Deel 45.
Darya Khan group of monuments.
Verlaten langs de weg liggen een paar monumenten. De moskee en het graf zijn mooi gerestaureerd. De andere gebouwen zijn minder fraai. Dit is het zicht op de moskee.
Een van de koepels.
De voorkant van de moskee.
Het graf.
Een klein maar fantastisch mooi gebouwtje.
Gebouwd op een verhoog.
Vlak bij een tank, een kunstmatig meer of vijver.
Binnenkant van het grafmonument.
Restanten van de tegels.
De versieringen in de muur.
Het was er warm en heel rustig.
Deel 44.
In mijn dagboekje heb ik toen het volgende geschreven:
Zondag 23 december.
Ook vandaag gaan we er te voet op uit.
Het zal niet lukken om in 2 dagen alle, prachtig gerestaureerde
monumenten van Mandu te zien,
maar we komen een heel eind.
Het is overigens koud in India.
Wij zijn nu in Madhya Pradesh.
De hoofdstad van deze staat is Bhopal en daar was het -7,6 graden Celcius.
Gelukkig zitten we daar ver vandaan.
—
Ik heb het vandaag nog eens opgezocht.
De afstand is kilometers was niet zo groot.
Wel in temperatuur.
Het is 280 kilometers, 5 en een half uur rijden.
—
‘The early bird catches the worm’ is de Engelse gezegde: de vroege vogel vangt de worm. Hier is het volgens mij een vlieg.
Nog zomaar een vogel in de tuin van het hotel.
Het was er zo heerlijk rustig. Haast on-Indiaas.
We zijn in de plaats Mandu. Die plaats ligt in de staat Madhya Pradesh.
Een van de monumenten heeft een speciaal toegangsbord gekregen.
Een prachtig klein gebouw maar helaas nogal beklad.
Het gebouw heeft 1 echte ingang en drie schijningangen. Bij de schijningangen ziet de gevel eruit alsof het een ingang is maar het is gewoon een muur.
The tomb of Roza; het graf van Roza. Detail van een geschilderd bord bij het eerder getoonde gebouw.
De Engelse tekst van het bord. Helaas op de foto op deze grootte niet leesbaar. Hieronder volgt de tekst.
The Tomb of Roza (Roza of Khadija Bibi): This is the tomb of Khadija bibi, the lady sufi saint. After her death, she was cremated in this tomb. The Kalma is inscribed in Arabic script on the four graves. she has been described in great details in the book Gulzar-e Abrar written by Gausi Sattari in which she has been called the only lady sufi saint of Mandu. The huge tomb is made of black stone and lime. In the West, there is an entrance gate. On the other three sides, there are windows with screens which seem like gates. Red stone has been used in the entrance and the other three gates. Walls are plastered with lime. On the outside, eaves are based on the brackets which are decorated with lotus in the center. In front there is a basement and a ruined mosque is in the back. A bawari is also there in the front.
Buiten het fysieke bord dat ik heb gefotografeerd
kan ik op internet maar 1 bron vinden waarop in het Engels
over deze tekst gesproken wordt.
De tekst op internet en die van het bord komen niet 100% overeen.
Dus vertalen zonder fouten is voor mij niet mogelijk.
In de tekst wordt het boek Gulzar-e Abrar genoemd.
Het is geschreven door Gausi Sattari rond 1600.
Het beschrijft de levens van sufi heiligen.
Het boek is op internet te lezen als je Urdu kunt lezen.
De schrijver wordt daar ‘Muhammad Ghosi Shattari Mandavi’ genoemd.
De grafmonumenten in het gebouw.
De prachtige tekst op de monumenten.
We gaan weer verder, Hathi Mahal, bij de afslag rechts.
De zijkant van een modern huis in Mandu.
Koepel van een ander grafmonument en moskee verder op.
Aan het eind van het pad vinden we Hathi Mahal. De restanten zoals die er nu staan zijn een soort gebouw in een gebouw.
Gelijk naast de Hathi Mahal ligt een kleine akker. aan het eind van de akker nog een muur die misschien ooit bij de Hathi Mahal gehoord heeft.
Terug bij het monument dat je ook kunt beklimmen.
Zo zien de koepels op dak er uit.
Deze foto is een beetje omgebouwd. Op de originele foto zitten deze vogels op dezelfde telefoonkabel.
Morgen, 6 januari 2015, is het driekoningen.
Tijd dus om de foto’s van kerst en kerststallen
met de drie koningen op het web te plaatsten.
Nu kan het nog.
De foto’s zijn gemaakt in Malaga, afgelopen weken.
Je ziet er vooral de kerststallen in de kerken in het centrum
van Malaga, de verkoop van onderdelen om thuis een kerststal
in elkaar te zetten en de kerstversiering op straat.
Voor de kathedraal van Malaga stond een heel sobere kerststal die in de avond van ver te zien was vanwege de verlichting.
Maar binnen in de kathedraal was ook een kerststal te zien. Veel uitgebreider.
De versiering van de bomen in een van de grote doorgaande wegen in het centrum van Malaga.
De versiering in een van de belangrijkste winkelstraten van Malaga. Iedere avond (23/12 – 30/12 waren wij er getuigen van) was het er heel druk met Spaanse gezinnen die genoten van elkaar, de versiering, de muziek en de straatartiesten.
Niet overal waren de kerststallen heel uitgebreid.
Soms hing er in een raam alleen een doek.
Soms kon het niet op.
Met een heel dorpsplein.
Een zapateria of schoenmaker.
In het museum Carmen Thyssen was de stal van bescheide omvang.
Deze meneer zat ergens in een winkelstraat met twee helpers, zou jij met deze kerstman op de foto willen?
Met een fruitkraam en een klant. Deze kerststal stond in een bankgebouw.
De achterkant van de stal was ook de moeite van het bestuderen.
Een bakkerij.
Een bloemenverkoopster.
Een stoffenkraam.
Maar je kunt in Malaga ook alle onderdelen kopen om een grote kerststal thuis op te bouwen. Te zien naar het aantal kramen dat dergelijke spullen verkopen is dit iets wat in Spanje gewoon is.
De dierenafdeling.
Potten en pannen.
Men had nog vollop voorraad.
Onderweg naar Nazareth.
Nazareth deel 2.
Hekwerk, potten en pannen.
Een hele Spaanse gitaar werkplaats/winkel.
Allerlei soorten groente en fruit.
Al sluit ik niet af met de drie koningen, toch is hiermee de serie rond.
Deel 43.
Het Mandu Fort is een groep restanten van gebouwen.
Sommige zijn beter bewaard gebleven (Jahaz Mahal)
dan andere.
In dit laatste deel over 22 december 2012 komen die minder
goed bewaard gebleven delen aan bod.
Maar de individuele waterpartijen blijven interessant.
Die geven een beeld van de verfijning en smaak van
de Indiase heersers die dit soort gebouwen
en tuinonderdelen lieten aanleggen.
Dit is Hindola Mahal, het swingend paleis. De naam is gegeven vanwege de stand van de muren die naar buiten uitlopen.
