Het mooie weer is natuurlijk fijn maar
voor snijbloemen kan het ook funest zijn.
De pioenrozen die eerder zo mooi openkwamen
hebben het nu erg moeilijk.
Gevonden, vanmorgen op de kast en de vloer. Hier de kast.
Van de pioenroos blijft dan weinig over.
Een stofblik vol blaadjes.
Deze week is er weer een boom verdwenen in het Valkenberg.
De teller staat al hoog dit jaar.
Valkenberg, aan de kant van de KMA.
Met het Kasteel van Breda op de achtergrond.
Afgelopen jaarwisseling waren we in Vietnam en Cambodja.
Ik worstel een beetje met dat verhaal.
Ik wil veel selectiever zijn in de foto’s die ik toon,
maar Angkor Wat. Daar kun je niet zomaar snel doorheen.
De vakantie begon in Ho Chi Minh Stad, in het zuiden van Vietnam,
het voormalige Saigon.
De eerste foto is meteen de eerste indruk.
Na een vlucht via Hongkong meteen in het centrum van
deze grote stad. We hadden eigenlijk niet zo’n
beeld van wat we konden verwachten.
Ja, Azie, maar anders dan India. Meer als China.
Daarnaast was ik verkouden. Dat is niet handig in een vochtig,
tropisch klimaat.
Het verkeer op een kruispunt in het centrum van Ho Chi Minh stad. Het is 27 december 2016.
Tussen het werken aan de stofomslag en een volgend project
introduceer ik een snijmachine in mijn werkplaats
maar moet er ook nog een tafel voor op het balkon
geverfd worden.
Ik ben begonnen met het schuren van de tafel.
Dit is de tafel van bovenaf gezien. De tafel is gemaakt van hardhout en is zo’n vijf jaar geleden geverfd. Op sommige plaatsen komt de verf eraf dus tijd voor iets nieuws.
Dit is de onderkant. Tijdens het schuren blijkt ook dat sommige schroeven wel wat aangedraaid mogen worden. Daar waar ik bij kan met een schuurmachine, is de tafel nu geschuurd.
Bij een poot is het echt misgegaan. Daar is de poot gaan rotten op de plaats waar een plactic nop met spijker zat. Het hout is nu helemaal droog en het rotte/vermolmde hout is verwijderd. Nu kan het geverfd gaan worden.
Maar deze keer hebben we wel erg mooie.
De snijmachine had op de klem een soort voetje van karton. De klem klemt het papier dat je gaat snijden vast en ik vermoed dat er een extra stukje karton was opgelijmd om het papier niet te beschadigen. Het karton was versleten dus heb ik een nieuw voetje gemaakt. De huidige voetjes zonder kartonn plakken namelijk nog steeds. Nu niet meer.
Het mes zit weer in het snijmachine al zit hij nog niet helemaal recht. Dat moet ik nog aanpassen.
De tekst voor de stofomslag van ‘De reis om de wereld in 80 dagen’ is gezet en staat al op de proefpers.
De wedstrijd gaat pas veel later vandaag beginnen.
Zoals al te zien was in een paar blogs
was de laatste dag in China in Nanjing.
Deze stad ook wel bekend onder de oude naam Nanking,
ligt op een niet al te grote afstand van Shanghai.
Daar is het eerste Ming-graf te bezoeken in wat men noemt
de Ming Tomb Scenic Area.
Het graf is misschien niet het mooiste Ming-graf en de omgeving
is veel meer verstedelijkt dan bij de graven die ten noorden
van Beijing te zien zijn maar het is wel het oudste graf.
Het heeft als voorbeeld gediend voor alle Minggraven die volgden.
A brief introduction of the Ming Tomb scenic area.
The Ming Tomb, situated at Single-dragon Mound south of Zhongshan Mountain, is the tomb of Zhu Yuanzhang (1328 – 1398), founder of the Ming Dynasty.
Its construction project undertaken in 1381 lasted for more than 30 years until the Tablet of Great Merits was erected in 1413.
Once enclosed by a red wall of 22,5 kilometers in circumference, it is among the largest royal tombs ever existed in China.
