Spoedcursus Nescio: inbinden gevouwen bladzijdes

WP_20180520_14_03_15_ProInbindenEersteGevouwenBlad

De maat van de spoedcursus Nescio uit het Volkskrant boekenbijlage Sir Edmund komt niet overeen met de maten van het boek waar ik het artikel wil inbinden. Dat is ook het geval met de kopie die ik van het artikel heb gemaakt. Daarom moet ik die bladen opvouwen. Daardoor vragen ze meer ruimte in de rug dan een reguliere bladzijde. Daarom plak ik de bladen op een drager die van dikker bamboepapier is gemaakt. Dan kan ik de bladen mee inbinden en toch voldoende ruimte in de rug maken om het een mooi boek te maken.


WP_20180520_14_03_45_ProOpgevouwenBladOpDragerDieIngenaaidWordt

Hier zie je hoe de eerste drager wordt meegebonden.


WP_20180520_14_59_20_ProTijdensInbindenEvenInDePers

Nog niet alle katernen zijn ingenaaid. Maar ik had er al weer voldoende tijd aan besteed vandaag. Daarom gaat het boek zo nog even in de boekenpers. Een beetje ongewoon maar met die gevouwen vellen denk ik wel een goed idee.


De blokjes van Nescio

WP_20180518_19_24_27_ProBoekblokLosseKaternen

Dit is een foto van de titelpagina van het boek dat ik ga inbinden. Het is van Nescio en bevat drie verhalen: De uitvreter, Titaantjes en Dichtertje. Je ziet de blokjes in het drukwerk. Die waren voor mij het uitgangspunt voor het maken van de band. De ontwerpen waren hier al te zien. Je kunt zien dat dit nog een los katern is op een planovel (het moet straks nog los gesneden worden).


WP_20180519_12_06_01_ProVoorbereidingArtikel

Ik ga de losse katernen inbinden met twee versies van de spoedcursus ‘Nescio’ die onlangs in de Volkskrant stond. Twee versies: de originele pagina’s (op de foto rechts en open geslagen) en de ingescande en verkleinde pagina’s die ik daarna wat opgeschoond en geprint heb (op de foto links en dicht gevouwen). De originele pagina’s zijn wat aan de grote kant en bovendien krantenpapier is niet zo sterk. Deze extra pagina’s worden gevouwen en om ze mee te binden is iedere pagina op een kleine, dubbelgevouwen ondersteuning geplakt. Dan kunnen ze mee genaaid worden. Hopelijk gaat het dan straks goed bij het snijden van het boekblok.


Kunstvaria

CamillePissarroLaCueilletteDesPois1887Gouache

Camille Pissarro, La Cueillette des Pois, 1887, gouache.


RobertLongoUntitledMikeTestHeadOfGoya2003CharcoalOnMountedPaper

Robert Longo, Untitled (Mike Test/Head of Goya), 2003, charcoal on mounted paper.


HenriFantin-LatourWhiteRosesInAGlassVase1875

Henri Fantin-Latour, White roses in a glass vase, 1875.


CavalryHorseQinDynasty221–206BCEarthenwareExcavatedFromPit2QinShihuang’sMausoleum

Cavalry horse, Qin Dynasty, 221 – 206 BC, earthenware. Excavated from pit 2, Qin Shihuang’s Mausoleum.


JamesEnsorNosDeuxPortraitsOilOnPanelPaintedCirca1905

James Ensor, Nos deux portraits, oil on panel. Painted circa 1905.


RenéMagritteLesValeursPersonnellesPersonalValues1952

René Magritte, Les valeurs personnelles (Personal values), 1952.


Pablo PicassoBusteDeFemmeDeProfilFemmeécrivantOilOnCanvasPaintedInApril1932

Pablo Picasso, Buste de femme – De profil femme écrivant, oil on canvas. Painted in april 1932.


FerdinandHodlerBlickInsUnendlicheEinzelfigur

Ferdinand Hodler, Blick Ins Unendliche. Einzelfigur.


Ga een ideeënboek maken

Een van de volgende projecten wordt een ideeënboek.
Een boek waar ik mijn ideeën in kan opschrijven of uittekenen.
Het gebeurt nog al eens dat ik een idee heb maar dan ook weer
net zo snel kwijt raak.
De pagina’s in het boek ga ik voorzien van spatwerk.
Daarvoor heb ik gisteren een aantal uitroeptekens uitgesneden.
Beide reeksen van vormen kan ik gebruiken bij het spatten
met ecoline: de uitgesneden lettertekens maar ook
de uitgespaarde ruimtes in het papier.
Ik heb bamboepapier gebruikt, lekker stevig en sterk.

