Pierre Bonnard, Femmes à la fenêtre, circa 1895.
Ansel Adams, Nevada Falls Rainbow, 1946.
Thomas Gainsborough, Study of mallows, mid to late-1750s. Graphite with stumping on paper with gum fixative.
Ping Zheng, Sad season of sensation, 2017, oil stick on paper.
Henry Ossawa Tanner, Flight into Egypt, oil on canvas, circa 1920 – 1925. Een prachtig begin van de maand december.
Osias Beert the Elder (circa 1580, Antwerp, 1624). Still life with flowers in a woven basket and a bouquet in a glass vase on a table top with dragonfly, oil on panel. Van deze schilder had ik eerder nog nooit gehoord. Beetje rommelige compositie.
Chinese imperial cloisonné and gilt bronze censer and cover, Qing Dynasty, 18th century.
Alfred Gilbert, white marble bust portrait of Queen Victoria, 1887 to 1889.
Jennifer Packer, Tia, 2017. Oil on canvas.
Bernardino Luini (Runo 1475/1482 – Milaan 1532), Une figure de sainte en buste avec une palme et lisant les ecritures.
Helen Frankenthaler, Untitled, 1967, screenprint.
Aan Willemien van Gogh
Parijs, eind oktober 1887
Brief nummer 574
Waarom zijn godsdienst of regt of kunst zoo heilig. Menschen die niets anders doen dan verliefd zijn zijn misschien ernstiger en heiliger dan zij die hun liefde en hun hart opofferen aan een idee.
…
Groet moe regt hartelijk voor me.
Vincent
Uit Klein-Azie en India.
Stond een beetje opzij. Er is ook zoveel te zien. Ik ben vergeten het bordje te fotograferen maar het roept beelden op van de Ishtar gate.
China, Sancai figures from Tomb of Liu Tingxun who died AD 728.
Wikipedia:
Sancai (literally: “three colours”) is a versatile type of decoration on Chinese pottery using glazes or slip, predominantly in the three colours of brown (or amber), green, and a creamy off-white. It is particularly associated with the Tang Dynasty (618–907) and its tomb figures, appearing around 700.
Sancai of letterlijk ‘drie kleuren’ is een aardewerk in bruin (of amber),
groen en een roomkleurig wit. Wordt in verband gebracht met de Tang dynastie,
in het bijzonder bij grafbeelden.
Shiva Maheshvara, green chlorite, AD 700 – 900, Kashmir.
Vishnu and his consorts within an arched temple niche, Pala Dynasty, about AD 1000, East India.
Detail.
The divine couple Shiva and Parvati, 1200 – 1300, Orissa, India.
The Three Puri Gods, Jagannatha (right), Balabhadra (left) and Sister Subhadra (centre), 1700 – 1800, Puri, Odisha.
Stone panel of an elephant and riders, about 1200 – 1300, Karnataka, India.
Super mooi!
Er volgt nog meer.
Het is een wereld op zich zelf: Chinees porselein.
Er is erg veel van, veel is fantastisch mooi en van een hoge kwaliteit.
In het British Museum is er een aparte afdeling voor het Chinees porselein.
De kasten staan er eivol en waarschijnlijk hebben ze nog veel en veel meer.
Dish with eleven boys at play, Wanli, Jingdezhen, 1573 – 1620. Het thema van deze schaal ” is een bekend thema in de Chinese kunst. In allerlei kunstvormen komt het terug.
Ook dergelijke afbeeldingen behoren bij de klassiekers: Serving dish with fencai peaches, Jingdezhen, 1723 – 1735.
Wikipedia:
Famille rose (known in Chinese as Fencai or Ruancai, meaning ‘soft colours’, and later as Yangcai meaning ‘foreign colours’) was introduced during the reign of the Kangxi Emperor (1654–1722), possibly around 1720. It used mainly pink or purple and remained popular throughout the 18th and the 19th centuries, also being widely adopted by European factories.
Famille rose enamel ware allows a greater range of colour and tone than was previously possible, enabling the depiction of more complex images, including flowers, figures and insects.
Dus Fencai slaat op de techniek die het mogelijk maakte veel genuanceerder,
een breder scala aan kleuren te gebruiken.
Het werd geïntroduceerd tijdens de regeringsjaren van Keizer Kangxi.
