Onderweg van de Sint Paulusabdij naar Sint Catharinadal.
Sint Catharinadal.
Het poortgebouw.
Auteursarchief: Argusvlinder
Zaadjes uit de Heilige Driehoek
Gisteren stond ik al even stil bij het armbandje
dat je krijgt als bezoeker van Kunst in de Heilige
Driehoek in Oosterhout: het bevat zaadjes.
Wat voor zaadjes het zijn weet ik niet.
Misschien zaadjes van die prachtige bermplantjes
die je op meerdere plaatsen op de complexen en
er om heen kunt zien.
De planten die deze biënnale zo compleet maken
met heerlijke geuren.
Vandaag tijd om iets met de zaden te doen.
Eerst de materialen verzamelen.
Eerst een potje zoeken waar de zaadjes in kunnen opgroeien. Ik heb geen idee hoe ik de zaadjes het best kan planten, hoe groot ze worden enzovoort. Ik volg maar de methode die ik onlangs bij het Groei- en bloei-avontuur heb gevolgd. De zaadjes niet te diep in zand plaatsen en dan goed nat houden.
Het is een heel mooi potje. Beetje Japanse stijl.
Hopelijk gaat het lukken met potgrond uit de berging.
Hoe stop ik dat nu het best in de aarde zodat alle zaadjes kans krijgen uit te komen?
Mijn idee is het armbandje in stukken te knippen zodat ze naast elkaar, op gelijke diepte in de aarde komen. Om het groeiproces te vereenvoudigen heb ik de stroken maar even in het water gelegd.
Eerst een laag aarde als basis. Dat goed nat gemaakt. Vervolgens de armbandstukjes naast elkaar gelegd. Nu nog een beetje zand en water en dan op de vensterbank in de zon.
Dan op de vensterbank in de zon. Hopelijk gaan de zaadjes aan de gang.
Kunst in de heilige driehoek: Hoop
Vandaag begon mijn dag met een busrit naar Oosterhout. De eerste keer dat ik in het openbaar vervoer zat sinds 01/02/2020. Van het bezoek aan al die mooie kunst en de prachtige omgeving, de heel verschillende religieuze gebouwen, de sfeer de planten en de geuren, daar wil ik hier verslag doen maar ik maakte wat veel foto’s. Dus ik doe het in etappes.
In Oosterhout was het een klein stukje lopen naar de Monnikendreef. Als je dat hier ziet leek het heel rustig. Maar schijn bedriegt. Het was de hele dag door druk. Gelukkig is het terrein groot en alleen bij een paar onderdelen, en dan nog alleen als het binnen was, was het eigenlijk te druk.
Een eerste indruk van de omgeving. Dit is een klein deel van de Sint Paulusabdij.
Op de terreinen staan allerlei gebouwen. Die zijn natuurlijk niet allemaal onderdeel van deze biënnale. Maar wel interessant en intrigerend.
Mijn eerste gedachte was: Panamarenko. Maar dit werk is van Joost Conijn, Vliegtuig, 2000.
Joost Conijn, Vliegtuig, 2000. De link naar het thema Hoop is voor mij hierbij wat moeilijk. Maar het werk trekt wel je aandacht.
De Hoop zit er hem in dat niets onmogelijk is zelfs een vliegtuigje maken van primitieve materialen en een kleine motor en daar dan mee kunnen vliegen.
Nog een hemelbestormer: Leendert van Accoleyen, Onderweg naar Mars 002, 2021. Een omgewaaide boom en wat losse takken aan elkaar en overeind proberen te zetten.
Hoopvolle humor: de lijnen van een voetbalveld trekken en dan als doelpalen jonge boompjes gebruiken. Maarten Baas, Growing Goals, 2021.
Een weiland afzetten met eieren. Het ei als rode draad in het werk van Maria Roosen. Wei, 2021.
Er was natuurlijk nog veel meer te zien en
daarvan gaat het een en ander volgende de komende dagen.
Voor vandaag eindigde mijn dag met een foto:
Nog een hoopvol beeld: een armbandje gevuld met zaadjes. Dan kan nog ergens toe leiden de komende tijd.
Seniorentelefoonavontuur deel 2
Het kopen van de telefoon was al niet meegevallen maar toen bleek dat je er geen SIM-kaarten meer voor kunt kopen die passen en dat de mooie grote toetsen eigenlijk niet werken, heeft mijn moeder de telefoon terug naar de winkel gebracht. Mijn moeder kreeg haar geld terug. Telefoon armer maar avontuur rijker, zullen we maar zeggen.
