Het is niet vaak dat ik iets lees in BN De Stem dat de moeite van herhalen waard is maar de column van Edine Wijnands van gisteren is dat wel. In een stad zonder wethouder van Cultuur (!) en twee wethouders voor NAC is het slecht toeven. In deze stad met zogenaamd Europese ambities (?) zijn kunst en cultuur vieze woorden geworden.
Fokke en Sukke vliegen steeds meer vanwege de hoge benzineprijs. NRC, donderdag 02/06/2022.
Vanwege het langere weekend besloot ik gisteren asperges te eten.
Een keer niet met ham en ei maar met buffelmozzarella, abrikoos
en een soort van dressing/gelei op basis van witte wijn azijn,
een ajuin, mosterd en een halve abrikoos.
Als laatste nog wat peterselie.
Ziet er leuk uit. Als je een voor- en nagerecht eet dan mag het wel wat minder in volume zijn. Maar belangrijker nog: ik vond het erg lekker. Idee gebaseerd op een recept van Jeroen Meus van eerder deze week. Het enige wat echt moet koken zijn de asperges.
Dit weekend is het Gele tomaat – paprika soep.
Die was al eerder op mijn blog te zien.
De ingrediënten.
Het resultaat.
Vaak doe ik heel lang over een boek.
Heel, heeeeel lang.
Niet omdat het een moeilijk boek is, of saai, of
omdat het dik is, nee, juist omdat het zo
fantastisch is dat ik het eigenlijk niet uit wil lezen.
Maar als ik het niet lees heb ik er geen plezier van.
Dilemma.
Zo’n boek is Empires of the Indus geschreven door Alice Albinia.
Het is een reisverhaal.
Begin 21st eeuw volgt Albinia de rivier de Indus die
vandaag in Pakistan in de Arabische zee stroomt maar die
ontstaat in het gebied van India, Pakistan, Tibet, Ladakh,
China en Afghanistan. Een gebied met een nogal bewogen
geschiedenis en actualiteit.
Het boek staat vol lange en korte verhalen die vaak het
heden verbinden met het verleden, recent verleden als de
conflicten tussen India en Pakistan, de opdeling van het
koloniale India of de tijd van Alexander de Grote of
Herodotus, ver verleden.
En het vertelt vooral veel over het nu in die landen.
Heel herkenbaar.
Niet dat ik dat zelf op die manier daar gereisd heb maar
als je India bezocht hebt dan is het heel herkenbaar.
Vandaag een kort citaat:
“In 1984, the French explorer Michel Peissel claimed that this place, Dansar, solved the mystery of the legend that Herodotus had recounted, if giant ants which dug up gold along the Indus, for the villagers who live here used to forage for gold-bearing sand from the burrows of marmots.”
Pag 251.
Empires of the Indus – The story of a River
The 10th anniversary edition by Alice Albinia. Reissue from 2018.
Ze vervolgd dan het verhaal met een moderne mythe in wording:
“Below me are artillery lines, curved stone walls built in overlapping crescents along the hillside. I wonder what scholars of the future will make of them, the stone circles of our war-torn generation.”
Deze week lag er een folder in de brievenbus over een
kinderfestival in Breda: Brik.
Ik had er nog nooit over of van gehoord.
Nu is dit ook niet direct een onderwerp waar ik mee bezig ben.
Toen viel mijn oog op: Bologna Children’s Book Fair
en ik bekeek hun web site.
Deze beurs houdt een tentoonstelling van boekillustraties.
Boekillustraties voor kinderboeken.
Ik ben gaan kijken en zag mooie afbeeldingen.
Dit is wel een idealbeeld van ‘Voorlezen’: een kussentheater. Wei-Chun Dai, Pillow Theater, mixed media.
Judith Clay, My Town. Pastel, Indian ink, ink pem, coloured pencil.
Monia Antonelli, Nice to Meet You! Acrylics, coloured pencils.
Diana Margareta Cepleanu, The Fairy Tale of the World. Watercolor.
Het lijkt er op dat dit een leuke tentoonstelling wordt.
De foto’s zijn al van gisteren maar ze zijn nog actueel.