In het klassieke China zijn de zon en de maan erg belangrijk. Dit flesje heet dan ook een maanfles of ‘Moon flask’. Prachtige afbeelding, heel verfijnd van kleur.
Twee wierrookbranders in de vorm van olifanten.Incense stick holders, Zhangzhou, White ware, 1600 – 1949. Beetje ruime datering.
Toen ik zaterdag toch al in Leiden was
ben ik meteen ook gaan kijken naar de tentoonstelling
Goden van Egypte in het Rijksmuseum voor Oudheden (RMO).
De tentoonstelling is absoluut de moeite waard.
De godenwereld van het oude Egypte is een puzzel.
Daarin probeert de tentoonstelling orde in aan te brengen.
Dat doet men op een hele goede manier met prachtige voorbeelden
en leuke filmpjes.
Ik heb er een paar foto’s gemaakt maar ga kijken en geniet
van de tentoonstelling en het boek dat bij de tentoonstelling
verschijnt.
Afgelopen zaterdag was het ook druk op de reguliere afdelingen
van het museum. Een goed teken.
De wetenschappers onder ons zullen vooral gericht zijn op het informatiegehalte van de voorwerpen maar ik wordt helemaal blij als er ook zo iets moois te zien is als deze koeienkop met de zonneschijf tussen de hoorns.
Koeienkop van Hathor. Deze kop vas van een groot koeienbeeld met de figuur van een grafeigenaar voor haar borst. De zonneschijf tussen haar hoorns herinnert aan haar hemelse aspect. Grafbeeld. Kalksteen. Uit Deir el-Medina, Nieuwe Rijk, 19e – 20ste dynastie (1292 – 1077 voor Christus).
Nog een grafvondst. De afbeelding in het midden van een persoon die aan een lotusbloem ruikt. Prachtig toch! De vaardige geest van Re’ Any.
De vaardige geest van Re’ Any.
De vaardige geest van Re’ Any. Any ruikt aan een lotusbloem. Hij wordt een vaardige geest van Re genoemd: een aanduiding voor een overledene die bij de zonnegod voortleeft en zijn familieleden kan bijstaan. Huisstele. Kalksteen. Uit Deir el-Medina (?), Nieuwe Rijk 19e dynastie (circa 1250 voor Christus).
Op de tentoonstelling werd ook aandacht besteed aan Egyptische elementen die ook nu nog in de hedendaagse cultuur voorkomen. Dit is het stripfiguur Sobek.
Sobek is gemaakt door Bright Ideas Design Co. in Taiwan, in een reeks van Egyptische goden (The Legend of Pharaoh). Het is een uitbeelding van de Egyptische god Sobek in een intrigerende mix van Oudegyptische en Chinese esthetiek. Kunststof, Uit Taiwan.
Normaal gesproken maak ik geen reclame maar dit blad (Kunstmagazine)
zag ik vorige week in het Boijmans in Rotterdam.
Ik had dit tijdschrift niet eerder gezien laat staan gelezen.
Het is de moeite waard.
Niet in de laatste plaats door de prachtige foto’s die er in staan.
Er staat een serie hoofdstukken in van het boek ‘Tentoonstellingen in
Nederlandse musea herfst 2018’. Vooral de eerste twee hoofdstukken
vond ik heel mooi (Nicole Ex over Rubens en Simon Schama over Rembrandt en Saskia).
Zoals ieder zich zelf respecterend blad heeft See all this ook een web site,
oh sorry, ‘online kunst platform’.
Daar hoef je geen bezoek aan te brengen want de website is ongeïnspireerd.
Het blad met de prachtige foto’s ga ik gebruiken om
een boekje te maken. eens kijken hoe ver ik vanmiddag kom.
De vorige grote Rubenstentoonstelling die ik bezocht
was in 1977 in Antwerpen.
Peter Paul Rubens was geboren in Siegen, op 28 juni 1577.
Siegen ligt nu in Duitsland.
Voor de ouders van Rubens was die plaats op dat moment ‘veilig’.
Vierhonderd jaar later werd dat gevierd met een tentoonstelling in het
Koninklijk Museum voor Schone Kunsten zoals de catalogus zegt.
Nu noemt het museum zich het
Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen (KMSKA).