Het avontuur van morgen
Morgen heb ik vrij genomen om een bezoek te brengen aan de
biënnale in Oosterhout.
Het thema is ‘Hoop’ en de manifestatie gaat onder de naam:
‘Kunst in de heilige driehoek’.
Alleen die naam al, die kan ik niet weerstaan.
Hendrik Driessen en Rebecca Nelemans zijn de curatoren.
Het werk van twintig kunstenaars is te zien in een gebied
met drie kloostercomplexen.
De Onze Lieve Vrouwe Abdij, de Sint Paulusabdij en
Sint Catharinadal.
Ik ben zeer benieuw en foto’s volgen de komende dagen
net als een verslag van het bezoek.
Volgens mij heeft een van de kloosters nog een boekbindatelier. Dat hoop ik morgen ook nog te achterhalen.
Speciale thee bij een speciaal boek
Op Twitter deed iemand me de suggestie aan de hand
om bij het boek ‘Return of a King’ van William Dalrymple
Darjeeling thee te drinken.
Een goed idee maar ik had die niet meer in huis.
Dus kocht in in het weekend Rohini Clonal Moonlight Darjeeling.
Gaat super worden!
Het avontuur van vandaag
Een dag geen avontuur is een dag niet geleefd.
Datzelfde zeg ik ook over bloggen.
Maar goed, vandaag ben ik met mijn moeder een
seniorentelefoon gaan kopen.
Meerdere telefoonwinkels gehad.
Nu is het zo dat ik daar geen ervaring mee heb.
Ik heb nog nooit een telefoon gekocht.
Natuurlijk gebruik ik er iedere dag wel een maar
kopen en dan zo’n SIM-kaart en een accu.
Niet voor mij weggelegd.
We kochten deze telefoon. Bezochten daarna de Zeeman (was ik nog nooit geweest. Vandaag gingen we voor een gieter), toen de HEMA (mijn moeder geholpen om met een zelfscankassa vleeswaren af te rekenen), ook nog naar de bakker (die voor het eerst mijn moeder en mij samen zag. Tijdens corona haalde ik brood voor mijn ouders en voor mezelf met twee rekeningen. Ook daarvoor zag men er ons nooit samen) en toen bleek dat de winkel vergeten was de accu voor de telefoon in de doos te stoppen. Ik weer terug. Dus een echt avontuur.
Iedereen weet het
Terwijl ik nadacht over de Spaanse titel van deze film,
nou ja, de Engelse vertaling dan, dacht ik even aan een
titel die net iets anders was.
Niet ‘Everybody knows’ maar ‘Everybody knew’.
Maar dat zou verkeerd zijn.
Het gaat om de coronafilm van afgelopen weekend.
De film heet ‘Todos lo saben’.
Het schijfje met Todos lo saben – Everybody knows – Iedereen weet het.
Persoonlijk zie ik niet veel Spaanse films. Dat is niet alleen
vanwege de taal. Deze film maakt een bruggetje tussen
Argentinië en Spanje. Twee landen die een enorm grote Spaanse
wereld vertegenwoordigen.
Op internet zie ik aantallen van tussen de 450 en 500 miljoen mensen
op de wereld die Spaans spreken.
De wereld die in Todos lo saben wordt getoond is er een die
Zuid Europees aandoet: de familie is belangrijk, die is ook groot,
daarin speelt het huwelijk een belangrijke rol. Maar ook minder
gejaagd en minder direct dan de Angelsaksische wereld.
De film verloopt in het begin dan ook langzaam.
Veel aandacht voor de (familie)relaties en ogenschijnlijk
minder belangrijke zaken. Je weet dat je naar een soort van
detective zit te kijken, een who’s done it. Maar het tempo
dat je daar bij verwacht, is er niet.
Pas na een tijd kom je er achter dat in die zaken waarvoor
de aandacht wordt gevraagd ook de oplossing ligt van
de who’s done it.
Daar komt bij dat niet alle spelers aan het eind van de film
weten hoe het nu precies in elkaar zit. Het is dus nog geen
geen verleden tijd.
Het einde lijkt aan de film te ontbreken.