In het kader van de Vuelta die later dit jaar door
Breda rijdt, zijn aan het hek van het Valkenberg
afbeeldingen van kunstwerken uit het Prado te zien.
Dit is de achterkant van de borden.
De andere kant toont kunstwerken, hier twee narren.
Een van de narren heeft als artiestennaam: Barbarossa.
Er is een hele reeks kunstwerken te zien. De twee narren heb ik even opgezocht. Dit is een werk van Diego Velázques, Buffoon Barbarossa, Don Cristobal de Castañeda y Pernia, 1636. De naam mag er zijn.
De andere nar is gemaakt door Antonis Mor: Perejón, Buffoon to the Count of Benavente and the Duke of Alba, 1559 – 1561. Oil on Canvas. Dit portret spreekt mij het meest aan.
Het is een enorm boek.
Een zeer interessante selectie uit een enorme berg foto’s
en voorzien van een toelichting bij iedere foto.
Heel verhelderd om door te bladeren, te bekijken en te lezen.
De samenstellers zijn Erik Somers & René Kok. Het boek is: Adolf Hitler – De Beeldbiografie.
Heel interessant in de reeks foto’s is hoe voortvarend de
propaganda werd aangepakt en hoe alles ontziend dat gebeurde.
Dat is nog steeds een goede les voor moderne lezers want
te veel politici maken van dezelfde technieken gebruik.
Let wel, niet allemaal en niet altijd.
Het is voor mensen die leven in een moderne maatschappij
de opdracht om steeds, bij alles wat ons voorgeschoteld wordt
in onze visuele cultuur, of het Tiktok, een boek, Facebook, film,
reclame, Twitter, de krant of de televisie is,
bij alles dienen we na te denken over wat we zien
en wat de boodschap is of wel eens zou kunnen zijn.
Voor het boek is een behoorlijke koffietafel nodig maar dan heb je ook wat. Daar waar mogelijk wordt de maker van de foto vermeld en wat de functie van de foto is. Wie hem gebruikte en waarvoor en ook wie er op staat. Dat laatste is een grote klus. De fascistische kopstukken zijn meestal wel te herkennen maar de foto’s zijn niet altijd met een documentair doel gemaakt. Er was maar 1 man belangrijk op die foto’s en die zie je dan ook duidelijk. Meestal in het midden.
Het bijschrift van alle foto’s heb ik geprobeerd te lezen en na te pluizen op de foto. Volgens mij ging het hier mis. Op pagina 349. De personen op de foto worden van links naar rechts genoemd volgens de tekst. Maar volgens mij staan de namen in de omgekeerde volgorde. Op meer foto’s is het moeilijk. ‘Van links naar rechts’ klinkt logisch en dat is het ook maar als er grotere groepen mensen op de foto staan, meerdere rijen achter elkaar. Dan is het oppassen.
Een heel waardevol boek dat ik zeker in de toekomst
nog wel eens ga open slaan.
Al een paar weken, stapje voor stapje, ben ik bezig
met het opruimen van mijn werkplaats in de FutureDome
in Breda.
Dit voormalige koepelgevangeniscomplex met rechtbank
wordt verkocht en onzeker is of en hoe de huidige
huurders daar in de toekomst nog een plaats hebben.
Natuurlijk kun je dan wachten en zien hoe de ontwikkelingen
zich gaan ontrollen maar ik heb besloten het initiatief
in eigen hand te houden.
Vandaag ben ik er nog even geweest om de houten tafel
uit elkaar te halen zodat die binnenkort met de
andere grote stukken kan verhuizen.
Hier staat de tafel nog. Je ziet (en dat was al eerder te zien) dat mijn werkplaats niet enorm groot is maar hij is precies goed voor mij. Vanaf het begin dat er ruimtes in de verhuur gingen heb ik met eel plezier gebruik gemaakt van de ruimte en de faciliteiten.
De tafels en het gereedschap gaan in opslag. Maar zien of we die de komende jaren nog eegens kunnen inzetten en anders dan zal ik ze uiteindelijk wel verkopen.
De tafel hinkt al op een kant. Het was niet veel werk om de tafel uit elkaar te halen. De spullen op de tafel en op de plank tussen de poten hielden de tafel mee op zijn plaats.