Hindola Mahal is waarschijnlijk gebouwd door Ghiyathud-Din (1469 – 1500). De voorkant, de facade, heeft een heel andere vorm dan het gebouw erachter. Je ziet dat aan de boogvorm voor dit raam.
Hindola Mahal, binnenkant.
Naast het Hindola Mahal staan er nog meer restanten van een paleis.
Het Jal Mahal.
De waterwerken vind ik het meest interessant.
Ondergrondse ruimtes, watervoorraden (?).
Een zogenaamde Baolis, een step-well zonder de steps. Watervoorraad, soms erg mooi versierd met een trap naar het ondergrondse waterniveau. Een boalis is zo’n put maar dan zonder de trap.
Jal Mahal.
Details van een warterpartij.
Ze zijn er is alle vormen en maten te zien.
Met geometrische precisie.
De Jahaz Makal van de minder fotogenieke kant. Het paleis in de vorm van een schip.
Jal Mahal.
Zomaar een vogel tot slot.
Snel na thuiskomst even een kleine selectie
van mijn foto’s uit Malaga op het web zetten:
Een goed begin: kaas en vlees.
Op de markt is veel vis te koop. Prachtig.
‘M’ van Malaga.
Het interieur van de kathedraal.
Beelden met veel expressie.
De boulevard.
Street Art.
Kerstversiering in de grote winkelstraat van Malaga.
Natuurlijk veel aandacht voor kerst: Feliz Navidad.
Kerststallen.
Moderne kunst, bijvoorbeeld Adrian Ghenie: The sunflowers of 1937, 2014, olieverf op linnen.
Malaga vanaf de zee.
Malaga’s moors kasteel.
Fish and Chips in Gibraltar.
De kerststal voor de kathedraal in de avond.
Stralend Malaga.
Deel 42.
Jahaz Mahal is de eye-catcher van het Mandu fort.
Het paleis springt meteen in het oog en is fantastisch.
Jahaz Mahal.
Jahaz-Mahal (Ship palace)
It is a monument noted for its romantic beauty. Standing lengthwise in a narrow strip of land between the waters of the Munja and Kapur tanks. The palace resembles a ship. It was probably built by the pleasure-loving sultan Ghiyathud-Din (AD 1469-1500) for his large harem.
Jahaz-Mahal (Paleis in de vorm van een schip)
Dit is een monument bekend om zijn romantische schoonheid.
Het staat in de lengte op een smalle strook land
tussen de kunstmatige meren Munja en Kapur.
Zo gelegen lijkt het van een afstand op een schip.
Het is waarschijnlijk gebouwd door sultan Ghiyathud-Din,
die van plezier hield, voor zijn grote harem.
Aan een kant is het water erg ondiep. Er stond zo-wie-zo weinig water toen we er waren. De waterbuffels konden er eenvoudig doorheen waden. Let op de kleuren van de vegetatie.
Ze sjokken voort.
Waterbuffels met een passagier.
Op het dak van de Jahaz Mahal. Je kunt je heel goed voorstellen dat het hier goed toeven was.
Kleurrijk India.
Aan twee kanten waterpartijen.
Wassen of vissen?
Waterbuffels, altijd een lust voor het oog.
Jahaz Mahal.
Heel sierlijke watervoorzieningen met veel krullen.
De ingewikkelde waterpartijen en baden van boven af gezien.
Jahaz Mahal.
De zon was heel fel en dus zijn de schaduwen donker.
De ruimtes van de benedenverdieping zijn groot, hoog en koel.
Waterpartij.
Hiermee laten we de Jahaz Mahal achter ons
en gaan we de rest van het Mandu Fort bekijken.
Daarover meer in de volgende blogpost over Mandu.
Deel 41.
Mandu is bezaaid met monumenten.
Het eerste deel met mooi gerestaureerde graven laten we achter ons.
We lopen via de kern van het dorp naar de andere kant.
Daar liggen een paar belangrijke monumenten
= Victory tower
= een in wit uitgevoerd grafmonument
= Mandu fort.
Mandu fort is een verzameling monumenten.
Maar in deze blog zijn we nog onderweg daar naar toe.
Overal monumenten.
Hier zie je mooi de opbouw van de monumenten: een grote basis met daarom een kleiner grafmonument vaak met een koepel.
Niet alle monumenten zijn met even veel zorg gerestaureerd.
Baobabs langs de weg naar het dorp.
Uitwerpselen worden gebruikt als brandstof nadat ze eerst tot handelbare plakken zijn verwerkt.
Het is rustig bij de eerste hulp. De doktor zit voor het ziekenhuisje de krant te lezen.
In het hotel, tegenover de ziekenpost, even wat gedronken. De desk van het hotel is bijzonder.
We komen aan bij de Ashrafi Mahal, oftewel Victory tower.
De feitelijke toren van de Victory tower bestaat niet meer.
Het is een complex dat uit meerdere gebouwen bestaat.
Het gebouw wordt ook het ‘Paleis van de gouden munt’ genoemd.
Wat er nu is overgebleven is een hoge trap naar een groot plateau.
Het is op dit punt druk, vooral met toeristen uit India.
Daarom is er ook een openbaar toilet.
Voor vrouwen…
…en voor mannen.
In de buurt van de maskee ligt ook een heiligdom helemaal uitgevoerd in wit. Hier het zicht op de koepel. Maar eerst lopen we nog verder.
Om aan te komen bij Mandu Fort.
Een uitgebreid complex met een moskee, paleizen, poorten, een serai, winkels, graven, gebedsruimtes enz.
Wij gaan een kaartje kopen en Mandu fort bezoeken. De foto’s daarvan in de volgende blog over Mandu.
Deel 40.
Mandu is een langgerekt dorp, met een lange weg.
Langs die weg liggen belangrijkere of mooiere oude tempels, graven en paleizen.
Ons hotel is aan de kant waar de minst belangrijke attracties liggen.
Daarom is het er zo rustig, kun je makkelijk rondlopen en genieten.
Over een aantal blog posts lopen wij langzaam naar de attracties
die veel bezoekers trekken.
Dai-Ka-Mahal.
De naam is ook hier een beetje vreemd.
‘Mahal’ betekent paleis maar hier betreft het ook weer een graf.
Dai-Ka-Mahal is a tomb of a lady, standing on a lofty basement having rooms with arched openings for the keepers of the tomb. At the North-east and South-east corners remains of circular towers may be seen upon which on a level with the floor of the tomb, pavilions appear to have been built. In the middle of the spacious terrace stands the tomb and on its Western fringe is a mosque showing Hindu architectural motifs on brackets and window balustrades. The tomb is square on plan. the tall octagonal necks of its dome has an ornamental parapet decorated with tiny kiosks which is a feature derived from the Qutbshahi domes of the Deccan.
Dai-Ka-Mahal is het graf van een dame.
Dai-Ka-Mahal.
Mooi balkon.
Versieringen aan de deur.
De nis van de moskee.
Patroon tegen de gevel.
Tweet.
Soms zeggen de aanwijsborden niet meer dan: ‘graf’.
