Vandaag een eerste blik op hoe het zeer
kleurrijke boek-in-boek idee gaat werken.
Als je straks het middenkatern openslaat
is dit het beeld:
Onafhankelijk van elkaar kun je het binnenste boek en het buitenste boek dan omslaan. Dus als ik het binnenste boek omsla dan krijg je het beeld van de volgende foto.
Sla je het buitenste blad dan weer om dan verdwijnen de getekende/handgekleurde schenkels en komt de rand met gedrukte schenkels in beeld.
Vorig jaar zag ik een eerste boek uit de reeks Saldencahiers.
Dit jaar zijn al weer twee delen verschenen
en die kocht ik direct.
Het gaat om prachtig gemaakte boeken met een omslag met
letters die ontworpen zijn door Helmut Salden (letterontwerper
en boekverzorger).
Veel lezers zullen zijn boekverzorging en letters kennen van
de Russische Bibliotheek van Van Oorschot.
De boeken die nu verschijnen zijn heel mooi verzorgd.
Het zetwerk is van Chang Chi Lan Ying en gedrukt door
Jan de Jong.
De Salden-reeks maakt de Statenhof Pers vanwege
de schoonheid van de letters en het zo karakteristieke, onmisbaar aan de naam van de ontwerper verbonden karakter ervan.
Daarnaast wil de uitgever zijn bewondering voor deze typografische meester tot uitdrukking brengen.
Met de Saldencahiers beoogt de uitgever literaire teksten van wat kleinere omvang toegankelijk te maken binnen het kader van een eenvoudige maar verzorgde reeks boeken met een uniforme vormgeving.
Dit weekend las ik Aforismen van Max de Jong.
Omdat ik de term wel kende maar wel eens precies wilde weten
wat een aforisme een aforisme maakt, ben ik dat gaan uitzoeken.
Mijn lekensamenvatting is dat een aforisme een korte tekst is
rond een opmerkelijke gedachte met een soort
van universele waarheid.
Bij mijn onderzoekje vond ik de titel van dit bericht:
Hij die niet kan lachen, moet geen winkel beginnen.
Een waarheid als een koe, zeker ten tijde van corona,
in één zin, niet beïnvloed door de culturele achtergrond
van de bedenker of bijvoorbeeld zijn leeftijd.
De prachtige uitgave van Statenhofpers van Aforismen, geschreven door Max de Jong. Uitgekomen als Saldencahier.
Niet alle aforismen van Max de Jong zijn zo recht voor de raap
als de titel van dit stukje.
Voor sommige aforismen helpt het als je iets van de
persoonlijke omstandigheden van Max de Jong weet maar
als je dat niet weet vertellen de aforismen dat wel.
Sommige zijn bepaald door de literaire microkosmos
van het Gooi van voor 1946. Maar een aantal
spreken heel direct tot ons:
Zodra iets pijnlijk wordt, raken we in de buurt van de waarheid.
Uit: Aforismen, door Max de Jong. Pagina 25.
Het was genieten.
Ik kan het boek aanbevelen!
We zetten de komende jaren vól in op de verkoop van kleine porseleinen huisjes.
Het idee voor het boekje Soep is om drie katernen
op te nemen in een klein boekje.
Het centrale katern is het katern met daarin het
boek-in-boek mechanisme met daaromheen illustraties
die gebaseerd zijn op de vormen van de schenkel.
Tot nu toe is dat gelukt met de zaagvlakken van
de schenkel. De min of meer ronde buitenkant
is tot nu toe nog niet benut.
Daar loop ik al even over te denken.
Vandaag heb ik het papier voor katern 1 en 3
gevouwen en open gesneden.
Daarnaast loop ik na te denken over de tekst.
Misschien wil ik ook nog een fotokatern opnemen.
Met de foto’s wordt het maakproces onderdeel
van het eindresultaat.
Vandaag Zaansch bord gekocht om daar de omslag
van te maken.
Daarom vandaag veel testdrukken en weinig
afdrukken die ook in het uiteindelijke resultaat
terecht zullen komen.
