Ben niet bang, dit bericht heeft niets te maken met de onredelijke
boeren en hun ‘acties’.
Vanmorgen keek ik omhoog en zag toen dat met een beetje fantasie
je in de lucht boven Breda een spel kon spelen.
Waarom dat spel ‘Boter, kaas en eieren’ heet, weet ik niet.
Boek nummer 5.
Helaas moet ik zeggen dat ik het essay van Pieta van Beek het minste
vind van de essays die ik gelezen heb in het boek ‘Boeken die geschiedenis schreven’,
het boek dat is verschenen bij de gelijknamige tentoonstelling.
In een samenwerkingsverband tussen de Koninklijke Bibliotheek en het
Rijksmuseum van Oudheden in Leiden is een tentoonstelling samengesteld
met ‘de top 25 boeken’ die in Leiden geschreven of gedrukt zijn en die
een impact hebben op de geschiedenis, soms tot op vandaag.
Het boek stond onder redactie van Kasper van Ommen en
Garrelt Verhoeven.
Daar waar de andere essays uitstekend beschrijven waar het boek over gaat,
wat de directe impact daarvan was en wat we daar vandaag nog van merken,
concentreert het essay van Van Beek zich vooral op de acceptatie
van het boek bij directe tijdgenoten/collega’s.
De positie van vrouwen in de universitaire wereld is iets dat veel
mensen bezig houdt. Dus dan is het jammer als niet duidelijk wordt
welke rol dit boek daarin, en in de vrouwenemancipatie in het
algemeen, nu precies gespeeld heeft.
Dus wat er nu precies in het boek staat dat de plaats in deze lijst
van 25 boeken rechtvaardigt, blijft onduidelijk voor mij.
Het enige dat daar over gezegd wordt is het volgende:
Dat laatste, het Logisch Betoog, heeft een strakke scholastiek-filosofische vorm met probleemstelling, argumenten, weerleggingen en conclusie, zoals: ‘Wie van nature het verlangen heeft naar kunsten en wetenschappen, is ervoor geschikt. Vrouwen hebben dat verlangen. Dus zijn ze er voor geschikt.’ [Mijn vertaling, PvB]
Van Schurman vond verstandige vrouwen geschikt voor studie.
Anna Maria van Schurman, Dissertatio de ingenii muliebris ad doctorinam meliores litteras aptitudine. Drukkerij van Abraham en Bonaventura Elzevier, Leiden, 1641.
Op Wikipedia staat de scholastiek beschreven.
Over de methode wordt daar bijvoorbeeld gezegd:
De scholastieke methode
…. De scholastiek wordt verder inhoudelijk gekenmerkt door een vaste werkwijze om problemen en teksten te bestuderen. Eerst poneerde men een quaestio, een vraagstelling waarover twijfel heerste. Die werd onderverdeeld in verschillende articula met stellingen. Vervolgens kwamen de tegenwerpingen aan de orde, ingeleid met bijvoorbeeld sed contra. Hierop volgde een antwoord (responsio), waarna per articulum van de quaestio de argumenten kort besproken werden. …
Ja, ik ben een man.
De cadettenroeivereniging Dudok van Heel aan de Academiesingel in Breda.
Uit het essay van Anna-Luna Post het volgende citaat (pagina 55):
Het nam …. de vorm aan van een gesprek tussen drie personages: Simplicio, Sagredo en Salviati. De zeventiende eeuw kenmerkt zich door de grote variëteit aan genres en de creatieve manier waarop wetenschap werd bedreven, en Galileo beheerste dat literaire spel als geen ander. Ook nu laat hij zijn personages samen ronddwalen, ditmaal door het Venetiaanse Arsenaal, waar praktische vraagstukken over schepen en kanonnen aanleiding geven tot bespiegelingen over de ‘twee nieuwe wetenschappen’ die Galileo in dit boek aan bod laat komen: de materiaalkunde en de bewegingsleer.
………
en (Galileo) presenteerde zijn nieuwste werk dan ook als een radicale breuk met de dominante, aristoteliaanse traditie. Terwijl die traditie vooral draaide om het ordenen van reeds gevestigde kennis, vastgelegd in de teksten van Aristoteles en zijn volgers, wilde Galileo juist toe naar een nieuwe manier van wetenschap bedrijven, waarin waarneming en experimenten centraal stonden.
