Zoals altijd stond de afgelopen winter onze cactus (een Parodia Magnifica heb ik vorig jaar geleerd) op een droogje in de slaapkamer. Als het weer dan weer wat beter wordt zetten we hem op het balkon. Nu lijkt het er op dat hij voor het tweede jaar op rij gaat bloeien.
Het leuke is dat iedere keer als je op het balkon gaat kijken, het lijkt alsof de knop geler wordt. Is door corona in ieder geval niet alles veranderd.
Afgelopen vrijdagochtend ging ik naar de weekmarkt om
tot de ontdekking te komen dat er iemand veel gele verf over had.
Ik vermoed dat de terreinknecht van NAC (clubkleuren geel en zwart)
gevraagd is om ook een rondje door de stad te gaan.
Zo gevraagd, zo gedaan.
Dit is de Reigerstraat in Breda. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat dit weer een nieuwe coronamaatregel is?
Na al die zonnige dagen was het vrijdag nog niet heel licht. Een enkele kraam was dan ook verlicht. Zeker bij de kramen op de Grote Markt Zuid onder de bomen.
De meeste kramen en hun marktlui waren weer terug van vakantie.
Kramen in opbouw vanaf het bordes van het Stadhuis.
De grote gele streep in de richting van de Catharinastraat.
De kredietcrisis ligt nog geen 10 jaar achter ons.
We zitten midden in een pandemie met bijbehorende
economische crisis.
Je zou verwachten dat financiële instellingen er
dan op gebrand zijn om iedere vorm van verwarring,
onduidelijkheid en slechte dienstverlening tegen te gaan.
De focus zou moeten liggen bij het wekken van vertrouwen.
De AFM (Autoriteit Financiële Markten) zou daar veel,
heel veel aandacht voor moeten hebben.
Veel mensen in Nederland zullen in deze tijd benaderd worden
door financiële instellingen met de vraag zich
te identificeren. Nu met corona: online identificeren.
Nog even los van de informatie die men verzamelt en
hoeveel zekerheid dat de financiële instellingen gaat geven,
deel ik hier mijn ervaringen met 2 credit card- bedrijven.
Beide organisaties hebben een website voorbereid.
De een laat de website optreden als een soort app met
mogelijkheden om foto’s te maken van documenten en van
mijzelf. De andere organisatie heeft op een website alleen
de mogelijkheid gemaakt om documenten (foto’s) te verzenden.
Kortom:
= verschillende benaderingen;
= verschillende techniek;
= de een vindt een rijbewijs een geldige document om je te
identificeren, de ander niet;
= de een wil een foto van een recente rekening met je adres erop,
de ander wil een selfie.
Het wordt nog gekker.
Deze organisatie zegt: geef ons je BSN niet. Scherm het af. We hebben het niet nodig.
De andere organisatie zegt: we hebben je BSN nodig en we hebben het recht om er naar te vragen.
Tegengestelde verhalen op belangrijke punten terwijl
beide organisaties zich beroepen op dezelfde regelgeving.
Je mag veronderstellen dat de Autoriteit Financiële Markten
hier met kromme tenen naar zit te kijken.
Zou het niet beter zijn als de AFM dit wat beter zou voorbereiden
met de financiële organisaties.
Het beeld dat dit uitstraalt is dat van een sector die niet
weet wat de regels zijn, de regels naar de eigen hand zet
als het hen uitkomt.
Geen bedrijfstak gereed voor een volgende crisis.
Geen betrouwbare partner.
Overigens geeft een recente rekening, een kopie van een
legitimatiebewijs en een selfie via een webpagina
net zoveel zekerheid dat er niets fout zal gaan met
het financiële product in de nabije toekomst,
als een coronatest zekerheid geeft dat je geen corona krijgt.
Geen. Het is een momentopname, niet meer, niet minder.
Oh ja, die app die foto’s maakt werkt heel slecht en
vraagt daardoor veel tijd.
Vervolgens duurt het ongeveer drie weken voordat die
credit card organisatie je laat weten dat je identificatie
gelukt is.
