Heel veel nieuwe muziek komt er niet uit.
Dus als er iets uitkomt is dat een extra reden om eens goed te
luisteren.
Nick Cave is een muzikant waarbij de tekst vaak net zo belangrijk
is als de muziek.
Dit jaar kwam deze live registratie uit: als film en als CD.
Wat ik tot nu toe gehoord heb: indringend als altijd.
Nick Cave, Idiot Prayer – Nick Cave alone at Alexander Palace.
Deze foto was al eens te zien hier alleen heb ik niet aangegeven waar dit mee te maken heeft. Voor een verjaardag wilde ik iemand een abonnement op ‘de MAX’ geven. Alleen wilde ik nog wel even weten of die persoon dat een goed idee vindt. Daarom is dat gisteren aangeboden en besproken.
Dit is de cadeauversie: bekleed met boekbindlinnen in drie kleuren.
Door de scharnieren (ook van boekbindlinnen) kunnen de letters schuin staan ten opzichte van elkaar en blijven de letters goed staan. Wel even oppassen dat je de letters niet achterstevoren of op zijn kop wegzet.
Het werk aan dit project heeft een tijdje stil gelegen
maar is las een rustpauze in bij het werken aan de serie
AlfabetBoeken om nieuwe inspiratie op te doen.
In die pauze kan ik verder werken aan aan ‘Boekband zoekt boekblok’.
Vorig jaar heb ik kerstversieringen gemaakt uit boeken.
Daarbij hield ik een paar boekbanden over.
De boeken had ik gekocht in de kringloop vanwege hun afmetingen.
Een van die boekbanden in bekleed met leer.
Daarbij het ik de techniek van ‘back pairing’ gebruikt.
Het dunnen van het leer aan de achterkant (de vleeszijde) van
het basisleer.
Maar nu moet er een boekblok in komen.
Voor het boekblok gebruik ik stroken van papier die eerder over
gebleven waren. De afmetingen van die stroken komen niet overeen.
Dat levert een bijzonder boekblok op met lege bladen.
Als geheugenopfrisser: dit is de leren bekleding op de oude boekband.
Dit is de boekblok met de markeringen waar de gaten in de katernen moeten komen om die rug te naaien.
Dit is het naaischema. Ik ga met twee kleuren draad de rechter- en daarna de linkerhelft inbinden.
Dit is het boekblok met de voorgeprikte katernen.
De rechterhelft bind ik in met rood garen. Rechts komt een binding met wit garen.
Cleve Gray, Roman Wall (Blue), 1979. Roman Wall series. Mixed media on paper.
Suzuki Goro, Bento box Goribe, 2019, stoneware.
Attributed to Aqa Mirak, Book cover, Iran, third quarter of the sixteenth century. Watercolor, gold-colored pigments, lacquer on pasteboard.
Ferdinand Hodler, Lake Thun and the Niesen, 1912 – 1913, oil on canvas.
Een week van kunstnieuws samengevat in vier beelden.
Zo kwam vanmorgen het boek in de omslag van paste paper uit de boekenpers. Het idee is om het vel paste paper, om de drie bladen te vouwen en aan een kant te bevestigen. Dan ga ik het boek sluiten met een lint.
De omslag heeft ook in de boekenpers gelegen dus dat past allemaal mooi. Het boekblok bestaande uit drie lange concertina’s kun je dan helemaal uitvouwen en laten uitwaaieren.
Hier waaiert het boek uit.
Een rand van drie/vier centimeter gaat straks de linker beginkant van de concertina’s verbinden.
De strook grijsbord links is de basis voor het lint. Het is een soort van zilveren, glinsterende, sierveter. De uiteinden steken straks aan de achterzijde uit. Daar komt het past paper net om heen gevouwen.
Misschien is de veter iets te lang, of moet ik hem anders strikken. In ieder geval zo ziet AlfabetBoek IV er uit in gesloten toestand.
Het boek staat in de etalage samen met de delen I, II en II.
Breda, Grote Markt, vanochtend rond 09:00 uur.
Deze kerstversiering kun je zien in de Halstraat in Breda.
De verschillende lichtbronnen geven een bijzonder effect.
Breda, Kasteelplein.
Kijk ook een beetje door het achterstallig onderhoud.
Het stof en het zand.
Dan zie hoe mooi het ontwerp van veel gebouwen is.