Dit was toen de catalogus: P.P.Rubens Paintings Oilsketches Drawings. De tentoonstelling werd gehouden van 29 juni tot 30 september 1977. De catalogus bevatte een paar kleurenfoto’s, de rest was in zwart-wit. Vandaag volledig ondenkbaar. Op welke datum ik de tentoonstelling bezocht weet ik niet.
In het boek heb ik het volgende kaartje gevonden:
Dat is natuurlijk geen 50 gulden maar dat was een kaartje van 50 Belgische Francs. Dat zou zo’n 2 gulden en 75 cent geweest zijn (?)
Dit werk wordt wel genoemd in de catalogus van 2018 maar er niet in getoond. Het wordt wel getoond in de catalogus van 1977. Vermoedelijk gaat het om hetzelfde werk. Beide catalogussen vermelden het Boijmans als eigenaar. De datering wijkt wat af. Volgens de catalogus Rubens Schilder van schetsen gaat het om Peter Paul Rubens, Studies van armen en benen, circa 1609, zwart krijt met sporen van wit hoogsel, op papier. De tentoonstelling die nu in Rotterdam te zien is was eerder in Madrid (Prado) te zien. Dit werk was daar toen niet.
Gisteren was ik dus in Rotterdam, in het Museum Boijmans Van Beuningen.
Daar is de prachtige tentoonstelling ‘Rubens Schilder van schetsen’.
De catalogus van ‘Rubens Schilder van schetsen’, volledig in kleur. Er zijn meer werken dan de tekening die ik hier eerder liet zien die ook in 1977 te zien waren.
Rubens blijft natuurlijk Rubens en dat wil zeggen dat je er van houdt of niet. Dynamiek overheerst bij Rubens eigenlijk altijd. Dit zijn twee boekenleggers: de Verwelkoming van Psyche op de Olympus. Circa 1625 (links). Het perspectief is letterlijk duizelingwekkend. Daarnaast Achilles vertoornd op Agamemnon. Circa 1635 (rechts).
Hier lijkt het er toch sterk op dat een heilige een selfie maakt van zichzelf en de vrouw naast hem. Maar het gaat om een heel serieus werk: Peter Paul Rubens, De verdedigers van de eucharistie. Circa 1625. Olieverf op paneel. Museo Nacional Del Prado, Madrid (Detail). Het werk toont 7 heiligen waaronder Clara (de vrouw op de foto). Dit is een ontwerp (een in een serie) van een tapijt.
Ze zeggen weleens dat Overdaad schaadt. Daar schijnt Rubens zich niets van aan te trekken. Drie nimfen met de hoorn des overvloeds (links). Circa 1625 – 1628. De wonderen van de Heilige Franciscus van Paolo, circa 1627 – 1628.
Maar er was nog veel meer te zien in Boijmans.
Wat denk je van Geert Lap, Kleurendriehoek bestaande uit 21 kommen, 1988, steengoed, terra sigillata.
Op een tentoonstelling over het menselijk lichaam in moderne beeldhouwkunst: Folkert de Jong, Meet me and Mr. Beefy, 2001, polyurethaan, styrofoam en hout.
Jaren geleden heb ik meegedaan aan een crowdfunding actie.
Een initiatief van Johan Oosterman ondersteund door de Radboud Universiteit in Nijmegen.
Toen in maart 2015 ging het er om 25.000 euro bij elkaar te brengen.
Afgelopen vrijdag was een opening in het Museum Het Valkhof in Nijmegen
waar vanaf gisteren de tentoonstelling ‘Ik, Maria van Gelre’
bezocht kan worden waar een twintigtal bladen van het gebedenboek te zien zijn.
De organisatie van de tentoonstelling liet wel wat steken zo links en rechts vallen maar dat doet niets af van het prachtig boek en de unieke kans daar wat van te zien.
Ik begon de avond in Nijmegen met mosselen met Belgisch bier.
Het was kermis op het terrein naast het museum.
Er waren te veel mensen gevraagd voor de opening. Gevolg is dat ik Kysia Hekster net als anders op een televisie heb gezien. Ze gaf een luchtige introductie op de tentoonstelling.
Omdat het zo druk was werd een deel van de mensen gevraagd de tentoonstelling te beginnen bij het einde. Dus via deze nabootsing van Maria van Gelre. Dit is een soort re-enactment van een afbeelding uit het 1200 pagina’s tellende gebedenboek.
