niet op deze foto.
Deze meneer bereidt zich voor op het nemen van een bad in de sarovar.
Sikhs met mooie baarden en snorren.
Ook op deze 15e maart was het erg druk.
Nog een selfie en weer sta ik er zelf niet op.
Detail van de vorige foto met wachtenden voor de ingang van de feitelijke Gouden Tempel. Sommige mensen lijken er te zitten wachten.
Het dak van de Gouden Tempel.
Op 8 september was het de voorlaatste dag dat Tate Modern in Londen
de tentoonstelling had met de naam ‘Picasso 1932 – Love Fame Tragedy’.
1932 Is een belangrijk jaar in de carrière van Picasso.
Hij was 50 jaar oud en het grote succes was daar.
Na zijn Blauwe en Roze periode had hij het Kubisme ‘uitgevonden’
samen met Georges Braque.
Dan begint zijn Klassieke periode en een flirt met het Surrealisme.
Volgens een aantal kenners was zijn kunstenaarschap voorbij.
Nu weten we dat Picasso’s bloeiperiode nog moest komen.
De Guernica schildert hij in 1937.
Tot op hoge leeftijd blijft hij relevant werk leveren.
Zo zag de aankondiging van de tentoonstelling op de gevel van Tate Modern er uit.
De tentoonstelling in Tate Modern richt zich op 1 jaar: 1932.
Van maand tot maand kon je de ontwikkeling volgen.
Ik maakte er wat foto’s.
Tate Modern is een gigantisch gebouw. Het is gevestigd in een voormalige electriciteitscentrale.
The Sculptor, oil paint on plywood, monday, 7 december 1931. Musée National Picasso, Paris.
Picasso schildert veel, heel veel. Daarnaast maakt hij allerlei ander werk als keramiek of beeldhouwwerk. Maar steeds veel en van hoge kwaliteit. Daarnaast gaat hij naar allerlei evenementen, tentoonstellingen en feesten. Gaat op vakantie en is druk met zijn complex gezinsleven. Op de tentoonstelling en in de catalogus staan de dagen en datums vermeld waarop de werken zijn afgerond. Op zaterdag of zondag en door de week. Picasso, 9 january 1932, Reading, oil paint on wood. Wat een vreselijke lijst voor een modern schilderij.
Picasso, sunday, 24 january 1932, Paris, The Dream, oil paint on canvas. De verlichting is gedimd op zaal. Dat maakt het moeilijk foto’s te maken.
Boisgeloup is een plaats met het buitenverblijf van Picasso. In een van de bijgebouwen vestigt Picasso zijn atelier en maakt daar een serie beelden. Een aantal er van stonden op de tentoonstelling bij elkaar in een zaal.
Picasso, wednesday, 2 march 1932, Paris. Still Life with tulips, oil paint on canvas.
Picasso, tuesday, 8 march 1932. Paris. Nude, green leaves and bust. Oil paint on canvas.
Picasso, monday, 14 march 1932. Paris. Girl before a mirror. Oil paint on canvas. The Museum Of Modern Art, New York. Schitterend werk.
Pablo Picasso. April 1933. Woman in a yellow armchair. Oil paint on canvas.
Pablo Ruiz Picasso. Monday, 16 may 1932, Boisgeloup. Woman sleeping. Oil paint on canvas. Er was nog een schilderij. Kleiner, langwerpiger. Met alleen de twee handen en een kleiner deel van het gezicht. Door het kleurgebruik misschien nog spannender. Hij maakte dat 1 dag later.
Picasso, Seated Nude, 1909 – 1910. Op de tentoonstelling was ook aandacht voor de grote overzichtstentoonstelling die Picasso van zijn eigen werk organiseerde. Hij hield alles in eigen hand en ontbrak zelf op de opening. Alles anders dan wat men normaal vond in die tijd.
Picasso, sunday, 30 october 1932. Seated woman by a window. Tegen het eind van 1932 worden de werken vaker grimmiger dan in het begin van het jaar. Dat is op dit werk nog niet het geval.
Picasso, wednesday 21 december 1932, Sleeping nude with blonde hair. Oil paint on canvas. Nahmad Collection, Monaco.
Picasso, thursday 22 december 1932, Paris. The Rescue. Oil paint on canvas. Picasso ‘kleurt hier buiten de lijntjes’. Fernand Leger doet dat ook maar bij Leger gaan kleur en vorm ieder een eigen weg. Hier is dat nog niet het geval.
Picasso, 11 january 1933. The Rescue.
Bij de tentoonstelling verscheen een prachtige catalogus.
De band is gemaakt van een mooi soort karton.
Prachtig gemarmerd sierpapier aan de binnenkant.
Een lust voor het oog.
De catalogus. Een aanrader.
Natuurlijk was er een gratis boekje met een beschrijving van wat er te zien was van iedere zaal.