WP_20180518_20_20_21_ProSnijdenVoorSpatwerkSjablonen


Gisteravond Maarten ’t Hart uit de boekenpers gehaald

Natuurlijk niet Maarten zelf maar het boek dat ik
gemaakt heb met behulp van het doe-het-zelf pakket
van Maakjeeigenboek.nl en het interview met Maarten
in de Volkskrant.
Ik ben blij met het resultaat.

WP_20180519_08_30_12_ProMaartenTHartInterview

Geopend.


WP_20180519_08_30_21_ProMaartenIHartInterview

Ben alleen bang dat een papieren kaft, hoe mooi ook, nu, in de toekomst snel vuil zal worden of misschien gaat verkleuren.


Boekbandontwerp

Op mijn PC heb ik een aantal eenvoudige
boekband ontwerpen gemaakt voor Nescio:

BoekbandOntwerp01

Kale tekst, in puzzelformat.


BoekbandOntwerp02

Puzzelformat met blokjes. De blokjes, zwarte, volledig gevuld, staan in het boekblok. Daarop doorgeborduurd kwam ik op puzzel en blokjes.


BoekbandOntwerp03

Blokjes met gekleurde randen.


BoekbandOntwerp04

Een volledig gekleurd blokje.


BoekbandOntwerp05

Gekleurde blokjes met zwarte diagonalen.


BoekbandOntwerp06

Alle blokjes volledig gekleurd.


Nu nog kiezen.

de Gezellen van het woord

Het boek dat ik net gelezen heb is:
Hella S. Haasse
De wegen der verbeelding

Een verhaal dat vrij onschuldig begint:
een man en vrouw ontmoeten elkaar,
krijgen eerder dan verwacht kinderen
waardoor hun rollen veranderen en ook
hun relatie tot elkaar.
Omstandigheden stellen hun in staat
op vakantie te gaan in Frankrijk.
Uiteindelijk blijken er parallellen
te lopen tussen hun leven en de literaire
ontmoetingen daarin aan de ene kant en
de Griekse mythologie.

Zij lazen ook veel, hun wereld bestond uit bedrukt papier, uit geschreven en gesproken meningen, beschouwingen, overwegingen.
In de literatuur van hun voorkeur speurden zijn naar het tegendeel van fictie.
‘Poëzie is de meest integere vorm van informatie,’ zie Klaas, die vond dat er niets ging boven hermetisch verborgen waarheid.
Maja geloofde dat ook op een minder verheven peil een weergave van werkelijkheid mogelijk was die het predicaat ‘waarachtig’ verdiende.
Zij hadden voor het paar dat zij samen vormden een naam bedacht: de Gezellen van het woord.
Klaas hoopte ooit een tijdschrift op te richten dat zo zou heten.

Pagina 16.

Dan maak ik een hele sprong in het boek.
Jullie moeten een reden houden om het boek zelf te gaan leven.
Klaas doet een literaire ontdekking.

In de eerste fasen overheersen associaties met kalme kleurharmonieën, blauw, groen, violet, en met aan wind en water verwante vloeiende bewegingen, later is alles rood, zwart. vurig: gloeiende lava, vuur onder as, smeulend gesteente, orkaan en cycloon, vloedgolf, een kosmisch geweld, dat echter in het morgenlicht na het ontwaken slechts verbeelding blijkt te zijn, evenals de transparante klaarte en koelte van het begin.

Pagina 82 – 83.

Dan lijkt het er op dat Haasse ons aanwijzingen geeft
hoe haar boek gelezen moet worden.
Of verbeeld ik me nu te veel?

Aantal en lengte van de versregels zijn uitermate gevarieerd, alle denkbare mogelijkheden van rijmschikking en strofebouw komen aan bod, en het resultaat is toverachtig caleidoscopisch.
De lezer ontdekt steeds nieuwe verbanden, zowel waar het de betekenis als de klankkleur en de visuele suggestie van de woorden betreft.
Ik wil gedicht na gedicht, strofe na strofe, aandachtig – letterlijk op de versvoet – volgen, trachten de ongehoorde rijkdom van deze poezie zoal niet bloot te leggen (ik durf niet te beweren dat ik die in heel haar gelaagdheid doorzie), dan toch te signaleren…’

HellaSHaasseDeWegenDerVerbeeldingRainbowPocket2010

Hella S. Haasse, De wegen der verbeelding.