Steunen voor het dak/de goot.
Deel 39.
Mandu is niet een grote toeristenattractie maar heel, heel erg mooi.
In December gaan ook veel Indiaase mensen op vakantie.
Dat is in de jaren dat wij naar India gaan
enorm toegenomen.
Ze gaan wel anders op vakantie als wij. Voor hen is niet iedere restant
van een tempel of ieder graf de meoite van het aanzien waard.
Veel mensen gaan ook naar Mandu vanwege de omgeving en om
gewoon samen een vakantie door te brengen.
In ons hotel (een verzameling kleine bungalows) zijn dan ook hele
Indiase families op vakantie. Ze hebben samen 3 of 4 bungalows.
Doen spelletjes, gaan samen op pad en eten samen.
Mandu is een langgerekt dorp, met een lange weg.
Langs die weg liggen belangrijkere of mooiere oude tempels, graven en paleizen.
Ons hotel is aan de kant waar de minst belangrijke attracties liggen.
Daarom is het er zo rustig, kun je makkelijk rondlopen en genieten.
Over een aantal blog posts lopen wij langzaam naar de attracties
die veel bezoekers trekken.
Maar eerst nog rust en zon.
Dai-Ki-Chhoti-Bahan-Ka-Mahal
This is a tomb of a lady, octagonal in plan, crowned by a shapely dome which was originally adorned with tiles, the tomb is built of red chiseled masonry and has four arched openings facing the four cardinal points, while the remaining sides have been decorated with outlines of arches.
Het graf van een voorname dame.
De naam is wel Mahal, paleis, maar in werkelijkheid is het een graf tombe.
Met een achthoekinge fundering en bovenop een mooi gevormde koepel
die origineel versierd was met tegels.
Het graf heeft vier openingen met een boog, een naar
iedere windrichting.
De andere vier zijdes zijn versierd met reliefs van bogen.
Dai-Ki-Chhoti-Bahan-Ka-Mahal
Een van de vier openingen met boogvorm.
Dai-Ki-Chhoti-Bahan-Ka-Mahal in de felle zon.
Verfijnde versieringen aan de binnenkant.
De rode steen waaruit het graf gemaakt is kun je hier goed zien.
Detail met een bloemmotief.
Dit ga ik gebruiken als een ontwerp voor een boekomslag.
Het lijkt eenvoudig.
Sporen van de tegels.
De rust die deze plaatsen uitstralen!
Haast desolaat. Maar dat is schijn. In India zijn er altijd mensen in de buurt.
En anders is er altijd wel ergens vee.
Lekker warm, zo’n trui.
Deel 38.
Vandaag zou het langzamer drukker worden in het hotel.
Ook de mensen in India (die het zich kunnen permiteren)
gaan op vakantie.
Ze vieren dan wel geen Kerstmis maar de ‘Holiday Season’
geeft alle reden om er op uit te gaan.
Mandu beschrijven is erg moeilijk.
Het verkeersbureau gebruikt voor de reclame de slogan
‘Incredible India’, Ongelofelijk India.
Die slogan dekt de lading hier in Mandu volledig!
Veel vogels hier.
In deze blog toon ik een eerste deel van de foto’s die ik op die dag
in Mandu gemaakt heb.
We zijn te voet eerst naar de Malik Mughith’s Mosque (Moskee) gegaan.
Vervolgens hebben we de karavanserai bezocht.
Ongelofelijk. Het was warm!
Een van de koepels in de Malik Mughith Moskee, binnenkant.
Een grafmonument. Mandu is werkelijk bezaaid met monumenten. Dicht bij de hoofdweg en verder af.
De binnenplaats van de moskee.
Richting Mekka.
Ik was en ben sprakeloos.
Het overkoepelde deel van de moskee.
Carvan Sarai.
Built in AD 1437
Carvan-serai is a large inn
comprising an extensive court
resembling the medieval inns of Europa
The ceilings of the halls are vaulted
Karavanserai. Voor mij een soort magisch-romantisch gebouw.
Terwijl we er rondliepen, de serai is behoorlijk groot, was er een vogel die veel geluid maakte en aandacht trok.
Om een idee te geven hoe groot het in de serai is.
Ze zijn er altijd, overal.
Deel 37.
Vrijdag 21 december
– rustdag –
Hoe ik aan die omschrijving kom weet ik niet meer.
We zaten lang in de auto en het laatste deel was de weg erg slecht.
Een fort onderweg, langs de kant van de weg op een heuvel.
Onderweg zag ik een bord boven de weg
die ik erg leuk vond:
Safety on the road
is ‘Save Tea’ at home.
In een vertaling valt de essentie en de woordspeling weg.
Dit is de rivier Narmada, een van de 7 heilige rivieren in India. De komende dagen/plaatsen komen we die steeds tegen.
De route vandaag duurde eigenlijk de hele dag.
We vertrokken rond 09:00 uur en waren om 16:30 uur in Mandu.
Onderweg onder andere een ongeluk gezien.
Een personenauto was bijna frontaal op een vrachtwagen geklapt.
Dat zag er niet goed uit.
Het meer en de steiger daarin, achter het hotel.
Het hotel vanaf dezelfde steiger.
Het hotel bestaat uit een aantal huisjes met of zonder airco
en een aantal tenten.
De huisjes met airco kosten omgerekend ongeveerd 45 euro per nacht.
Soms zijn de tempels fantastisch uitgevoerd met heel complexe schilderingen en beelden; wereldkunst. Soms is het heel eenvoudig.
We hebben er veel gezien maar voor westerlingen blijft het altijd erg leuk.
Mandu ligt boven op een heuvelrug.
De weg er naar toe (de laatste 10 – 15 kilometer) was erg slecht.
Soms was er helemaal geen wegdek.
Maar het was gelukkig niet te lang.
L. is na aankomst wat gaan rusten.
Ik ben het hotel gaan verkennen en kwam zo
bij een eerste monument uit, een moskee
uit de eerste helft van de 15e eeuw met uitzicht
op een aantal grafmonumenten.
Dat belooft wat!
Malik who? / Malik wie?
Wat is dat daar tussen de bomen?
Dit is de achterkant van de moskee van Malik Mughith (Malik Mughith Masjid). Ik kan alleen en Franse en Duitse Wiki-pagina over deze persoon vinden.
Gallerij die je vanaf de zijkant van het gebouw kunt zien.
Grafmonument in de directe omgeving.
Er is in de beurt ook een karavaanserai (Een karavanserai is een soort overnachtingsplek voor karavanen). Maar dat zag ik pas een dag later.
De ingang en het restant van het portaal dat voor de ingang te zien was. Dit deel wordt op internet en in reisgidsen steeds genoemd omdat het bouwmateriaal bestaat uit stukken steen van nog oudere Hindoe tempels.
Malik Mughith’s Mosque
As stated in the inscription on it’s doorway this mosque was built by Malik Mughith, father of Mahmud Khilji in AD 1452. It belongs to the first phase of Muslim architecture in Malwa when material from earlier Hindu buildings was utilised for construction the projecting porch the arched corridors and the small turrets at corners provide an impressive frontage to the building.