We lopen door Jhalrapatan. Aanleiding is de Chandrabhaga Fair maar we gaan ook kijken bij de tempels in deze plaats.
Niet alle toeristische borden helpen ond bij ons avontuur maar het blijft waar: Rajasthan Incredible State of India.
Kijk bijvoorbeeld eens naar het detail op de volgende foto.
De Janta Band.
In het volgende bericht over Jhalrapatan gaat het over
de Sun Temple of Padma Nabh Temple of Surya Mandir.
vanochtend ben ik nog snel even over de markt gelopen (heerlijke kaas!) en kon toen de volgende foto’s maken. Het enige dat ik nog mis is sneeuw. Maar zo zonder sneeuw is het ook mooi.
De kerstbomen met verlichting op de Grote Markt Zuid.
Vanuit de Halstraat ziet de weekmarkt er dan zo uit.
De lezing die het Rijksmuseum van Oudheden eerder deze week
organiseerde, heb ik van huis uit bijgewoond.
De lezing/presentatie werd gegeven door Eliza Jacobi.
Ze besprak het restaureren van een boek in de collectie van het RMO
dat op dit moment ook in Leiden te zien is (helaas, corona).
Op de website van het museum wordt dit topstuk als volgt beschreven:
Koptische codex uit zesde eeuw
Een van de topstukken in de tentoonstelling is een Koptische codex uit de zesde eeuw: een verzameling teksten over Christus en heiligen, met magische spreuken om beschermende amuletten mee te maken.
Het is een van de oudst bekende codices in volledig oorspronkelijke staat.
De leren band, de versiering met perkament en de binding van de papyrus-bladzijden zijn origineel.
De codex werd dit najaar gerestaureerd en is nu voor het eerst weer te zien in deze tentoonstelling.
In de zaal vindt u een vitrine met foto’s, tekst en uitleg over de restauratie.
De afbeeldingen in dit bericht zijn allemaal afkomstig van een filmpje op de website van het RMO. Aan het museum heb ik een vraag gesteld over eventuele schriftelijke of digitale informatie die er over het boek beschikbaar is. Maar dat is nog even wachten.
Het boek is dus een voorbeeld van van de oudste uitvoeringen (bindwijze)
van de vorm die we in de volksmond een (ingebonden) boek noemen.
Bijzonder is dat het originele boekblok nog in de originele band
aanwezig is.
Koptische codex uit de 6e eeuw.
De opzet van de lezing was heel sfeervol: in de tempelzaal
stond mevrouw Eliza Jacobi voor de originele Egyptische tempel.
In de lezing kwamen verschillende aspecten van het restaureren
aan de orde:
= (literatuur) onderzoek;
Daarbij werd bijvoorbeeld een reconstructie van een dergelijke codex
genoemd die eerder gemaakt is door Julia Miller. Over het werk
van deze Amerikaanse is het een en ander op internet te vinden.
= de samenstelling van de codex;
Er werd gesproken over de twee platten, het sluitwerk of hoe dat
had kunnen zijn, de versiering van de leren bekleding die uit
verschillende stukken leer is gemaakt, het bind- of naaiwerk,
het boekblok van papyrus, het in de rug verwerkte textiel, de
extra stroken perkament in de katernen om het broze papyrus
te beschermen en de materialiteit van al deze onderdelen en
de dierlijke lijm.
= moderne onderzoeksmethodes;
= papier en papyrus restauratietechnieken;
= de door de tijd veranderende restauratiepraktijk;
= ook de naam van Karin Scheper viel in verband met de
vermoedelijke manier waarop de platten zijn gemaakt.
Zicht op het bindwerk. Helaas is de lezing niet meer beschikbaar en is het museum nog geruime tijd eigenlijk alleen bereikbaar voor mensen die in Leiden en omstreken wonen. Dus voorlopig wacht ik op de reactie van het RMO en zoek ik het internet af voor meer informatie over dit boek en deze fase in de uitvoeringspraktijk van de codex.
De lezing was zeer de moeite waard!
Bij mij is in ieder geval veel interesse gewekt om te proberen
verder te zoeken naar informatie over dit onderwerp en dan speciaal
over op welke manier een reconstructie hiervan te maken is.