Dit is die pagina. Fol 19v, Gebedenboek Maria van Gelre, omstreeks 1400.
Aan het eind van de tentoonstelling zijn voorwerpen te zien die de cultuurhistorische context tonen waarbinnen dit gebedenboek tot stand kwam. De tentoonstelling begint meer met het persoonlijke leven en middenin de tentoonstelling zijn de bladen van het boek te zien. Dit is een Venster, 1270 – 1287, glas-in-lood, Darmstadt, Hessisches Landesmuseum.
Er lagen meerdere prachtige oorkondes (Verbondsbrieven) uit de tijd van Maria van Gelre. De politieke situatie was complex in die tijd met veel kleine ‘landjes’ of invloedssferen in wat nu Nederland, België, Duitsland en Frankrijk is.
Er zijn andere gebedenboeken te zien en illustraties als dit hier: Aanbidding van de herders, verluchter is uit de werkplaats van de Passiemeester en Temporalemeester van Maria van Gelre, Noordelijke Nederlanden, omstreeks 1420, perkament.
De term ‘Temporalemeester’ ben ik niet eerder tegengekomen.
Op internet geen hits.
Dus ik hoop dat de catalogus meer verheldering gaat verschaffen.
Het gaat er in ieder geval om dat het onderzoek naar wie de diverse
schilderingen voor hun rekening hebben genomen niet één handschrift/stijl
betreft maar dat men meerdere makers kan aanwijzen zonder hun
echte naam te kennen: De Passiemeester en de Temporalemeester.
Deze foto geeft een beeld van hoe de bladen uit het gebedenboek worden gepresenteerd op de tentoonstelling. Het blad dat je hier ziet heeft een afbeelding van het Laatste Avondmaal. Fol 85v.
Zo’n oud handschrift bevat naast de ‘Officiële’ afbeeldingen en randversieringen ook kleine figuurtjes ter vermaak van de lezer. Hier zie je een Draakje met zwemvliezen. Fol 420r, circa 1415.
Dit is de pagina met de dramatische Bekering van Paulus. Gebedenboek Maria van Gelre, fol 161r, circa 1415. Met rechts in de marge een extra figuurtje.
Hoofd van een engel, Bourges, omstreeks 1400, kalksteen.
Misschien wel het mooiste voorwerp op de tentoonstelling: Tekening van een hoofs gezelschap, Gelre (?), omstreeks 1415 – 1420, zilverstift op perkament. Uppsala Universiteitsbibliotheek.
Op de volgende website staat iets over de tekening
(http://www.hetwoudderverwachting.nl/hofmakerij-in-gelre.html):
Met de fluit richting jonkvrouw wijzend maakt de jonker haar het hof en slaat zijn ogen neer. Haar chaperon staart naar de fluit. Zij streelt het hondje, symbool voor trouw. De dame, die zwanger oogt, keert glimlachend het hoofd af. De tekening wordt qua inhoud en stijl met het Hof van Gelre en de Gebroeders gerelateerd, datering en aankleding kloppen. Coll. UB Uppsala.
De catalogus geeft een heel andere uitleg aan de tekening:
een allegorie op liefdestrouw versus begeerte.
Bij de tentoonstelling komt een kloeke catalogus. Dus er is de komende weken en maanden weer heel wat te lezen. Maar eerst gaan kijken!
Het was niet alleen de tentoonstelling van Pablo Picasso
die het bezoek aan Tate Modern zo goed maakte.
Er was nog veel meer te zien.
Andere kunst. Interessant gegroepeerd.
Maar er zijn ook wel wat interessante dingen in de omgeving.
Er zijn in jet gebouw meerdere uitzichtpunten.
Om te beginnen zag ik een film van de Zuid-Afrikaanse kunstenaar
William Kentridge. Een film sterk gekant tegen het apartheidsregime.
Ik maakte geen film maar een paar foto’s.
Zo’n beetje zoals de film gemaakt is.
William Kentridge, Ubu Tells the Truth, 1997.
William Kentridge’s animations are usually made from large-scale charcoaland pastel drawings which he films, then erases, alters and refilms as the narrative progresses. Ubu Tells the Truth 1997 was the first time that he combined his drawings with documentary footage and photographs.