Galileo Galilei, Discorsi e dimonstrazioni metematiche. Drukkerij: Abraham en Bonaventura Elzevier, Leiden, 1638. Dit boek is het vierde boek op de tentoonstelling ‘Boeken die geschiedenis schreven’ in het Rijksmuseum van Oudheden (RMO).
Breda, Visserstraat 37, De Duve.
35, De Nooteboom.
31, Den Drye Mooren.
13-27, Visserhof.
9, Hultens Huijsinge.
5, Cooperatie De Volkswil.
3, Achter Den Gulden Bergh.
2, Den Gulden Bergh.
Vuelta in de Reigerstraat?
Theo Besemer, Scharenproject, 1974.
Waar je al niet langs kunt lopen…
Heel regelmatig vallen nieuwe, bijzondere dingen op tijden
de dagelijkse wandeling.
Sinds een paar dagen gebruik ik een app van de Hersenstichting
om mijn wandelingen bij te houden.
Ik heb niets met de Hersenstichting maar vind wandelen leuk.
Maar heel fanatiek ben ik niet en wil ik ook niet zijn.
Twintig minuten per dag lopen, buiten de reguliere activiteiten
als boodschappen doen ed moet kunnen.
Vanochtend viel me het volgende op:
Breda, Valkenberg.
Het begin van de wegwerkzaamheden aan de JF Kennedylaan.
Vanmorgen zag ik dit been (nu na het bekijken van de foto denk ik: het kan ook een poot zijn van bijvoorbeeld een hert) op een elektriciteitshuisje en moest meteen denken aan Bomans en zijn ‘gesprek’ met Marlene Dietrich waarin hij zegt ‘Had mijn vrouw maar één zo’n been’.
Breda, Verlengde Mark, Markendaalseweg.
Dit leuke huis aan de Markendaalseweg is opgeknapt en is er enorm op vooruit gegaan. Nu valt me de datum op: ‘Anno 1796’.
Dit is een screenshot van de app. Ik zou dit niet laten zien als ik niet op nummer 1 stond. Overigens was dat maar kort want mijn directe concurrent heeft later vandaag gelopen. We staan nu gelijk.
Deze foto maakte ik niet tijdens mijn wandeling maar kort daarna. Breda, weekmarkt op dinsdag, ochtendritueel.
Gisteravond zag ik een gluurder voor mijn raam. Iemand een idee wie of wat dit is?
Gelukkig is hij vertrokken.
Afgelopen zondag was mijn eerste bezoek aan de Lakenhal in Leiden. Een prachtig gebouw met een heel interessante collectie. Het gebouw deed me een beetje denken aan het Plantijn Moretus in Antwerpen: mooie ruimtes die een beeld geven van hoe honderden jaren geleden deze ruimtes er uit zagen. Mooi behang, mooie statige ruimtes en kleine werklokalen.
Trompe-l’œil met brieven en andere zaken die met schrijven te maken hebben.
Ben alleen vergeten te noteren wie de makers van deze eerste twee werken zijn.
Ik zag er veel werken met boeken en zaken die zijdelings met boeken te maken hebben. Harmen Steenwijk, Vanitas Stilleven. Circa 1650. Olieverf op paneel.
Jan Lievens, Kop van een oude man, circa 1630, olieverf op paneel.
Dit is pas het begin.
Er gaan nog wel meer prachtige werken volgen.
Het vraagt wat voorbereiding.
Maar dan heb je verse geelwortel.
Met de latex handschoenen ging het me beter af dan zonder.
Vanochtend werd er toch gewerkt aan dit project. Terwijl het toch bouwvak (vakantie) is.
Breda, ochtendwandeling. Voor Breda is augustus een belangrijke fietsmaand maar daar wordt de Vuelta mee bedoeld, niet dit vandalisme.
Afgelopen week was het de geboortedag van Harry Mulisch.
Toevallig las ik dat op Twitter en ik ben al een tijdje bezig
de special die in 2010 verscheen in Vrij Nederland gereed
te maken om op te nemen in mijn blog.
De geboortedag is niet echt een goede reden, maar van mij
mag je altijd iets schrijven over Harry Mulisch of
iets van hem lezen. Dat is misschien nog beter.
Een tijdje geleden heb ik al mijn exemplaren van Vrij Nederland weggegooid. De omslagen heb ik bewaard. Deze omslag riep op tot verder onderzoek en het bleek dat we een speciale editie van de Republiek der Letteren was opgenomen met een aantal artikelen over Harry.