Het is al een kale boel en lijkt al heel wat leger dan toen hij nog vol in gebruik was. Maar schijn bedriegt. De verhuis moet nog beginnen.
Sommige zogenaamde ‘tradities’ zijn gewoontes
die door mensen te lang worden aangehouden.
Maar deze traditie: een jazzmenu gaan genieten in
Café de Beyerd, geïnspireerd door Han Hidalgo,
is een topper.
Afgelopen zondag was ik dan ook te vinden in
Restaurant de Beyerd (er is ook een Brouwerij met
dezelfde naam).
Op het menu gerechten die gebaseerd zijn op titels
of sfeerbeelden van jazzmuziek.
Han Hidalgo was zelf aanwezig als gastheer.
Van hem kreeg ik het prachtig uitgevoerde boek:
Bierbeleving van A tot Z,
dat hij schreef samen met M. Therese.
Het boek geeft een overzicht van belevenissen, kennissen, brouwerijen, bieren en gerechten met bier die de schrijvers in hun loopbaan zijn tegengekomen.
Gedurende een hele lange periode in de geschiedenis
van Breda is er al een band met de Nassaus.
Vrij naar Erfgoedweb:
Vanaf de vroege twaalfde eeuw was Breda een machtsbasis voor een reeks adellijke families uit Vlaanderen en Brabant. Breda was strategisch gelegen tussen Holland enerzijds en Brabant en Vlaanderen anderzijds, het lag aan bevaarbaar water én op de grens van het hoge en lage land.
In de veertiende eeuw ontstonden problemen bij de erfopvolging en werd hertog Jan van Brabant heer van Breda. Deze beleende Breda later aan de invloedrijke Willem van Duivenvoorde. Met deze erfenis als voorschot stelde Van Duivenvoorde zijn neef Jan II van Polanen in staat om het land van Breda te kopen van de hertog. Diens zoon was Jan III van Polanen.De Nassaus
Engelbrecht van Nassau werd heer van Breda door zijn huwelijk op 1 augustus 1403 met de erfdochter van Jan III, Johanna van Polanen. Engelbrecht I van Nassau-Dillenburg was geboren op de Dillenburg.
Dat vieren we ieder jaar met een Nassaudag.
Dit jaar op 6 juni.
In de binnenstad van Breda hangen de vlaggen al uit.
Door alle jazzklanten zou je bijna vergeten
dat het afgelopen weekend ook een van de Culturele Zondagen was.
Dit evenement is de opvolger voor de Cultuurnacht.
In de FutureDome deden twee ateliers mee.
Een van die Ateliers bezocht ik, dat van Sylvia Thijssen.
Ik was blij verrast door de gast van Sylvia: Ab Bol.
Hij ontwikkeld over de jaren een Consilium Humanum, een serie werken
die proberen structuur te geven aan het verschijnsel ‘mens’.
Of ‘Taxonomie en de classificatie van de mens’ zoals de kunstenaar
het zelf omschrijft.
Ik kocht een publicatie en maakte een paar foto’s.
Natuurlijk, zou ik bijna zeggen.
Ab Bol, Mens.
Ab Bol, Constantia. De ‘schuiven’ links en rechts breng ik hieronder nog even in beeld.
Migration.
Occupation. Waarom er geschakeld wordt tussen Latijn en Engels (en op de website en documentatie ook nog naar het Nederlands), is me onduidelijk. Naar mijn gevoel geeft dat een onnodig, onrustig beeld.
Solitudo.
Aspicio. Toen ik dit werk zag vielen meteen de deurtjes op. Die zijn heel anders dan de schuifjes of luiken bij de andere werken.
Ab Bol, Ira.
Er was weinig tijd en heb niet lang stilgestaan
bij het werk van Sylvia Thijssen. Mijn fout.
Maar redelijk impulsief maakte ik twee foto’s:
Sylvia Thijssen.
Erg mooi, helaas hing er een lamp voor. Sylvia Thijssen.
Gisteravond was men al druk in de weer met het opruimen
van dranghekken in het centrum van de stad.
Maar de Grote Markt van Breda was ook vanochtend het
toneel van opruimactiviteiten.
Daar kwam veel, heel veel zwaar verkeer bij kijken en
die waren niet electrisch aangedreven.