Alles bij elkaar een klassiek voorbeeld van hoe het niet moet.
In mijn vorige bericht over Pushkar liet ik al een
aantal dingen zien die niets met dromedarissen of kamelen
te maken hebben.
Vandaag ga ik daar verder.
Al eerder had ik genoemd dat het deels een soort van agrarische beurs is. Zo kun je er naast dromedarissen ook gereedschap kopen. Zoals hier voornamelijk houten exemplaren.
Er zijn ook veel souvenirkramen. Het is wel eens prettig niet omringd te worden met mensen die dingen aan je willen verkopen die bedoeld zijn voor westerse toeristen. Hier zijn veel dingen bedoeld voor de binnenlandse, Indiase markt. Niet dat mensen niet proberen iets aan je te verkopen, dat doen ze echt wel. Geef ze eens ongelijk.
Er waren ook standwerkers, personen die op een beursstand spullen proberen te verkopen. In dit geval ging het om een soort van magische plant. De planten die hij verkocht waren in een soort van gedroogde status. Maar als je die water gaf dan bloeiden de planten in korte tijd op tot deze kleine groene boompjes.
Dit waren de planten die hij verkocht in de opgedroogde staat. Leuk was dat het eigenlijk overal, altijd druk was. Daardoor kon je steeds de moeite nemen alles goed te bekijken.
Hier komen we aan bij het tentenkamp. Tijd voor een verse jus d’orange. Dan ons even opfrissen om in de avond weer terug te gaan naar het stadje om daar te eten.
Die avond was er een vuurwerk. Uitkijkend over de sarovar van Pushkar was dat goed te zien.
Dichter bij het meer zagen we dat er een Aarti aan de gang was. Dit was de eerste keer dat we dat in het echt zagen. De laatste foto’s zijn belangrijker vanwege de herinnering dan dat het mooie foto’s zijn. Mijn toenmalige camera had zijn beste tijd gehad en was niet zo snel vanwege de lens. Zo heeft ieder voordeel een nadeel.
Nog niet zo lang geleden kocht ik een serie
houten letters. Afficheletters worden die genoemd.
Ze zijn bedoeld om affiches te drukken.
Om de letters op te bergen op een manier dat je er
toch gemakkelijk bij kunt ben ik een letterzuil
aan het bedenken.
Maar eerst heb ik van karton 15 lades gemaakt.
Dit gaat lade nummer 15 worden.
De laatste lade bevat niet veel letters: een ‘X’, een ‘Y’, een ‘Z’ en een ”’ (enkel aanhalingsteken). Volgende stap is om een deels houten, deels papieren constructie te maken met letters. Ik denk met een bodemplaat en twee leggers met wat extra vrije ruimte zodat je de lades makkelijk in en uit kunt nemen. Zonder dat je door de hele stapel lades heen moet gaan om in de laatste de gezochte letter te vinden.
De basis voor de letterzuil.
Dat is een beetje mijn gevoel als ik naar de foto’s
kijk die ik zeven jaar geleden maakte in Pushkar.
In mijn geheugen was het er dromedaris na dromedaris.
Daarom heeft het zo lang geduurd eer ik foto’s en berichten
plaatste over Pushkar op mijn weblog.
Maar zo heel veel dromedarissen zie je er in deze berichten
nou ook weer niet.
Op de Pushkar Camel Fair was veel, heel veel meer te zien.
Van sommige foto’s wordt ik melancholisch. Zoals bijvoorbeeld van deze foto. Het doet me denken aan de film La Strada (regie Federico Fellini, met in de hoofdrollen Giulietta Masina en Anthony Quinn).
Nee, het is geen fietsje waar de acrobate op zit. het is een spaakloos wiel, een soort van velg, waarin ze met haar voeten loopt.
Buiten het stadion stond ergens deze bank. Van een meubelmaker?
Er werden ook aardewerk potten verkocht.
Er waren ook runderen te zien. Al veel eerder tijdens een vakantie in Gujarat zagen we dat sommige runderrassen anders behandeld worden dan de ‘heilige koeien’ die we vaak zien in India. In Gujarat werden runderen gehouden voor de zuivel bijvoorbeeld.