Dus zie de titel als een opdracht om bij ‘Iedereen’ te horen.
Todos lo saben met Penélope Cruz (die naam ken ik natuurlijk van andere films) en Javier Bardem (Blijkbaar een belangrijk acteur in de Spaanse wereld maar ik kende hem niet. Echtgenoot van Penélope Cruz).
Internationaal zijn er maar weinig reacties op deze film.
Toch vond ik hem heel erg de moeite waard.
***+
Intussen in de werkplaats
Het inbinden van Mooi Marginaal 2018 – 2019 is gisteren afgerond. De rug is na het maken van deze foto gelijmd en het geheel zit nu in de boekenpers. Nu hard nadenken over hoe de boekband er uit gaat zien.
Return of a King
Dat is geen game of een vechtfilm of iets dergelijks.
Het is een boek van William Dalrymple.
Niet zo lang geleden kwam er een box met vier boeken uit.
Twee van die boeken heb ik intussen gelezen:
Anarchy en White mughals.
Het eerste boek vertelt het verhaal van de oprichting van de
East India Company tot dat men India onder controle dwingt.
Het tweede boek gaat over Engelsen die waardering opbrengen
voor de cultuur en gewoontes van India en daar naar gaan leven.
Het derde deel dat ik zondag ging ophalen gaat over de plannen
van de EIC om Afghanistan te bezetten.
Maar bij het afhaalpunt aangekomen was ik natuurlijk vergeten dat het pakket niet op mijn eigen naam maar die van mijn blog staat. Dat leverde kort verwarring op.
Helaas kon ik het boek niet kopen met een harde kaft.
Dat zegt niet alleen iets over de kaft maar ook over
de kwaliteit van het papier en het leesgemak.
Maar ik vermoed dat ik het met even veel plezier zal lezen.
William Dalrymple: Return of a King – The Battle for Afghanistan.
Deel van de introductie achter op het boek:
In the spring of 1839 Britain invaded Afghanistan for the first time.
Nearly 20.000 troops poured into the country and re-established Shah Shuja ul-Mulk on the throne.
But after two years of occupation, the country exploded into violent rebellion as the Afghan people rose in answer to the call for jihad.
The British troops retreated through mountain snow drifts and were utterly routed by Afghan tribesman – it was the greatest military humiliation of the nineteenth century.
Daarnaast, misschien net zo belangrijk, was de First Anglo–Afghan War
het begin van The Great Game. Het 19e-eeuwse machtsspel dat tussen
Engeland en Rusland werd ‘gespeeld’ om macht en invloed in Azië.
Een soort van voorloper de Dominotheorie en de huidige verhoudingen
russen China – de Verenigde Staten – Rusland.
Mooi normaal boek: Mooi Marginaal 2018 – 2019
De afgelopen tijd ben ik heel veel bezig geweest
met nogal afwijkende vormen van een boek.
Daarom dat ik nu weer eens een boek ‘normaal’
wil inbinden: Mooi Marginaal 2018 – 2019.
Gisteren ben ik er aan begonnen.
Al heb ik het gevoel dat ik dit boek al eens eerder
ingebonden en gelezen heb.
De drukker heeft al markeringsstreepjes op de katernen gezet zodat je weet waar het boekblok straks gesneden dient te worden. Daar kun je van afwijken maar dat beïnvloedt dan meteen de bladspiegel. De streepjes zijn klein en je kunt ze er af snijden (dat is immers de bedoeling) op de snijmachine. Ik vind het handiger de streepjes te verlengen met potlood over zowel de achterkant van het laatste katern en de voorkant van het eerste katern.
Deze keer gekozen voor relatief veel gaatjes (10) en de eerste helft is al ingebonden op het naaibankje.
Tijd
Misschien zijn er mensen die denken dat ik wel heel veel
tijd besteed aan het kijken van films maar dat is niet zo.
Daarom even stil staan bij de laatste acties die ik
uitgevoerd heb op mijn Doos van Pandora: tijd.
Dit is de platte doos met inhoud en de deksel. Het begon allemaal met een wekker die ik van mijn moeder kreeg. De laatste onderdelen heb ik gisteren gebruikt. Uiteindelijk zijn alleen de buitenwanden en vier of vijf onderdelen niet in of op deze doos beland.
Het handvat en een van de twee bellen zijn op de deksel gemonteerd.