Pagina 82.

Misschien wil ik er te veel in lezen, maar de tekst vind ik gewoon mooi.
Ook Maja komt met bijzondere verhalen in contact.

De herinnering aan die gewaarwordingen gaf nu kleur aan haar versie van Joops verhaal.
De eenzaamheid van de nachtelijke rit, met die twee passagiers, die zij zich gaandeweg was gaan voorstellen als een soort van grote insecten, wandelende takken, beklemde haar terwijl ze schreef.
Zij dacht te voelen wat Hoop volgens zijn zeggen gevoeld had: een zuigkracht vanuit de duisternis, een krankzinnige aandrang om zich tegen de bomen te platter te rijden.
‘Verbeelde hij het maar, of dreigde hij werkelijk de macht over het stuur te verliezen?

Pagina 89.

Een soort ‘Stille kracht’.
Op pagina 95 wordt het zo letterlijk genoemd:

Zij is er als een stille kracht, die rondwaart door huis en tuin, als iets dat in wezen vijandig is aan wat de dichter bezielt, iets dat hij tracht te bezweren, onschadelijk te maken, door de omgeving waarin zij dagelijks bezig is, de voorwerpen die zij hanteert, op zijn manier onder woorden te brengen , een andere functie te geven dan die welke haar aangaat.
Haar louter materiële wereld wordt zo zijn geestelijk voertuig.
Lege eierdoppen, aardappelschillen in de gootsteen, een weerbarstige plant in de serre, die dood wil gaan ondanks nooit aflatende aandacht (van haar kant), het spiegelbeeld van de kamer in de met bijenwas glanzend gewreven kastdeuren, een in haast gelezen, slordig “ontbladerde” en neergeworpen krant, stuk voor stuk tekens van een gekweld bestaan, dat moeizaam naar wedergeboorte, verlossing, toe groeit…’

Intussen verschijnt de ‘verbeelding’ op verschillende manieren in het boek.

In gedachten speelde zij een geliefkoosd spel: zij moest een huis inrichten, een ander, ruimer, huis dan haar landarbeiderwoninkje, en kon zich uit een welvoorziene spaarpot aanschaffen wat zij mooi vond.
Om de zitkamer van haar verbeelding, reeds ingericht met een blauw fluwelen sofa, empirestoelen, een wortelnoten commode met koperbeslag, te vervolmaken zocht zij naar passende wandversiering.
In een zaak ontdekte zij tussen gravures en aquarellen een paar iconen, in hun dofgouden Byzantijnse pracht als verdwaald te midden van victoriana.

Pagina 98.

Of zoals in het volgende manuscript:

De eerste “Morgenliederen voor Eva” heb ik in die jaren geschreven.
Het was mijn voorstelling, mijn verbeelding van de liefde tussen man en vrouw.

Pagina 137.

Of in het derde gedicht:

Soms voelde ik mezelf als een van de twee, nu eens de een, dan weer de ander.
Dan zag ik mijzelf zoals zij mij zagen.
Vaak leek het alsof ik meer was dan de som van ons drieën.
Dat zijn raadsels die niemand kan oplossen.
Ik geloof niet dat u de poezie kunt verklaren uit het leven van B. Mork.
Misschien zijn die verbeeldingen het eigenlijke leven geweest.

Pagina 138.

Dan volgt voor mij op pagina 139 tot 141 de sleutelpassage.
In dat stuk komt heel veel bij elkaar.
Daarom neem ik dat stuk tekst niet in zijn geheel op.

WP_20180517_19_49_13_ProHellaSHaasseDeWegenDerVerbeeldingPagina140-141

Hella S. Haasse, De wegen der verbeelding: pagina 140 – 141.


De volgende tekst van Wikipedia helpt misschien wel
om dit deel beter te begrijpen:

Aristaios is een figuur uit de Griekse mythologie.
Aristaios is een satyr en zoon van Apollo en de nimf Kyrene.

