Ajanta (3 samengevoegde foto’s gemaakt in december 2012) Dubbelklik voor volledige grootte.
Test: Ajanta panoramafoto
Categorie archief: India
Daulatabad tijdens India 2012 – 2013
De dag was erg druk.
eerst de rit naar Ellora.
Dan het bezichtigen van de grotten in warm weer.
Dan het bezoek aan het graf van Aurangzeb en nu
het bezoek van Daulatabed.
We hebben daar maar een heel klein deel van gezien.
Daulatabad is een enorm fort.
Het bestaat uit meerdere ringen met verdedigingsmuren,
poorten, poortgebouwen, versterkingen, slotgrachten,
loopgraven, koningklijke vertrekken (paleis), stallen,
moskeeen, doolhoven, in rotsen uitgehakte ravijnen.
Bedenk het, en het is er.
Vergelijkbaar met Golconda. Beide lijken in onze ogen
meer op een ommuurde stad dan een fort.
Wij waren moe en hebben dus maar een klein stukje gezien.
Bij het bezoeken van het fort ga je eerst heuvel op…..
De volgende foto’s zijn er gemaakt.
Daulatabad
Built by the Yadava King of Bhillama V in the 12th century AD this fort was previously known as Devgiri. After the conquest of Devgiri in 1296 AD by Allauddin Khilji, for many years it remained as a principle stronghold. In 1327 AD Sultan Mohammed-bin Tughlak moved his capital from Delhi to Devgiri and renamed it Daulatabad or ‘City of Fortune’.
The defence system that made Daulatabad virtually impregnable comprise of fortifications with double and even triple rows of massive walls. In addition, there are ingeniously built mazes with a complex arrangement of entryways and deep rock-cut moats and trenches which can be crossed only at one point, over a drawbridge. Defence mechanism of rock-cut sub-terranean passage is unbelievable.
Within the fort are the 70-metre high Chand Minar and the royal palaces. Of all palaces here, the Baradari was the favourite summer residence of the Moghal emperors.
Heel korte Nederlandse samenvatting:
Het fort is gebouwd door koning Bhillama V in de 12e eeuw na Christus.
De originele naam is Devgiri en na de verovering van het fort in 1327
door Sultan Mohammed-bin Tughlak kreeg het zijn huidige naam.
Daulatabad betekent ‘Stad van geluk’.
In het fort staat de 70 meter hoge minaret ‘Chand Minar’.
Dit geeft een beetje een beeld van de omvang van Daulatabad. Die top die onder de boom nog net te zien is maakt net als de muur op de voorgrond deel uit van het fort. Het is enorm.
De entree. Hier begint het allemaal.
Het fort hangt vol met machtige deuren.
Een detail.
Heel veel prachtige poorten, poortgebouwen enz.
Ik ben gek op deuren, hier een detail.
Machtige deur.
Maar altijd weer mooi versierd. Geen kans wordt onbenut gelaten.
Een trotse toren, geweldig uitgevoerd.
De uitkijkpost.
Een wel heel sierlijk raam.
Versiering van een poort in steen.
Er waren veel restauraties onderweg met prachtige resultaten.
Zomaar een gebouwtje in een muur,….
…met zomaar een paaltje op de stoep.
Verder dan dit poortcomplex met dubbele poorten zijn we niet gekomen.
Het lettertype in de titel van 19 december 2012 is van The Fontry en heet Droeming Normal.
Khuldabad tijdens India 2012 – 2013
De chauffeur wilde even uitrusten.
Wij wilde de kleine stad wel even doorlopen.
In India kun je ver gaan om mooie dingen te zien,
maar heel vaak liggen ze om de hoek, voor je neus of komen
ze gewoon voorbij.
De stad is Khuldabad.
Deel 27 van het reisverslag.
Er is blijkbaar een reparatie aan de telefonie nodig.
Khuldabad staat bekend om de vestingwerken: muren en poorten.
Alles bij elkaar ben ik maar door 1 straat gelopen.
Fantastische deuren, hoog, breed en oud. De deuren van Nagarkhana Gate.
De poort, Nagarkhana Gate, is een belangrijke ontmoetingsplaats voor de stad. Zeker zo in de tweede helft van de middag.
Nagarkhana Gate
the fortified wall around Khultabad was built by Sultan Mauzam Shah, son & successor of Aurangzeb during 1689 – 1710 AD. This gate was an auspicious entrance for the emperor & the nobility. On occasions like Eid (Suikerfeest) or the celebration of any victory. The entry of the king & nobility was marked by beating of drums (Nagaras) from the top of the gate. These drums are in good shape even today.
Nederlandse samenvatting:
De versterkte muur rond Khuldabad is gebouwd door Sultan Mauzam Shah.
Zoon en opvolger van Aurangzeb van 1689 tot 1710.
Deze poort was een veelbelovende ingang voor de keizer
en zijn gevolg tijdens gelegenheden zoals bijvoorbeeld het Suikerfeest
of de viering van een overwinning.
De binnenkomst van keizer en gevolg ging gepaard met tromgeroffel
vanaf de top van de poort.
Deze trommels zijn vandaag de dag nog in goede staat (al heb ik er geen gezien).
Nagarkhana Gate is ook een soort van taxi standplaats. We kregen nog aanbiedingen om vervoerd te worden.
De bovenste helft van Nagarkhana Gate.
In de buurt zat ook deze katoenhandelaar.
Detail van de katoen in de auto.
De weegschaal en gewichten.
In de verte drie oude gebouwtjes.
Incredible India.
Het lettertype in de titel van 19 december 2012 is van The Fontry en heet Droeming Normal.
India 2012 – 2013: deel 26 – Aurangzeb
Na het bezoek aan de World Heritage Site Ellora
stonder er nog twee bezoeken op de agenda die dag.
Eerlijk gezegd, alles bij elkaar te veel voor 1 dag.
Hier een korte serie foto’s van het graf van Aurangzeb.
Aurangzeb was een mogol keizer. Zijn vadser was Shah Jahan (de bouwer
van de Taj Mahal), Aurangzeb was de bouwer van Bibi Qa Maqbara.
Dit is de toegang tot het kleine complex met het graf van Aurangzeb. De naam van de plaats waar dit complex ligt is Khultabad of Khuldabad.
Het bord met de Engelse tekst aan de muur.
De meer recente informatie over de plaats.
Tomb of Aurangzeb
In Khultabad rests the last Mughal emperor Aurangzeb who enjoyed the longest period of 50 years on the throne. He died in Ahmednagar on 23rd March 1707 & according to his last wish was buried near the Roza of his Guru Sayyad Zainoddin Shiraizi (Rahe).
His grave had to be simple as per his wish but Lord Curzon, the contemporary Vice Roy of British India ordered it to be decorated in marble.
Nederlandse samenvatting:
De laatste grote mogol keizer Aurangzeb,
die de langste regeerperiode (50 jaar) kende,
stief in maart 1707 en in navolging van zijn laatste wens
wewrd hij in een eenvoudig graf, in de buurt van
het graf van de Sufi-heilige Sayyad Zainoddin Shiraizi begraven.
Lord Curzon, de toenmalige onderkoning van het Britse Rijk
besloot het graf met marmer te laten versieren.
De Nederlandstalige Wikipedia site:
Aurangzeb
Aurangzeb (3 november 1618, Dhod, Mālwa, India – 3 maart 1707), voluit Aboe Moezaffar Moḥī-oed-Dīn Mohammed Aurangzeb ʿĀlamgīr, ook bekend als Awrangzīb of ʿĀlamgīr I, was de heerser van het Mogolrijk van 1658 tot 1707. Hij breidde het rijk uit over de Deccan, zodat het zijn grootste omvang bereikte. Tegelijkertijd zette echter het verval van het centrale gezag in, omdat lokale beambten steeds meer hun eigen belangen nastreefden. Aurangzeb hield er in tegenstelling tot zijn voorgangers een conservatieve interpretatie van de islam op na en dit kwam tot uiting in zijn binnenlandse politiek. Niet-moslims werden belastingen opgelegd en het bouwen van nieuwe tempels werd hen verboden. De oelama (de bekendste islamitische geleerden), die onder Akbar haar politieke macht goeddeels verloren was, kreeg opnieuw een politieke rol.