Het is misschien slecht van mij maar bij een paar van de paarden moest ik gelijk aan Pippi Langkous (Pippi Longstocking) denken. Die geschilderde hand is toch mooi?
Of wat denk je van dit gestippelde paard?
Kijk, dit is dan weer een dromedaris, nou ja, zijn of haar poten dan toch.
Leegstand in de Tolbrugstraat van Breda.
Lange Brugstraat.
De dans was nog maar net begonnen in het stadion
van Pushkar. Nog maar een paar foto’s gemaakt.
Pushkar stadion tijdens de Pushkar Camel Fair.
Hier heb ik geen ervaring mee daarom leek het me leuk
om me er een beetje in te verdiepen.
Op Twitter zag ik een bericht over boeken over India.
Dat moet je dan ruim zien. Het gaat om oude boeken over
Azië, vooral Japan, China en India, Perzië en wereldreizen
in het algemeen.
Op de website van het antiquariaat zag ik twee boekjes die
extra de aandacht trokken.
Die heb ik eens nader bekeken. Met heel veel plezier.
Geweldig te lezen over boeken, kaarten en sets met boeken
waarin ontdekkingsreizigers verslag doen van hun ervaringen
of ervaringen van anderen.
Dat is eens wat anders dan een e-book. Niet dat ik iets tegen een e-book heb maar dit zijn boeken waarvan de teksten moeilijk toegankelijk zijn. Al was het alleen maar omdat deze titels vaak heel zeldzaam zijn. Van sommige van deze boeken bestaan er nog maar een paar fysieke exemplaren.
De kwaliteit van de afbeeldingen is helaas niet hoog maar als je deze olifant ziet kun je wel een voorstelling maken van het boek. Dit is een afbeelding uit ‘Peintures touchant l’Índoustan’ door Nawaz Singh, Faizabad, 1770. Nawaz Singh is een schilder die in opdracht dit boek maakte. Shah Alam II was de opdrachtgever.
Ik ga de boekjes nog eens goed doorlezen.
Het bracht me in ieder geval op een boek van William Dalrymple
dat ik nog niet kende en dat me erg aansprak.
Misschien doe ik nog meer ideeën op.
In mijn werkplaats ben ik vandaag met twee dingen verder
gegaan: ik heb lade 11 en 12 gemaakt en ik ben begonnen
met de voorbereidingen voor het maken van een boek
aan de hand van het boek:
Smith’s Sewing Single Sheets van Keith Smith.
Een slecht geschreven boek over een interessant onderwerp.
Daar kom ik later nog op terug.
Het is deel 4 in zijn serie ‘Non-adhesive binding’.
Goed een Single sheet binding gaat om het binden van een
boek dat niet bestaat uit katernen maar uit losse bladen.
Mijn eerste poging ga ik maken met losse stukken karton.
Karton met verschillende opdruk, misschien ook verschillende grootte.
Dit zijn verschillende stukken karton uit de eigen voorraad. ‘Lang leve de crisis en de bezorgers’, zullen we maar zeggen.
Dit karton heb ik ‘gered’ uit de container voor papier en karton in de FutureDome.
Lade 11 en 12 zijn intussen gereed.
Vandaag kon ik mijn versie van ‘Zwammen smullen’
van Evelien Kroese mee naar huis nemen.
Ik ben best tevreden over de onlays (met dank
aan Mark Cockram).
In betere tijden kocht ik op de Boekkunstbeurs een serie afficheletters. Niet zo compleet als de set die ik onlangs kocht, groter en niet in zo’n goede staat. Maar als ze in een emmer opgestapeld liggen ga ik ze nooit gebruiken.
Er passen zo’n 6 tot 8 letters in een lade. Dat hangt een beetje af van of het kapitalen (hoofdletters) of onderkast (kleine letters) betreffen. Sommige letters zijn vertegenwoordigd met alleen kapitalen. Sommige letters komen niet voor. Er zitten geen cijfers of bijzondere tekens bij op één komma na. Dus met 51 letters heb ik zo’n 6 extra lades nodig.