Stel je voor dat ik dit maak met drie kleuren: de horizontale bijvoorbeeld in rood, de verticale in zwart en de tussenliggende in een andere kleur. Daarbij de verticale als laatste en dus best leesbaar. De verticale en die er gelijk naast die is verkeerd afgedrukt. De ‘2’ moet het buitenste teken blijven. Dit uitprobeersel was ook om de rode inkt goed in te rollen.
Tests om op eerder afgedrukte zwarte afbeeldingen nu een rode te zetten. Ik kies er bewust voor om niet een situatie te creëren waarin je er voor kunt zorgen dat de linosnedes precies boven op elkaar afgedrukt worden.
Deze afdruk is op hetzelfde papier als waarmee de katernen worden gemaakt voor het boek.
Ik ben niet ontevreden met het testresultaat.
Deze twee komen in het uiteindelijke boek.
Dan maak ik nog een paar testafdrukken op verschillende kleuren papier. De eerste drukgang heb ik eerder deze week gemaakt.
Wenskaart, afdruk met alleen rode inkt.
De laatste afdruk heb ik gemaakt op een stuk linoleum. Eens zien hoe het daarin snijdt.
Het begin is gemaakt. Dit is vooral om te oefenen en het gevoel voor de linoleum te krijgen. Dan ga ik denk ik nog een nieuw schenkelontwerp maken en dat ook uitwerken met deze echte linoleum.
Er is dus nog veel te doen.
Breda, Grote Kerk (alweer? ja alweer).
De panden aan de Grote Markt (west) staan al deels in de zon en weerspiegelen in de ramen van het Stadhuis.
Het laatste bericht over Jaipur bevat foto’s
van winkels of ‘uitstallingen’.
De eerste foto is – ik weet niet wat de man verkoopt-
een soort shop-in-shop concept.
De man zit pal voor een winkel en wel zo dat de klanten
van de stoffenzaak niet vrijuit de winkel in of uit kunnen.
Maar eigenlijk ben ik wel benieuwd wat die man verkoopt/aan de man brengt. Die metalen vorm naast zijn tafel wordt min of meer gereproduceerd op het bord waar reclame of uitleg gegeven wordt en in de drie vormen op tafel. Maar die mooi op maat geknipte stukken krant met ertussen zilverpapier die met een touwtje bij elkaar gehouden worden. Geen idee wat het is.
In die grote straten in het centrum van Jaipur zitten veel winkels en soms zit er bijna een hele overdekte markt achter. De winkels zijn heel vaak van dezelfde grootte en er zijn er ontzettend veel die textiel verkopen.
De ‘hoofddoeken’ die je hier uitgestald ziet, op de richel. zie je op veel plaatsen. Maar hier was een hele rand met groepen gelijke ‘modellen’ en kleuren te zien. Er liep iemand op dat balkon, dus dat schept mogelijkheden.
Waarom mijn schoen met Hickies daar weer tussen moest gaan staan…..
Die rand vormde een echte façade. De ruimte er achter was een beetje een rommeltje maar vanaf de weg zie je daar natuurlijk niets van.
Beneden zat iemand op straat te demonstreren hoe je eigenlijk zo’n hoofddeksel moet vouwen. Hij gebruikte daar een stuk van een stam van een boom als maat. Die stam houdt hij tussen zijn knieën op zijn plaats.
Een winkel met koekjes in allerlei maten en vormen mag dan natuurlijk niet ontbreken.
Je kunt heel, heel veel foto’s in India maken van
prachtige monumenten. Heel oud, oud en nieuw.
Maar net als vaak in Azië is het al fantastisch om
gewoon over straat te lopen.
Al voor we naar Fort Amber gingen was het me opgevallen dat er bijeenkomsten waren. Volgens mij verkiezingsbijeenkomsten. Daarom zie je boven op deze mooie poort in het centrum van Jaipur een meneer in uniform (heel klein). De bijeenkomsten worden nauwkeurig in het oog gehouden. Er waren bij de bijeenkomst in de buurt van deze poort ook een aantal auto’s van televisiestations met schotels op het dak. Maar te veel aandacht van fotografen werd niet op prijs gesteld.
Nou ja, een onduidelijke foto van een bijeenkomst lukte dan nog net.
