Sultans of Deccan India / De Sultans van de Deccan in India

The Metropolitan Museum Of Art in New York
heeft een grote tentoonstelling op dit moment over India.
Meer precies over de Deccan.

Wikipedia:
De naam “Dekan” of “Deccan” komt van het Sanskriet woord “dakshina”, wat “het zuiden” betekent.

Het Hoogland van Dekan of Deccan is grofweg het midden en zuiden
van India. Lange tijd hebben de lokale sultans daar de macht gehad.
Hun kunst en cultuur werd beinvloed door Perzie en in de
tentoonstelling in New York wordt daar uitgebreid aandacht aan besteed.
Als je in de gelegenheid bent: GAAN!.

Onlangs kocht ik In de US de prachtige catalogus van de
tentoonstelling. Een indrukwekkend boek.

 photo DSC_7312SultansOfDeccanIndia1500-1700OpulenceAndFantasy.jpg

Sultans of Deccan India, 1500 – 1700: Opulence and fantasy. Vaste gasten van mijn weblog staan niet verbaasd over de keuze van dit boek. De laatste twee vakanties in India waren in dit gebied.


 photo DSC_7313SultansOfDeccanIndia.jpg

 photo DSC_7314GolGumbaz.jpg

Zo is hier de Gol Gumbaz te zien.

 photo DSC_0166GolGumbaz.jpg

Dit is mijn foto uit 2012 van dit grafmonument.


 photo DSC_7316 01.jpg

Een van de deuren van de Bibi-Ka-Maqbara in Aurangabad.

 photo DSC_7316 02.jpg

Detail.

 photo DSC_0405BibiKaMaqbara.jpg

En dit is mijn foto uit 2012 van misschien wel dezelfde deur.


Naar aanleiding van deze tentoonstelling
las ik vorige week een blog over gemarmerd papier en het gebruik
ervan in de Indiase miniaturen.
De voorbeelden die werden gegeven had ik nog nooit gezien.

Eerst de tekst:

http://www.metmuseum.org/about-the-museum/museum-departments/curatorial-departments/islamic-art/ruminations/2015/marbled-paper

Marbleized paper, known as ebru, which translates to “the art of clouds” (“cloud” is ebr in Turkish and abri in Persian), has a long tradition in Turkey and came to be much favored for calligraphic work. The marbling used for the outer borders throughout this album is stunning in its variety of shapes and magnificent display of both organic and inorganic colors and bold rhythms. The patterns are the result of color floated on the marble bath (a viscous solution of carrageenan moss/algae) and then carefully transferred to the surface of the paper. Delicious and intense pink, orange, yellow, blue, and orange hues swirl and flow into and around each other to create blossoming flowers, traditional combed peacocks and getgels (a series of combed parallel lines bisected by another series of combed parallel lines that run in the opposite direction), and sprinkled and speckled stone.

What is it about marbling that has such a universal appeal? Perhaps part of its mystique is related to the indispensable and elemental role that water plays in the process of its formation, and the rhythmic beauty of the fluid dynamics in which the artist both participates and yields to in its random outcome.

Ebru masters enjoyed celebrated stature within the hierarchical framework of artists and craftsmen. For many centuries, artists in Persia, particularly those involved in the production of books, had enjoyed official patronage. This tradition also became established in Turkey and India, where artists and craftspeople set themselves up under the authority of sultans who provided a brilliant court and active encouragement; calligraphers, illuminators, painters, bookbinders, and gilders all contributed to the decoration of books. In the fifteenth and sixteenth centuries, the cities of Herat (Afghanistan) and Shiraz (Persia) exported manuscripts to Turkey and even India, where their painted albums enjoyed great popularity in the seventeenth century.

Whether simple or sophisticated, marbled paper—named as such because of its imitation of the vein sequence found in colored marble—has always been the product of great imagination and skill on the part of the marbler. Marbled papers find their way into many facets of the book arts—from the paper onto which graceful calligraphy will be penned and incorporated into a decorative border or inlay, to endpapers, end leaves, and paste-downs in bound manuscripts.

Handmade marbled papers are made one sheet at a time in the following manner: a bath of gum (usually tragacanth) or algae (carrageenan moss) is prepared, the colors for the pattern are sprinkled and dropped upon this mucilaginous dense surface, and patterns are made by combing or some other means of regularizing the design. The paper is then let down carefully into the marbling bath and the design is transferred.