Het handvat is gelijmd en met boekbindersdraad aan de deksel bevestigd.
Om te benadrukken dat de lino-afdrukken te maken hebben met tandraderen heb ik er één op de doos geplakt. De as is ingekort en zit net door de deksel heen.
Vandaag zal ‘Tijd’ wel volledig droog zijn. Dan kan ik het resultaat ook een keer aan mijn moeder laten zien.
Verkeerde trein – juiste bestemming
Dat was even iets anders, na The Darjeeling Limited.
Gisteren zagen we ‘The Lunch box’.
Als je in het westen denkt aan een doos voor
je lunch dan denk je aan iets als dit:
Maar in India denk je dan al gauw aan een veel
ingewikkelder voorwerp:
Wordt in India ‘tiffin’ genoemd. Alleen al in Mumbai worden er dagelijks 175.000 tiffins rondgebracht door 4.000 tiffin koeriers, Dabbawala’s genaamd. The Luchbox laat in haast documentaire stijl zien hoe dat werkt.
Maar de lunch en de lunchbakjes zijn niet het onderwerp
van deze film. Hooguit de gadget die de film draagt.
Mij doet de film denken aan ‘Brief encounter’ van regisseur David Lean.
In die film staat een toevallige ontmoeting centraal
die grote gevolgen heeft. Dat is een van de overeenkomsten met
The Lunchbox.
Opvallend is de rol van de trein in beide films.
De trein die aanleiding geeft tot een centrale uitspraak in
The Lunchbox dat een ‘verkeerde trein’ kan leiden tot de
‘juiste bestemming’.
‘Brief encounter’ is in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog gemaakt
in zwart/wit. Dat is de Lunchbox natuurlijk niet maar die film
laat India niet zien in felle kleuren die van het doek/je scherm
af spatten. Niet het ‘toeristische’ beeld van India maar het laat
Mumbai zien in de regentijd: met vlakke kleuren en zonder zon.
Het is dan ook geen romantische komedie of drama. Daarvoor
komen in beide films veel te serieuze thema’s aan bod:
(huwelijks)trouw, eenzaamheid, geluk, …..
The Lunchbox is niet alleen somber. De man leeft duidelijk op
als gevolg van de drie relaties die in de film aan de orde
komen (die met de vrouw, die met de jongere collega en die
met de spelende kinderen op straat).
Dat is het moment waarop de film ambigu wordt en naar mijn
gevoel minder sterk.
Niet omdat dit geen interessante invalshoek is maar omdat
die in de film niet goed tot zijn recht komt.
Wij hebben een leuke avond gehad met ‘The Lunchbox’, de film van Ritesh Batra met Irrfan Khan, Nimrat Kaur en Nawazzudin Siqiui. Overigens vertegenwoordigen de drie hoofdrolspelers drie van de vele religies in India: een Christen, Hindoe en Moslim.
****
Thee bij de lunch
Er is nog een coronafilm die hier niet aan de orde
is geweest en ik verklap meteen waar we vanavond naar kijken.
Vorige week zagen we een film van Wes Anderson.
Bij veel mensen bekend door The Grand Budapest Hotel.
In een vergelijkbare stijl, waarbij niet altijd helemaal
duidelijk wordt wat werkelijkheid en fantasie is, hoewel het
verhaal op zich wel zou kunnen kloppen.
Daardoor ontstaan er surrealistische situaties.
De film die ik vorige week zag heet ‘The Darjeeling Limited’.
Darjeeling Limited is een merk van thee in India.
De film speelt zich ook af in India en veel fragmenten spelen
zich af op een trein.
Adrien Brody speelt een van de hoofdrollen. Kort speelt
Anjelica Huston de rol van de moeder.
In een opname aan het begin van de film en kort voor het
eind zien we Bill Murray in beeld. Deze cameo speelt in de film
eigenlijk geen rol hoewel die wel dat schurende gevoel
versterkt dat steeds maar zegt: waar kijk ik nu naar?
Niet de beste film van Wes Anderson, wel India.
Zover voor de thee.
De lunch is dan vanavond aan de beurt.
We gaan kijken naar The lunchbox.
Mir Taqi Mir
Een tijdje terug kocht ik een boek.
Over het waarom, daar kom ik nog een keer op terug.
Vandaag kon ik het boek afhalen.