Maar ook buiten de bijeenkomst waren er sporen van de activiteiten die er waren. Deze meneer maakte dat heel duidelijk en het leverde deze grappige foto op.
Drukte, rust; politiek, handel en godsdienst, alles kom je tegen en vaak heel dicht of zelfs naast elkaar.
De winkels. zoveel kleur, zoveel geuren, zoveel geluid. Altijd een feest in India.
Het volgende bericht gaat ook nog over Jaipur.
Dan gaan we terug naar New Delhi.
Inderdaad ik maak weer goede sier met de veren
van iemand anders.
In dit geval is die iemand anders: Astrid Beckers.
Ze heeft een fotoboek gemaakt en gepubliceerd en
ik mocht daar een exemplaar van kopen.
De mondkapjes die op de grond slingeren zijn een goed
beeld voor de coronacrisis: rommelig, vijandig, zeer
ongemakkelijk, een beeld van verkeerde keuzes,
verkeerd gebruik, overal aanwezig als het virus,……
Met plezier gelezen en bekeken. Atelier Libri en Astrid Beckers.
Een klein foutje zie je meteen bij het afdrukken
van een lino. Jammer maar ik wil niet iedere keer opnieuw
beginnen. Maar er zitten er ook deze keer een paar in.
De lino is gesneden. Maar ik ging meteen weer experimenteren met de inkt. Soms leer ik het nooit. Resultaat was een paar slechte testafdrukken. Toen heb ik alles weer schoongemaakt maar dacht toen een paar situaties te moeten corrigeren. Enfin, eerst nog twee ‘plekjes’ die al mis waren voor het repareren.
Bij het repareren heb ik de problemen niet verholpen maar groter gemaakt. Kijk maar eens bij de afdrukken.
Zo ziet de lino er uit als hij ingeinkt is.
Dit is nog een test. Links, midden, is te donker.
De afdruk is beter maar nu worden de fouten duidelijker. Ik heb een paar definitieve afdrukken gemaakt. Eens zien of er nog met een tweede kleur overheen ga en of ik daarbij de lino nog aanpas.
Dit is de boek-in-boek constructie.
In een van de horecagelegenheden in Breda zag ik,
een beetje verstopt, achter het raam van een deur,
een ontwerp voor een carnavalswagen van een tijdje terug.
Bron: Stichting Kielegats Carnaval Museum (?)
Breda, Grote Markt.
Fort Amber was een geweldige ervaring maar
onderweg terug naar de stad Jaipur maakte ik nog een
paar foto’s. Een beetje los zand.
Zonder een duidelijk thema maar sommige zijn ook
nu nog steeds leuk (voor mij dan toch).
Ik vermoed papadum, van meel van zwarte linzen. Als ik er aan denk krijg ik er al zin in. Gelukkig kun je dat in Nederland ook goed eten.
Man Sagar-meer.
Dit paleis, Jal Mahal ligt in het Man Sagar-meer, een kunstmatig meer.
Terug in Jaipur.
Versiering voor Valentijnsdag. Maar nu een dag later. Kasteelplein, Breda.
Ook de schenkelkrans (27 schenkels), gekleurd met kleurpotlood, is af. Nu zijn van 2 vellen, elk aan één zijde gedecoreerd met schenkels. De achterkanten hebben aan de uiteinden nog een redelijk groot vlak. Een leeg vlak. Idee is om daar nu ook iets te gaan maken.
Tussendoor even deze vingeroefening. Je weet nooit hoe je een nieuw idee kunt opdoen. Maar deze zijn het in ieder geval niet geworden. Ik ga toch nog een linosnede maken. Het zal helemaal bestaan uit rechte lijnen. De gele kleur op de achtergrond is gemaakt door na het linodrukken de roller uit te rollen. De vormen in de inkt op de roller zie je terug in het gele vlak. De zwarte schenkels zijn er daarna op gezet.
Zeven centimeter breed en 14 centimeter hoog. Dan eerst omtrekken van 5 schenkels op het materiaal gezet. Deze keer alleen de buitenkant van de schenkel benut.