In the Deccan, a particularly original form of marbling developed: pictures composed of mixed media that incorporated marbling and ink drawing, highly skilled, technical masterpieces utilizing positive and negative stencil methods that left the viewer amazed by their precision and inventiveness. A very rare technique with few examples known to exist today, these artistic curiosities continue to fascinate and bedazzle viewers. Take advantage of the rare opportunity to feast your eyes on a number of marbled images in the gorgeous exhibition

En een aantal voorbeelden van de tentoonstelling met gemarmerd papier
toon ik hier. Ik heb dergelijke werken nog nooit in het echt gezien.

 photo AsceticRidingANagIllustratedAlbumLeafMid-17thCenturyIndiaDeccanBijapur.jpg

Ascetic riding a nag. Illustrated album leaf. Mid 17th century. India, Deccan, Bijapur. Het gemarmerd papier als achtergrond.


 photo DervishSeatedInContemplationFolioOfIllustratedManuscriptMid-17thCenturyIndiaBijapur.jpg

Dervish seated in contemplation. Folio of illustrated manuscript. Mid 17th century. India, Bijapur. Het gemarmerd papier als kleding.


 photo ElephantTramplingAHorseIllustratedAlbumleafMid17thCenturyIndiaDeccanBijapur.jpg

Elephant trampling a horse. Illustrated album leaf. Mid 17th century. India, Deccan, Bijapur.


 photo EmaciatedHorseAndRiderIllustratedSingleWorkCa1625IndiaDeccanBijapur.jpg

Emaciated horse and rider. Illustrated single work. Circa 1625. India, Deccan, Bijapur.


 photo LadyCarryingAPeacockIllustratedAlbumLeafLate17thEarly18thCenturyIndiaDeccanProbablyHyderabad.jpg

Misschien wel het best geslaagde voorbeeld: Lady carrying a peacock. Illustrated album leaf, late 17th – early 18th century. India, Deccan, probably Hyderabad. Zowel de rand van het blad als de kleding van de centrale figuur in hetzelfde gemarmerde papier.


India 2012 – 2013: deel 26 – Aurangzeb

 photo 20121219TheFontryDroemingNormal.jpg


Na het bezoek aan de World Heritage Site Ellora
stonder er nog twee bezoeken op de agenda die dag.
Eerlijk gezegd, alles bij elkaar te veel voor 1 dag.
Hier een korte serie foto’s van het graf van Aurangzeb.
Aurangzeb was een mogol keizer. Zijn vadser was Shah Jahan (de bouwer
van de Taj Mahal), Aurangzeb was de bouwer van Bibi Qa Maqbara.


 photo DSC_0608ToegangTotHetGraf.jpg

Dit is de toegang tot het kleine complex met het graf van Aurangzeb. De naam van de plaats waar dit complex ligt is Khultabad of Khuldabad.


 photo DSC_0608ToegangTotHetGrafBordAanDeMuur.jpg

Het bord met de Engelse tekst aan de muur.


 photo DSC_0609GrafAurangzeb.jpg

De meer recente informatie over de plaats.

Tomb of Aurangzeb

In Khultabad rests the last Mughal emperor Aurangzeb who enjoyed the longest period of 50 years on the throne. He died in Ahmednagar on 23rd March 1707 & according to his last wish was buried near the Roza of his Guru Sayyad Zainoddin Shiraizi (Rahe).
His grave had to be simple as per his wish but Lord Curzon, the contemporary Vice Roy of British India ordered it to be decorated in marble.

Nederlandse samenvatting:

De laatste grote mogol keizer Aurangzeb,
die de langste regeerperiode (50 jaar) kende,
stief in maart 1707 en in navolging van zijn laatste wens
wewrd hij in een eenvoudig graf, in de buurt van
het graf van de Sufi-heilige Sayyad Zainoddin Shiraizi begraven.
Lord Curzon, de toenmalige onderkoning van het Britse Rijk
besloot het graf met marmer te laten versieren.

De Nederlandstalige Wikipedia site:

Aurangzeb

Aurangzeb (3 november 1618, Dhod, Mālwa, India – 3 maart 1707), voluit Aboe Moezaffar Moḥī-oed-Dīn Mohammed Aurangzeb ʿĀlamgīr, ook bekend als Awrangzīb of ʿĀlamgīr I, was de heerser van het Mogolrijk van 1658 tot 1707. Hij breidde het rijk uit over de Deccan, zodat het zijn grootste omvang bereikte. Tegelijkertijd zette echter het verval van het centrale gezag in, omdat lokale beambten steeds meer hun eigen belangen nastreefden. Aurangzeb hield er in tegenstelling tot zijn voorgangers een conservatieve interpretatie van de islam op na en dit kwam tot uiting in zijn binnenlandse politiek. Niet-moslims werden belastingen opgelegd en het bouwen van nieuwe tempels werd hen verboden. De oelama (de bekendste islamitische geleerden), die onder Akbar haar politieke macht goeddeels verloren was, kreeg opnieuw een politieke rol.