In dit geval zal dit niet door de kroegbaas zijn gedaan maar door het personeel maar dat neemt niet weg dat dit een hele leuke decoratie is van je café. Natuurlijk met als doel afhaalmaaltijden te verkopen deze maand. Maar daar is niets mis mee. Koninklijke Horeca Nederland kan hier een voorbeeld aan nemen. Spiegelschrift is ingewikkeld.
Dat is een van de leuke dingen van in een stadscentrum wonen.
Je hoeft maar 1 straat door te lopen om op allerlei
creatieve en grappige dingen te stuiten.
Is dit nu een corona-ijsbeer of een kerst-ijsbeer? Wil je hem met eigen ogen waarnemen, loop dan even door de Reigerstraat in Breda.
Vermoedelijk is de kroegbaas van de Graanbeurs in Breda van baan veranderd. Zou het tijdelijk zijn? Zou het personeel ook een andere carrière najagen?
Vanavond bekijk ik een live presentatie over papyrus, leer
en perkament door Eliza Jacobi.
Daarom maar 1 bericht.
Mijn wandeling begon vanochtend in de Reigerstraat in Breda.
De weekmarkt op dinsdag was in opbouw naast de kerstbomen.
Ook op de Grote Markt Zuid in Breda staan de kerstbomen.
Zodoende had ik nog wat tijd voor een selfie in de Houtmarkt.
Het is al weer even geleden dat ik nog iets liet zien
van AlfabetBoek IV, het vierde boek in mijn alfabet-serie.
Maar ik heb niet helemaal stilgezeten.
Als je zelf drukwerk maakt moet het papier wel af en toe
drogen voordat je bijvoorbeeld op de achterkant verder kunt
of voordat je het werk kunt gaan vouwen.
Met het vouwen van mijn accordeonmodel boek ben ik begonnen.
Twee van de drie vellen waren al gevouwen.
Daarvan zie je vandaag foto’s.
Het derde is ook al gevouwen en het zit samen met de andere
vellen en de omslag (van paste paper) al in de boekenpers.
Maar bij mijn laatste bezoek aan mijn werkplaats had ik
mijn camera/telefoon niet bij me.
Het eerste vel dat ik gevouwen heb (op de foto het achterste vel), is het vel met de krantenknipsels (rond de letter ‘O’). Dat vel is het langst. Dat dient als maat voor de andere twee vellen. Een ervan, het vel met de zwarte bedrukking zie je hier als voorste vel. Het laatste vel, met gekleurd drukwerk (dat hier niet te zien is), is intussen ook al gevouwen maar dat heb ik nog niet op de foto. Dat volgt later deze week.
Je kunt zien dat ik het colofon met de hand heb ingevuld. Eerst had ik daar nog meer energie in willen steken maar daar moet ik eerst eens goed en rustig voor gaan zitten. Het paste nu niet in mijn ‘planning’.
Er kwam ook nog een klein spoedklusje tussendoor.
Ook daarvan alleen een eerste foto.
Waar dit toe gaat leiden zal ik nog wel laten zien. Voor nu: drie letters gesneden uit karton en aan de voet met elkaar verbonden.
Dit kwartet staat waarschijnlijk jaarlijks in de etalage van deze winkel in de Veemarktstraat. Maar dit jaar met mondkapjes.
Afgelopen zaterdag zag ik ze voor het eerst.
Vreemde voorwerpen in het stadsbeeld van Breda.
Ik grapte nog: Gemeentelijke Carbiet Installaties?
Dit staat sinds eind vorige week op de Havermarkt.
Wie deze dingen plaatst weet ik niet. Misschien de Gemeente Breda,
misschien een Middenstandsvereniging, Koninklijke Horeca Nederland?
Aan de ene kant weten we dat veel mensen, dicht bij elkaar, het coronavirus
in de kaart speelt. Daarom wil je de drukte vermijden in bijvoorbeeld
de binnenstad.
Aan de andere kant is niemand gebaat bij het failliet gaan van te veel
bedrijven (retail vooral in de binnenstad).
Dat snapt iedereen.
Maar de binnenstad gaan versieren om mensen te trekken?
Daar zou ik als overheid heel terughoudend mee zijn.
Vanochtend stonden ineens drie van deze ‘bloembakken’ op de Grote Markt in Breda.
Op de Grote Markt Zuid stonden ook betonnen plateaus met in het midden stalen buizen.
Detail.
Rond de middag waren de ‘bloembakken’ al gevuld met mooie kerstbomen. In deze tijd van corona had ik die bomen ergens anders laten staan of gezet.