The Ming Tomb has suffered a lot since completed.
What still exist include the Tablet Pavilion (known as “Square City”, Sacred Avenue, Tablet Hall, Sacrificial Palace (Xiaoling Palace). Rectangular Walls, Ming Tower and Treasure Mound.
In the preludial section from Xiama Archway to Gold Water Bridge, the most eye-catching views may be the stone sculptures along the Sacred Avenue.
Passing through the Gold Water Bridge, you step into the main body of the tomb and step into the history.
Other attractions in this area include the Plum Blossom Hill, The Plum Blossum Valley, the Art World of Red Mansions, the Zi Xia Lake, etc.
Onderwerp van deze blog zijn twee elementen uit de opsomming hierboven:
de ‘Sacred Way’ en ‘Shen Gong Sheng De Stele Building’.
De Sacred Way is de weg die naar het complex leidt waar onder andere
het grafgebouw te zien is.
Langs de weg staan stenen beelden van (mythische) dieren.
Stone Elephant Road.
Stone Elephant Road, 615 meters long, is the first section of the Sacred Way.
Along this road are six kinds of stone animals including lions, Xiezhi, camels, elephants, unicorns and horses.
Carved out of whole pieces of stonein full relief with smooth lines, these animals are imposing in look and bold in style.
They not onlt indicate the loftiness, sanctity and glamour of the imperial tomb, but also achieve a symbolic effect of guarding the tomb against evil spirits and showing ritual customs.
Het paard.
The horse was part of the emporer’s honor guard during court ceremonies of the Ming Dynasty.
Therefore, stone horses were a must in front of the imperial tomb.
With spirited eyes and proud look, they seem to be flaunting the merits of their imperial owner before death.
Het paard.
The unicorn, an auspicious creature of ancient Chinese fantasy, integrates the features of the tiger, lion, ox and dragon.
As the legend goes, it appeared only in the reign of a benevolent and wise emperor.
Therefore, no one except the emperor had it before his tomb.
De eenhoorn met daarin eigenschappen van de tijger, de leeuw, de os en de draak.
De olifant.
The stone elephants are featured by simplicity and vividness.
Elephants were placed on the sacred way of imperial tombs as early as in the Eastern Han Dynasty (AS 25 – 220) and this practice continued in the Ming Dynasty.
De dieren staan paarsgewijs langs de weg:
een aan de linkerkant en een rechts.
Soms in een iets andere houding.
Door de jaren heen zijn ze zwaar beschadigd.
Zo heeft de eenhoorn geen hoorn meer, ontbreken (delen van) oren,
poten, staarten enzovoort. Maar de indruk die de beelden geven,
blijft imposant.
De kameel/dromedaris.
The practice of putting stone camels in front of a tomb was initiated after the completion of the Ming Tomb.
By doing so the emporer intended to show off this national strength, and symbolize peace in the Western Regions (inhabited by the minority nationalities) and prosperity of the nation.
De Xiezhi.
Xiezhi, a bear-eyed unicorn, also named Renfashou, is a legendary animal standing for justice.
It is said that Xiezhi can identify the evil person in a flight by hitting him with his horn.
It is placed before the tomb to show uprightness.
De leeuw.
The lion is generally known as “King of all beasts” for its inborn agility and ferocity over other animals.
It is honored in Buddhism as a holy beast protecting Buddhist doctrines.
Stone lions in front of the imperial tomb demonstrate the emporer’s unparalled dignaty and power.
De leeuw in vooraangezicht.
Terwijl we terug naar het metrostation lopen (en het restaurant)
komen we nog langs een grote stele gebouw.
Een gebouw gebouwd over een hele grote steen (denk Obelix of
de Hunnebedbouwers in Drenthe) met daarop een tekst.
Vaak bevat de tekst een ode aan een persoon.
Shen Gong Sheng De Stele Building was built in the eleventh year of Ming Yongle (AD 1413).
The plan of the building is square because of the damage on the roof, so it is commonly called as the “Si Fang Cheng”.
The stele named “Shen Gong Sheng De Monument Stele of Ming Xiaoling” is seated in the Si Fang Cheng by Ming Yongle Emperor, Zhu Di.