Aurangzeb wordt ook tegenwoordig nog als een controversieel figuur in de Indiase geschiedenis gezien. Alhoewel hij bij veel niet-moslims ongeliefd was, werd hij geprezen door aanhangers van de islam, toe te schrijven aan zijn strikte aanhankelijkheid aan het islamitische beleid, zoals beschreven in de sharia. Ook zijn behandeling van niet-moslims strookte met de sharia.


 photo DSC_0610GrafAurangzeb.jpg

Het eenvoudige graf van Aurangzeb op een kleine binnenplaats.


 photo DSC_0611.jpg


 photo DSC_0612.jpg


 photo DSC_0613.jpg

Langs een andere ingang, maar in hetzelfde complex, kom je uit bij het graf van de sufi-heilige.

 photo DSC_0613ZainuddinSharaziDetail.jpg

Zijn naam is Zainuddin Sharaz (Zainuddin Shirazi)


 photo DSC_0614BescheidenRuimteVoorGraf.jpg

De marmeren omheining van de graven.


 photo DSC_0615GrafVanZainuddinShiraziSufiHeilige.jpg

Het graf van Zainuddin Shirazi.


Het lettertype in de titel van 19 december 2012 is van The Fontry en heet Droeming Normal.

Aurangabad: Bibi-Ka-Maqbara

 photo 20121217IPMHashimndusProBold.jpg

 photo DSC_0394UitDeVerteIsHetMoeilijkTeBepalenwatTeVerwachten.jpg

Uit de verte is nog moeilijk te bepalen wat je nu eigenlijk kunt verwachten.


India 2012 – 2013: deel 19.

Na een rit van 2,5 uur (van het station naar Aurangabad)
met de auto over slechte wegen, zijn we in Aurangabad.
We gaan eerst naar Bibi-Qa-Maqbara.
Volgens de Lonely Planet de ‘poor man’s Taj’ (armelui’s Taj Mahal).
Naar mijn gevoel doet dat afbreuk aan het enorme en prachtige grafmonument
met moskeeen en tuinen.
dat niet alle muren van marmer zijn doet niets af van de fantastische architectuur.
Wat ontbreken zijn de in steen/marmer uitgevoerde bloemmotieven.
Maar die zijn in Agra ook in slechte staat
(tenminste toen ik ze eens gezien heb daar).
Het Indiaase toerisme neemt enorm toe en met of zonder (verbods)borden,
iedereen moet op de monumenten klimmen en er met zijn handen
aan zitten.

Op deze dag doen zich drie ‘ongelukjes’ voor:
= de chauffeur krijgt een bekeuring;
= de auto heeft een platte band;
= ik verzwik mijn enkel een beetje.


 photo DSC_0395.jpg

Dit is de beschrijving van deze imitatie van de Taj Mahal in het Engels. De volledige tekst staat hieronder.

Bibi-Ka-Maqbara

The beautiful mausoleum of Aurangazeb’s wife, is believed to have been constructed by Prince Azam Shah in memory of his mother Rabia-ul Durrani Alias Dilras Banu Begum between circa 1651 and 1661 AD. An inscription on the main entrance door mentions that this mausoleum was designed and erected by Ata-Ulla, an architect and Hanspat Rai, an engineer. As the mausoleum architecturally resembles the Taj-Mahal in Agra (1631-1653) it is known as “Taj of Deccan”.

The mausoleum stands within an enclosed area measuring 458 x 275 meters approximately. The main entrance is on the southern side of the outer wall, and the centre of the three remaining walls are open pavilions, which were used as Mosque, Diwan-e-Am, and Diwan-e-Khas. These buildings contain beautiful paintings of Mughal and Nizam periods.

The mausoleum is built at the centre of a high platform, with four minarets at its corners. The lower body and the dome of the buildings are made up of pure marble, decorated with beautiful carvings, where as the middle portion is of basaltic trap, covered with fine plaster, rendered with marble finish and adorned with stucco work. The grave is simple, devoid of any ornamentation, surrounded with marble screens of exquisite design.