Zijn bekendste optreden is wellicht in de mythe van Orpheus, waarin hij de mooiste waternimf Eurydice belaagt en opjaagt, met als gevolg dat ze in haar vlucht op een slang trapt die haar een dodelijke beet toebrengt.
Hierop nemen de andere nimfen wraak.
Ze straffen Aristaios, die imker was, door al zijn bijen te doden.
Aristaios kon niet verklaren waarom zijn bijen plots stierven, en zijn moeder stelde voor bij Proteus te rade te gaan.
Hier komt Aristaios te weten dat het een straf is voor zijn poging tot aanranding van de nimf Eurydice.
Als boete zal hij vier koeien, vier stieren, een kalf en bloemen moeten offeren aan de goden.
Negen dagen na het offer groeiden uit de kadavers van die runderen nieuwe bijenzwermen.

Een mooie bespreking van het boek vond ik hier.
Deze bespreking geeft wel veel details weg.
Ik ben blij dat ik hem achteraf gelezen heb.

Soms kan Hella S. Hasse ook venijnig schrijven:

Het was alsof hij op een ijsschots dreef in die kamer met gebloemd behang, gebloemde gordijnen, gebloemde tapijtjes, vazen en andere ornamenten van gebloemd aardewerk, platen van bloemen aan de muur.
Echte bloemen stonden er niet.

Pagina 142.

Het einde van het boek is mooi.
Typisch Haasse:

In de groenblauwe hemel werd de sikkel van de wassende maan zichtbaar.
Op de snelweg, parallel aan de spoorbaan, had het verkeer de koplampen ontstoken.
Boven de personenauto’s, die als lage, gestroomlijnde, stalzoekende dieren langszoefden, torenden kalmer, maar onweerhoudbaar opstomend, de zware trucks-met-oplegger, gekroond, behangen met witte lichten voor en rode lampjes en reflectoren aan zij- en achterkant.
Die in de schemering grauwe gevaarten maakten niet de indruk huiswaarts te keren: vol bedwongen kracht bewogen zij zich voort, de ondergegane zon achterna, of – in groteren getale, zo leek het – naar het oosten, de nacht.

Pagina 149.

In het boek vond ik achterin de volgende titel over Haasse:

Lisa Kuitert & Mirjam Rotenstreich (red.),
Een doolhof van relaties (Oerboek, 2002).
Dat heb ik deze week gekocht en bespreek ik misschien binnenkort hier.

Volgende boek: De Uitvreter, Titaantjes en Dichtertje

Het volgende boek dat ik ga inbinden is De Uitvreter, Titaantjes en Dichtertje
van Nescio. Ik ben vandaag bezig geweest met ideeën voor de boekband.

WP_20180516_16_17_08_ProNescioIkWeetNiet

Inderdaad dit is niet helemaal goed. Het moet zijn: ‘Ik weet niet’. Komt beter uit met de kleuren.


WP_20180516_16_23_03_ProOntwerpBoekband

Dit is een ander idee. De blokjes staan ook op de pagina’s van het boekblok. Misschien in kleur?


Gelezen: Telefoon voor de heer Mulisch

Dit erg leuke boek van Stijn Aerden over Harry Mulisch
heb ik net gelezen.
Het boek is verdeeld in 21 stukken die heel karakteristiek
voor Mulisch waren en aan de hand waarvan een beeld
van zijn leven en avonturen wordt gegeven.
Zo zijn er stukken over ‘Zijn pijp’, ‘Zijn Haarlem’,
‘Zijn boekenbal’, ‘Zijn Leidseplein’, ‘Zijn teckels’,
‘Zijn neus’ en bijvoorbeeld ‘Zijn Herenclub’.
De goede en slechtere eigenschappen van de schrijver
worden niet gespaard.
Het leukste verhaal is misschien wel dat van de titel.
Als je het niet kent lees dan zeker dit boek.
Ik kies twee andere korte fragmenten.

StijnAerdenTelefoonVoorDeHeerMulisch

Stijn Aerden, Telefoon voor de heer Mulisch.


De keer dat ze er samen waren, Donner en Mulisch, wist Mulisch zijn vriend nog uit de cel te praten, nadat deze op een Tinguely-tentoonstelling een van de objecten met een onhandige Obelix-tikje uit elkaar had…getinguelied.

Pagina 165, uit het hoofdstuk ‘Zijn vriend’.

‘Een schrijver, denkt men, is iemand die gemakkelijker schrijft dan andere mensen.’ zei hij. Maar het tegendeel is waar: ‘Iedereen schrijft gemakkelijker dan schrijvers. ….. ‘Gekweld zoek ik dan naar een zin, en als ik hem eenmaal heb neergeschreven, blijkt hij vaak niet te lopen. Schrijven, dat is bijna niet kunnen schrijven.’