Aurangzeb wordt ook tegenwoordig nog als een controversieel figuur in de Indiase geschiedenis gezien. Alhoewel hij bij veel niet-moslims ongeliefd was, werd hij geprezen door aanhangers van de islam, toe te schrijven aan zijn strikte aanhankelijkheid aan het islamitische beleid, zoals beschreven in de sharia. Ook zijn behandeling van niet-moslims strookte met de sharia.
Het eenvoudige graf van Aurangzeb op een kleine binnenplaats.
Langs een andere ingang, maar in hetzelfde complex, kom je uit bij het graf van de sufi-heilige.
Zijn naam is Zainuddin Sharaz (Zainuddin Shirazi)
De marmeren omheining van de graven.
Het graf van Zainuddin Shirazi.
Het lettertype in de titel van 19 december 2012 is van The Fontry en heet Droeming Normal.
India Wand
De vier foto’s die we hadden laten afdrukken op alluminium
pasten achteraf gezien niet goed in de gang.
Te groot.
De foto’s kwamen te veel op je af.
Nu hangen ze in de kamer.
Daar komen ze veel beter tot hun recht.
Alle vier de foto’s zijn gemaakt op onze laatste India-reis.
Pushkar stond daarin centraal.
De vier foto’s zijn:
Linksboven:
Winkeleigenaar en vrienden in Jhalarpatan.
Rechtsboven:
Man op de tribune in het stadion van Pushkar.
Linksonder:
Muzikant bij het Amber Fort in Jaipur.
Rechtsonder:
Kameelherders in de buurt van Jhalarpatan tijdens een grote markt.
India 2012 – 2013: Jain tempels van Ellora
Na een rustperiode zijn we naar een tweede deel
van de Ellora caves gegaan.
Dat betreft een groep Jain tempels.
Dit is deel 25 van mijn reisverslag.
Het laatste deel over Ellora.
De eerste foto is de toelichting die je bij deze tempels ziet.
De Engelse tekst is:
Cave 32
This is a double storeyed cave temple dedicated to the Digambar sect of Jainism, datable to 10th – 11th century AD. The temple locally known as Indra-sabha, because of the Matanga figure, mistakenly identified with Indra. The gateway leads to a open courtyard, having monolithic elephant and a huge monolithic pillar. The pillar with quadruple images on the top represents the glory of Jain religion on all four directions. The small hall having an entrance on all four sides houses quadruple image of Lord Mahavira. The façade wall also decorated with sculptures. The walls are full of Suparswanaths, Gomteshvara, Matang and Siddhaika sculptures.
The main temple is double floored. The ground floor contains a verandah flanked by chapels, a big hall, an antechamber and sanctum. The chapels in verandah house Lord Mahavira and the walls are decorated with the sculptures of Jain deities. The wall of the hall is decorated with a number of panels of Jain deities. The wall of the hall is decorated with a number of panels of Jain deities. Inside the small sanctum is seen the image of Lord Mahavira seated on a lion-throne, with fly whisk-dearers on both sides and umbrellas over his head.
The upper floor consists of a big verandah, pillared hall and a sanctum. The sidewalls of the varandah have huge and beautiful sculptures of Matanga (God of Wealth) and Ambica (Goddess of Prosperity). The whole upper floor termed as a sculptural-picture gallery. The walls are decorated with sculpture and the whole cave was also painted. The sanctum houses Lord Mahavira and Jain deities guard the door. The most notable figure of the upper floor is the varied and variegated (kleurrijk) designs of the pillars.
Nederlandse samenvatting/vertaling:
Grot 32 is een Jain tempel met twee verdiepingen en is gewijd aan
de Digambar stroming binnen het Jainisme.
De tempel wordt gedateerd in de 10de of 11de eeuw na Christus.
Lokaal staat de tempel bekend als Indra-sabha vanwege de Matanga figuur
die verkeerd geinterpreteerd wordt als Indra.
Via een poort kom je op een plein met een olifant
die uit 1 stuk steen is gehouwen en een grote pilaar.
De pilaar heeft vier afbeeldingen op de top
die de glorie van de Jain religie naar de vier windstreken moeten uitdragen.
De kleine hal heeft een ingang aan ieder van de vier kanten
met afbeeldingen van Lord Mahavira.
De muren zijn vol met beelden van Suparswanaths,
Gomteshvara, Matanga en Siddhaika.
In een kleine kapel in de hoofdtempel is een beeld te zien
van Lord Mahavira op een leeuw gezeten.
De eerste verdieping van de hoofdtempel is een beeldengalerij.
Sporen van de veelkleurige verf zijn nog te zien.
De tekst bevat nogal wat namen van goden die niet iedereen
meteen iets zullen zeggen. Bovendien is de schrijfwijze
soms anders dan zoals je die in westerse literatuur ziet.
Misschien helpt de volgende informatie (helaas in het Engels):
Wikipedia:
Mahavira
Also known as Vardhamana, was the twenty-fourth and last tirthankara of Jainism. He was born into a royal family in what is now Bihar, India. For 12 and a half years he practiced intense meditation and severe penance, after which he achieved enlightenment. He travelled all over India for the next 30 years to teach his philosophy.
Mahavira attained nirvana after his physical death at the age of 72. He was one of the most popular propagators of Jainism.
Suparswanath
Suparśvanātha was the seventh tīrthankara of the present age in Jainism. According to Jain beliefs, he became a liberated soul which has destroyed all of its karma. Suparśvanātha was born to King Pratistha and Queen Prithvi at Varanasi.
Tīrthankara
In Jainism, a Tīrthaṅkara is a human being who helps in achieving liberation and enlightenment. According to Jain scriptures, that which helps one to cross the great ocean of worldly life is a tīrtha “ford” and a person who fills that role is a tīrthaṅkara “ford-maker”. Tīrthaṅkaras achieve liberation and enlightenment by destroying their constraining (karmas) and becoming role models and leaders for those seeking spiritual guidance.
Gomateshvara
Bahubali also called Gomateshwara. According to Jainism, he was the second of the hundred sons of the first Tirthankara.
De tempel en de ‘glorie’-pilaar.
Bordje voor de olifant: Don’t climb over sculpture. Vertaald: niet op/over het beeld klimmen.
Vliegende, hemelse (?) figuren bij een ingang of beeld.
De andere kant van de doorgang of het beeld.
Een eekhoorntje, Mr. Squirrel.
Op basis van afbeeldingen die ik op internet zag zou dit best wel een Lord Mahavira kunnen zijn.
Soms zie op mijn foto’s een bepaald beeld, soms met een klein deel van de omgeving. Hier zie je een foto zoals ik die in Ellora maakte en waarvan ik vervolgens details op mijn blog toon.
De top van de tempel.
Let op de kop op de arm van deze figuur. Zo’n kop was eerder te zien op mijn blog.
Dit is heel typisch voor Jain kunst. Een paneel met veel voorstellingen.
Nog een muur met vele goden en figuren.
Detail 1.
Detail 2.
Voor een leek zoals ik, is Ellora bijna vergelijkbaar met wat het Louvre
of het Rijksmuseum zijn voor westerse kunst. Ajanta moest toen nog komen!
Een god op een olifant.
De versiering op zijn rechterarm in detail.
De olifant. Zie zijn staart links en de flappen aan zijn oren!