Kentridge maakt zijn films door houtskooltekeningen te gebruiken die vervolgens gefilm worden. In ‘Ubu Tells the Truth’ worden de tekeningen voor het eerst gecombineerd met stukken documentaires en foto’s.
Bridget Riley bezocht India en de indrukken die ze daar opdeed verwerkte ze tot dit werk: Nataraja, 1993, oil paint on canvas. ‘Nataraja’ betekent zoiets als ‘Heer van de dans’. De houding van de afbeelding van deze heer wordt beschreven in vele Hindoeteksten. In de klassieke Hindoeïstische kunst komen we deze afbeelding heel vaak tegen.
Even niet opgelet. Niet vastgelegd wie de maker is.
Ik was verrast door dit werk. Ik kende deze Nederlands/Belgische kunstenaar niet: Bram Bogart, WitVlakWit, 1974. Cement, oil paint and canvas on board.
Hoog in het museum is een restaurant en daar kun je een stuk buiten lopen. Dat geeft mooie beelden van Londen.
Je ziet het lelijke ding overal.
Londen is een bruisende stad. Zoveel activiteit. Heel indrukwekkend. De huizenprijzen zijn net als de gebouwen torenhoog. Naast het Tate staat zo’n flat. Waarschijnlijk afgrijselijk duur. Maar waarom koopt iemand hier iets. De appartementen zijn uitgevoerd met glas van de vloer tot aan het plafond. Pal naast een gebouw dat internationale toeristen ontvangt en dat een uitzichtplatform heeft voor zijn bezoekers. Dan kun in dat dure appartement lamellen hangen voor al je glazen ramen.
De foto’s hebben wel iets.
Op 8 september was het de voorlaatste dag dat Tate Modern in Londen
de tentoonstelling had met de naam ‘Picasso 1932 – Love Fame Tragedy’.
1932 Is een belangrijk jaar in de carrière van Picasso.
Hij was 50 jaar oud en het grote succes was daar.
Na zijn Blauwe en Roze periode had hij het Kubisme ‘uitgevonden’
samen met Georges Braque.
Dan begint zijn Klassieke periode en een flirt met het Surrealisme.
Volgens een aantal kenners was zijn kunstenaarschap voorbij.
Nu weten we dat Picasso’s bloeiperiode nog moest komen.
De Guernica schildert hij in 1937.
Tot op hoge leeftijd blijft hij relevant werk leveren.
Zo zag de aankondiging van de tentoonstelling op de gevel van Tate Modern er uit.
De tentoonstelling in Tate Modern richt zich op 1 jaar: 1932.
Van maand tot maand kon je de ontwikkeling volgen.
Ik maakte er wat foto’s.
Tate Modern is een gigantisch gebouw. Het is gevestigd in een voormalige electriciteitscentrale.
The Sculptor, oil paint on plywood, monday, 7 december 1931. Musée National Picasso, Paris.
Picasso schildert veel, heel veel. Daarnaast maakt hij allerlei ander werk als keramiek of beeldhouwwerk. Maar steeds veel en van hoge kwaliteit. Daarnaast gaat hij naar allerlei evenementen, tentoonstellingen en feesten. Gaat op vakantie en is druk met zijn complex gezinsleven. Op de tentoonstelling en in de catalogus staan de dagen en datums vermeld waarop de werken zijn afgerond. Op zaterdag of zondag en door de week. Picasso, 9 january 1932, Reading, oil paint on wood. Wat een vreselijke lijst voor een modern schilderij.
Picasso, sunday, 24 january 1932, Paris, The Dream, oil paint on canvas. De verlichting is gedimd op zaal. Dat maakt het moeilijk foto’s te maken.
Boisgeloup is een plaats met het buitenverblijf van Picasso. In een van de bijgebouwen vestigt Picasso zijn atelier en maakt daar een serie beelden. Een aantal er van stonden op de tentoonstelling bij elkaar in een zaal.
Picasso, wednesday, 2 march 1932, Paris. Still Life with tulips, oil paint on canvas.
Picasso, tuesday, 8 march 1932. Paris. Nude, green leaves and bust. Oil paint on canvas.
Picasso, monday, 14 march 1932. Paris. Girl before a mirror. Oil paint on canvas. The Museum Of Modern Art, New York. Schitterend werk.