Pagina 188, uit het hoofdstuk ‘Zijn vulpen’.

Naar de dierentuin in India (Lucknow)

Afgelopen zaterdag hoorde ik iemand op de radio over de problemen
die mensen soms hebben met het op vakantie gaan.
Een van de adviezen was: doe wat de lokale mensen doen.
Ga naar een supermarkt en kijk wat er zoal te koop is.

Toen we in 2016 in Lucknow waren zijn we naar de Zoo gegaan.
Naar de dierentuin gaan is niet het eerste wat bij me opkomt
in India maar het is weer eens wat anders. Je ziet dan hoe
sommige lokale mensen zich vermaken. Heel erg zoals wij in het Westen.
De verschillen zijn blijkbaar niet zo groot.

Het indrukwekkendst waren de enorme tijgers.
Ze wilde niet altijd op de foto zoals ik het graag gezien had.
Maar ook dat is zoals dat in Nederland gaat.

DSC_9080LucknowZooSwampDeerCervusDuvauvelli

Swamp deer of Cervus Duvaucelii (barasingahert). De fietsen op de achtergrond hebben ook wel iets.

DSC_9081LucknowZooSwampDeerCervusDuvauvelli

Het kan dan natuurlijk gebeuren dat de teksten niet helemaal in het Engels zijn.


DSC_9082LucknowZoo


DSC_9083LucknowZoo


DSC_9084LucknowZoo


DSC_9086LucknowZoo

Deze dieren zijn zo ongelofelijk indrukwekkend. Zo groot. Zo mooi van kleur.


DSC_9087LucknowZoo


DSC_9088LucknowZoo

Maar we weten allemaal dat ze eigenlijk niet in een dierentuin thuis horen. De dieren gaan zich behoorlijk gestoord gedragen door eindeloos op en neer hetzelfde pad te belopen.


DSC_9089LucknowZoo


DSC_9092LucknowZoo


DSC_9093LucknowZoo

Ik heb spijt dat ik van dit dier niet meer foto’s heb gemaakt. Hij staat er niet zo best op.


DSC_9095LucknowZoo

Bij de uitgang. Het was toch erg leuk al was het alleen maar om de verbaasde blikken te zien van de andere bezoekers. De chauffeur die ons naar de dierentuin had gebracht, vond ons bezoek ook maar een beetje vreemd.


De vele citaten van Der Hauptmann (Film)

WP_20180511_20_35_22_ProDerHauptmann

Der Hauptmann.


De titel trok me al een paar weken.
Typisch een 4/5 mei film dacht ik zo.
Dat klopt ook wel, maar dan een moderne film,
een film met volgens mij een hele berg citaten.

De ontwikkeling van ‘reguliere’ oorlogsgebeurtenissen in het begin van de film
naar absolute waanzin verderop,
vind je bijvoorbeeld ook op een prachtige wijze in ‘Apocolypse Now’.

Het slachtoffer wordt dader en ontspoord volledig net als het regime
van Mussolini die zich vanaf 1943 moeten terugtrekken op Salo,
een plaats in noord Italië.
In Der Hauptmann zien we uitspattingen die doen denken aan die in de film
van Pier Paolo Pasolini: ‘Salò of de 120 dagen van Sodom’.

Dan zien we bijna aan het eind van de film een beeld dat herinneringen oproept
aan ‘The Killing Fields’. Niet alleen dat beeld maar ook het element
van het gevaar dat in ideologieën schuilt. De bizarre organisatievormen
die daar vaak mee samen gaat. De alles goedpratende politieke macht.

Nergens bereikt de film het niveau van een van de hierboven genoemde films
maar dat maakt hem niet perse oninteressant.

Twee elementen springen er namelijk uit:
– de gebeurtenissen zijn deels op werkelijke gebeurtenissen gebaseerd. Dan bedoel ik
niet de elementen die op de oorlog betrekking hebben maar wel
de elementen van ontsporing;
– het einde van de film speelt zich af in het nu. Beelden die je aan het denken
zetten in een tijd met opkomend populisme en ‘alternative facts’ of alternatieve feiten.

***

Argusvlinder met uitsterven bedreigd

Nou, dat is wel even schrikken op een zaterdagmorgen.
Dat het met insecten niet goed gaat wist ik wel.
Maar dat het zo dramatisch is gesteld met de Argusvlinder,
de Lasiommata Megera, in Nederland. Ongelofelijk.