Dit is lade 9.
Lade 9 is al toegevoegd aan de letterzuil. Lade 10 staat te drogen. Ik ben al aan het nadenken over een constructie met hout (bodem, dragers en staanders van hout. Ik heb nog wat hout liggen en heb nog een volle fles houtlijm staan.) en letters van papier voor de decoratie.
De dansgroep, een grote groep jonge vrouwen, komt van de tribune af om plaats te nemen op het centrale veld van het stadion. Daar gaan ze een dans uitvoeren.
De groep verspreidt zich over het stadion.
Er is veel plezier.
Henna.
Als een vorst komt deze meneer het stadion binnen met een enorme parasol. De dromedaris is niet onder de indruk maar veel van de toeschouwers wel.
Waarom deze herinneringen worden uitgereikt en aan wie weet ik niet maar zo’n hele groep bij elkaar is wel een mooi beeld.
De organisatie deelt bij deze bijeenkomst een poster uit, misschien wel de officiële poster van de 2013-versie van de Pushkar Camel Fair.
De dans kan beginnen.
Nog even overleg.
Sommige vrolijker, anderen meer serieus.
Het laatste stuk van de dans volgt in het volgende bericht.
Het lijkt er op dat het officiële deel van het programma gaat starten. Al lijkt er ook een probleem te zijn bij de vlaggenmast. Dat trekt veel aandacht.
Gelukkig is er iemand die het probleem kent en kan verhelpen.
Dat lijkt er meer op. Goed dat we even oefenden..
De erewacht kijkt rustig toe.
Intussen komt op een andere plaats in het stadion een dansgroep binnen.
Genoeg geoefend, nu officieel.
Het is een grote groep. De kleuren spatten van de tribune af. Het is een mooi gezicht.
In overpeinzing.
Traditioneel en modern.
De leden van de dansgroep versieren de vlaggenmast.
Dit is de hoofdrolspeler van de dans met het paard. Hij vervult twee rollen: berijder en paard. Bij deze act is een eigen muziekgroep (de mannen in glimmend roze) en een parasoldrager (zie de kleurrijke kwasten aan de bovenkant van de foto).
De dans begint.
Dan blaast deze man het eerste sprookje uit. Er gaat nog meer volgen maar dat komt in een volgend bericht.
Vandaag ben ik niet naar mijn boekbindwerkplaats
gegaan maar ben ik een stukje gaan fietsen.
Niet heel ver. Het was weer erg warm vandaag.
Het was lang geleden dat ik in het Ginneken was
geweest en de Ginnekenmarkt is altijd een leuk pleintje
om langs te fietsen.
Vanuit Breda over de Ginnekenweg kom je dan vanzelf langs de Sint-Laurentiuskerk en die was open.
Reliëf boven de hoofdingang.
De vierkante koepel of toren van de binnenkant.
Dit zie je als je de kerk uitloopt. Te veel schaduw voor de foto maar ik kon er moeilijk gaan wachten.
Hier was het om begonnen: het Mastbosch.
Nog preciezer: de bank waarop ik rustig ben gaan zitten lezen. Heerlijke middag.
Ik ben blij dat er nog iemand is die van de Nederlandse
boeren kaas kan maken want ik kan dat niet meer.
Hun gedrag is onredelijk en gewelddadig.
Boerenkaas van Kaasboerderij de Witte Welle.
Het grapje is misschien flauw maar het optreden van
de Nederlandse boeren van de laatste maanden is dat niet.
Breda, Keizerstraat, stadslandschap in een leegstaand winkelpand.