‘Gratis’ is dan relatief als de toegang 25 pound kostte. Dat is 28, 50 Euro. Goed dat andere musea meestal gratis zijn. Wat een ongelofelijke reeks werken van Picasso in 1932!
We bleven een hele tijd in het tempelcomplex.
Langzaam ging de zon onder.
Voor ons was het een vermoeiende dag.
We zouden later nog een keer teruggaan in de avond.
Voor nu even genoeg.
Onderweg was het druk en keken we onze ogen weer uit.
Het gedrag van de Sikhs in deze bedevaartsplaats is niet echt anders dan in een bedevaartsplaats in Europa. Sommige mensen zijn heel ingetogen en concentreren zich op bidden of mediteren maar er wordt ook genoten van het gezelschap, de zon, het water en de grappen die er gemaakt worden. Of een selfie. Je kon er ook prima slapen.
In het vierkant, rond de sarovar is een breed pad waar je kunt lopen. Daar is het druk.
Van alle kanten is hij (Sri Harmandir Sahib) prachtig.
De mensen zijn erg vriendelijk. Lijken allemaal opgewekt. Gaan graag (met je) op de foto.
Een jonge Sikh genoot van een bad in de vijver.
Zo’n hoofddoek had ik ook voor mezelf gekocht.
Nog een laatste blik, voor vandaag.
Op het grote plein voor de tempel.
De omgeving was er enorm druk.
Leuk reclamebord van de firma Sur & Co.
Onderweg zag ik deze mooi beschilderde vrachtwagen.
Ergens hoog tegen een gevel, tussen de boomtoppen zag ik dit.
In alle drukte van het verkeer hebben deze mensen even geen stress.
Deze riksja met een scooter die hij dwars op zijn fiets vervoerd (pechhulp?) zorgde wel voor wat verkeersongemak.
Rare mensen, toch, die toeristen.
Dit is mijn hoofddoek, later die avond op het bed in het hotel.
Ons startpunt was metrostation Bank, maar je kunt ook beginnen
bij Monument of nog een aantal andere plaatsen.
Met ‘The Monument’ wordt het monument aangeduid dat herinnert aan de grote brand in Londen. Die brand was er van 2 tot 5 september 1666. Volgens de verhalen begonnen in een bakkerij en vernietigde de brand 70.000 tot 80.000 huizen.
Het monument is een grote kolom met bovenop een gebeeldhouwde vlam. Het is een uitkijkpunt. Op de basis is een groot reliëf aangebracht.
//embedr.flickr.com/assets/client-code.js
Het reliëf gemaakt door Caius Gabriel Cibber toont koning Charles II coming to assist London (terwijl de koning de stad Londen te hulp schiet)
Koning Charles II.
Vanaf Monument is het nog maar een klein stukje lopen naar de Theems waar een wandelroute langs het water je naar de Millennium Bridge leidt. Daar kun je eenvoudig de Theems oversteken naar Tate Modern. Dat was ons doel. Vandaag 9 september 2018 is de laatste dag van de geweldige tentoonstelling Picasso 1932 – Love Fame Tragedy.
Aan de andere kant van de Theems steekt The Shard (de scherf) ontworpen door Renzo Piano hoog boven de andere gebouwen uit. Volgens mij is het idee om een scherf te gebruiken als uitgangspunt voor een gebouw volledig mislukt. Het gebouw is lelijk. Een goed voorbeeld van de gedrochten die politiek en prestige kunnen opleveren.
Dan blijft de Tower Bridge toch beter op het netvlies hangen.
Tate Modern is gevestigd in een voormalige elektriciteitscentrale (het gebouw in het midden van de foto). Een imposant gebouw met een bijzondere binnenkant.
Overal kom je in Londen de herinnering van de Tweede Wereldoorlog tegen. Zoals ook op dit mozaiek ‘Queenhithe mosaic’. Een ‘hithe’ is een aanlegplaats. Queenhithe is de naam van een plaats langs de Theems waar vroeger een kleine haven was. Het mozaïek toont de geschiedenis van Londen en je ziet hier op dit detail de Blitz (de bombardementen op Londen) en bijvoorbeeld de Millennium Bridge.
Deze wokkelbrug is de Millennium Bridge en aan de andere oever zie je Tate Modern.
Aan de kant van de wandeling zie je vanaf de Millennium Bridge St. Paul’s Cathedral.
St. Paul’s Cathedral.
Het zeer vreemde gebouw dat rechts boven alles uitsteekt noemt mer de ‘Walkie Talkie’. De ontwerper is Rafael Viñoly.
Het lijkt een grauwe dag maar niet lang na dat deze foto gemaakt werd brak de zon door. De volgende keer Picasso.
Zoek de verschillen.
Argusvlinder 