ArgusvlinderMetUitstervenBedreigdVolkskrant20180512 01

Van deze kop wordt je al niet vrolijk.


ArgusvlinderMetUitstervenBedreigdVolkskrant20180512 02

Maar een achteruitgang met 99 procent…..Aldus onderzoek van Mickey Steijaert in de Volkskrant van zaterdag 12 mei 2018.


Weer een stapje verder: www.maakjeeigenboek.nl

Afgelopen zondag toch ook nog even naar
mijn werkplaats geweest om verder te werken aan mijn eerste
boek met het doe-het-zelf pakket van www.maakjeeigenboek.nl

Het boekblok lag onder bezwaar. Daarvan heb ik de voorzijde
toch maar even in de snijmachine gedaan en er een paar millimeter afgesneden.
Vervolgens had ik thuis de voor- en achterkant nog even opnieuw
geprint. Daarna uitgesneden en bevestigd.
Dat ziet er dan zo uit:

WP_20180513_13_50_58_ProNuDeAchterkantNog

Ik heb de rug gelaten zoals die was. De afbeelding voor de voorkant heb ik alleen op het karton geplakt. Daarvoor wel eerst goed gepast en gemeten hoe groot het moet worden en daarna pas gesneden. Eerst uitgeprobeerd met een dun vel papier uit de printer (80 grams) en pas daarna gesneden uit de bijgeleverde vellen van 120 gram. Dan is het nu tijd voor de achterkant.


WP_20180513_12_49_51_ProHetBoekblokIsVanOnderHetBezwaarUit

Het boekblok is goed gedroogd onder bezwaar.


WP_20180513_14_29_28_ProDeBoekbandIsGereed

Nu ligt de hele boekband onder bezwaar. Kan hij goed strak opdrogen. Dit papiergewicht laat zich trouwens best goed verwerken.


Ik luister naar: Tutu Puoane

WP_20180513_16_08_26_ProReigerstraatTutuPuoane

Tutu Puoane en Tineke Postma bij Jazz ten Toon in Breda. Super!


Gistermiddag ging ik naar Jazz ten Toon.
Uiteindelijk kon ik maar kort daar zijn in de Reigerstraat in Breda.
Ik ging voor een band of project waarvan ik de naam niet kende: Tutu Puoane.
Maar ik wist dat het een band was van/rond Tineke Postma.
Wat ik zag was het eerste nummer van de tweede set.
De stem was indrukwekkend en af en toe schijnt Joni Mitchell
door de teksten en het zingen heen.
Helaas moest al snel weg maar vandaag eens even op het internet
op zoek gegaan naar wat/wie ik precies gezien en gehoord had.
Toen de CD gekocht want Tutu Puoane heeft een tribute
gemaakt aan de fantastische Joni Mitchell.

TutuPuoaneSingsJoniMitchell

Tutu Puoane sings Joni Mitchell. Tutu Puoane – voice, Tineke Postma – sax, Ewout Pierreux – piano, Clemens van der Feen – bass, Jasper Van Hulten – drums


Wikipedia:

Nonthuthuzelo Puoane (31 mei 1979) is een jazz-zangeres uit Zuid-Afrika.

Tutu Pouane werd geboren in een township nabij Pretoria en studeerde aan de University of Cape Town. Ze trok in 2002 naar Europa, meer bepaald naar Den Haag, waar ze een tijdlang studeerde. In 2004 verhuisde ze naar Antwerpen.

Maak je eigen boek: Maarten ’t Hart interview

Het leuke aan de aanpak van Maak je eigen boek.nl is dat het
proces van bedenken en maken van een boek kort wordt toegelicht.
Daar moet je dan wel zelf actie voor ondernemen.
Het doe-het-zelf pakket richt zich op het in elkaar zetten
van een boek.
Maar die eerste stappen zijn net zo belangrijk.
Omdat ik geen schrijver ben steel ik vaak de tekst
van mensen die wel kunnen schrijven.
Dus in dit geval gebruik ik een interview dat een paar weken geleden
(24 maart 2018) verscheen in het Volkskrant Magazine.
De tekst is van Nathalie Huigsloot.
De foto’s zijn van Gerard Wessel.
’t Hart spreekt me als persoon wel aan omdat hij het leven van een
randfiguur ambieert. Net als een van zijn oude bekenden
de kunstenaar Anton Heyboer.
Van ’t Hart heb ik nog nooit een boek gelezen, ik heb er wel twee.
Dus wie weet.