Ik vond het nogal een avontuur:
29/05/2021 plaats ik een order bij Harvard University Press
Ze geven aan dat internationale verzendingen gaan via
een bedrijf in de UK: John Wiley & Sons Ltd
De order betreft:
Selected Ghazals and Other Poems
Schrijver: Mir, Mir Taqi
Vertaler: Faruqi, Shamsur Rahman
(HARDCOVER)
1 @ €31.50 each = €31.50
ISBN: 9780674919204SUBTOTAL €31.50
SHIPPING €19.95
————————
TOTAL €51.45For these orders, we are unable to accept online payments.
The next business day following the submission of your order, a customer service representative from Wiley will email you a pro forma invoice to confirm the details of your order and provide a number of payment options.
De order voor het boek kon Harvard University Press niet aannemen omdat ze voor de internationele distributie een bedrijf in de UK hebben: John Wiley & Sons Ltd. Dat bedrijf kan ook de betaling afhandelen. Ik moet dus even wachten tot na het weekend…..
01/06/2021 Ik ontvang de factuur
02/06/2021 Bevestiging van mijn betaling
10/06/2021 DPD bevestigt pakket en
Omdat dit pakket afkomstig is uit Verenigd Koninkrijk en als bestemming Nederland heeft, moeten hierover invoerrechten en belastingen worden betaald.
Deze kosten bedragen: € 10.04
10/06/2021 Bevestiging DPD van betaling met vermelding
van mijn correcte adres
22/06/2021 Na navraag van mij blijkt dat het pakket is
terug gestuurd door DPD
Ik kan in ons systeem zien dat het pakket retour is gestuurd naar de verzender van je pakket doordat de Informatie ontvanger of import details ontbraken,
22/06/2021 Mail van mij aan John Wiley & Sons Ltd
23/06/2021 Mail van DPD, waarschijnlijk omdat ik boos ben.
Link naar een 6 pagina’s lang formulier om de invoerrechten terug te vragen.
23/06/2021 John Wiley & Sons Ltd geven aan pakket opnieuw te sturen.
22/07/2021 Na een mail van mij met de vraag wanneer men denkt dat mijn pakket komt:
Dear
Please be advised that this order was also returned to us.
Can I check with you that the following address and contact details are correct?I will be happy to re-process the order for you upon receipt of your reply.
23/07/2021 Bevestiging nieuwe order via DHL
I have re-processed your order – confirmation number 16913063 refers.
I am sending it via DHL Europe this time and I will keep an eye on it through the DHL tracking site and send you an update on Monday the 26th of July (after 4.30pm).Kind regards,
26/07/2021 Bevestiging van verzending
26/07/2021 DHL verzoek tot betalen invoerrechten 24,93 Euro
26/07/2021 DHL bevestigd mijn betaling
Omdat een aantal malen gevraagd is mijn adres te controleren
neem ik geen risico meer: ik vraag DHL het pakket te bezorgen
bij een van hun afhaalpunten. Die zullen ze toch wel kunnen vinden?
28/07/2021 Bevestiging datum van ontvangst via John Wiley & Sons Ltd
28/07/2021 Bevestiging levering pakket bij afhaalpunt door DHL
29/07/2021 Pakket opgehaald
Ik ben blij met dit heel interessante boek maar dit moest ik even kwijt. Ik koop al jaren met enige regelmaat boeken en andere zaken in het buitenland maar dit was een heel nieuwe en dure ervaring.
Papieren boekband
Het experiment is vandaag vervolgd.
Vandaag zijn de twee decoraties op de voor- en achterplat
aangebracht.
Maar voor de ‘Groene vingers’ gereed zijn, valt er nog wel
het een en ander te doen.
Allereerst is het de bedoeling nogmaals te proberen om de tekst ‘vingers’ op het achterplat te drukken. Dus eerst een proefdruk maken. Ik gebruik hier een drukinkt en geen acryl en voor een eerste afdruk is dit voldoende. Dit kan later nog van pas komen.
Op de afficheletters zet ik twee kleuren: wit en groen. Niet door elkaar maar naast elkaar, een beetje in elkaar overlopend. Maar het lukt niet om daar een goede afdruk mee te maken. Deze ‘S’ is nog het best gelukt en die is maar moeilijk te vinden.
Met groen en blauwe ecoline heb ik de letters proberen op te halen. Ik ben er niet heel tevreden over maar alles wat ik nog meer doe zou wel eens tegen kunnen vallen. Dus laat ik het zo.