De moskee is gebouwd in 1452 door Malik Mughith de vader van Mahmud Khilji
Over de vader kan ik wel iets vinden op Wikipedia (al is het niet veel):
De Khalji’s of Khilji’s waren een Turks-Perzische clan van krijgslieden, die tussen de 12e en 15e eeuw met tussenpozen verschillende staten in het noorden van India regeerden.
In 1436 werd Mahmud Khilji sultan van Malwa. Zijn opvolgers heersten tot 1531 over Malwa,
Malwa is een streek in het noordwestelijk gedeelte van Centraal-India. Het ligt op een vulkanisch plateau in het westelijke gedeelte van de deelstaat Madhya Pradesh. De regio was een onafhankelijke politieke entiteit vanaf de tijd van de Arische stam van de Malava’s tot 1947, toen de Britse Malwa Agency werd opgenomen in de deelstaat Madhya Pradesh (ook wel bekend als Malwa-unie). Een klein deel van de Malwaregio ligt sinds 1947 in de deelstaat Rajasthan. Hoewel de politieke grenzen door de geschiedenis heen zijn verschoven, heeft de regio haar eigen cultuur en taal behouden.
Versiering boven de ingang van de moskee.
Dit is een tweede kijkje in de moskee. Net als vaker in India maar gedeeltelijk overdekt.
Deel 36.
De afgelopen weken heb ik een aantal blog posts gemaakt
over Ellora en Ajanta. Deze twee sites met rotskloosters
en gebedsruimtes hebben we bezocht in 2012.
Maar door alle prachtige schilderingen en
beeldhouwwerken is de tekst er helemaal bij ingeschoten.
Dus voor ik doorga met indrukken van Mandu
wil ik de indrukken van Ellora en Ajanta nog even
in een blog post samenvatten.
Woensdag 19 december Ellora
Zie 2 emails aan thuisfront (ik kan nog maar 1 mail achterhalen)
Donderdag 20 december Ajanta
Ajanta is, net als Ellora, ongelofelijk.
De ligging van Ajanta spreekt nog meer tot de verbeelding dan Ellora.
De ingangen van de grottempels en – kloosters liggen aan de buitenkant
van een heuvelwand die een hoefijzervorm heeft.
Iedere grot heeft weer een andere verrassing:
prachtige schilderingen aan plafond of tegen de muur
(te schaars verlicht om te kunnen fotograferen), prachtig
gebeeldhouwde kolommen, Boeddha’s, te veel om op te noemen.
Het ‘moderne’ Ajanta is prachtig aangelegd.
Toen we met de auto aankwamen werden we direct
opgewacht door allerlei mensen die ons de weg naar de bus wijzen.
Vanaf het ‘dalstation’ gaan er bussen naar het startpunt.
De bussen vertrekken naar zo’n 70 winkeltjes met eten,
drinken en souveniers.
Bij het startpunt is nog 1 restaurant.
In de site zelf is geen eten of drinken te koop.
Er zijn kramen met drinkwater maar voor westerlingen
lijkt me gebruik daarvan af te raden.
In de bus heen had ik een staplaats en L. zat op de wielkap.
10 Rupees per persoon.
Op de terugweg zaten we in een aircobus (waarvan
onderweg en tijdens stilstaan de deur open bleef).
20 Rupees per persoon.
Bij het startpunt hebben we pakoda’s gegeten.
Het was kort na 11:00 uur.
Vervolgens hebben we ook nog eens een extra liter
water meegenomen.
Na een korte klim komen de grotten in beeld.
Heel bijzonder (vind ik) zijn de Boeddhistische ‘kathedralen’.
Grote hoge ruimtes met daarin een soort stupa.
De zijkanten vaak prachtig versierd met
schilderingen en beeldhouwwerk.
Het is er best druk.
Ik begrijp dat de hogere klassen in het Indiaas onderwijs
nu examen hebben en dat daarom de jongere kinderen
op schoolreis mogen.
De groepen toeristen die wij gezien hebben kwamen uit Japan
(of een ander land uit Zuid-Oost Azia).
Nieuw voor mij op de toeristenmarkt was het gebruik
van laptops. Daar keken/ maakten toeristen
filmpjes van YouTube terwijl ze door de grotten lopen.
Vandaag kwamen daar Japanners bij die met hun iPad
foto’s liepen te maken!
Daarnaast liep er nog een toerleider met een megafoon.
Maar dat waren uitzonderingen.
Als je het goed aanpakt sta je vaker alleen of maar met
een beperkt aantal mensen is een grot.
Je hebt dan alle tijd om de details van de grotten te bekijken.
Wij zijn zo’n 4 uur bij de grotten geweest
en we hebben er slechts een paar niet gezien.
Afgelopen zomer waren we in Italie.
Een van de plaatsen die we bezochten was Dozza.
In dit dorp wordt iedere twee jaar een biennale
gehouden rond muurschilderingen: BIENNALE MURO DIPINTO.
Iedere keer worden er in het kleine dorp
weer een aantal muurschilderingen toegevoegd.
Het toch al schilderachtige dorp met prachtig kasteel (Rocca)
wordt er nog interessanter door.
Mijn selectie van de muurschilderingen:
De schilderingen (soms wordt dit begrip ruim geinterpreteerd) zijn te zien op de muren van de huizen in het dorp. Alberto Zamboni, Le radici del pensiero, XXI Biennale del muro dipinto, 2007.
Graziano Pompili, Ort (Luogo, Nederlands: plaats), 2005, XX Biennale d’art del muro dipinto. Een heel andere techniek dan alleen schilderen.
Alberto di Rocco, Doni di cerere, 1979.
De werken worden in heel verschillende stijlen uitgevoerd.
De Bedeschi Nevio, L’uomo e la macchina (Mens en machine), Faenza. Soms gaat het om internationale schilders maar veel komen ook uit Italie zelf.
Piazza Zotti, het dorpsplein.
Ste. Sebastiane.
In de stijl van Morandi: Norma Mascellani, San Giorgio, 1995, Bologna.
Maria Paola Forlani, Madre des Dios de la misericordia, Ferrara, 1993. Sommige werken zijn dringend aan een opknapbeurt toe. Bij andere is dat al gebeurd.
Maria Paola Forlani, detail.
Maria Paola Forlani, prachtig lijnenspel.
Pallozzi Gaetano, Donne del sud, 1989.
Luciano Pezzi, Fausto Coppi. Met Coppi liep het niet zo goed af daarom kijkt hij hier ook vanuit de hemel neer op een wielrenner die wel in de wolken lijkt te fietsen.
Politiebureau met gescheurde muren.
Een griffioen tegen de trap.
Dit is een deel van een groter werk.
Een tegeltableau van Fernando Rava, 1983.
Fernando Rava, een geisoleerde tegel.
Mooi werk, niet alleen omdat het op Picasso lijkt maar ook omdat er verschillende technieken zijn gebruikt. Zo zijn veel handen uitgevoerd in tegels.