Detail van de hemel boven de god met vogels linksboven. Zijn het pauwen?
Plafond met verf- en kleurresten.
Detail van een rand van het plafond.
Tussen de kleur en de beschadigingen is een geschilderde figuur te ontdekken op eerder getoond plafond (zie schuin rechts onder het centrum van de foto).
De lotusbladeren en verfresten.
De pilaren zijn extra bijzonder in dit tempelcomplex.
Onder andere door de verfresten die een idee geven van hoe dit er origineel uit heeft gezien.
Een detail van de versieringen van de pilaar.
De manier waarop de bewerkt zijn, onder andere door helemaal uit te hollen, is spectaculair.
Details van het hoofddeksel.
Wandschilderingen zijn er, net als de plafondschilderingen maar een paar. Die er zijn, hebben de tijd niet goed doorstaan.
Gebeeldhouwde scenes op een gevel.
Heel uiteenlopende afbeeldingen, Details van de eerdere gevel.
Details.
Jain kunst is heel vaak erg druk. Wij zouden het barok noemen.
Dit is niet naar ieders smaak.
De vierzijdige top van de tempel die uitkijkt naar alle windrichtingen.
Naar alle windrichtingen. Top van de ‘glorie’-pilaar.
Met kleur.
Prachtig portretje.
God van de welvaart op een leeuw gezeten.
Godheid en figuren in close-up.
Weer een prachtige hemel met pauwen boven de god.
Ik ben inmiddels dol op olifanten.
Lotusplafond.
Nog een god op een olifant.
Nog een hemel.
De natuurlijke omgeving van de rotstempels van Ellora.
Het lettertype in de titel van 19 december 2012 is van The Fontry en heet Droeming Normal.
India 2012 – 2013: Boeddhistische kathedraal in Ellora
In deze log staat grot 10 centraal, de enige chaitya griha in Ellora.
Bij gebrek aan een goede westerse term wordt dit een Boeddhistische kathedraal
annex klooster genoemd. Ongelofelijk indrukwekkend.
Zeker als het de eerste keer is als je een dergelijke ruimte ziet.
Van buiten af, de eerste foto, vermoed je nog niets.
Maar dan.
Alle foto’s in deze blog zijn of van de hal achter deze gevel
of van deze gevel. De details zijn imponerend.
Engelse tekst:
Cave 10
The double storied Buddhist cathedral-cum-monastery the only chaitya griha at Ellora Cave is stylistically and palaeographically datable to 7th century AD. It is a beautiful creation of artists, who have copied the contemporary wooden constructions in cave architecture. The most remarkable feature is the Music Gallery (upper floor) and the beautiful carved façade. The facade is decorated with number of friezes of animals, couples and a beautifully carved window, which allows light to the cave. It consists of a large courtyard with a double storeyed apartments on both sides and a apsidal pillared hall on a raised platform.
The spacious hall apsidal on plan , has thirty pillars arranged in an elongated apse. The object of worship is a seated image of preaching Buddha flanked by two bodhisattvas and celestial couples all carved against the stupa, which serves as an ornamental background. The drum of the stupa is also decorated with panels of Buddha and Bodhisattvas. The ribbed vault gives an echo effect in the hall when a person standing at one end of the columns of the nave creates any sound.
The upper floor is approached by a flight pf steps cut in to the sidewall of verandah, it is possible that from this Music-Gallery, background music was provided to the monks, chanting mantras below. It may also have been used for seating important visitors during prayers.
Nederlandse vertaling/samenvatting:
Deze Boeddhistische kathedraal/klooster is de enige chaitya griha in Ellora.
Het gebouw heeft twee verdiepingen en is gedateerd
op basis van de stijl en op basis van gevonden handschriften
in de 7e eeuw na Christus.
De makers hebben de in die tijd gebruikelijke houten constructie gekopieerd
naar de grot.
De meest opmerkelijke eigenschappen zijn de muziekgalerij en de façade.
De façade is versierd met verschillende afbeeldingen van dieren,
stellen en een prachtig raam dat het licht toelaat in de grot.
De ruime hal, in de vorm van een apsis (een halfronde,
of veelhoekige, nisvormige ruimte) heeft 30 pilaren,
opgesteld in een verlengde apsis.
Het voorwerp van de aanbidding is een zittende Boeddha,
geflankeerd door Bodhisattvas en hemelse stelltjes voor een stupa.
De stupa vormt de decoratieve achtergrond.
Ook de stupa is versierd met afbeeldingen van Boeddha en Bodhisattvas
Wikipedia:
In het boeddhisme is een Bodhisattva een belangrijke boeddhistische heilige die het boeddhaschap niet heeft geaccepteerd. Hij/Zij accepteert het pas als alle levende wezens het westelijke paradijs hebben bereikt. Bodhisattva’s zijn in een hoge graad van verlichting. Bodhisattva betekent letterlijk “verlichting (bodhi) zijn (sattva)” in het Sanskriet.
De bovenste verdieping kan worden bereikt via een in de wand uitgehakte trap.
Het is mogelijk dat deze ruimte werd gebruikt om achtergrondmuziek te maken
als de monniken aan het bidden waren
of om er belangrijke bezoekers te laten plaatsnemen tijdens het bidden.
En dan ga je naar binnen en ben je even uit het veld geslagen.
De zittende Boeddha.
De versierde plafondrand.
In detail.
Detail van een van de pilaren.
Detail van de gevel, het deel boven een van de beelden.
Zie die mooie koppen.
Optocht met baldakijn. Zal wel niet het juiste woord zijn.
Prachtige oren.
Tijd om even bij te komen, twee duimen omhoog vanwege de ervaring (‘Thums up’ (vertaling: duimen omhoog) is een Indiaas limonademerk). Ellora is fantastisch!
Het lettertype in de titel van 19 december 2012 is van The Fontry en heet Droeming Normal.
India 2012 – 2013: Deel 23 Ellora
Woensdag 19 december 2012
Vanuit Aurangabad zijn we op bezoek in Ellora.
Al eerder heb ik daarvan foto’s getoond.
Vandaag staat grot 15 centraal.
De eerste reeks foto’s hebben nog betrekking op Cave 16, het
onderwerp van de vorige log.
De dakrand.
Steunpilaren met bloem en plantmotieven.
Steunpilaren met bloem en plantmotieven.
Groot rozet aan het plafond, een lotusbloem, met restanten van schilderingen.
Gezeten op een lotusblad.
Hele beeldengroepen.
Met een dier (leeuw?) op de voorgrond.
En een onder de voet gelopen tegenstander.
Overzicht van de verschillende beelden.
Cave 15
the cave temple locally known as “Dasavatara Cave” because of the various incarnations of Vishnu depicted here, belongs to circa 8th century AD. The whole temple is planned on a grand scale, executed on elevated platform and entered through a rock-cut gateway, which leads to a courtyard. At the middle of courtyard is a small raised square hall called Natya Mandapa (Hall of Dance), containing the famous inscription of Dantidurga, a Rashtrakut ruler (758 – 756 AD).
The main structure is double storied. The ground floor has massive square sectioned pillars with four cells, and is plain and devoid of any sculpture. The upper floor is dedicated to Lord Shiva. The sanctum door is very beautifully carved and is guarded by two huge doorkeepers. In the huge pillared hall is Nandi (vehicle of Siva) seated majestically. The sidewalls are divided into several compartments en sculptured panels have been brought in bold relief. The Nothern side sculptures on belong to Shaivite theme while those on the Southern side belong to Vaishnavism.
Wikipedia:
Shaivisme
Shaivisme is een stroming in het hindoeïsme waarin Shiva wordt vereerd als de hoogste vorm van God.