The Mughal garden, Living Water Management System, Pavements which are ornamented with little kiosks, finely worked brass doors, Stucco floral motifs on the shell lime plaster, rank Maqbara among the best of the “Beautiful Mughal buildings of Deccan”.


 photo DSC_0396BibiQaMaqbaraHetPoortgebouwInDeSteigers.jpg

Het poortgebouw staat in de steigers.


 photo DSC_0397.jpg


 photo DSC_0398TochVindIkZeMooi.jpg

Toch vind ik ze mooi. Decoraties in het poortgebouw.


 photo DSC_0399MarmerenBloemVersieringDetail.jpg

Marmeren (?) bloemversiering.


 photo DSC_0400BibiQaMaqbara.jpg

Bibi-Qa-Maqbara.


 photo DSC_0401.jpg

Ik krijg er geen genoeg van: Bibi-Qa-Maqbara.


Met de nieuwe chauffeur Abrar zijn we net onze eerste stadsrit aan het maken
of hij wordt aangehouden door de politie voor rijden door rood licht.
Beetje erg dom van hem.
Bij de stoplichten staat steeds aangegeven hoe lang het licht nog
op een bepaalde kleur staat.
Bovendien stonden bij dit kruispunteen aantal agenten toezicht te houden.
Allemaal niet slim.


 photo DSC_0402.jpg


 photo DSC_0403.jpg


Ik heb een voorliefde voor deuren.
Zeker als ze buitenmodel of bijzonder versierd zijn.
Daarom de volgende reeks opnames.


 photo DSC_0404.jpg

 photo DSC_0405.jpg

 photo DSC_0405Detail01.jpg

 photo DSC_0405Detail02.jpg

 photo DSC_0405Detail03.jpg


 photo DSC_0406.jpg


 photo DSC_0406Detail.jpg


 photo DSC_0407.jpg

 photo DSC_0407Detail01.jpg

 photo DSC_0407Detail02.jpg


 photo DSC_0408.jpg


 photo DSC_0409.jpg

 photo DSC_0409Detail.jpg


 photo DSC_0410.jpg


 photo DSC_0411.jpg


Terwijl we bij Bibi-Qa-Maqbara aankomen
en de chauffeur een kaartje koopt voor de parkeerplaats,
wijst de ticketverkoper er op
dat de auto een lekke band heeft.
Echt lek, plat.


 photo DSC_0412.jpg


 photo DSC_0413.jpg


 photo DSC_0414.jpg


 photo DSC_0415D1.jpg

 photo DSC_0415D2.jpg


 photo DSC_0416.jpg


 photo DSC_0417.jpg


 photo DSC_0418.jpg


 photo DSC_0420HetFeitelijkeGrafmonument.jpg

Het feitelijke grafmonument in Bibi-Qa-Maqbara.


 photo DSC_0421RozetInPlafond.jpg

Rozet in het plafond.


 photo DSC_0422InBibiQaMaqbara.jpg

In Bibi-Qa-Maqbara.


 photo DSC_0423DeMuren.jpg

Voorbeeld van het stucwerk tegen de muren.


 photo DSC_0424.jpg


 photo DSC_0425AlleRuimteVoorDeVloer.jpg

Alle ruimte voor de vloer.


 photo DSC_0426VeelToeristenVanuitHeelIndia.jpg

Veel toeristen van uit heel India.


 photo DSC_0427MarmerenScherm.jpg

Marmeren scherm rond het grafmonument.


 photo DSC_0428KnopVanHetScherm.jpg

Knop van het bovenste scherm.


 photo DSC_0430.jpg


 photo DSC_0431.jpg

Laten we nog even buiten gaan kijken naar de rest van dit schitterende complex.


 photo DSC_0433.jpg


 photo DSC_0435.jpg


 photo DSC_0436.jpg


 photo DSC_0437OmliggendeTuinVanafHetVerhoogdPlateau.jpg

Omliggende tuin vanaf het verhoogde plateau van het grafmonument Bibi-Qa-Maqbara.


 photo DSC_0438Elegant.jpg

Elegant.


 photo DSC_0439VerhoogdTuinelement.jpg

Verhoogd tuinelement, fontein.