De wandeling die we maakten door dit complex gaat door
waar ik gisteren stopte: in een van de tempels rondom
de eeuwenoude tempel zelf.
Genieten!
Veelkleurig, druk, fascinerend.
Detail van de vorige foto.
Deze foto is niet zo goed. Tegen de zon is is nooit een goed idee. Maar je ziet hier toch weer wat dingen. Bijvoorbeeld, als je goed kijkt zie je hier ten minste vier olifanten.
Vanaf de platte daken van de omringende tempels en bijgebouwen heb je een goed zicht op de Shantinath Digambar Jain Temple.
Dit is de toegang tot de oude tempel.
Ook op deze foto zie je goed dat de oude tempel midden in een complex ligt, omringd door bijgebouwen en andere tempels.
Deze jonge dames hadden ons ‘geadopteerd’ tijdens ons bezoek aan het tempelcomplex en wilden graag op de foto.
Via deze lage deur kom je in het deel waar je geacht wordt je schoenen achter te laten.
Dan is dit de deur naar de buitenwereld.
Zo ziet er dat dan van de straat af uit.
De volgende tempel die we bezochten was de Surya Mandir.
Daarover meer in een volgende blogbericht.
In dit blogbericht staat de Shantinath Digambar Jain Temple centraal.
Dit is een oude tempel in Jhalrapatan.
Een Engelstalige beschrijving vond ik hier:
Shantinath Digambar Jain temple
Close to the Surya temple is an 11th century CE built Jain temple named as Shantinath Digambar Jain temple. The temple also has fine carvings, beautiful sculptures, and many murals that depict punishments being showered upon those who commit sins. The temple has two white elephants placed right at the entry point of the main temple.
Maar de serie foto’s begin met een huismus (Passer domesticus).
In India word je altijd weer opnieuw verrast. Een tempel met voor het gebouw twee levensgrote witte olifanten met berijders. Dat had ik in ieder geval niet eerder gezien. De tempel ligt midden in een rechthoekig complex. De tempel staat vrij in het midden. Rondom zijn nog meer, kleinere tempels te zien. Op een paar dagen van die omliggende tempels kun je rondlopen. Het is een heel fotogeniek complex.
Op Wikipedia vind je de volgende introductie op deze religie:
Jaïnisme
Het jaïnisme, dat traditioneel als Jain Dharma (Sanskriet: जैन धर्मः) bekendstaat, is een religie die voornamelijk aanhangers heeft in het westen van India. Het jaïnisme gelooft dat de mensheid onderwezen wordt door tirtamkara’s, spirituele en religieuze leraren waarvan Mahavira (vijfde eeuw v. Chr.), een tijdgenoot van Gautama Boeddha, de laatste was. Belangrijke concepten zijn de leer van geweldloosheid (“ahimsa”), geloof in reïncarnatie, karma en dharma, en verlossing door ascese. Hoewel de aanhangers tegenwoordig slechts een fractie van de bevolking van India uitmaken, is jaïnisme belangrijk geweest voor de ontwikkeling van de Indiase cultuur en filosofie, kunst, architectuur, wetenschappen en politiek. Het heeft ook bijgedragen tot het geweldloze Indiase onafhankelijkheidsstreven van Mahatma Gandhi.
Het woord is afgeleid van “jina” (overwinnaar), een term die gebruikt wordt voor de tirtamkara’s, die hun hartstochten hebben overwonnen. Termen als jaïnisme of jain als aanduiding voor de religieuze identiteit van de gemeenschap of een gelovige dateren pas van de tweede helft van de negentiende eeuw.
Maar de grote witte olifanten zijn niet de enige olifanten in het complex.
Het interieur van de tempel.
Met een koepelvormig plafond.
Beeldhouwwerk aan de buitenkant.
Detail van de vorige foto.
Nog een detail.
De tempel en zijn omgeving is fascinerend.
De tempels die rondom staan zijn ook interessant om te zien.
Daarbij tref je decoraties en schilderingen aan in prachtige kleuren.
Detail van vorige foto.
Een voorbeeld van de uitgesproken kleuren in verschillende randen bij een decoratie.
Mijn volgende blogbericht heeft nog een aantal foto’s
van de Shantinath Digambar Jain Temple in Jhalrapatan.
Argusvlinder 