Het shaivisme is monotheïstisch en shaivisten geloven dat er maar één God is die gelijktijdig de gehele schepping doordringt (immanentie) en er bovenuit stijgt (transcendentie).
Vaishnavisme
Vaishnavisme is een monotheïstische godsdienst in het hindoeïsme waarin Vishnoe of een van zijn zogenaamde avatara’s worden vereerd als de hoogste God. De volgelingen worden vaishnavieten of vaishnava’s genoemd.
Relief (Ganesh).
Grote vertrekken met pilaren.
Versieringen in de deuropening.
Poortwachter.
Een tweede poortwachter. Uit de grote van de zittende man links is te zien hoe groot deze beelden zijn.
Detail van de poortwachter.
Wat een armen!
Nandi.
Gang/overdekt balkon met pilaren.
Pilaren en hun versieringen; een vaas en plantmotieven.
Gewoon prachtig.
Meerdere verdiepingen. Enorm groot.
Overal versieringen, steeds weer andere stijlen.
Twee torso’s.
Buddha in gezelschap.
Haast abstracte vormen.
In Adjanta was ook een kleine boekwinkel.
Daar zou ik een dag later onder andere de volgende kleine gids kopen.
World Heritage Site Ellora.
Het lettertype in de titel van 19 december 2012 is van The Fontry en heet Droeming Normal.
India 2012 – 2013: Deel 22
Woensdag 19 december 2012
Vandaag een super dag gehad!
We hadden drie dingen op de agenda:
1) Ellora
2) een dorp met het graf van Aurangazeb
3) Daulatabad fort.
Ellora is prachting.
Het zijn zo’n 35 grottempels en kloosters.
Uitgehouwen in de berg.
Fantastisch.
Maar je kunt hier makkelijk 2 dagen doorbrengen.
We hebben zo’n 6 of 7 van de tempels gezien.
Aurangazeb was een Moslim keizer in India.
Zijn graf is erg bescheiden maar het dorp is prachtig.
Het fort is enorm groot.
We zijn er in gelopen maar hebben het niet tot de top gehaald.
Dat was later op de dag in de warmte niet meer te doen.
L. zit nu op de ‘lawn’ (in de tuin).
Die wordt door niemand in het hotel
behalve door de werkmensen en ons gebruikt.
Ze gebruiken dit grasveld alleen bij groter feesten en partijen
maar het is er rustig en er is schaduw.
Ik ga daar zometeen ook weer terug naar toe.
Morgen vertrekken we naar Ajanta.
Ajanta en Ellora zijn samen een World Heritage Site.
Genoeg voor vandaag.
Moet nog een en ander op het internet uitzoeken
voor de komende dagen.
Groeten,
De tekst die hierboven staat is uit een e-mail die ik 19 december 2012
verstuurde naar het thuisfront.
Drie onderwerpen waarvan twee met veel foto’s.
Alles bij elkaar 120 stuks alleen al voor Ellora.
Dat is een beetje te veel voor 1 blog.
Dus ga ik dat in kleinere groepen indelen.
Laat me beginnen met een eerste serie van het prachtige Ellora.
Cave 16, Kailasha, ligt in de verte aan de voet van de heuvel.
Even wat dichterbij gehaald.
Apen wachten ons op.
Cave 16, Kailasha.
Cave 16
Direct vertalen naar het Nederlands zou ‘grot 16’ opleveren.
Maar dat doet tekort aan deze rotstempels.
In plaats van tempels te bouwen van steen,
groef men tempels uit in de heuvels.
Bij Ellora zijn er 34 kloosters en tempels uit de rotsen gehouwen.
Ze zijn te vinden over een traject van meer dan 2 kilometer.
Er zijn Boeddhistische, Hindoe en Jain tempels
Tekst van de toelichting bij Cave 16:
The Kailasha is a great monolithic rock cut temple isolated from the surrounding rock and excavated from top to bottom and scooped out all through from outside to inside. It is said that ten generations worked for it and took more than 200 years for its completion. The temple was planned and begun under the Rastrakuta king Dantidurga (735-757 AD) and the major work went on in the reign of Krishna I (757-773 AD).
The artistic activities of Kailasha were carried out in several phases and spread over many reigns of the Rastakuta rulers. This cave is locally known as Kailasha, the abode of Siva the patron deity of the temple. Kailasha is a temple complex, with all essential elements of temple, including main shrine, Nandi shrine, gateway, surrounding cloisters and subsidiary shrines. The temple is richly carved with niches, pilasters, windows and corniches. The whole temple is decorated with gigantic images of deities, amorous couples, friezes of epic scenes alongwith faunal, floral and geometrical designs.
After completion of the temple there is evidence of renewed plaster and painting in about 9th – 11th centuries AD.
Various sculptures carved here in the temple are not there by accident but by deliberate design. Every sculpture has a meaning and a purpose. The two elephants and free standing Pillars of Victory in courtyard reflect Rashtrakuta’s supremacy and power. The figures of Sankha-Nidhi, Padma-Nidhi and the panel of Gajalaxmi in courtyard symbolize their prosperity. While the figures of river goddess Ganga, Yamuna, Saraswati, symbolize the Purity, Devotion and Knowledge respectively.
The enormous animals supporting the superstructure of Kailasha show the great importance given for the animal world in the Hindu mythology. The whole temple complex is surrounded by a raised pillar corridor decorated with huge panels of mythological stories.
The main temple is called as Rang-Mahal (Painted Palace) because after its completion, the temple was plastered and painted. Rang-Mahal is rectangular on plan. The 7 meter high plinth is decorated with life size elephants and mythical animals and friezes illustrating two great epics. Ramayana and Mahabharatha. The main temple has a Vadya Mandapa, Nandi Mandapa, a pillared hall, an antechamber and a small sanctum surrounded by five subsidiary shrines (Panchayatana). The ceilings of the sanctum, antechamber and the hall have pendentive rosettes, goddess Anna-Purna and Dancing Siva respectively. The whole temple is also decorated with beautiful paintings.
Lankeshvara temple carved on Northern corridor is dedicated to Lord Shiva. The temple consists a pillared hall, an antechamber sanctum and Nandi shrine. On the parapet wall outside is a frieze of amorous coup[les carved in bass relief. The pillars and walls are decorated with a number of interesting panels. The sanctum houses a linga and the back wall is carved with the Maheshmurthi in low relief.
Nederlandse samenvatting:
Kailasha is een tempel en kloostercomplex
dat in zijn geheel uit de rotswand is gehouwen
en vervolgens uitgehold, daar waar nodig.
Er zouden 10 generaties, meer dan 200 jaar aan hebben gewerkt.
Het werk is begonnen onder koning Dantidurga en Krishna.
Alle elementen van een tempelcomplex zijn aanwezig:
een hoofdheiligdom, een heiligdom voor Nandi, een poort,
omringende kloosters en bijbehorende heiligdommen.
Er zijn veel pilaren, doorgangen, nissen, balkons en ramen.
Allemaal rijk versierd met beeldhouwwerk.
Het geheel is versierd met goden, verliefde stellen,
tableau’s met heldenverhalen, ontwerpen
met dierlijke, plantaardige en geometrische vormen.
De beelden staan er niet bij toeval,
ze hebben een betekenis en samenhang.
De olifanten en de Overwinningspilaren
staan voor de macht van het Rashtrakuta koningshuis.
De figuren van Sankha-Nidhi, Padma-Nidhi
en het panel van Gajalaxmi staan voor welvaart.
De goden Ganga, Yamuna en Saraswati, symboliseren respectivelijk
Puurheid, Toewijding en Kennis.
De Rang-Mahal (Beschilderde Paleis) is de hoofdtempel en
heeft een rechthoekige fundering,
de 7 meter hoge muren zijn versierd
met olifanten, mythische dieren en verhalen uit de
Ramayana en de Mahabharatha.