Vrij Nederland, 2010, nummer 44, 6 november 2010.
De volledige naam van dit deel in Vrij Nederland was Republiek der letteren en schone kunsten. Voor mij lang de reden om het abonnement van VN niet op te zeggen.
De editie van 6 november 2010 begon met een foto van het handschrift van de schrijver. Wat anders zou ik zeggen.
Het In Memoriam geschreven door Jeroen Vullings met illustraties door Siegfried Woldhek. Op 30 oktober van dat jaar was Harry Mulisch overleden.
De sectie in dat nummer van Vrij Nederland bevatte nog een paar artikelen. Die volgen binnenkort.
Op de omslag van een van de katernen van de NRC: John Ruskin, Studie van een ijsvogel, 1871.
Op zondag neem ik meestal tijd op te lezen.
Dat begint in de ochtend met de krant.
De krant van afgelopen dagen, daar kan vorige week zaterdag
nog bijzitten. Zorgt voor een beetje afstand tot het ‘nieuws’.
Maar je leest of ziet dan ook minder serieuze zaken.
Zoals het Ikje uit de NRC van afgelopen week.
Het is vorige week al begonnen, het avontuur
met het drogen van bloemen. Kleine bloemen.
Eigenlijk moet ik me schamen want ik heb geen idee
hoe de bloemen heten. Maar mooi zijn ze wel.
Dan gaat het er om hoe ze te drogen.
Er zit nogal een verschil tussen de diverse soorten.
Woensdag bracht ik deze mee. Ik was het eigenlijk niet van plan maar vond ze de moeite waard. Droeg ze eerst in mijn hand maar dat was niet ideaal. Ik vond een vuile, verkreukte papieren tas maar dat was genoeg om ze thuis te krijgen. Het grote blad begon al te verwelken.
Misschien herken je het boek. Ik besprak het een tijdje terug. Het is een zwaar boek en de oogst van woensdag ligt eronder te drogen. In de boekenpers zitten de bloemen van afgelopen zondag.
De bloemen van woensdag liggen tussen kranten.
Het grote blad blijft in ieder geval mooi plat.
Dit is denk ik Duizendblad.
Deze hebben het moeilijk onder het boek. Zou het beter gaan met papiersnippers?
Dat kan beter denk ik. Vergelijk de gele kleur van de oogstfoto met de kleuren hier.
Vers uit de pers.
De pluizen wil je ook behouden maar dat zal niet gaan op deze manier.
Het lopen van mij stelt niet zo veel voor.
Ik ga geen Vierdaagse lopen.
Maar soms zie je iets tijdens een wandeling dat je eerder
nooit had gezien.
Zoals dit beeld:
Breda, Van Koolwijkpark, in de volksmond het Engels Park genoemd. Daarin staat dit beeld van Kees Vet, Paard met ruiter, 1979.
Uit het essay van Erik-Jan Bos (pagina 45):
Geconfronteerd met een wereld waarin de meningen zwaar verdeeld zijn, ontwikkeld Descartes een methode om uit te maken of (objectieve) waarheid gevonden kan worden, … Hij stelt vier regels op.
Op de eerste plaats om niets voor waar aan te nemen waarvan je niet zelf de waarheid op evidente wijze inziet.
Ten tweede elk te onderzoeken probleem in zo veel stukken te verdelen als mogelijk en noodzakelijk.
Het is vervolgens, het beste te beginnen met de meest eenvoudige dingen te onderzoeken, om langzaam op te stijgen naar meer ingewikkelde zaken.
Ten slotte, maak een volledig en systematisch overzicht zodat je niets zult vergeten.
Uiteindelijk bestaat het werk van René Descartes uit 4 delen, de introductie waarin de methode om aan waarheidsvinding wordt beschreven en dan drie bewijsstukken. Dioptriek (daar waar dit boek open ligt) gaat over de breking van het licht wanneer het van medium verandert. Een uitvinding die eerder was gedaan door Willebrord Snellius. Die had op het moment dat Descartes zijn versie er van publiceerde zijn vinding nog niet publiek gemaakt. Meteoren verklaart de regenboog en Geometrie is een nieuwe discipline in de meetkunde.
René Descartes, Discours de la Méthode. Drukkerij: Johannes Maire, Leiden, 1637.
Frans van Schooten de jongere verzorgde de illustraties voor de ‘bewijsstukken’.