Rechts blijft de rand recht (dat komt straks natuurlijk links). Reden is dat ik aan die kant vanuit de bovenhoek rechte lijnen laat ‘uitwaaieren’ naar de onderkant. De schenkels en de ruimtes waar de schenkels overlappen, krijgen rechte lijnen die onder een (rechte) hoek staan van de lange lijnen en van elkaar.
Links volgt de rans de grenzen van de schenkels. De lijnen snij ik uit maar ze zijn niet diep. Dat zal om meer aandacht vragen bij het in-inkten. Dit blauwe materiaal is heel zacht. Dat snijdt dus snel maar maakt het moeilijk (denk ik) om heel precies te snijden. Misschien moet ik ook eens een lino snijden met schenkels in traditioneel linoleum.
Het mag natuurlijk niet meer.
Sommigen zullen deze foto’s dan misschien ook niet
op hun weblog presenteren.
Maar het zag er fantastisch uit en…….
…….wij hebben er geen ritje mee gemaakt.
Een groep versierde olifanten met op hun rug toeristen komen het complex van Amber Fort binnen op een plein met de naam Jaleb Chowk.
Jaleb Chowk
Derived from the Arabic in which it means a gathering place for soldiers parade square.
Jaleb Chowk is one of the four courtyards in the Amber Palace and was constructed on the orders of Sawai Jai Singh (1699 – 1743 AD).
The Raja’s personal body-guard paraded in Jaleb Chowk under the command of the Fauj Bakshi or Army commander.
It was here that the contingent was also inspected and reviewed by the Raja.
The ground floor of the buildings at the sides of the Chowk housed stables and the upper floor the contingent of personal guards or jalebdars.
De olifanten zijn heel mooi versierd.
Ook de nagels gelakt.
Natuurlijk met mobiele telefoon.
De schenkelstempels laten zich goed schoonmaken. Dit blauwe materiaal dat ik hier als basis voor de lino’s gebruikt is van een zachte kunststof. Maar daarna moet je ze wel goed droog maken anders loopt een volgende afdruk een beetje uit.
De eerste schenkelkrans is gereed. Drieëntwintig afdrukken van een schenkel.
De krans waar ik als eerste aan begon: die met kleurpotlood. Ook die nadert zijn voltooiing.
Kijken of die vanmiddag af komt.
Mijn ouders zijn vandaag 63 jaar getrouwd.
Daarom wilde ik met de schenkellino’s een kaart maken.
Het gele stuk papier wordt de kaart. De opening is aan de onderkant zodat de kaart kan staan. Het witte papier is de mal die ik ga gebruiken om de buitenste rand met bloemblaadjes af te drukken.
De mal wordt op het papier vastgezet met schildersplakband.
Zo passen de kleine linosnedes in de mal. Het drukken kan beginnen.
Het resultaat.
De Kontklopper was al eerder hier te zien maar dan alleen een stuk van de bovenste helft. Daarom nog eens het hele voorblad van de editie van 2021.
De carnavalskleding blijft dit jaar in de kast.
We zijn thuis te vinden en kijken af en toe naar
een (lokale) televisie uitzending over carnaval.
Misschien dat we in 2022 weer kunnen.
Multatuli jaarboek 2020
Het is de eerste keer dat ik het Multatuli jaarboek
lees. Afgelopen jaar bestond het uit een verzameling
reacties, interpretaties van vooral Ideeën van Multatuli.
De stukken zijn geschreven door een heel uiteenlopende
groep schrijvers. Elk met een eigen invalshoek.
Grappig, slim, origineel, raak.
Laat ik het als motto meegeven:
‘Ik wil gelezen worden’.
Afgelopen week was mijn telefoon leeg.
Dus geen foto’s.
Vandaag nog wat bezig geweest met schenkels.
Ik heb een groot deel van de schenkels nog eens
bij elkaar gezet. Vandaar: hoeveel wil je er hebben?
Dit was de status van de ‘schenkelkrans’ die ik met kleurpotlood inkleur.
Een tweede schenkelkrans ga ik maken met afdrukken van kleine lino’s.
Dit geeft dan een beetje een idee van het boek-in-boek idee.
Restjes geel en blauwe inkt levert de groene kleur op.
Alle proefjes bij elkaar. Hoeveel wil je er hebben?
Argusvlinder 