De haren links zijn van keramiek terwijl het haar van de figuur rechts geschilderd is.
Messina Franco, Tortura, 1977. Helaas laten sommige werken zich moeilijk fotograferen.
Of deze tegels ook uit de Biennale voortgekomen zijn weet ik niet.
Detail van een van de individuele tegels.
Bec Daniel, Natura Morta, 1967. Inmiddels al gerestaureerd.
Uit Japan: Misao Ono, Auguri l’aquilone, 1995.
Misao Ono, door de smalle straat laat het werk zich moeilijk fotograferen maar dit is een detail met de vlieger.
Tanda Ausonio, Famiglia 1945 – 1965. Mooie techniek.
Zoals bij de POP-art werken van Lichtenstein wordt hier een stripverhaal gebruikt als muurschildering.
Detail: Sono curioso di vedere questa famosa rocca di Dozza (ik ben benieuwd naar dat beroemde kasteel van Dozza; vrije vertaling)
Marchionni Elvio, Strappo, 1989.
India in de Hollandse herfst.
Gisteravond was er een concert in de Nieuwe Kerk in Den Haag
van Shammi Pithia. Een muzikant met Indiase wortels,
die vanuit het Verenigd Koninkrijk een soort fusion muziek maakt.
Het geluid van zijn bansuri’s (bamboefluit) mengt hij met het geluid
van bijvoorbeeld een piano, basgitaar, Spaanse gitaar, viool en cello.
Holland India Festival.
Het concert werd gegeven in het kader van het Holland India Festival.
In dat festival staat naast muziek ook dans en film centraal.
Shammi Pithia in het India Muziek Festival in de Nieuwe Kerk in Den Haag.
De Nieuwe Kerk is een prachtig gebouw.
Uitermate geschikt voor concerten op kleinere schaal.
Het publiek neemt plaats.
De CD van Shammi Pithia heet Cosmic en was er te koop.
Ik heb hem net gehoord en eerlijk gezegd deed het
optreden in Den Haag me meer.
Het artwork voor de CD Cosmic.
Op de CD wordt de muziek erg klinisch.
Shammi zei het zelf in zijn introductie op het instrument.
Het instrument laat alles horen wat er in je borstkast gebeurt.
Ben je zenuwachtig, dan heb je direct een extra ongewenst vibrato.
Maar dat maakt het goed bespelen van dit instrument net zo mooi.
De plafondconstructie van De Nieuwe Kerk en de speciale akoestische voorzieningen. Heel indrukwekkend.
De bansuri is een prachtig instrument en Shammi kan er op spelen.
Daar zit de kracht en tegelijk ook de zwakte van Shammi Pithia.
Door andere muzikanten een kans te geven
deel te nemen aan het optreden
wordt zijn actieve aandeel in het concert kleiner.
Daarmee wordt het concert niet beter.
De mooiste optredens gisteravond
waren die waarbij hij bijna solo optrad.
Nogmaals het plafond en het orgel (verborgen achter doorzichtige akoestische elementen die aan het plafond hangen). Allemaal foto’s van voor het concert.
De zangeressen waren een probleem gisteravond.
De neiging bij dit type muziek om de zang te klein te maken,
te iel, te broos, is een valkuil.
Daar werd voor de pauze te vaak ingetrapt.
Het eerste nummer van Sangeeta Bhageloe,
na de pauze, was prachtig.
Maar toen was er durf, zelfverzekerdheid, kracht.
De enige staande man is Shammi Pithia (derde van rechts). Zoek op Internet nog maar eens voor meer foto’s. Die zijn of komen er zeker.
De organisatie had een paar te enthousiaste
crew members te veel.
Mensen die foto’s maakten en daarbij rond gingen lopen,
mensen die zaten te praten.
Allemaal begrijpelijk maar dat kan beter.
Overigens hoop ik nog wel een aantal van die foto’s
te zien op internet. De foto’s met mijn telefoon
zijn van lage kwaliteit.
Alles bij elkaar heb ik genoten van een prachtige avond.
Het was een heel warm evenement met heel veel,
zeer vriendelijke mensen. Een weldaad.
Ik kijk uit naar een volgend optreden!
Dit jaar zijn we op vakantie geweest in Italie.
In tegenstelling tot eerdere reisverslagen,
maak ik deze keer geen verslag in volgorde van de tijd.
Ik maak een verslag aan de hand van thema’s of gebouwen of
bepaalde kunstvoorwerpen.
In deze blog wil ik stilstaan bij een bezoek aan een
klooster in de stad Ferrara op de Po-vlakte.
De Italiaanse kunst is nog steeds
voor een groot deel in de kerken te vinden.
Er zijn een paar tendensen en verschijnselen die ik bijzonder
interessant vind:
– de ontwikkeling van de Christelijke iconografie;
– de presentatie van verhalen als een soort ‘stripverhaal’;
– de ontwikkeling van de twee-dimensionale weergaves naar
het tonen van emotie, beweging, drie-dimensionaal.
Christelijke iconografie
Opdrachtgevers en kunstenaars ontwikkelden in de tijd steeds meer
standaard beelden en standaard manieren om die beelden te tonen.
‘Madonna con bambino’ is een voorbeeld van zo’n veelvoorkomende
voorstelling waarbij steeds vaker teruggegrepen werd en wordt
op standaard houdingen.
Maar over de eeuwen hebben zich daarin ontwikkelingen voorgedaan.
Zie verder.
Stripverhaal
Kerken waren in die tijd haast een stenen boek of stripverhaal.
Belangrijke gebeurtenissen uit het leven van Christus
werden in de ‘juiste’ volgorde weergegeven in de kerken
als ondersteuning bij bidden, preken enz.
Twee- naar driedimensionaal
Hier is een tekst uit de catalogus van een tentoonstelling
in het Catharijneconvent van belang.
Die herhaal ik hier even. Het betref de tentoonstelling
Ongekende Schoonheid, Ikonen uit Macedonie.
Ongekende Schoonheid
Ikonen uit Macedonie
Desiree M.D. Krikhaar
Uitgeverij Waanders / Museum Catharijneconvent
Pagina 30
De vroegchristelijke schilderingen tonen aan dat het beeldprogramma van de christenen afstand neemt van de klassieke kunst, die illusionistisch en realistisch is. Realisme is voor de vroege christelijke kerk uit den boze, omdat de band met de heidense traditie doorgesneden moet worden. De angst voor het terugvallen in idolatrie of afgodsverering is diep geworteld. Stel dat de christenen beelden zouden maken van Christus of van heiligen en die net als de klassieke godenbeelden zouden wassen en met geurwaters zouden besprenkelen of met bloemen zouden bekransen. En dat zij daar ook nog eens omheen zouden gaan dansen, zoals de Israelieten dat deden rond het Gouden Kalf (Exodus 32). Dan zou de stap terug naar de polytheistische godenwereld wel heel gemakkelijk gezet kunnen worden. Mede daarom is de vroegchristelijke beeldtraditie vooral in het oosten gebonden aan het tweedimensionale platte vlak.