The stone tablet, written by Zhu Di himself, contains 2746 Chinese characters and records the life story of his father and the founder of Ming Dynasty, Zhu Yuanzhang.
The stele is the biggest stele monument in Nanjing city area.
In 2012, approved by the National Cultural Relics Bureau. Sun Yat-sen Mausoleum Authority Bureau implemented a protection engineering project to the Shen Gong Sheng De stele Building.
De Engelse vertaling is niet geweldig, vermoed ik,
maar mijn Chinees is nog minder.
Shen Gong Shen De. Het is goed te zien dat het gebouw en vooral het dak recent gerestaureerd zijn.
Hier zie je de enorme stele (steen) midden in het gebouw.
Het plafond boven de stele.
Helaas, tijd om naar huis te gaan.
Deze woensdag begint op dinsdag.
Daar zie je hoever ik gekomen ben met het maken van een
tafel voor mijn Ideal 3600 – 3610 snijmachine.
Dus de tafel was het eerste klusje voor vanmiddag.
Toen dat gedaan was kon ik de snijmachine gaan verplaatsen
van de tijdelijke tafel naar de definitieve plaats.
Daarbij kon ik de snijmachine nog eens even op zijn kant zetten.
Om de onderkant te inspecteren. En schoonmaken natuurlijk.
Zo ongeveer staat de snijmachine op de nieuwe tafel. Hier staat de macine te veel naar links en naar voor op de tafel. Daardoor kan het zwenkwiel niet goed functioneren.
Hierna heb ik het mes er uit gehaald.
Dat mes kan nu geslepen worden.
Het gaf me ook de kans om de snijlat uit de machine te halen.
Een snijlat is een soort tengel (Een tengel is een houten lat
die gebruikt wordt op daken, in plafonds of op wanden) van hardplastic,
die in de machine bevestigd is op de plaats waar het mes eventueel
de tafel van de snijmachine raakt op zijn diepste stand.
De rode snijlat. Ik heb ook die even schoongemaakt.
Tussen deze activiteiten door heb ik ook nog wat vorderingen gemaakt
met de stofomslag voor ‘De reis om de wereld in 80 dagen’.
De uiteinden worden van wit papier zodat ik daar nog de titel op kan drukken. Van links naar rechts zie je een stuk landkaart van Nederland. Meer speciaal een aantal Zeeuwse eilanden en Gent in Belgie. Het middendeel dat de rug van het boek gaat bedekken, wordt gevormd door de stadsplattegrond van Amsterdam. Amsterdam komt wel niet in het boek voor maar het is de mooiste stad van Nederland en ik had er een kaart van. Het rechterdeel is afkostig van een wegenkaart van Duitsland.
Genoeg voor vandaag.
Vanmiddag was ik nog even in de FutureDome, de voormalige
Koepelgevangenis in Breda, en zag weer al die
telefooncellen en bushokjes.
Bewakershokje.
Toch echt een bushokje. Met een filmposter van Dogville.
Wikipedia:
Dogville is een film uit 2003 van de Deense regisseur Lars von Trier. De verteller (John Hurt) vertelt het verhaal van het dorpje Dogville, gelegen in de Rocky Mountains (jaren 30 van de 20e eeuw) in Amerika in een Proloog en 9 hoofdstukken.
Op een dag komt de verwarde jonge vrouw Grace (Nicole Kidman) aan in Dogville. Zij is op de vlucht voor gangsters, en op initiatief van de jonge dorpsfilosoof Tom Edison (Paul Bettany) besluiten de nukkige dorpsbewoners haar toch onderdak te bieden, onder voorwaarde dat ze vertrekt als iemand van hen na 2 weken tégen Grace is. Grace mag uiteindelijk na veel moeite blijven en kan het goed vinden met de dorpsbewoners. Naarmate de tijd vordert beginnen de bewoners echter steeds meer te eisen voor hun gastvrijheid en gebeuren er vervelende dingen met Grace. Ze ruiken het geld dat op haar hoofd staat en hebben het ideale chantagemiddel gevonden voor de onschuldige Grace. Maar is ze echt wel zo braaf en onschuldig?