Bij Bibi-Qa-Maqbara stap ik wat ongelukkig
en zet mijn rechtervoet verkeerd weg.
Ik denk dat het morgen wel weer over zal zijn.


 photo DSC_0440PaviljoenInDeOmheining.jpg

Voorbeeld van een van de paviljoens in de omheining.


 photo DSC_0442.jpg


 photo DSC_0445.jpg


 photo DSC_0446Sierbestrating.jpg

Sierbestrating.


 photo DSC_0447.jpg


 photo DSC_0448HoektorenInDeOmheining.jpg


 photo DSC_0449.jpg


 photo DSC_0450.jpg


 photo DSC_0451FragmentVanEenPrachtigPlafond.jpg

Fragment van een prachtig plafond.


 photo DSC_0452mosque.jpg

Een van de paviljoens is een moskee. De volledige tekst van het bord staat hieronder in Engels.

Mosque

The mosque is built on a raised platform and is located at the centre of the western enclosure wall. It is connected to the other parts of the complex through an intricately laid pathway with a series of fountains. The mosque with a tank (wazu) located in the front is contemporaneous with the main tomb complex.
A large number of lable inscriptions are founds in stucco on the medallions and the qibla arch, which mentions the 99 different names of the Prophet and also Kalima. The western wall housing the qibla is profusely decorated with geometrical designs and verses from the Holy Quran.
The whole mosque is decorated with beautiful paintings on the ceiling, pillars, walls and niches in bright colours. The side wall with perforated arches has a narrow staircase, leading to the terrace. The interior contains rows of pillars with corresponding pilasters, and the floor is paved with arched rectangles executed in marble, red and black basalt called janamaz which can accommodate 167 people at a time to offer prayers.

De ‘qibla arch’ is de boog die aangeeft waar Mekka ligt.
Het geeft voor de gelovige dus de richting aan waarin met bidt.

‘Janamaz’ is de Islamitische gebedsmat, vaak wordt in een vloer
al aangegeven waar iemand plaats kan nemen om te bidden.


 photo DSC_0453D01.jpg

 photo DSC_0453D02.jpg

 photo DSC_0453D03.jpg

 photo DSC_0454D.jpg


 photo DSC_0455.jpg

Het is van een schoonheid, niet onder woorden te brengen.


 photo DSC_0456.jpg

Dit is de kant van de Bibi-Qa-Maqbara waar gelijk naast het grafmonument een moskee aanwezig is. Je kijkt hier tussen de minaretten tegen de achtermuur van de moskee.


 photo DSC_0457.jpg


 photo DSC_0458Sierbestrating.jpg

De sierbestrating van dichtbij. Okay, een beetje versleten maar nog steeds mooi.


 photo DSC_0459.jpg

Foto’s van de deur/poort van het poortgebouw.

 photo DSC_0460.jpg

 photo DSC_0461VanDichtbij.jpg

 photo DSC_0462SalamandersOpDeDeur.jpg

Salamanders (?) op de deur.

 photo DSC_0463.jpg


 photo DSC_0464.jpg

Het was heet, we waren moe van de reis en onder de indruk van dit monument. Drinken was op zijn plaats. Orage Juice? (Indian English)


 photo eMailBibiQaMaqbara.jpg
In de e-mail aan het thuisfront heb ik het zo samengevat.


Het lettertype in de titel van 17 december 2012 is van PM Hashim en heet Indus Pro Bold.

India 2012 – 2013: deel 6



Op 9 december waren we in Hyderabad.
Hyderabad is een grote stad in centraal India.
De stad heeft een rijke geschiedenis en daarvan
bezochten we drie plaatsen:
de oude binnenstad, het Golconda fort en
de koninklijke graven.

Het is deze necropolis die het onderwerp is van deze blog.

Het was eigenlijk al te laat.
De zon ging al onder.
De grafmonumenten liggen verspreid in een soort park.
Heel af en toe staan er borden die vertellen wie er begraven ligt.
Maar meestal staat er niets bij.

 photo DSC_0092.jpg

 photo DSC_0093.jpg

Het graf van Fatima Sultana. Op de voorgrond, rechts van de traptreden is een tekst te zien. Die kan men ook hieronder lezen.