Deze tempel heeft een Vadya Mandapa (een vrijstaande hal met pilaren,
vadya duidt in de richting van muziek),
Nandi Mandapa, een hal met pilaren, een antichambre
en een kleiner heiligdom omringd met 5 andere heiligdommen
(een Panchayatana is een Hindoe tempel met 5 heiligdommen,
typisch gewijd aan Shiva, Vishnu, Devi, Surya en Ganesha).
De plafonds van het heiligdom, de antichambre en de hal
hebben respectievelijk een grote rozett, een afbeeldingen
van de godin Anna-Purna en de dansende Shiva.
De hele tempel is versierd met schilderingen.
De Lankeshvara temple in het noorden is gewijd aan
Lord Shiva.
Deze tempel omvat een hal met pilaren, een antichambre
en een Nandi heiligdom. De tempel heeft een linga
en de achterwand heft een Maheshmurthi (een afbeelding
van Shiva die op zich zelf als heilig wordt beschouwd) in laag reliëf.
Al de foto’s in onderstaande blog komen van Cave 16.
Ik ken te weinig van de Hindoe iconografie om de afbeeldingen
te kunnen duiden.
Fotograferen is er moeilijk op een zonnige dag,
met veel aschaduw, in grotten met soms lange
belichtingstijden en geen statief.
Maar zie de reeks als het verslag van een ontdekkingsreis
waarbij de reis net zo belangrijk is als het doel.
Mahabharatha.
Soms komt er direct zonlicht binnen in de grot en op de foto levert dat deze blauwe verkleuring op.
Het steigerend paard is klein afgebeeld voor de strijdwagen met een godheid of held. Een boogschutter.
Ik zie foto’s op het web van mensen die de omringende heuvels belopen en een blik van boven op de tempel kunnen werpen. Wij waren waarschijnlijk zo onder de indruk dat we snel meerdere grotten wilden zien. Dit is de top van de tempel gezien vanaf de begane grond.
Nog een beeld van het enorme complex.
Het lettertype in de titel van 19 december 2012 is van The Fontry en heet Droeming Normal.
India 2012 – 2013: Deel 21
Dinsdag 18 december 2012
Op de rustdag zijn we in de middag met een riksja
naar een museum geweest (Chatrapati Shivaji Maharaj Museum)
en op zoek gegaan naar de vele poorten
die er nog in Aurangabad moeten zijn.
Een hebben we gevonden: Delhi Gate.
Het Chatrapati Shivaji Maharaj Museum is een eerbetoon aan deze Indiase held. Een soort onafhankelijkheidsstrijder avant la lettre. Hij leefde van 1627/1630 – 1680.
Het museum is een eenvoudig maar mooi gebouw. De collectie is zonder achtergrond informatie niet bijzonder interessant.
In de verte ligt Delhi Gate.
Delhi gate vanaf de buitenkant (denk ik).
Delhi Darwaza (Gate) is the one of the strategic Gates of Aurangabad city which and is located on the Major State Highway no. 8 which connects to Aurangabad with Jalgaon.
Delhi Gate, built by Aurangzeb, is remarkable for not only in its size but also appears attractive among all the gates built in the Deccan, so far. The Gate, facing the direction of Delhi, is thus known as Delhi Gate. Through this gateway Aurangzeb marched towards Delhi in rebellion against his father Shahjahan. After marching through the gate he had encamped at Arsul (Harsul) in a Serai (present day Central Jail), where he halted for ten days. Then he started from Aurangabad on 5th February 1658 to challenge the throne. It was in March 1666, that the great Maratha warrior Shivaji, accompanied by Sambhaji and a body of one thousand selected troops, marched to Agra on Aurangzeb’s invitation through this gateway.
The gate is a two storeyed structure, the façade of which provides the main entrance into the city of Aurangabad. It has two octagonal bastions on both sides, and a pointed arch in between, for entry and exit respectively, which encompasses another smaller pointed arch with a wooden door. The interior of the arch contains two small rectangular opening on either side, which posed as guardrooms. Above the parapet wall of the arch is a battlement. On the two sides of the main arch are two turrets that rise up till the top of these battlements.
The bastions have rectangular gun points on the first story followed by an octagonal battlement and eight pillared Chhatri (ik vermoed dat dit ‘paraplu’ betkent) with a domical ceiling terminating in a finial on top. The Chhatri is adorned with cusped arches.
Delhi Gate is now a state protected monument under the Maharashtra Ancient Monuments and Archaeological Sites & Remains act, 1960.
Het Engels is op dit bord is gebrekkig maar de trekking wordt wel duidelijk:
De poort is gebouwd door Aurangzeb en het gebouw heeft heel wat historie.
zo vertrokken hier Aurangzeb en later Shivaji om oorlogen te voeren.
Het gebouw heeft zo zijn elegante momenten.
Details van de deur.
Vanuit de riksja.
Het grasveld bij het hotel. Wij gebruiken het om even rustig te zitten en te lezen.
Uitzicht over Aurangabad vanuit het hotel.
De attractie van het hotel was wel deze kleine bar. De achterwand verandere steeds van kleur.
Het lettertype in de titel van 18 december 2012 is van David Kerkhoff en heet Koshatnik Condensed Italic.
India 2012 – 2013: deel 20
Dinsdag 18 december 2012
R U S T D A G
We hebben ruim uitgeslapen.
Dan met een riksja naar de buurt van het station waar de Lonely Planet
de meeste adressen van vermeld. (Logisch want de LP is bedoeld
in de eerste plaats voor back packers.
Niet voor verwende toeristen met eigen auto en chauffeur).
Aurangabad maakt een indruk heel groot te zijn.
Vandaag krijgen we ook onze was terug. Dat is een avontuur op zich. Het is altijd maar weer afwachten wat en hoe je het terug krijgt. Hier mijn spijkerbroek.
De oude stad is, buiten de poorten, niet oud meer.
Er wonen veel traditionele moslims, dus veel vrouwen in zwart.
De stad is een uitvalsbasis voor Ellora en Ajanta.
Ajanta spreek je overigens uit als A-djanta.
In de oude stad koop ik een paar schoenen. Ik heb pech met de schoenen die ik bij me had.
De riksa chauffeur zet ons niet af bij het station maar bij
het MTDC (Government of India) Holiday Resort.
MTDC staat voor Maharashtra Tourism Development Corporation.
De tuin van het hotel is mooi, het hotel minder.
Maar daar waren we niet naar op zoek.
Vandaar zijn we gaan wandelen om uiteindelijk bij het station
uit te komen.
Dan lopen we tegen een riksje driver aan die toevallig wel goed Engels spreekt.
Er zijn in Maharastra veel minder mensen die goed Engels spreken.
Ook schoolkinderen niet.
Je zou dat in de grote steden juist wel verwachten.
Sokken en zakdoeken.
De Lonely Planet spreekt zeer lovend over het hotel ‘Lemon Tree’ (en
doet dat vandaag de dag nog steeds).
Als je de reviews leest dan trek ik daar de conclusie uit
dat er ook wel een restaurant heeft (werd niet genoemd in de LP).
Als er geen gaatje in de kleding zat, of geen lusje, dan maakte men het gaatje zelf wel even om de waslabel er aan te bevestigen. Zie de zakdoek hierboven.
Nou dat restaurant is er en het mag er zijn!
We hebben er uitstekend gegeten.
Het is er wel wat duurder dan in andere restaurants.
De inrichting zou niet mijn keuze zijn.
Het trekt wat op een soort fast food restaurant.
Maar het Indiaas eten is er prima.
Men heeft ook Continental dishes.
Het lettertype in de titel van 18 december 2012 is van David Kerkhoff en heet Koshatnik Condensed Italic.