Hier wordt een verklaring gegeven waarom mensen ikonen bleven schilderen
terwijl men al wel in staat was meer levendige schilderijen te maken:
men wilde afgoderij of overdreven aanbidding voorkomen.
Een van de eerste schilders die dat doorbreekt is Giotto
(Giotto di Bondone, 1266 of 1267 tot 1337).
In Ferrara is een klooster van Benedictijnse nonnen genoemd naar
de heilige Antonius van Egypte.
Antonius van Egypte ook wel Antonius-Abt of Antonius de Grote genaamd.
Het klooster lag in het verleden op een verhoog tussen riviertakken.
Vandaar dat het klooster ‘Monastero S. Antonio in Polesine’ heet.
Klooster en kerk van de Heilige Antonius in Polesine.
In de kerk van het klooster, in het deel waar de zusters gaan om te bidden
(de kerk kent ook een deel van waaruit de leken van buiten het klooster
de mis konden volgen), zijn fresco’s te vinden van de school van Giotto.
Denk dan niet dat het gaat om leerlingen die aan de hand van Giotto
hier geschilderd hebben. Lees het meer als groepen kunstenaars
die als navolgers van Giotto te werk gingen.
Op zaterdagochtend is die kerk kort toegankelijk.
Een Italiaans sprekende, oudere zuster leidt je rond.
Foto’s mocht ik er niet maken dus kocht zoveel mogelijk
kaarten met relevante afbeeldingen.
Die kun je hieronder zien.
Sommige fresco’s zijn gemaakt door de Giottoschool
uit Rimini, 14e eeuw.
Andere door de Giottoschool uit Bologna, 14e eeuw.
En op andere kaarten wordt gesproken over de Giottoschool
uit Emilia, 14e eeuw.
Of dit gewoon slordig is van de kaartenmaker of dat dit
werkelijk andere groepen waren weet ik niet.
Je kunt wel verschillen zien.
De kaarten worden zoveel mogelijk op volgorde van tijd getoond
op twee afbeeldingen na. Niet van het ontstaan van het werk
maar in de volgorde van het passieverhaal.
De twee uitzonderingen hebben minder
met het leven van Chistus te maken.
De andere lezen als een stripverhaal:
Interieur van de kerk. De witte muren en plafonds zijn niet het deel waar het mij om gaat. De drie nissen op de achtergrond bevatten de fresco’s. Ferrara, Monastero di S. Antonio in Polesine. Koor.
Een van de nissen (de rechtse op de eerste kaart) met scene’s uit het leven van Christus en heiligen. Ferrara. Monastero di S. Antoinio in Polesine. Passion scenes and Saints. Scuola Giottesca Sec XIV.
Een aantal van de fresco’s zijn hieronder in detail te zien.
Om een idee te geven waar die zich bevinden hier wat hints:
Middelste nis. de fresco’s zijn uit de 15e en 16e eeuw. Ferrara. Chiesa de S. Antonio in Polesine. Capella centrale del core. Sec. XV – XVI.
De aankondiging. De engel vertelt Maria dat ze zwanger zal worden. Een inmiddels klassiek beginpunt van de levensgeschiedenis van Jezus. Ferrara. Monastero S. Antoinio in Polesine, L’Annuncizione, Scuola Giottesco-Riminese, sec. XIV.
Wel een Christelijk thema maar het hoort niet zo thuis in de levensgeschiedenis van Jezus. Ik moest hem ergens kwijt. Ferrara. Monastero S. Antoinio in Polesine, Lapidazione di S. Stefano (de steniging van de heilige Stefanus). Scuola Farrarese, sec. XV.
Nog een Aankondiging. De tweede in deze kerk. Nu van veel later, de 16e eeuw. Deze voorstelling heeft in het midden nu drie aanvullende afbeeldingen: God de Vader, de Heilige Geest en een stad in de verte. De figuren hebben veel meer volume. Ferrara. Monastero S. Antoinio in Polesine. L’Annunciazione, Domenico Panetti – Inizio. Sec. XVI. ‘Inizio’ betekent begin. Wat dat in verband met dit fresco wil zeggen weet ik niet.
Wikipedia:
Domenico Panetti (1460–1530) was an Italian painter of the Renaissance period, active mainly in his native Ferrara. Among his early pupils was Garofalo.
Kerstscene. Ferrara. Monastero S. Antoinio in Polesine. Nativita. Scuola Giottesca. Sec. XIV.
De vlucht naar Egypte. Ferrara. Monastero S. Antoinio in Polesine. La fuga in Egitto. Scuola Giottesco-Riminese. Sec. XIV.
Anna te Drieën. Hoort duidelijk niet in de serie. Andere stijl, andere tijd. Ferrara. Monastero S. Antoinio in Polesine. S. Anna, la Madonna, Gesu bambino. Scuola Ferrarese. Sec. XV.
Deze voorstelling beeldt het verhaal uit dat Maria en Josef in Jeruzalem zijn met hun zoon. Op een bepaald moment zijn ze Jezus kwijt en blijkt hij in de tempel te discussiëren met schriftgeleerden. Ferrara. Monastero de S. Antoinio in Polesine, Gesu fra i dottori. Scuola Giottesca. Sec. XIV.
Het ‘stripverhaal’ gaat hier verder met een prachtige afbeelding; de Judaskus. Maar in de afbeelding gebeuren meerdere dingen tegelijk. Ferrara. Monastero S. Antoinio in Polesine. Bacio di Giuda. Scuola di Giotto. Sec. XIV.
Dit is het detail waarop de kus te zien is. Maar rechts daarvan en rechtsonder gebeurt ook het een en ander. De staat van de fresco’s is niet best. Je kunt met het blote oog zien dat de figuren al vaker zijn bijgekleurd.
Tegelijk met de kus wordt Jezus door de soldaten gearresteerd. Hier legt de soldaat zijn hand op de schouder van Jezus.
Hier snijdt Petrus bij een van de soldaten een oor af. Alles bij elkaar drie acties die niet tegelijk hebben kunnen gebeuren, maar wel in 1 beeld zijn samengevat.
Dit is een sensationeel beeld. Nog nooit eerder had ik een voorstelling gezien van een Christus die zelf het kruis beklimt. Terwijl hij dat doet wordt hij bovendien nog in zijn zij gestoken met een speer. Dit beeld komt in latere iconografie niet (vaak) meer voor. Ferrara. Monastero S. Antoinio in Polesine. Gesu sale alla croce (particolare, Nederlands: bijzonder). Scuola Giottesco-Emiliana. Sec. XIV.
De kruisiging. Goede Vrijdag. Ferrara. Monastero S. Antoinio in Polesine. Gesi in croce, la Madonna e S. Giovanni. Scuola Giottesco-Emiliana. Sec. XIV.
Detail met de madonna.
De kruisafname. Ferrara. Monastero S. Antoinio in Polesine. Deposizione dalla croce. Scuola Giottesco-Emiliana. Sec. XIV. Misschien is men vandaag de dag voorzichtig met de fresco’s maar hier is te zien dat men een stenen trap tegen de frsco’s aan gemetseld heeft. Aan de basis van het kruis heeft ook wat metselwerk plaatsgevonden.