WP_20180512_09_25_46_ProBeoogdVolkskrantMagazineArtikel

Dit is het Volkskrant Magazine artikel dat ik digitaal uit elkaar gehaald heb. Het is te kort voor de beoogde 32 pagina’s. Met pijn en moeite worden het twee katernen: 16 pagina’s. Die vul ik dan aan met 2 blanco katernen om tot de goede omvang te komen.


WP_20180512_09_26_01_ProMeegeleverdeBoekband

Dit is de bijgeleverde basis van de boekband.


WP_20180512_09_26_35_ProBeoogdeBedekkingVanDePlatten

Deze foto’s wil ik om de boekband hebben maar ik heb ze te klein geprint. Dus dat moet opnieuw. Geeft me gelijk de kans om het op het bijgeleverde papier te printen. Dat papier is zwaarder dan het papier wat normaal in mijn printer zit.


WP_20180512_09_27_45_ProEenKaternGevouwenEneenNogNiet

Het eerste katern had ik de dag ervoor al gevouwen. Het tweede katern nog niet.


WP_20180512_09_28_06_ProSchutbladenEn2BlancoKaternen

Katern 3 en 4 moeten nog gevouwen worden en dat is ook het geval met de schutbladeren.


WP_20180512_09_34_54_ProHetPastAllemaalPrimaMaarBijHetVolgendeBoekGaIkTochSnijdenNaInbinden

Even passen. Ik zie la wel dat je nog zo nauwkeurig kunt vouwen als je wil, er zitten toch altijd kleine verschillen in. De volgende keer zal ik het boekblok toch snijden voordat ik kapitaalband aanbreng.


WP_20180512_09_40_48_ProIkMarkeerAlleKaternenWantIkWilVoorprikken

De toelichting geeft aan maar een katern te markeren met de plaatsen waar straks het garen komt. Ik vind het prettiger de katernen voor te prikken.


WP_20180512_09_50_26_ProVoorprikkenWordtInDeHandleidingNietGenoemd

Even een boekje prikken.


WP_20180512_10_12_27_ProHetInbindenKanOokopDeTafelrand

De handleiding vermeldt niet hoe lang je het garen moet maken om met een draad het boek te kunnen binden. Moeilijk is dat niet te bepalen maar als je dat niet eerder gedaan hebt is dat misschien moeilijk. Je neemt het aantal katernen (4) en je meet de afstand tussen de uiterste naaigaten (rond die afstand naar boven af, in dit geval rond ik 18 af naar 20 cm). Tel daarbij 2 keer 10 centimeter als begin en eind om de knoopjes goed te kunnen leggen. Het komt van neer op (4×20) + 20= 1 meter.


WP_20180512_10_30_29_ProHetBoekblokIsIngebonden

Ingebonden met naailintjes. Het garen dat bij het pakket is geleverd is dun en gewoon garen. Het werkt wel maar je moet goed opletten op het ineen draaien van de draad en de draad gaat eenvoudig uit de naald of uit de gaten in het boekblok.


WP_20180512_10_40_06_ProNuDeLintjesVastplakken

Ingebonden. Het lijmen van de lintjes en het materiaal voor de rug kan beginnen.


De rest volgt later.
Nu ligt het boekblok onder bezwaar (een zwaar boek)
om mooi vlak op te drogen.

Jazz in Breda op vrijdag…..

…..en een beetje ook van donderdag.

WP_20180510_16_33_50_ProVolleHavenBijJazzFestivalBredaOpDonderdag

Veel foto’s heb ik tot nu toe niet gemaakt maar dit is de overvolle haven in Breda op donderdag, Hemelvaartsdag.


Vandaag liepen we door de Reigerstraat en gingen daar het voormalige
kantoor van Dagblad de Stem binnen. Jazz ten Toon.

PepijnMouwenKwintet

Het Pepijn Mouwen Kwintet trad daar op.


WP_20180511_15_44_38_ProPepijnMouwenKwintet

Een beetje van opzij. Prachtige muziek.


WP_20180511_15_47_15_ProPepijnMouwenKwintet

Het was genieten van deze mannen.


WP_20180511_15_50_23_ProAfEnToeEvenUitrusten

Deze band nam even pauze bij de Vrachtwagen op de Havermarkt. Dat heb ik toen ook maar even gedaan met fotograferen.