Folsom Prison blues.
Folsom Prison Blues / Johnny Cash
I hear the train a comin’ rollin’ round the bend
I ain’t seen the sunshine since I don’t know when
Well I’m stuck in Folsom Prison and time keeps dragging on
While a train keeps a rollin’ on down to San Antone
Well when I was just a baby my mama told me son
Always be a good boy don’t ever play with guns
Well I shot a man in Reno just to watch him die
When I hear that whistle blowin’ I hang my head and I cry
…maar de soep zal er niet minder om smaken.
Vanmorgen op de markt stukken asperges gekocht om er
soep mee te maken.
Het schillen is wat meer werk maar je hebt ook meer schillen.
Die heb ik eerst gekookt om een asperge bouillon te krijgen.
Vervolgens de asperges klein gesneden.
Met gerookte zalm erbij is het een prima soep geworden.
Het witte goud.
Gisteren even langs mijn favoriete hobbywinkel geweest
en daar heb ik de onderdelen voor een nieuwe tafel
voor de Ideal snijmachine gekocht.
Die ga ik vanavond in elkaar zetten.
Dit wordt de nieuwe tafel voor de Ideal snijmachine.
De voormalige gevangenis in Breda (De Koepel)
heet nu FutureDome en ik heb daar een werkplaats.
Vandaag een kleine serie foto’s met minder bekende
beelden van de Koepelgevangenis.
Luchtplaats 4.
Deze maand, 350 jaar geleden begonnen in Breda de vredesonderhandelingen
tussen Engeland en Nederland. Ook Frankrijk en Denemarken waren partij
en Zweden trad op als bemiddelaar.
Al in 2002 bracht de Stadssocieteit De Gouden Cirkel daarover een
handzaam boekje/wandeltocht uit. Voor 2017 is er een herziene versie
uitgebracht.
De Vrede van Breda, 1667, Stadssocieteit De Gouden Cirkel.
Alle huizen van de onderhandelaars liggen op loopafstand van de plaats
waar de feitelijke onderhandelingen plaatsvonden: de KMA of
het Kasteel van Breda.
Een paar van de huizen zijn nog recent gerestaureerd.
En als je wilt weten hoe dat ook al weer zat met Nieuw Amsterdam / New York
en Suriname, dan is dit misschien een boekje voor jou.
In de boekhandel zag ik ook deze mooie folder.
Een aankondiging van 5 artikelen over de onderhandelaars
bij De Vrede van Breda. Maar daarover binnenkort meer.
1667, De Vrede van Breda.
De hostingpartij, Photobucket, is weer in de lucht
dus kan ik laten zien hoe het repareren en schoonmaken
van de snijmachine er voor staat.
Al eerder was te zien dat de maatverdelingsstrook (geen idee hoe dat ding echt heet) los zit. Ik denk dat dit niet origineel is. De machine heeft een goot waarin een meetlat past. De meetlat die er nu in zit begint bij 0 centimeter terwijl hij toch nog een afstand van het mes af is. Aan de andere kant is de lat langer dan de machine. Maar goed, de meetlat kan heel goed in de goot en ik lijm hem er terug in.
Op de meetlat heb ik een strook karton bevestigd met plakband. Het karton is gewikkeld in keukenpapier. Vervolgens leg ik er een stuk hout op en zet ik er een boek op.
Zo heeft de meetlat 24 uur onder bezwaar gelegen. Het boek is: Oud-Nederlandsche Steden van Dr. H. Brugmans en C.H. Peters, Leiden, W. Sijthoff, Het staatkundig en maatschappelijk leven. Het boek, de plakband en de stook karton zijn er al af en de meetlat lijkt goed vast te zitten.
Ik ben op zoek naar een handleiding. Ik heb er wel een gevonden van een nieuwer model (Ideal 3905). De functies komen denk ik in grote lijnen overeen. Hier zie je met een pijl aangegeven de knop die de diepte van het mes regelt.
Hier zie je dat de geleider die onder de tafel zit scheef loopt. Dat is niet de bedoeling, maar die kon ik bijstellen.