Muziek verbeeld II
Een vervolg op de blog van gisteren over hetzelfde onderwerp.
Vasant Ragini, folio from a ragamala series (Garland of musical modes), early 17th century, Rajasthan, Amber.
De lente is hier verbeeld door een dansende adelijke persoon
die de rol speelt van Krishna die de komst van de lente verwelkomt.
Getuige de bloeiende planten op de voorgrond, de bloemen
op zijn hoofddeksel en de bloemen in de gouden vaas
die op zijn hand balanceerd.
Vasant (spring) is evoked here by the dancing nobleman
playing the role of Krishna in celebration
of the coming of spring, witnessed by the flowering plants
in the foreground, the flowers set in the nobleman’s headdress, and the golden vessel holding flowers
balanced on his raised hand.
Vilaval Ragini, folio from a ragamala series (Garland of musical modes), circa 1680, Rajasthan, Sirohi, ink and opaque watercolour on paper.
De Vilaval Raginidient in de ochtend te worden uitgevoerd.
Dat wordt hier verbeeld door de opkomende zon in een donkere lucht.
In poezie wordt deze compositie beschreven als een vrouw
die zich gereed maakt om haar minaar te ontmoeten.
Daarom kijkt ze hier in een spiegel terwijl ze haar oorbellen indoet.
Het gebouw is weergegeven zonder diepte.
The Vilaval ragaini is to be performed in the morning,
as suggested by the sun rising in a dark sky.
In poetry this raga is described as a lady preparing
to meet her lover, and here she is shown looking in a mirror
and fixing her earrings.
The pavilion is represented without depth
Muziek verbeeld I
De Metropolitan (The Metropolitan Museum of Art, New York)
heeft op dit moment een tentoonstelling met de naam:
‘Ragamala: Picturing Sound’
Een Raga is een Indiaas muziekstuk.
De tentoonstelling toont miniaturen die ‘muziek maken’ verbeelden.
Hier een paar van de 20 voorbeelden die je op internet kunt bewonderen.
A Musician Charms a Mrig (Antelope), circa. 1825. Folio from a ragamala series (Garland of Musical Modes), India (Rajasthan, Kota).
Op de voorgrond zit een vrouw voor een jachttoren.
Ze speelt sitar terwijl een antiloop, gefixeerd door de muziek,
voor haar staat.
Bovenop de toren maakt Krishna een gebaar naar
een luipaard die in de verte verdwijnt.
Het typische Rajastaanse rotslandschap met onvolgroeide bomen
in een veelvoorkomende achtergrond voor miniaturen
die voor het hof van Kota werden gemaakt.
In the foreground, a female musician sits before a hunting tower playing a sitar,
while an antelope stands transfixed before her by the music.
From the turret of the tower, Krishna gestures toward a leopard retreating over the horizon.
The scene is in a typical Rajasthan rocky landscape
filled with stunted trees,
a favored setting for Kota court paintings.
Panchama Ragini, Folio from a ragamala series (Garland of musical modes), circa 1640, Rajasthan, Bikaner, ink, opaque watercolour and gold on paper.
Deze schildering verbeeld de populaire Panchama ragini composities.
Deze gaan over vermaak, geluk en liefde.
Hier is afgebeeld dat een heerser twee muzikanten wil betalen.
Zijn minaar wordt in een ragamala tekst als volgt beschreven:
“zo’n verrukkelijke schoonheid……dat ze zelfs de harten
van vrouwen raakt…en is ondergedompeld in de kleur
en de vreugde van muziek”
Veel kunstenaars uit Bikaner (Rajasthan, noord India, Hindoe)
werden getraind in de Moghul werkplaatsen (Zuid India, Moslim)
voordat ze aan de verschillende hoven in Rajasthan werk zochten.
Dat is te zien aan deze voorstelling maar de toespeling
op een stemming die veroorzaakt is door muziek
is typisch voor de smaak van de Rajput hoven (Rajasthan).
This painting gives visual form to the popular
Panchama ragini musical composition,
which expresses entertainment, happiness, and love.
Here, the ruler reaches out to pay the two musicians.
His lover is described in a later ragamala text as
“[s]o ravishingly beautiful . . . that she even carries the hearts of women . . . [and] is immersed in the color and joy of melodies.”
Many Bikaner artists of this period trained atMughal workshops
before seeking employment at the Rajput courts,
as witnessed in the figure types depicted here; however,
the allusion to a mood engendered by music
reflects the taste of the Rajput courts.
Gezien: Faith Connections, Pan Nalin
Voor India diehards is dit een must.
Ook voor iedereen die zich verwonderd en verbaasd over de drijfveren
van mensen.
Vanuit het perspectief van een aantal heel verschillende personen
toont Pan Nalin hoe de Kumbh Mela beleefd wordt.
De Kumbh Mela?
Wikipedia:
Het Kumbh Mela-festival (Kruikenfeest) is het grootste religieuze feest in het hindoeïsme.
Het is de bekroning van een serie van festivals (toevoeging van de Argusvlinder)
Tijdens het feest trekken Hindoes naar eenvan de heilige rivieren
waarin zij vervolgens baden om hun zonden af te wassen.
Deze gebeurtenis vindt om de (gemiddeld) 3 jaar plaats.
Het feest gaat afwisselend door op 4 plaatsen:in de Ganges bij Allahabad
en bij Haridwar,
in de Shipra bij de heilige stad Ujjain
en in de Godavari bij Nashik.
De hele cyclus duurt dus 12 jaar,
en elk van die 4 steden ontvangtom de 12 jaar de Kumbh Mela.
Nu die periode van drie jaar moeten we niet al te exact
interpreteren als ik het volgende overzicht van Kumbh Mela’s zie:
1980: Nasik
1980: Ujjain
1986: Haridwar
1989: Allahabad
1992: Nasik
1992: Ujjain
1998: Haridwar
2001: Allahabad
2003: Nasik
2004: Ujjain
2010: Haridwar
Een paar aantallen uit de film:
= tussen de 80 – 100 miljoen mensen bezoeken de Kumbh Mela;
= de Kumbh Mela duurt 55 dagen;
= het festival terrein is 55 vierkante kilometer groot;
= halverwege de Kumbh Mela in 2013 (Allehabad) waren er bij
de organisatie voor vermiste personen 135.000 mensen opgegeven
als vermist;
= er zijn parkeerplaatsen georganiseerd die 50.000 auto’s stallen
per parkeerplaats. In totaal stonder er op een bepaald moment in de film
ongeveer 2.500.000 auto’s geparkeerd;
= er was een gaarkeuken te zien waar 10.000 mensen, 2 maal per dag
een maaltijd krijgen. Mensen krijgen daar ook geld uitgedeeld.
Waarschijnlijk zijn er meerdere van dergelijke locaties op de Kumbh Mela.
Dit is een gewoonte die je ook op andere festivals ziet;
= een keer in de 144 jaar start een nieuwe reeks van 12 edities.
Deze Maha Kumbh Mela was voor het laatst in 2013;
= in Allehabad wordt het festival gehouden op een plaats
waar drie rivieren samenkomen: de Ganges, de Yamuna en
de mythische rivier Saraswati;
= in 2001 brak het festival het record voor
de grootste menselijke bijeenkomst ooit
toen op een van de belangrijkste dagen meer dan
40 miljoen mensen bijeen waren (van Trouw.nl)
Trouw.nl:
Het festival, letterlijk vertaald ‘Kruikenfeest’, ontleent zijn naam aan een mythologisch verhaal over de strijd tussen goden en demonen om een kruik gevuld met drank die onsterfelijk zou maken.
Om deze ‘kumbh’ werd twaalf dagen en nachten – gelijk aan twaalf mensenjaren – gevochten. Tijdens het gevecht kwamen enkele druppels van de nectar op de steden Allahabad, Haridwar, Ujjain en Nashik terecht, waar het festival sindsdien afwisselend wordt gehouden.