Breda, Grote Markt.
Dit podium dat voor het Stadhuis stond, was al bijna weg.
Dit soort vrachtwagens kom je liever niet tegen in de binnenstad.
Ook het podium van Grote Markt-Zuid moest er aan geloven.
Draai je om en er waren al weer nieuwe vrachtauto’s of vorkheftrucks.
De EHBO-voorziening was al helemaal weg en de overige opslag nam snel af op het Kasteelplein. Grote kans dat nu in Breda niet meer te zien is dat afgelopen weekend er een stad vol jazz was.
Ultra-rechts krijgt toch al veel te veel aandacht.
Laten we deze CD van Van Morrison dus maar overslaan.
Het AD deelt min-of-meer de mening:
Artikeltje van Alexander van Eenennaam in het AD. Hij maakt zich er mee af dat de teksten onschuldig zijn omdat je ook net kunt doen alsof je ze niet hoort. Daar ben ik het mee oneens.
Ook deze week heb ik weer een soep gemaakt voor het weekend.
Met de hulp van de plaatselijke grootgrutter.
De ingrediënten. Zoals je kunt zien ben ik al begonnen de pastinaak schoon te maken.
Het resultaat was heerlijk en intussen al weer helemaal op.
Vanmiddag zag ik nog….
Micke Bjorklof and Blue Strip.
The Blue Chevys. Jazzfestival Breda.
‘Foundations of black’ zijn eigenlijk uitprobeersels.
Mooie uitprobeersels dat moet gezegd worden.
Maar ze vormen de aanloop naar een werk dat te zien is in Breda.
Helaas zijn de probeersels spannender en mooier dan het eindproduct:
Guernica de la ecologia.
Laat ik het netjes zeggen: de naam van het werk is niet zo geslaagd en het
werk zelf is mooi maar verbeeld nauwelijks ‘het einde van de
ecologie zoals wij dat kennen’.
Maar oordeel zelf (het liefst door zelf te gaan kijken natuurlijk.
Foundations of black, de toelichting.
Het werk bestaat uit 6 ‘doeken’.
Ze paste niet per drie helemaal op een foto,
maar zo werden ze wel een soort van drieluiken.
Dan het werk waar het om begonnen is:
Claudy Jongstra, Guernica de la ecologia, 2021. Het bestaat uit: Drentse heidewol, Merino wol, Ruwe zijde, Tule. Te zien in de Grote Kerk van Breda.
Pablo Picasso, Vrouw met boek, 1932, olieverf op doek.
Afgelopen donderdag is de binnenstad van Breda weer overgenomen door het Jazz festival. Deze foto maakte ik rond 19:00 uur en de zon ging al af en toe even weg. Het is ook mijn eerste blogbericht dat ik helemaal maak met mijn nieuwe laptop/tablet inclusief een cloudoplossing en de meest recente versie van de fotobewerkingssoftware. Dat kan nu allemaal vanuit de luie stoel. Breda, Reigerstraat.
Wellicht is deze kraam op de verkeerde plaats gaan staan?
Het Jazz festival is vandaag meer een horecafestival dan een muziekfestival. Dit is het Spanjaardsgat. Er is veel muziek te horen die niets met jazz te maken heeft. Alleen hier en daar nog ‘Oude stijl jazz’ en dan wordt daar heel vaak de eenvoudigste muziekkeuze gemaakt (Hello Dolly). Maar het is er gezellig en druk. Het weer is okay.
Het voordeel van in de binnenstad wonen is dat je er ook zo vroeg bij kunt zijn dat het nog erg rustig is. Dit is dezelfde Reigerstraat maar nu met zon en zonder de jazzliefhebbers.
Op de Grote Markt was er gisteren geen weekmarkt. Ik ga zo dadelijk nog even het festival bezoeken.
Kara Walker, A Black Hole Is Everything a Star Longs to Be, is te zien in De Pont in Tilburg. Daar ging ik vorige week kijken. ‘bij wijze van intro’ suggereert dat ik snap wat ik gezien heb maar dat is niet de boodschap van de titel. Het is de introductie op mijn avontuur….