Tijd om de decoraties aan te brengen. Ik begin links met de decoratie met de tekst ‘groene’.
Dan volgt ‘vingers’. Na het aanbrengen van de decoraties heb ik het ruggebord nog groen gemaakt met ecoline. Nu moet ik hard gaan nadenken over het boekblok. Dat is er nog niet. Beide platten zijn dikker geworden dan wat je normaal zou zien bij een boek. Wordt nog interessant.
Maar al dat gedoe met drukinkt laat altijd vingerafdrukken achter.
Papieren boekband
De laatste keer zat het niet echt mee.
Het afdrukken van de afficheletters lukte maar ten dele en
de Pantone drukinkt droogt maar langzaam.
Dat laatste is logisch, deze inkt is op basis van olie.
Dat vraagt nu eenmaal meer tijd.
Intussen is de verf verder gedroogd (nog niet helemaal).
Weer eens passen en meten.
Of het groen en geel waarmee de voorplat is beschilderd, straks, op nog meer plaatsen te zien zal zijn dan aan de randen, gaan we meemaken. Maar de tekst is op deze manier niet makkelijk leesbaar. Daar kunnen we wat aan doen.
De oppervlaktes waar om de een of andere reden de donkergroene drukinkt niet gepakt heeft, vul ik nu in met een kwastje ecoline.
Dat gaat er dan straks ongeveer uitzien zoals hierboven te zien is.
Nu wilde ik direct verder gaan met de tekst op het achterplat.
Maar in mijn enthousiasme maakte ik de fout dit weer
te proberen met acrylverf. Niet doen.
Drukken met die acrylverf zorgt er voor dat de oppervlakte
van het papier aan de afficheletters blijft hangen.
Dekking op het papier-mâché had het helemaal niet.
Volgende keer toch proberen met een groene drukinkt.
Maar ‘vingers’ staat wel goed op de foto.
Genieten van Geschiedenis
De boeken waar ik het meest plezier aan beleefde waren
de boeken van Barbara Tuchman.
Als geen ander slaagde ze er in om grote thema’s duidelijk
te maken aan de hand van heel persoonlijke verhalen.
Daardoor kun je voor jezelf een beter beeld vormen
van de omstandigheden waarin mensen tot bepaalde acties komen.
Ik moet aan Barbara Tuchman denken als ik een boek lees
van William Dalrymple.
Nu heb ik net White Mughals gelezen, het verhaal van vooral
Britse onderdanen die in India verbleven, vaak om daar fortuin
te maken en die waardering kregen voor de gebruiken,
manier van leven, de kunst en cultuur aan de Indiase Mogol-hoven.
In het geval van White Mughals gaat het om James Kirkpatrick die
in 1798 resident wordt aan het hof van de Nizam van Hyderabad.
Lees het boek. Er gaat een fascinerende wereld voor je open.
Een wereld van ongekende pracht, praal en rijkdom maar ook van
een Brits bedrijf dat opereert als een staat.
De overeenkomsten met de VOC liggen voor het oprapen.
Nog even over de manier van schrijven.
Toevallig lees ik op dit moment ook het boek van Irene Vallejo:
Papyrus – Een geschiedenis van de wereld in boeken.
De Spaanse titel is beter: El infinito en un junco – Oneindigheid
in een riet (vertaling van Google translate).
Daarin beschrijft ze op Pagina 110, de rondreizende zanger
of bard, de cultuur van de orale traditie.
…., hij heeft hun namen en eigenaardigheden goed onthouden om ze een plek te geven in het epos waarin hij hen vertrouwelijk laat omgaan met de legendarische helden.
Hij weet altijd een episode in te lassen die ‘toevallig’ de streekgenoten van zijn broodheer van dat moment verheerlijkt.
Hij maakt het lied korter of langer, naargelang de sfeer in de zaal.
Als het publiek houdt van weelderige beschrijvingen dan smukt hij de wapenuitrusting van de krijger, het tuig van diens paarden en de sieraden van de prinsessen op – zoals gij pleegt te zeggen: die luxe hoeft hij niet uit eigen zak te betalen.
Hij verstaat de kunst van het laten vallen van pauzes en het opbouwen van spanning, en hij breekt het verhaal altijd af op een uitgekiend moment, zodat hij zal worden uitgenodigd om de volgende dag verder te gaan.