Om alles in goede banen te leiden, zijn in 2013 in Allehabad, door het stadsbestuur veertien tijdelijke ziekenhuizen opgericht, waar in totaal 243 dokters paraat staan. Tienduizenden extra politieagenten en veiligheidsbeambten zijn op de been.
De film verveelt geen seconde.
Is vol prachtige beelden en heel spannende verhalen van mensen.
Haast onvoorstelbaar.
Maar in een raamvertelling ook prachtig gefilmd.
Aurangabad: Bibi-Ka-Maqbara
Uit de verte is nog moeilijk te bepalen wat je nu eigenlijk kunt verwachten.
India 2012 – 2013: deel 19.
Na een rit van 2,5 uur (van het station naar Aurangabad)
met de auto over slechte wegen, zijn we in Aurangabad.
We gaan eerst naar Bibi-Qa-Maqbara.
Volgens de Lonely Planet de ‘poor man’s Taj’ (armelui’s Taj Mahal).
Naar mijn gevoel doet dat afbreuk aan het enorme en prachtige grafmonument
met moskeeen en tuinen.
dat niet alle muren van marmer zijn doet niets af van de fantastische architectuur.
Wat ontbreken zijn de in steen/marmer uitgevoerde bloemmotieven.
Maar die zijn in Agra ook in slechte staat
(tenminste toen ik ze eens gezien heb daar).
Het Indiaase toerisme neemt enorm toe en met of zonder (verbods)borden,
iedereen moet op de monumenten klimmen en er met zijn handen
aan zitten.
Op deze dag doen zich drie ‘ongelukjes’ voor:
= de chauffeur krijgt een bekeuring;
= de auto heeft een platte band;
= ik verzwik mijn enkel een beetje.
Dit is de beschrijving van deze imitatie van de Taj Mahal in het Engels. De volledige tekst staat hieronder.
Bibi-Ka-Maqbara
The beautiful mausoleum of Aurangazeb’s wife, is believed to have been constructed by Prince Azam Shah in memory of his mother Rabia-ul Durrani Alias Dilras Banu Begum between circa 1651 and 1661 AD. An inscription on the main entrance door mentions that this mausoleum was designed and erected by Ata-Ulla, an architect and Hanspat Rai, an engineer. As the mausoleum architecturally resembles the Taj-Mahal in Agra (1631-1653) it is known as “Taj of Deccan”.
The mausoleum stands within an enclosed area measuring 458 x 275 meters approximately. The main entrance is on the southern side of the outer wall, and the centre of the three remaining walls are open pavilions, which were used as Mosque, Diwan-e-Am, and Diwan-e-Khas. These buildings contain beautiful paintings of Mughal and Nizam periods.
The mausoleum is built at the centre of a high platform, with four minarets at its corners. The lower body and the dome of the buildings are made up of pure marble, decorated with beautiful carvings, where as the middle portion is of basaltic trap, covered with fine plaster, rendered with marble finish and adorned with stucco work. The grave is simple, devoid of any ornamentation, surrounded with marble screens of exquisite design.
The Mughal garden, Living Water Management System, Pavements which are ornamented with little kiosks, finely worked brass doors, Stucco floral motifs on the shell lime plaster, rank Maqbara among the best of the “Beautiful Mughal buildings of Deccan”.
Het poortgebouw staat in de steigers.
Toch vind ik ze mooi. Decoraties in het poortgebouw.
Marmeren (?) bloemversiering.
Bibi-Qa-Maqbara.
Ik krijg er geen genoeg van: Bibi-Qa-Maqbara.
Met de nieuwe chauffeur Abrar zijn we net onze eerste stadsrit aan het maken
of hij wordt aangehouden door de politie voor rijden door rood licht.
Beetje erg dom van hem.
Bij de stoplichten staat steeds aangegeven hoe lang het licht nog
op een bepaalde kleur staat.
Bovendien stonden bij dit kruispunteen aantal agenten toezicht te houden.
Allemaal niet slim.
Ik heb een voorliefde voor deuren.
Zeker als ze buitenmodel of bijzonder versierd zijn.
Daarom de volgende reeks opnames.
Terwijl we bij Bibi-Qa-Maqbara aankomen
en de chauffeur een kaartje koopt voor de parkeerplaats,
wijst de ticketverkoper er op
dat de auto een lekke band heeft.
Echt lek, plat.
Het feitelijke grafmonument in Bibi-Qa-Maqbara.
Rozet in het plafond.
In Bibi-Qa-Maqbara.
Voorbeeld van het stucwerk tegen de muren.
Alle ruimte voor de vloer.
Veel toeristen van uit heel India.
Marmeren scherm rond het grafmonument.
Knop van het bovenste scherm.
Laten we nog even buiten gaan kijken naar de rest van dit schitterende complex.
Omliggende tuin vanaf het verhoogde plateau van het grafmonument Bibi-Qa-Maqbara.
Elegant.
Verhoogd tuinelement, fontein.
Bij Bibi-Qa-Maqbara stap ik wat ongelukkig
en zet mijn rechtervoet verkeerd weg.
Ik denk dat het morgen wel weer over zal zijn.
Voorbeeld van een van de paviljoens in de omheining.
Sierbestrating.
Fragment van een prachtig plafond.
Een van de paviljoens is een moskee. De volledige tekst van het bord staat hieronder in Engels.
Mosque
The mosque is built on a raised platform and is located at the centre of the western enclosure wall. It is connected to the other parts of the complex through an intricately laid pathway with a series of fountains. The mosque with a tank (wazu) located in the front is contemporaneous with the main tomb complex.
A large number of lable inscriptions are founds in stucco on the medallions and the qibla arch, which mentions the 99 different names of the Prophet and also Kalima. The western wall housing the qibla is profusely decorated with geometrical designs and verses from the Holy Quran.
The whole mosque is decorated with beautiful paintings on the ceiling, pillars, walls and niches in bright colours. The side wall with perforated arches has a narrow staircase, leading to the terrace. The interior contains rows of pillars with corresponding pilasters, and the floor is paved with arched rectangles executed in marble, red and black basalt called janamaz which can accommodate 167 people at a time to offer prayers.
De ‘qibla arch’ is de boog die aangeeft waar Mekka ligt.
Het geeft voor de gelovige dus de richting aan waarin met bidt.
‘Janamaz’ is de Islamitische gebedsmat, vaak wordt in een vloer
al aangegeven waar iemand plaats kan nemen om te bidden.
Het is van een schoonheid, niet onder woorden te brengen.
Dit is de kant van de Bibi-Qa-Maqbara waar gelijk naast het grafmonument een moskee aanwezig is. Je kijkt hier tussen de minaretten tegen de achtermuur van de moskee.
De sierbestrating van dichtbij. Okay, een beetje versleten maar nog steeds mooi.
Foto’s van de deur/poort van het poortgebouw.
Salamanders (?) op de deur.
Het was heet, we waren moe van de reis en onder de indruk van dit monument. Drinken was op zijn plaats. Orage Juice? (Indian English)
In de e-mail aan het thuisfront heb ik het zo samengevat.
Het lettertype in de titel van 17 december 2012 is van PM Hashim en heet Indus Pro Bold.
India 2012 – 2013: deel 18
Maandag 17 december 2012
De treinreis begon ongeveer 5 minuten later dan gepland.
Zondag 16 december, in de middag.
Toen we op het perron aankwamen reed de trein bijna
gelijktijdig met ons het station binnen.
We begonnen als enige passagiers in de coupe
maar uiteindelijk was hij helemaal vol.
Rond 19:30 – 20:00 uur schoven twee gepensioneerde
stellen aan.