Dit is de vergrendelaar van het mes. Daarmee kun je er voor zorgen dat je zonder risico het mes in de hoogste stand kunt zetten. Het mes kan dan niet per ongeluk vallen terwijl je bijvoorbeeld een boek aan het goed leggen bent.
Dit is de naam van de producent en het nummer van het mes Ideal 3600 – 3610.
Nogmaals de vergrendelaar. Nu wat schoner.
Hier zie je het mes nadat ik hem uit de machine gehaald heb. Dit ga ik waarschijnlijk de komende week laten slijpen.
Hier zie je een indicator die gaat helpen bij het vaststellen van de grootte van het te snijden oppervlak (de snijlengte van het te snijden papier). Die zit aan het onderdeel dat de achteraanslag genoemd wordt. De achteraanslag wordt met de slinger bediend. Hij kan na reiniging weer helemaal vooraan bij het mes komen en helemaal tot achteraan de tafel komen.
Dit is de schoongemaakte kap van het scharniermechanisme van het mes (de hefboom).
Dit is de klem. Dat wil zeggen de schoongemaakte onderdelen die samen de klem vormen. Als je een stapel papier op de snijmachine legt dan kun je er met de klem voor zorgen dat het papier mooi blijft liggen en je dus, ook bij een hogere stapel, recht papier kunt snijden.
Nou dat is wel een heel cryptische titel.
Ideal 3600 – 3610 is de naam en het nummer van het mes in
de snijmachine die ik deze week kocht.
Ik wilde hier wat foto’s laten zien van het schoonmaken en
wat ik inmiddels aan functies heb ontdekt.
Maar de website Photobucket, waar mijn foto’s gehost worden,
is al meer dan anderhalf uur voor iedereen uit de lucht.
Geen idee wat er aan de hand is.
Ik merk wel dat de afbeeldingen die ik eerder opnam op mijn weblog
gewoon te zien zijn. Dat duidt erop dat men alleen het onderhoudsdeel
uit de lucht heeft gehaald.
Ik ga op zoek naar een omweg.
Pas geleden kocht ik in een museum (!) dit filosofische werk.
Het is een klein, dun en goedkoop boekje (10 euro).
Eenvoudig geschreven terwijl het over grote issues gaat: Trump, Brexit, Le Pen,
Turkije en onze eigen Nederlandse populistische partijtjes.
Wat heb je nog meer voor aanmoediging nodig om het boekje te kopen en lezen?
Nou vooruit, zomaar een quote:
Begin dit jaar woonde ik een verkiezingsbijeenkomst bij van Donald Trump. Het was nog tijdens de primaries, de locatie was de Verizon Arena in Manchester, New Hampshire. Buiten was het bitterkoud, er was een ware sneeuwstorm aan de gang. Vanwege de veiligheidsmaatregelen moest ik lang, klappertandend, in de rij staan. Het publiek was geduldig op z’n Amerikaans, men stond keurig en ontspannen pratend op zijn beurt te wachten. Er waren veel echtparen bij, maar ook groepjes jonge mannen, en mannen alleen. De meesten behoorden tot wat je in het Engels de lower middle class zou noemen.
Binnen in de arena was de sfeer verwachtingsvol, alsof men in afwachting van een spektakel verkeerde. Tussen de zes- à zevenduizend man publiek liep een Trump-lookalike handenschuddend rond. Een man liep langs de tribunes met een bord waarop VOTE TRUMP. KILL CRUZ stond. (Ted Cruz gold op dat moment nog als Trumps belangrijkste politieke rivaal voor het kandidaatschap van de Republikeinen.)
Tijdens de zwalkende speech die Trump die avond gaf, regende het beloftes die zich niets van welke werkelijkheid dan ook leken aan te trekken. Kwesties die complex en moeilijk beheersbaar leken, werden in een paar woorden teruggebracht tot simpele frases. Klimaatverandering bijvoorbeeld. Trump: „They want us to talk about climate change. I say: look outside. Luid applaus.
Heijne werd gevraagd om als eerste in een reeks filosofische werken
zijn gedachten te laten gaan over Freuds ideeen van het
lustprincipe en het realiteitsprincipe.