Detail. Het expliciet en expressief tonen van menselijke emoties in een kunstwerk is nieuw.
Klaagzang over de dode Christus. Wij zouden dit waarschijnlijk ‘de bewening’ noemen. Ferrara. Monastero S. Antoinio in Polesine. Compianto su Cristo morto. Scuola Giottesca-Emiliana. Sec. XIV. De onderste helft van dit fresco is in zeer slechte staat.
Nog een voorbeeld van een beeld dat zeldzaam is in de Christelijke iconografie. Ik had het eerder nog niet gezien. Christus trapt de deur van het voorgeborchte in. Bij de hemelvaart van Christus wordt de erfzonde gewist. Alle overledenen, die er voor in aanmerking komen, kunnen nu de hemel binnenstappen. Hier staan vooraan om binnen te komen: Adam en Eva, en Johannes de Doper. Ferrara. Monastero S. Antoinio in Polesine. Gesu al limbo. Scuola Giottesca-Bolognese. Sec. XIV.
Hier zien we van links af Adam, dan Eva en helemaal rechts, in zijn typische kleding (kamelenhaar), Johannes.
Mijn Italiaans is ontoereikend en Google Translate helpt me maar ten dele. Ik vermoed: het inslapen van de maargd. Ferrara. Monastero S. Antoinio in Polesine. Dormitio Virginis. Scuola Giotesco-Riminese. Sec. XIV. Overigens lijkt deze afbeelding veel statischer, minder drie-dimentionaal en lijkt dus ouder dan sommige van de andere fresco’s.
Maria Hemelvaart. Ferrara. Monastero di S. Antoinio in Polesine. L’Assunzione di M. Vergine. Scuola Giottesco. Sec. XIV.
Het is duidelijk dat de kaarten door verschillende firma’s gemaakt zijn
en dat daarom de toelichting misschien ook wel verschilt.
Documentatie van de fresco’s hadden de zusters niet te koop.
Zelfs niet in het Italiaans.
Een aspect is hierboven niet aan de orde geweest: het kleurgebruik.
Vergelijk de kleuren die gebruikt zijn om de achtergrond te verven
maar eens met elkaar. Waarschijnlijk zegt dat ook het een
en ander over de makers.
Maar dat het een bijzonder bezoek was, kan uit de kaarten toch
wel duidelijk worden.
Deel 35 van mijn reisverslag van onze reis van Hyderabad naar Mumbai.
Ik was een beetje moe van het bezoek aan de grotten van Ajanta.
Had ook wel erg veel cultuur voor de kiezen gekregen dus besloot
ik na aankomst in het door de overheid gerunde hotelletje (MTDC)
in Ajanta wat te gaan lopen.
Ik kwam uit bij een klein dorp waar de markt in volle gang was.
Heerlijk ontspannend.
Aan het begin van het dorp stond zo’n traditioneel standbeeld van een of andere politicus (?).
Hoe maken ze die vormen toch in die hete olie?
Zo doen ze dat dus, een lap met daarin het beslag en met een gat op 1 plaats waar het deeg uitloopt.
Je zou het alleen al vanwege de kleur kopen.
Van veel dingen heb ik geen idee wat het is.
Ingang van de Ajanta serai (rustplaats voor kamelencaravaan).
Heel druk en er is weinig ruimte.
Deel 34 van mijn reisverslag van onze reis van Hyderabad naar Mumbai.
Ik kan me zo voorstellen dat lezers die regelmatig terugkeren
op de Argusvlinder, het idee hebben: alweer een blog over Ajanta.
Inderdaad, vandaag de laatste. Maar wat voor een.
De slapende Boeddha ligt niet te slapen.
het enorme beeld stelt de zojuist overleden Boeddha voor.
Hij ligt op een bed omringd door zijn vrienden en bekenden die
over hem rouwen en hemelse figuren.
Het is een van de vele tijke versieringen van cave 26.
Kijk maar eens mee:
Dit is de gevel van de Chaitya-Griha, dit is een speciaal type grot. De versiering is heel uitbundig.
Hier zie je een deel van die gevel.
Hoofd van een van de Boeddha-beelden in de gevel.
Dat de beelden niet altijd even natuurgetrouw zijn laat dit voorbeeld zien.
Hier is hij dan. Het enorme beeld van de overleden Boeddha. Als een prins die ligt te slapen. Er is een speciale naam voor deze voorstelling: Mahaparinitvana.
De gids die ik in Ajanta kocht zegt over dit beeld het volgende:
The usual cliche of figures of Buddha on the walls of the aisles is however, relieved by two scenes, one representing the mahaparinirvana of Buddha and the other, the Assault and Temptation of Mara.
The former, carved on the left wall near the side-door, contains a colossal figure of Buddha reclining on his right side on a couch between two sala trees; below are the figures of his disciples and followers mourning his decease, and above are celestial beings.
Zicht op het interieur van cave 26.
De stupa is heel uitgebreid gedecoreerd zoals hier te zien aan de zijkant.
Detail.
Dit is de tweede belangrijke beeldengroep in deze Chaitya-Griha: Assault and Temptation of Mara. Op het web heb ik maar een redelijke foto van deze beeldengroep kunnen vinden en die toont Mara niet eens. Die zit namelijk (onder andere) op een olifant, links boven de Boeddha.
De gids schrijft hierover:
The second scene also occurs on the same wall. Here Buddha is seated, with his right palm in the bhumisparsas mudra under the Bodhi tree at the centre; on the left is Mara on an elephant accompanied by his host of demon-forces attacking Buddha; on the right is the retreat of Mara; in the foreground are the daughters of Mara trying to tempt Buddha by dance and music; and in the bottom right corner is the figure of the dejected Mara.
Nogmaals het interieur.
De volgorde van de foto’s is een beetje verwarrend maar dat is veroorzaakt doordat ik slecht voorbereid was op deze grot die drie ingangen bleek te hebben en de drukte in deze zeer tot de verbeelding sprekende Chaitya-Griha. In de oude grotten is de stupa niet of nauwelijks gedecoreerd. Deze veel jongere grot laat de ontwikkeling in het Boeddhisme en en de kunst goed zien.
Een laatste blik op de site.
Ik kocht er twee gidsen. Een gids over Ellora en een over Ajanta. Ze werden keurig ingepakt. Thuis heb ik ze uitgepakt en dan zien ze er als volgt uit:
In de afdaling naar de uitgang had ik nog even tijd om een van de vele vogels die er leven te fotograferen.
Ajanta Caves
Ajanta Caves are famous for their murals which are the finest surviving examples of Indian Art, particularly painting. These caves were excavated in horse-shoe shaped bend of rock scarp nearly 76 mtr in height overlooking a narrow stream known as Waghora.
The location of this valley provided a calm and serene environment for the Buddhist monks who retreated at these secluded places during the rainy season. Each case was connected to the stream by a flight of steps, which are now almost obliterated, albeit traces of some could be noticed at some places. In all 30 caves were hewn out of the living rock in different periods according to the necessity.