De tentoonstelling,
A Black Hole Is Everything a Star Longs to Be,
is georganiseerd door Kunstmuseum Basel,
in samenwerking met Schirn Kunsthalle Frankfurt
en De Pont museum, Tilburg.
Bij de tentoonstelling verschijnt een catalogus:
‘Kara Walker – A Black Hole Is Everything a Star Longs to Be,
Drawings 1992–2020′,
maar die heb ik in de museumwinkel niet gezien.
Dus voor mijn berichten kan ik daar nu niet op terugvallen.
Mijn foto’s hebben minder licht dan in andere situaties
maar dat heeft te maken met de belichting van de tentoonstelling
die waarschijnlijk die is aangepast omdat de werken
van Kara Walker bijna altijd op papier gemaakt zijn.
Papier is vaak gevoelig voor licht.
Net als in veel andere tentoonstellingruimtes zorgt het licht
voor veel spiegeling. Helaas niet alleen voor als je foto’s maakt.
Het is niet eenvoudig om de naam van het werk vast te stellen.
Deze tentoonstelling toont werk uit haar archief dat niet bedoeld
is als ‘eindproduct’, als tentoonbaar werk.
Daarom zie je vaak werk in vitrines liggen die wel bij elkaar horen
maar niet persé een naam hebben.
Ik heb ze wel een naam gegeven maar dat is alleen om ze terug
te kunnen vinden, voor privégebruik dus.
Daarnaast bestaan sommige werken uit een groter aantal
schilderingen of tekeningen op losse bladen papier.
Dat is moeilijk om hier te laten zien, maar belangrijker,
moeilijker om als één geheel te interpreteren.
Daar waar mogelijk hanteer ik de naam van het werk zoals
dat op de tentoonstelling vermeld staat.
Dat zal best wel eens fout gegaan zijn.
Kara Walker, dus.
Dit is een deel van een vitrine. Je ziet kaarten met getypte tekst, geschreven tekst, teksten en schilderingen met verschillende technieken, soms met kleur. Wat zag ik zoal?
Getypt:
I was born a man
and became a woman quite by accident. When
I realized I had the biology for it.
this is not i
Handgeschreven:
……..Always attempting
………to
……fill these
….huge blank
..moments
..with an
….external
……form of
……..love.
Becomes so
impossible…
De puntjes in het stuk handgeschreven tekst zijn van mij.
Ik kan niet snel de tekst zo positioneren zoals de tekst
op papier staat met WordPress.
Verder daar waar een vrouw en een man staan afgebeeld
op één tekening is er geweld.
Een van de tekeningen van het overzicht uit de vitrine. Er staat bij: ‘Self portrait as a 19th century black man’, February 2020.
Kara Walker maakt gebruik van de kniptechniek. Dat doet ze voor werk op papier maar ook in de vorm van film. Ze maakt de films op een manier die doet denken aan Wajang (vorm van poppenspel, waarin gebruik wordt gemaakt van schaduw- of lichteffecten). Dit is overigens niet een man die iets aanreikt aan een vrouw. De uiteindelijke afbeelding is veel complexer.
Vlak onder de papierknipsels liggen tekeningen en schilderingen en een kaartje. Hier toon ik twee tekeningen en het kaartje met getypte tekst.
Time to make drawings Time to draw.
love me.make love to me. sex me up, loverboy.
Dit zijn een paar film stills om de knipseltechniek te zien in een film.
Kara Walker schuwt het gebruik van stereotypen niet in haar werk.
Deze tekening van een hoofd ligt naast een verpakking van koekjes. Die koekjes zijn te vergelijken met onze negerzoenen (denk ik).
Georgia Crackers.
De tekst op de doos:
Georgia Crackers, a Southern Traditional Taste to be used in
snacks, soups, hors d’oeuvres, dips and all occasions that call for
a truly “Crackin’ Good Cracker”.
Hoe de koekjes smaken weet ik niet maar ik kan me voorstellen
dat mensen de tekst smakeloos vinden.
De eerdere knipsel is een voorbereiding van een werk waarvan op een van de afbeeldingen dit te zien is. De hand van de man verdwijnt achter in de vrouw om via haar mond een hart aan zich zelf aan te bieden.
Genoeg om over na te denken, lijkt me.
Argusvlinder 