Olay, het is een beetje geschiedenisvervalsing maar
ik las een passage in het boek ‘Met een drukpers de oceaan over’
van Lisa Kuitert en toen……
Je kunt het je vandaag de dag niet voorstellen, maar voor wie in Nederlands-Indië verbleef was communicatie met het moederland heel moeizaam…. Post vanuit Europa deed er aanvankelijk enkele maanden over, als de reis rondom Kaap de Goede Hoop goed verliep. Vanaf 1835 ging het heel wat sneller dan voorheen omdat men toen de ‘landroute’ ging gebruiken, met als overslagpunt Singapore. De landroute betekende dat niet langer via de Kaap gevaren werd, maar via andere vaarroutes: eerst via de Middellandse Zee en dan de Rode Zee. Het transport ging dus wel per schip. Alleen het gedeelte in Egypte, tussen Suez en Caïro, werd over land doorkruist. Naar dit trajectgedeelte kreeg deze verbinding de naam overlandmail, ook wel ‘landmail’ genoemd. Aanvankelijk werden in Egypte de postpakketten daartoe op dromedarissen en muilezels gehesen, later ging dit per rijtuig. Dit traject over Egyptische grond duurde ongeveer twintig uur. De landroute bekortte de reistijd van een brief of pakje van Nederland naar Java van honderd tot vijftig a zestig dagen. De opening van het Suezkanaal in 1869 maakte het traject over land overbodig, wat weer een enorme vooruitgang betekende. Nu was de post er binnen 6 weken.
Fragment van pagina 52 en 53 uit het boek van Lisa Kuitert: Met een drukpers de oceaan over.
….toen moest ik gelijk denken aan Pushkar.
Het stuk tekst over de dromedarissen sprong extra in het oog
omdat we in Pushkar zoveel dromedarissen zagen.
Zoals bijvoorbeeld op de volgende foto.
Ik zie dan zo’n karavaan gewoon voor me.
Maar ik weet wel, andere tijd, andere plaats,
andere mensen, andere dieren.
India, Pushkar Camel Fair, november 2013.
Maar de meeste foto’s in deze reeks
verdienen eigenlijk een eigen blogbericht.
Terwijl de paarden aan het oefenen waren en ergens anders kamelen binnen kwamen deed deze koorddanseres wat een koorddanseres doet: koorddansen.
Het zijn niet alleen de professionals die laten zien wat hen bezig houdt.
Intussen op een tent.
Een ballonvaart boven de Pushkar Camel Fair.
Een stalletje voor een snack. Prachtig geordend en prachtige kleuren.
Natuurlijk springen de dromedarissen het meest in
het oog, in Pushkar. Maar dat zijn niet de enige dieren
die je er kunt zien. Er zijn ook behoorlijk veel paarden.
Terwijl we in het stadion zijn begint er een soort van oefening
voor een paardenshow.
Er werd niet echt een race gehouden met de paarden maar er werd toch flink de vaart in gezet (dat noem je bij paarden vast anders).
Maar ook buiten het stadion zijn veel paarden te bewonderen.
De oranje vlekken op het veulen vielen me op. We zullen dat later vaker zien.
Dan zie je er best veel van deze haast melkwitte paarden. Het lijken wel albino’s.
Als je goed kijkt zie je hier drie paarden.
Het linkse paard hapt in de rode kwast die aan het hoofdstel van het rechtse paard hangt…..
…..dan trekt het de kwast eraf…..
…..en doet dan alsof er niets gebeurd is. Wat een prachtige dieren.
Het is te warm om actief te zijn in mijn boekbindwerkplaats
maar een boekje uit de boekenpers halen dat lukt nog wel.
Om de warmte een beetje voor te zijn ben ik er
vanmorgen al naar toe gegaan.
Als stam van de meest rechtse paddenstoel heb ik een strookje perkament gebruikt. Op de foto die je dat strookje bijna niet maar in het echt is het goed zichtbaar. Ik heb er nog over nagedacht het perkament te kleuren maar het ging me in deze situatie vooral om de cushion onlays. De meest rechtse en linkse hoeden van de paddenstoelen en de stam van de linkse (rood leer) zijn de cushion onlays. Leuk is dat je op het boek voelt dat het leer aan de randen dunner wordt en dat je niets ziet van de onderkant van het leer.Mark Cockram was mijn inspirator voor deze techniek.
Argusvlinder 