Tomb of Fatima Sultana

The tomb on the left side of the gateway is popularly known as Tomb of Fatima Sultana, daughter of prince Mohammed Amin and sister of Mohammed Qutb shah (1612 – 1626).
It contains two graves.
One grave contains an inscribed sarcophagus which gives the name of Fatima Sultana besides verses from Holy Quran. The other grave devoid of any name.
It is a small tomb square on plan built over a platform. A shapely dome is built over a square hall.
Two entrance ways are provided for entry into the hall from southern and eastern sides.
Exterior walls of the tomb are decorated with three recessed arches on each side and decorated with creepers and medallions.
Parapet is built over the roof having minarets at the corners.

 photo DSC_0095.jpg

 photo DSC_0096.jpg

 photo DSC_0097.jpg

Qutb Shahi Tombs / de graven van de Qutb Shahi dynastie

Hieronder de tekst over deze graven zoals die
op de Engelstalige Wikipedia site te vinden is.
Gevolgd door een korte Nederlandse vertaling/samenvatting.

The tombs of the Qutb Shahi sultans lie about one kilometer north of Golkonda’s outer wall. These structures are made of beautifully carved stonework, and surrounded by landscaped gardens. All except the last of the Qutb Shahi sultans lie buried here. The galleries of the smaller tombs are of a single storey while the larger ones are two storied. In the centre of each tomb is a sarcophagus which overlies the actual burial vault in a crypt below. The domes were originally overlaid with blue and green tiles, of which only a few pieces now remain. The tombs form a large cluster and stand on a raised platform. The tombs are domed structures built on a square base surrounded by pointed arches, a distinctive style that blends Persian, Pashtun and Hindu forms. The tombs are structures with intricately carved stonework and are surrounded by landscaped gardens.

The tombs were once furnished with carpets, chandeliers and velvet canopies on silver poles. Copies of the Quran were kept on pedestals and readers recited verses from the holy book at regular intervals. Golden spires were fitted over the tombs of the sultans to distinguish their tombs from those of other members of the royal family. Sultan Quli Qutub ul Mulk’s tomb, the style of which sets the example for the tombs of his descendants, is on an elevated terrace measuring 30 meters in each direction. The tomb chamber proper is octagonal, with each side measuring around 10 meters. The entire structure is crowned by a circular dome. There are three graves in this tomb chamber and twenty-one laid out on the surrounding terrace, all of which lack inscription except for the main tomb. The inscription on Sultan Quli’s tomb is in three bands, in the Naskh and Tauq scripts. The inscription refers to Sultan Quli as Bade Malik (Great Master) — the endearing term by which all people of the Deccan used for him. The tomb was built in 1543 A.D. by the Sultan, during his lifetime, as was the custom.

Near the tomb of Sultan Quli is that of his son, Jamsheed, the second in the line of Qutub Shahi sultans. Built in 1550 A.D., this is the only Qutub Shahi tomb which has not been fashioned from shining black basalt. Its appearance, too, is quite unlike the other tombs in the garden — it rises gracefully in two stories, unlike the squat tombs of the other kings. Jamsheed and his son, Subhan’s tomb also does not have any inscriptions. Subhan Quli Qutub Shah ruled for a short time. Subhan’s tomb stands mid-way between the tombs of his father and grandfather. Sultan Ibrahim Quli Qutub Shah’s tomb, built in 1580, after his death, is slightly larger than Sultan Quli’s tomb. Traces of the enameled tiles, which once adorned this mausoleum, can still be seen on the southern wall. The tomb has two graves in the main chamber and 16 on the terrace; some of them probably are those of his six sons and three daughters. There are inscriptions in the Thulth script on all faces of the sarcophagus. The three famous calligraphists — Isphalan, Ismail and Taqiuddin Muhammad Salih — who left a store of Naskh, Tulth and Nastaliq inscriptions on the many Qutub Shahi edifices in the city, were contemporaries of Ibrahim Shah.

Sultan Muhammed Quli Qutub Shah’s mausoleum is considered the grandest of the Qutub Shahi tombs. Built in 1602 A.D., the tomb is on a terrace of 65m square and 4m high. A flight of steps leads to the mausoleum proper, which is 22 m square on the outside and 11 m square on the inside. There are entrances on the southern and eastern sides. The tomb is in a vault below the terrace. Inscriptions in Persian and the Naskh scripts decorate it.

Another grand mausoleum is that of the sixth sultan, Muhammed Qutub Shah. The facade of this tomb was once decorated with enameled tiles; only traces are now evident. There are six graves with inscriptions in Tulth and Naskh. The mausoleum was built in 1626. Sultan Abdullah Qutub Shah’s tomb is the last of the royal tombs, as Abul Hasan Qutub Shah (Tana Shah), the last Qutub Shahi Sultan, was a prisoner in the fortress of Daulatabad, near Aurangabad, where he died.