Out of these, five (cave 9, 10, 19, 26 and 29) are Chaityagrihas and the rest are vihares. In date and style also these caves can be divided into two broad groups. Out of the 30 caves 6 caves belong to the earliest phase of Buddhism ie Hinayana. Caves 9 & 10 which are Chaityagrihas and 8, 12, 13 and 15A which are Viharas belong to this phase. These caves are datable to the pre-Christian era, the earliest among them being cave 10 dating from the second century BC where the object of worship is a stupa. These caves are imitation of contemporary wooden constructions even to the extent of fixing of wooden rafters and beams to the ceiling even though they are non-functional.
These early caves were painted but nothing substantial has survived. Caves No 9 and 10 clearly show some vestiges of painting. The headgear, ornaments of the images in these paintings resemble the bas-relief sculpture of Sanchi and Bharhut.
The addition of new caves could be noticed again during the period of Vakatakas, the contemporaries of the imperial Guptas. These were caused to be excavated by the royal family and also the feudatories owing allegiance to the Vakatakas. Varahadeva, the minister of Vakataka king Harishena (475-500 AD) dedicated Cave 16 to the Buddhist Sangha while cave 17 was the gift of a prince (who subjugated Asmaka) a feudatory of the same king. A flurry of activity at Ajanta was between mid 5th century AD to mid 6th century AD. Hieun Tsang, the famous Chinese traveller who visited India during the first half of the 7th century AD has left a vivid and graphic description of the flourishing Buddhist establishments here even though he did not visit the caves.
A solitary Tashtrakuta inscription in cave no 26 indicates its use during 8th – 9th centuries AD. The second phase departs from the earlier one with the introduction of new pattern in layout as well a the centrality Buddha image, both in sculpture as well as in paintings.
All these caves which were once painted but now the best examples of these exemplary paintings of Vakataka period could be noticed only in caves 1, 2, 16 and 17. The variation in style and execution in these paintings also are noticed, mainly due to different authors who followed contemporary style.
the main theme of the paintings is the depiction of various Jataka stories-different incidents associated with the life of Buddha, and the contemporary events and social life. The ceiling decoration invariably consists of decorative patterns, geometrical as well as floral. Apart from painted representations, sculptural panels also adorn the beauty of the caves.
Ajanta paintings are the best examples of Tempra technique, executed after elaborate preparation of rock surface. After chiselling rock surface, different layers of clay mixed ferruginous earth, sand, fibrous material of organic origin were applied very carefully. Then the surface was finally finished with a thin coat of lime wash.
Over this surface, outlines are drawn boldly, then the spaces are filled with requisite colours in different shades and tones to achieve the three dimensional effect of rounded and plastic volumes. The colours and shades utilised also vary from red and yellow ochre, terra verte, to lime, kaolin, gypsum, lamp black and lapis lazuli. The chief binding material used here was glue.
The group of caves is inscribed by the UNESCO as a World Heritage Monument in the year 1983.
Deel 33 van mijn reisverslag van onze reis van Hyderabad naar Mumbai.
Een bezoek aan Ajanta en al meerdere blogs over dit onderwerp.
Dit is de voorlaatste.
De laatste blog vind ik zelf spectaculair maar
iedere keer zie je weer nieuwe dingen.
Soms klein, soms groot.
Altijds weer verrassend. Geniet!
Zomaar een deur naar een grot. Maar wat zie je daar, linksonder op de dorpel?
Dit zie je daar op de dorpel. Humor.
Pilaren, nissen, grote beelden, klein beeldhouwwerk. Adembenemend.
Een geschilderd paneel in het plafond met bloemen en insekten.
Ons bezoek is inmiddels aanbeland in de tweede poot van de hoefijzervorm waaraan alle grotten liggen tegen de heuvels.
Cave No.21
This is a beautiful monastery excavated on a higher level, during the 6th century AD.
It consists of a pillared verandah, sanctum with an antechamber, and cells.
Twelve massive pillars support the roof of the hall where flora, fauna, celestial figures and worshippers are carved in great detail.
The door frames and window frames are also carved with beautiful designs and sculptures. The sanctum houses a seated Buddha in preaching posture, flanked by Bodhisattvas and flywhisk bearers and celestial figures. Traces of paintings depicting Buddha as preaching a congregation can be seen.
Nederlandse samenvatting:
Dit prachtige klooster is op een hoger punt in de heuvels uitgehakt
dan de andere grotten. Het is grot nummer 21.
Het bevat een veranda, een heilige-der-heilige met nog een aantal kamers.
Twaals masieve pilaren ondersteunen het dak van de hal waar beeldhouwwerk
kan worden gevonden van flora en fauna, geometrische vormen en beelden.
De deuren en ramen zijn prachtig uitgevoerd.
Het heilige-der-heilige bevat een zittende Buddha met bodhisattvas
en hemelse figuren.
Restanten van schilderingen tonen Buddha tijdens een preek aan
de monniken.
De prekende Buddha.
De zittende Buddha die in gebed is.
Een Bodhisattva.
Wat zou dit voor dier zijn?
De grote hal.
Voor een leek als ik niet zo interessant maar er zijn in Ajanta ook grotten
die niet af zijn. Zo is te zien dat de vloeren als laatst worden weggehakt.
Men werkte van het plafond naar beneden.
Deel 32 van mijn reisverslag van onze reis van Hyderabad naar Mumbai.
Het spoor van waar precies, van welke grot de foto’s zijn,
dat raakte ik op die 20ste decemberdag een beetje kwijt.
Maar dat kun je waarschijnlijk wel begrijpen als je de overdonderende schoonheid
van het beeldhouwwerk en de schilderingen ziet.
Een kapiteel van een van de pilaren in een van de grotkloosters of -gebedsruimtes.
Kijk eens hoe schitterend deze site ligt in het landschap!
De ingang van een Chaitya Griha. De typische vorm is hier goed te zien.
Een overzicht van het interieur.
Detail van de stupa (de bovenkant).
Onlangs was ik in Italie, in Emilia-Romagna om meer precies te zijn.
Grote steden in die regio (en er in de buurt) zijn bijvoorbeeld
Bologna, Parma, Rimini, Ravenna; Urbino en Padua.
Niet allemaal groot in inwoneraantal of oppervlakte,
soms groot in naam.
Een van de eerste dingen die ons opvielen waren de arcades.
In heel veel straten in het centrum is het voetpad overdekt.
Deze arcades bieden bescherming tegen zowel goed weer (hete zon)
als slecht weer (regen en wind).
We hebben alle toepassingen gebruikt.
In die arcades zitten vaak grote deuren naar bijvoorbeeld garages.
En op die deuren: sloten, klopppers, knoppen enz.
Dat leidde tot de volgende serie foto’s:
Lopend in/onder een arcade in Bologna.
Op sommige plaatsen zijn de arcades voorzien van prachtige schilderingen.
Gevouwen handen voor het gezicht of gewoon een klopper?
Argusvlinder 