Blogboekje is af!

Alles bij elkaar heeft het wat tijd gekost,
maar mijn Blogboekje is af.
Het is een boek in A4-formaat.
Een katern met 20 pgina’s.
‘Ingebonden’ met een lint.

Het boekje gaat over de fresco’s in de kloosterkerk;
Monastero Di S. Antonio in Polesine,
te Ferrara.

De fresco’s zijn gemaakt door volgelingen van Giotto.
Afgelopen zomer was ik zeer onder de indruk
van het werk van Giotto dat ik in Padua zag:
Cappella degli Scrovegni.

Daarom de blauwe kaft, de blauwe titel, de speciale
pagina met de uitgesneden letter G en al de postkaarten
die ik in het klooster gekocht heb.

 photo DSC_5925MetTitel.jpg

Omslag van het blogboek met de titel van hout.


 photo DSC_5926Lintsluiting.jpg

De centrale pagina met voorbeelden van de kaarten en de lintsluiting.


Op naar de volgende inbind-klus.

Blogboekje

Even het laatste nieuws over het blogboekje.
Gisteren heb ik de titel donker blauw geverfd (ultramatijnblauw
om precies te zijn).
Ik heb de letters met olieverf geschilderd.
Dat is misschien niet het slimste/beste.
Maar die olieverf heb ik, ik zocht een mooie donkerblauwe kleur
en olieverfschilderijen maak ik toch niet.

 photo DSC_5569LatenWeBeginnen.jpg

Ik heb de titel op drie latjes gelegd.
In alle drie zit een klein spijkertje.
Op deze manier blijven de latjes, ook tijdens het verven,
goed liggen. De letters liggen niet op de ondergrond
waardoor je ook de zij- en binnenkanten goed kunt verven.

 photo DSC_5570blauwEnGebroken.jpg

De letters zaten niet allemaal even stevig aan elkaar.
van begin af aan is de verbinding tussen de ‘B’ en ‘O’ zwak geweest.
Dat zal ik morgen weer aan elkaar lijmen.
Nadeel van olieverf is de lange droogtijd.
De letters drogen nu al zo’n 16 uur
maar ze voelen nog steeds niet droog.

 photo DSC_5571BlogboekjeResultaat.jpg

De letters zijn weer aan elkaar gelijmd.
Die lijm heeft niet zoveel tijd nodig om te drogen.
Uiteindelijk komen al de letters op de kaft van het blogboekje.
Dus dat zel stevig genoeg zijn.

Ik heb gekozen voor dit blauw, blauwe kaft, blauwe titel en
blauw lint om het boekej in te binden, omdat ik in Italie
in de Scrovegni kapel de blauwe hemel van Giotto heb mogen bewonderen.

De kapel wordt op de website ‘Statenvertaling online – bijbel en kunst’ als volgt beschreven:
(http://www.statenvertaling.net/kunst/arenakapel.html)

Enrico Scrovegni was de zoon van Reginaldo Scrovegni, een steenrijke bankier in Padua. Reginaldo was een woekeraar: hij verdiende zijn geld door gebruik te maken van de zwakte van anderen. De Kerk veroordeelde dat als een doodzonde; Reginaldo mocht daarom niet in gewijde grond worden begraven en zijn erfenis zou niet aan Enrico mogen toekomen. Enrico had echter goede connecties en wist toch de erfenis binnen te halen. Als tegenprestatie moest hij zich aansluiten bij een lekenorde, die van de Cavalieri Gaudenti, en de onrechtmatig verkregen gelden teruggeven.

Tevens vroeg hij aan de stad toestemming voor de bouw van een kapel voor gebruik door zijn familie. In 1300 kocht Enrico grond, en in 1304 kon de kapel worden gewijd, aan de maagd Maria. In de tussentijd was de doelgroep van de kapel uitgebreid tot de gehele Cavalieri Gaudenti, waardoor het project bijdroeg aan Scrovegni’s boetedoening.

De Cavalieri Gaudenti stonden onder toezicht van een monnikenorde, die in 1305 bij de bisschop protesteerde tegen de vorderende pracht en praal van de kapel. Die vonden ze veel te uitbundig, en bovendien wilde Scrovegni zonder toestemming naast de kapel een forse klokkentoren bouwen. Het protest van de monniken werd gehonoreerd: verdere bouwactiviteiten werden verboden. De Florentijnse meester Giotto mocht zijn decoratie van het interieur gelukkig voortzetten.

De kapel staat bekend om de verbeeldingskracht en de kleurenrijkdom van Giotto’s fresco’s. Sommigen zien het ensemble als een artistiek hoogtepunt van de figuratieve kunst, enkel overtroffen door de Sixtijnse kapel van Michelangelo. Bijzonder is ook dat de werken ondanks hun leeftijd van 700 jaar vrijwel ongeschonden zijn; de kapel bleef ook gespaard bij luchtbombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De Scrovegni-kapel staat in de wijk Arena, vernoemd naar een oud Romeinse amfitheater.
Interieur

Hoewel de kapel gewijd is aan Maria, komt zij er karig af. Fresco’s over haar leven sieren de bovenste ring van een van de zijwanden. Op gelijke hoogte op de andere zijwand scènes uit het leven van de heiligen Joachim en Anna. De meeste ruimte is er voor een serie over het leven van Jezus, die de tweede en derde ring beslaat. De eerste ring toont de zeven zonden en de zeven deugden. Op de wand boven de ingang is het Laatste oordeel geschilderd.

Emilia-Romagna: arcades in Bologna en omstreken

Onlangs was ik in Italie, in Emilia-Romagna om meer precies te zijn.
Grote steden in die regio (en er in de buurt) zijn bijvoorbeeld
Bologna, Parma, Rimini, Ravenna; Urbino en Padua.
Niet allemaal groot in inwoneraantal of oppervlakte,
soms groot in naam.
Een van de eerste dingen die ons opvielen waren de arcades.
In heel veel straten in het centrum is het voetpad overdekt.
Deze arcades bieden bescherming tegen zowel goed weer (hete zon)
als slecht weer (regen en wind).
We hebben alle toepassingen gebruikt.
In die arcades zitten vaak grote deuren naar bijvoorbeeld garages.
En op die deuren: sloten, klopppers, knoppen enz.
Dat leidde tot de volgende serie foto’s:

 photo DSC_4181BolognaArcade.jpg

Lopend in/onder een arcade in Bologna.


 photo DSC_4182BolognaDeurknop.jpg

 photo DSC_4184Composition.jpg

 photo DSC_4187BolognaArcade.jpg

 photo DSC_4188Bologna.jpg

 photo DSC_4189Composition.jpg

 photo DSC_4190BolognaArcade.jpg


 photo DSC_4203ArcadeCeilingDecoration01.jpg

Op sommige plaatsen zijn de arcades voorzien van prachtige schilderingen.

 photo DSC_4203ArcadeCeilingDecoration02.jpg


 photo DSC_4260D.jpg

 photo DSC_4269Bologna.jpg

 photo DSC_4290D.jpg

 photo DSC_4291D.jpg

 photo DSC_4295D.jpg

 photo DSC_4301D.jpg

 photo DSC_4302D.jpg

 photo DSC_4402BolognaArcade.jpg

 photo DSC_4676.jpg

 photo DSC_5015GevouwenHandenOfKlopper.jpg

Gevouwen handen voor het gezicht of gewoon een klopper?