While the tombs of those who ruled dominate the area, interspersed are many other monuments, most of them tombs of other members of the royal family. The tomb of Fatima Sultan, with its bulbous dome, is near the entrance to the tomb-garden. Fatima was the sister of Muhammed Qutub Shah. Her tomb houses several graves, two with inscriptions. The mausoleum which Abdul Hasan, the last Qutub Shahi Sultan, began building for himself, actually houses the grave of Mir Ahmed, the son of Sultan Abdullah’s son-in-law and the sister of Abbas II Safair, the Shah of Persia. The tomb of Fadma Khanum, one of Sultan Abdullah’s daughters, stands near the mausoleum of her husband, Mir Ahmed. Hers is the only Qutub Shahi tomb not surmounted by a dome.

To the west of the tombs lies the dargah of Hazrat Hussain Shah Wali, the revered Sufi saint. He is most affectionately remembered by people as the builder of Hussain Sagar in 1562. Among other monuments in the garden that are not tombs, the most important are the mortuary bath and the Masjid of Hayat Bakshi Begum.

The mortuary bath, which stands opposite the tomb of Muhammad Quli, was built by Sultan Quli to facilitate the ritual washing of the bodies of the dead kings and others of the royal family before they were carried to their final resting place. The bath is one of the finest existing specimens of ancient Persian or Turkish baths. The Qutub Shahis built a number of masjids all over Golkonda and Hyderabad, and almost every tomb has a masjid adjacent. The biggest and the grandest such masjid is by the mausoleum of Hayat Bakshi Begum. Popularly known as the great masjid of the Golkonda tombs, it was built in 1666 A.D. Fifteen cupolas decorate the roof and the prayer-hall is flanked by two lofty minarets. The impression, as a whole, is one of majesty and splendour. The inscriptions in the masjid are in calligraphic art. The tomb-garden of the sultans of Golkonda was known as Lagar-e-Faiz Athar (a place for bountiful entertainment) in the days of the Qutub Shahi rulers.

Nederlandse samenvatting:
De grafmonumenten van de Qutb Shahi sultans liggen op ongeveer een kilometer van de noordelijke buitenmuur van het Golkonda fort. De Qutb Shahi sultans regeerde een gebied in centraal India van 1518 – 1689. Hun thuisbasis was Golkonda en Hyderabad.

De zeven sultans waren:
Sultan Quli Qutb-ul-Mulk (1518–1543)
Jamsheed Quli Qutb Shah (1543–1550)
Subhan Quli Qutb Shah (1550)
Ibrahim Quli Qutb Shah (1550–1580)
Muhammad Quli Qutb Shah (1580–1612)
Sultan Muhammad Qutb Shah (1612–1626)
Abdullah Qutb Shah (1626–1672)
Abul Hasan Qutb Shah (1672–1689)

Alle sultans liggen hier begraven behalve de laatste. Die stierf in gevangenschap in het Daulatabad fort.
Kleine grafmonumenten bestaan uit een enkele verdieping terwijl de grote grafmonumenten uit twee verdiepingen bestaan met daarboven een grote koepel. De monumenten staan op een platform. De gebouwen zijn soms rijk versierd en bevatten puntige boogconstructies waarin Perzische, Pashtun en Hindoe-invloeden te herkennen zijn. In het midden van het monument staat een sarcofaag die boven de werkelijke begraafplaats staat. De werkelijke begraafplaats is in de crypte onder het gebouw.
De koepels waren origineel bedekt met groen en blauw geglazuurde tegels.

In de tijd dat de monumenten werden aangelegd waren de monumenten voorzien van tapijten, kroonluchters en fluwelen luifels op zilveren tentstokken. Kopieën van de Koran werden er bewaard op sokkels en lezers lazen er verzen uit voor op gezette tijden. Gouden torens werden aangebracht op de graven van de sultans om hun graven te onderscheiden van die van andere leden van de koninklijke familie.

Het monument voor Sultan Quli Qutub ul Mulk is het voorbeeld voor de monumenten die daarna gebouwd worden. De inscriptie op het graf van Sultan Quli is in drie delen, in de Naskh en Tauq taal/schrift. De inscriptie verwijst naar Sultan Quli als Bade Malik (Grote Meester) – de vertederende aanspreektitel voor alle inwoners van de Deccan. Het graf werd gebouwd in 1543 AD door de sultan, tijdens zijn leven, zoals de gewoonte was.