Daar geef ik graag een voorbeeld van.
Op 75% van het boek lees je het volgende:
Pagina 313.
And then, quite suddenly, nothing.
In a story powered by a succession of extraordinarily detailed and revealing sources – letters, diaries, reports, despatches – without warning the current that has supported this book suddenly flickers and fails.
There are no more letters.
The record goes dead, with James critically ill, delirious and feverish on the boat.
The lights go out and we are left in darkness.
William Dalrymple, White Mughals, Love and betrayal in eighteenth-century India.
Nog parasieten gezien?
Zeker!
Afgelopen weekend zagen we nog een Occar-winnende film:
Parasite. Een film gemaakt door Bong Joon Ho.
Parasite is een Zuid-Koreaanse tragikomische film.
Veel films uit Zuid-Korea heb ik nog niet gezien, misschien
is dit wel de eerste.
Maar hij is zeer de moeite waard.
Er is ook veel erkenning voor de film zoals onder andere
blijkt uit de vier Oscars die de film won:
Best Picture, Best Director, Best Original Screenplay
en Best International Feature Film.
De film komt vooral door het verhaal goed tot zijn recht.
Niet dat er geen goed acteerwerk te zien is maar dat
is niet datgene wat bij je blijft.
Wat bij blijft zijn de verhalen van oplichting, de oplichter
die wordt opgelicht, de karikaturen van arm en rijk.
De bizarre situaties.
Parasite de film van de Zuid-Koreaanse filmmaker Bong Joon Ho.
****
Papieren boekband
Zo trof ik het object gisteren aan dat bedoeld is als decoratie voor het achterplat. Je ziet dat links onder lijm en ecoline zijn weggelopen, op tafel (en dat kun je hier niet zien) op de vloer. De rechthoekige vorm is ook een beetje krom getrokken. Maar dat maakt me niet uit. De decoratie voor het achterplat is anders dan die voor het voorplat (minder papier, maar wel met ecoline boven op de lijm). Dat was een bewuste keuze. Op ten minste twee plaatsen is de lijm nog niet helemaal droog. Toch heb ik beide decoraties van het huishoudfolie afgehaald. De decoratie voor de achterplat heb ik wat bijgesneden en aan de linkerzijde opnieuw op een nieuw stuk huishoudfolie gelegd. Vandaag zal het wel helemaal droog zijn.
Als ik zo’n decoratie tegen het licht hou dan zie je dat er nogal wat (bijna) transparante delen in zitten. Dus er is een kans dat als ik de decoraties zo op de platten plaats dat er veel grijs van het karton blijft doorschijnen.
Als ik de decoraties op de platten leg dan zie je dat door krimp en vervorming de decoraties niet de grijze ondergrond volledig afdekken. Dat is niet erg maar daar ga ik toch iets aan doen.
Ik begin bij het voorplat. Met acryl, gemend met ecoline, groen en geel, verf ik, in stroken de grijze ruimte tussen de Arbatex. Dat geeft best een mooi beeld. Soms denk ik: zonde om daar straks de decoraties overheen te plaatsen. Maar goed dit is misschien een idee voor een volgend boek.
Op het achterplat kies ik voor heel andere kleuren: rood en oranje.
De titel van het boek wordt: ‘Groene vingers’. De affiche letters kreeg ik niet goed in het papier-mâché gedrukt maar ik ga nu proberen ze op het papier-mâché te drukken. Eerst een proefdruk op een stuk papier. Ik zie dat het schilderstape probeert mee te drukken (onderaan bij de letter N). Als dat is verholpen rol ik nogmaals inkt over de letters en plaats ze op de decoratie.
De ruimte waar de afficheletters hebben gezeten zie je nog wel door de kleine ophoping van papier aan de randen van waar de tekst zat.
De letters er op en dan kan het geheel zo in de boekenpers. Eventuele ongelijkheden in de decoratie worden dan ten minste tijdelijk platgedrukt om de inkt kans te geven zich op de decoratie af te drukken.
Dat valt dus nog niet mee. Hier zie je het eerste resultaat. Dit is een mengsel pantone inkt: geel en blauw.
De tweede drukgang geeft verbetering maar ik zal het met de hand gaan afwerken. De contouren staan in ieder geval.
Argusvlinder 