Mij zeiden deze twee concepten niets, maar in de tekst worden ze verklaard
en achter in het boek legt Freud zelf uit wat hij er onder verstaat.
Bas Heijne, Onbehagen. Nieuw Licht op de beschaafde mens.
De twee principes worden in het boekje onderzocht en aan het eind geeft
Bas Heijne zijn visie.
Eigenlijk is dit boekje de eerste keer dat ik een samenhangende analyse
van onze tijdsgeest lees. Ik zeg niet dat de analyse van Bas Heijne correct is.
Maar het is een verhaal dat klopt, dat heel veel facetten verklaart in
hun samenhang, die op het eerste gezich tegenstrijdig zijn.
Hij komt mijlen verder dan de meeste commentaren die ik in
binnen- en buitenland heb gehoord of gezien.
Dit boek is zeer de moeite waard!
Nee deze blog heeft niets te maken met de internetvoorziening
om overal te kunnen afrekenen.
Deze weerk heb ik een oude snijmachine voor papier gekocht
en opgehaald. Het merk is Ideal.
Het typenummer is me overigens onbekend.
Dit is dus het merk: Ideal.
Zo ziet de snijmachine er uit. De tafel hoorde er niet bij. Ik denk dat ik ook voor dit apparaat een tafel ga maken.
Maar eerst ga ik hem eens schoonmaken en zien wat ik nu precies heb gekocht. De hoogte valt me alles mee. Ik heb er nog geen papier mee gesneden. Dat ga ik waarschijnlijk morgenavond eens proberen. De machine staat nu te drogen. Zeepspons, bijzonder woord. Ben ik nog even speciaal gaan kopen, dat had ik nog niet in mijn werkplaats.
Nieuw wordt hij natuurlijk niet meer maar hij ziet er een stuk beter uit. Hij is, vermoed ik, lange tijd niet gebruikt. Dus hij was vooral vuil van het staan.
Maar vuil of schoon is niet zo belangrijk. De bovenkant is nu voor 90% schoon gemaakt. De grote vraag is natuurlijk: het mes. Als dat niet scherp is moet het er wel uit kunnen en geslepen kunnen worden. Dat is mijn volgende onderzoeksprojectje.
Dat is de titel van een fantastisch boek van Cees Nooteboom
over kunst dat ik aan het lezen ben. De hele titel is:
Cees Nooteboom, Wat het oog je vertelt. Kijken als avontuur.
En een avontuur is het met Cees Nooteboom.
Hij schrijft niet alleen heel interessant, maar ook nog eens erg mooi.
Zo schrijft hij (zomaar een voorbeeld):
Je begrijpt dus dat de tentoonstellingsmakers iets met je willen. En omdat zoveel werk niet voor niets mag zijn, koop je de catalogus.
Cees Nooteboom, Wat het oog je vertelt. Kijken als avontuur.
Een heel ervaren boekbinder (ik dus niet)
heeft door mijn bemiddeling twee boeken,
die ieder een aantal Katholieke Illustraties bevat,
gerestaureerd.
Het resultaat mag er zijn, prachtig.
De boeken zijn voorzien van een heel nieuwe band, met kunstleer aan de rug en op de hoeken en gemarmerd papier in bijpassende kleur.
Ook het boekblok is verstevigd. Dat is aan de buitenkant natuurlijk niet te zien. Hier en daar zijn pagina’s gerestaureerd met Japans papier. Daarmee word verder inschuren voorkomen. Dit boek bevat tijdschriften uit 1928.
Dit is het eerste blad van het nieuwe boek. De schutbladen zijn in beide boeken vervangen. De staat van de boeken was echt slecht. De boeken zijn zwaar en dan is, zelfs na deze restauratie, het lezen in de hand eigenlijk geen goed idee. De boeken kunnen het best, plat liggend op een tafel of op een kussen gelezen worden. Maar de foto’s zijn schitterend!
Deel een is het oudste deel, het bevat tijdschriften uit 1924.
Ze zijn weer een sieraad in huis geworden.
Argusvlinder 