Sultan Muhammed Quli Qutub Sjah’s mausoleum wordt beschouwd als de grootste van de Qutub Shahi grafmonumenten. Het is gebouwd in 1602 na Christus. Het grafmonument is gebouwd op een terras van 65m vierkante meter dat 4 meter hoog is. Een trap leidt naar het mausoleum. Het feitelijke graf is in een kluis onder het terras.

Het mortuarium bad, dat staat tegenover het graf van Mohammed Quli, werd gebouwd door Sultan Quli om het ritueel wassen van de lichamen van de doden koningen en anderen van de koninklijke familie te vergemakkelijken voordat ze werden meegenomen naar hun laatste rustplaats. Het bad is een van de mooiste, nog bestaande exemplaren van oude Perzische en Turkse baden.

 photo DSC_0098.jpg

Big Well (Badi Bowti)

This well is altogether remarkable structure amnd has the usual slpings platform for the traffic of bull oks when drawing water on which there are number of stone pillars over which grapevines were trained making a cover to the platform.
The well is built in square shape with steps leading down to a corridor extending all around the well about 30 feet from the top of the wall. Below this again, there is a another flight of steps leading down to a bathing stage.
The depth of water in the well is about 100 feet.
During Qutb Shahi and Asaf Jahi period water was supplied to the adjacent garden through open channels and cisterns located in the corner of the chaman and lawns. There are 5 wells in total are existing in the premises:
1. Nawab Bowli
2. Doodh Bowli
3. Idgah Bowli
4. Kunwan Bowli
5. Badi Bowli (Bigg well)
The source of permanent water supply to this historical garden, located in Jubilee Hills known as “Durg Tank” through open channel 7 km in length. The water was supplied to these wells and distributed through small channels in the garden by gravity.

 photo DSC_0100.jpg

Vrij vertaald: Verboden te zwemmen in de bron. Het is er erg gevaarlijk en diep.

 photo DSC_0101.jpg

 photo DSC_0102.jpg

 photo DSC_0103.jpg

 photo DSC_0104.jpg

 photo DSC_0105.jpg

 photo DSC_0106.jpg

 photo DSC_0107.jpg

 photo DSC_0108.jpg

 photo DSC_0109.jpg

 photo DSC_0111.jpg

 photo DSC_0112.jpg

 photo DSC_0113.jpg

The Great Mosque

This splendid mosque was built by Hayat Baksh Begum in 1077 A.H. (1666 AD) during the reign of Abdoullah Qutb Shah.
The prayer hall (76 Ft x 51 Ft.) is three bays deep and has a five arched façade flanked by two tall minars the shapely pointed arches with the ogle point placed on substantial columns, the shapely minarets and restrained stucco decoration are chief architectural features.
The inscription in the prayer niche is carved in the best thulth (? Wikipedia: Thuluth is a script variety of Islamic calligraphy invented by the Persian Ibn Muqlah Shirazi, which made its first appearance in the 11th century CE) and tauqi style.
Translation of two inscription on facade hasten to say our prayers:

Lest ye miss them and hasten to repent
Lest ye perish

Dept. of Archaeology and museums, Govt of A.P.

 photo DSC_0114SyedAliAsgarBilgramiLandmarksOfTheDeccanAComprehensiveGuideToTheArchaeologicalRemainsOfTheCityAndSuburbsOfHyderabad.jpg

Fragment, hetzelfde als beschreven in bovenstaande Engelse tekst,
uit een boek van Syed Ali Asgar Bilgrami:
Landmarks of the Deccan, a comprehensive guide to the archaeological remains
of the city and suburbs of Hyderabad.

 photo DSC_0115.jpg

De gebouwen zijn prachtig.
Zeker met het zacht zonlicht met rood/oranje tonen.
We zullen in deze vakantie nog meer grafmonumenten zien.
Mij is de ontwikkeling in die gebouwen nog niet helemaal duidelijk.
Wel is het zo dat de leden van de koniklijke familie
al tijdens hun leven begonnen aan de bouw en aanleg van de graven
en de moskee die daarbij hoorde.
Bijzonder was hier voor mij een gebouw dat bedoeld was als wasruimte.
Wasruimte voor het dode lichaam.
Water is iets dat veel moeite kost om aan te komen, vandaar
het systeem van kanalen om water vanuit de bergen naar
de bronnen hier bij het fort en de begraafplaats te brengen.

 photo DSC_0116.jpg

 photo DSC_0117.jpg

 photo DSC_0118.jpg