Van 1 van de stellen was de man voor zijn werk in Nederland geweest.
In Den Haag, Rotterdam en Eindhoven.
De vrouw was gynaecoloog.
Ze waren met vieren naar een bruiloft geweest.
Ze deelden direct hun fruit (kleine, geel/rode vruchten
waarvan ze de Engelse naam niet kenden. Frisse smaak.
Beetje naar appel).
Maar ook de bananen die ze bij zich hadden.
De Indiase meneer wist precies uit te leggen dat
de bananen in Nederland uit Midden- en Zuid Amerika komen.
Dat die veel groter zijn dan de bananen in India.
Van Chiquita.
Niet helemaal scherp, maar wel sfeervol.
Rond 21:00 uur werd door ons allen de coupe omgebouwd
tot slaapruimte.
Om 23:00 uur kwamen we aan in Pune (Poona, 8e stad van India).
In deze grote plaats stopt de trein tussen een kwartier en een half uur.
Iedereen lag half te slapen toen een overijverige
lichten ging aandoen, als een bezetene bagage in alle ruimtes
te duwen en mensen wilde bij L. op het bed gaan zitten.
Kortom de rust was gedurende een half uur verdwenen
Daarna ging iedereen weer door met slapen.
Kussen, sloop, laken en deken.
Zo’n 20 minuten te laat kwamen we in Manmad.
we werden gewaarschuwd door de conducteur
en de ‘treinhost’ (medewerker op de trein die passagiers helpt)
had al iemand gezien met een bord met onze naam op het perron.
Er zitten niet veel niet-Indiers op de trein (Ik denk maar 2).
De gekleurde ramen (tegen de zon) maakt buiten kijken moeilijk.
Het perron ligt vol met mensen.
Mensen die met elkaar bij een lampje praten,
mensen die slapen, al dan niet in een groep,
al dan niet onder een doek of deken (het is fris en vroeg
en inmiddels 17 december).
Ook bij de kantoren, de overdekte hal met de ticket offices,
ligt het helemaal vol, krioelt het van mensen die gaan en komen,
met of zonder bagage: India.
Doel van de treinreis is uiteindelijk Aurangabad.
India 2012 – 2013: deel 17
De nachttrein.
Maar omdat we er geen genoeg van kunnen krijgen
nog 1 keer naar de Old Palace, of beter gezegd,
naar alle stalletjes rond de tempel in het centrum van Kolhapur.
Het standbeeld van Tara Rani.
De driver parkeert de auto op de parkeerplaats voor de pelgrims.
Iets wat we eerder niet zagen
zijn wielklemmen en het verwijderen van verkeerd gestalde brommers
rond het paleis en de tempel.
Rond de tempel is veel bewaking en zoals vaker in India
zijn er stukken ‘voetgangersdomein’.
Standbeeld voor de worstelaar bij The Old Palace.
Bij de offerandes die je kunt kopen in de stalletjes rond de tempel
stond ook een kokosnoot, volledig versierd.
Je kunt die naar eigen inzicht voorzien van een gezicht en
allerlei andere versiersels, bijvoorbeeld een kroontje.
Een gezichtje heb ik gekocht.
Compleet met een potje ‘lijm’ waarmee ik het gezichtje
meerdere keren op een ondergrond kan plakken.
De verkiezingen zijn in aantocht. Dus heel veel borden, meer dan anders.
Overal kun je bloemen kopen. Hier Afrikaantjes (Tagetes). Zowel geel als oranje. Allemaal om in de tempel te gebruiken. Het is warm.
Omdat het zo warm is heeft dit beeld een eigen paraplu.
Nog even gegeten in een hotel en we gaan zodadelijk naar het station.
We hebben het stationsgebouw al gezien.
Het is in een traditioneel Engelse stijl gebouw station,
zoals je dat bijvoorbeeld ook in Chennai ziet.
India 2012 – 2013: Salar Jung Museum
Dit museum bevindt zich in Hyderabad. Niet in Kolhapur.
Maar in kolhapur had ik wat tijd om een souvenier dat ik in
Hyderabad had gekocht alvast op de foto te zetten.
Dit enorme, prachtige museum, zowel gebouw als collectie,
is zeer de moeite waard.
Een klein deel van de collectie betreffen de miniaturen.
De documentatie van de collectie is beperkt.
En dan zeg ik het beleefd.
Ik kocht een serie afdrukken van de miniaturen en een toelichting.
Een voorbeeld van de tekst.
Een voorbeeld van een miniatuur.
Schilderwerk uit Mumbai
Toen we vorig jaar in Mumbai waren
was er in de meseumwijk een kunstmarkt.
Indiase kunstenaars verkochten er hun werk.
We hebben van een van de schilders wat werk gefotografeerd.
Deze foto’s heb ik niet gemaakt.
India 2012 – 2013: deel 16
Vrijdag 15 december
Parkeerplaats voor tweewielers.
We laten ons naar het ‘Old Palace’ rijden.
Aan het oude paleis is op zich niet zo veel te zien
maar het ligt naast de Mahal Laksmi-tempel.
Old Palace, Kolhapur, sporen uit een ver en groots verleden.
Waterspuwer.
Kolhapur, Mahal Laksmi-tempel.
In de straten daarom heen, overal marktkramen
met kant-en-klare offerpakketten
in verschillende prijsklassen voor de pelgrims.
Het is er druk.
Al is dat op zichzelf een opmerking
zonder veel waarde in India (het is er bijna altijd, overal, druk).
Tempelingang.
Vooral deze pilaren roepen vragen bij me op. Die heb ik in India niet eerder gezien.
We hebben vooral veel gewandeld.
We hebben de tempel bezocht maar mochten er als toerist
geen foto’s maken.
Er is in de jaren veel veranderd of misschien
hebben we te maken met lokale verschillen.
In eerdere jaren was naast het dragen van schoenen
ook het dragen van bijvoorbeeld een leren riem een probleem.
Nu nergens.
Nergens mag je eigenlijk nog met een rugzak naar binnen.
Dat is voor een westerse toerist knap lastig.
Er zijn natuurlijk altijd mensen die op je tas willen passen
maar hoe betrouwbaar zijn die?
Offersierraden? Of voor de huistempel? Of gewoon voor jezelf?
Prachtige bloemen om als offer te gebruiken.
De offerandes staan klaar in alle maten en soorten.
Ook hier vrouwen in burqa maar veel minder
dan in Hyderabad.
De politie was er actief met het verwijderen van bromfietsen /scooters die verkeerd geparkeerd stonden.
Overal is de voormalige koninklijke familie te zien.
Het stadhuis van Kolhapur. Ik neem aan het voormalige stadhuis. Maar ambtelijke activiteiten vinden er nog steeds plaats. Als wij er zijn is het gebouw dicht vanwege de middagpauze.
De vijver met reiger (?).
Dan plotseling een stukje koloniale geschiedenis die wat serieuzer is dan de bouwstijl van het stadhuis.
From this town 409 men went to the Great War 1914 – 1919. Of these some gave up their lives. Vanuit deze stad gingen 409 mannen naar de slagvelden van de Grote Oorlog (WOI). 1914 – 1919. Van hen verloren sommige hun leven.
In de middag kwamen we uitgelopen bij een park met een gebouw erin.
Het is het stadhuis (Townhall).
Een wat klein gebouw uit de Engelse tijd, voor een stad
met ruim 500.000 inwoners.
De toppen van de bomen waar we onder zaten in het park.
De toppen van de bomen in het park hangen vol
met grote vleermuizen die continue krijsen.
Vleerhonden of Vliegende honden.
Het was buiten het krijsen van de dieren, heerlijk zitten daar onder die bomen. Het duurde dan ook even voor we doorhadden wat de veroorzakers waren van het geluid.
Kolhapur centrum.