Pablo Picasso. April 1933. Woman in a yellow armchair. Oil paint on canvas.
Pablo Ruiz Picasso. Monday, 16 may 1932, Boisgeloup. Woman sleeping. Oil paint on canvas. Er was nog een schilderij. Kleiner, langwerpiger. Met alleen de twee handen en een kleiner deel van het gezicht. Door het kleurgebruik misschien nog spannender. Hij maakte dat 1 dag later.
Picasso, Seated Nude, 1909 – 1910. Op de tentoonstelling was ook aandacht voor de grote overzichtstentoonstelling die Picasso van zijn eigen werk organiseerde. Hij hield alles in eigen hand en ontbrak zelf op de opening. Alles anders dan wat men normaal vond in die tijd.
Picasso, sunday, 30 october 1932. Seated woman by a window. Tegen het eind van 1932 worden de werken vaker grimmiger dan in het begin van het jaar. Dat is op dit werk nog niet het geval.
Picasso, wednesday 21 december 1932, Sleeping nude with blonde hair. Oil paint on canvas. Nahmad Collection, Monaco.
Picasso, thursday 22 december 1932, Paris. The Rescue. Oil paint on canvas. Picasso ‘kleurt hier buiten de lijntjes’. Fernand Leger doet dat ook maar bij Leger gaan kleur en vorm ieder een eigen weg. Hier is dat nog niet het geval.
Picasso, 11 january 1933. The Rescue.
Bij de tentoonstelling verscheen een prachtige catalogus.
De band is gemaakt van een mooi soort karton.
Prachtig gemarmerd sierpapier aan de binnenkant.
Een lust voor het oog.
De catalogus. Een aanrader.
Natuurlijk was er een gratis boekje met een beschrijving van wat er te zien was van iedere zaal.
‘Gratis’ is dan relatief als de toegang 25 pound kostte. Dat is 28, 50 Euro. Goed dat andere musea meestal gratis zijn. Wat een ongelofelijke reeks werken van Picasso in 1932!
In een eerder artikel ben ik eigenlijk vergeten
een paar blogartikelen van Marjolein van Eig
onder de aandacht te brengen.
Ze heeft er zo’n kleine 30 geschreven en
‘Fenomenale doos’ was er een van.
De volgende vond ik ook erg leuk om te lezen:
– detail-08-vlakken
– detail-09-steenrelief-en-chocola
– detail-10-polychromie-in-haar-zuiverste-vorm
– honey-i-shrunk-the-building
– detail-13-huisnummering-als-opgave
– detail-19-klink-meesterproef-voor-ontwerpers
Bekijk het laatste verhaal nog eens als ik de klink
laat zien van de Punjab and Haryana Assembly,
ontworpen door Le Corbusier.
Toen Auguste Perret in Marseille de Unité d’habitation van zijn voormalige leerling Le Corbusier bezocht, zei hij: “Ik ken twee architecten in Frankrijk, de andere is Le Corbusier.” Ik neem aan dat een besmuikt lachje volgde, zelfspot siert immers de mens, maar met die Fransen weet je dat nooit. Voor hen die in de jaren negentig aan de TU in Delft geschoold zijn, is de uitspraak van Perret verrassend, Corbu was toch juist de enige echte architect?
Introductie van een blog van de hand van Marjolein van Eig. Het volledige verhaal kun je hier lezen. Het artikel heet ‘Detail 04 – Stapelen of gieten’.
Marjolein van Eig schreef een aantal blogverhalen voor ‘de Architect’.
Ik ken ‘de Architect’ niet maar het blijkt een blad te zijn.
Op de website vind ik een kleine 30-tal blogs van haar hand.
De eerste uit 2015 en de laatste uit mei 2018.
De verhalen zijn verrassend leesbaar.
Verrassend want meestal kan ik die verhalen over architectuur niet lezen.
Ze zijn saai, opgeklopt, nietszeggend. Maar nu niet.
Ze zijn grappig, informatief en ze openen je ogen.
Je ziet details die ja best wel kende maar waarvan je niet wist
dat ze een naam hadden (negge), laat staan dat iemand er bewust mee bezig was.
Marjolein van Eig is architect en eigenaar van BureauVanEig. Haar ontwerpen kenmerken zich door het hergebruik en de interpretatie van archetypes. Zij plaatst haar gebouwen op een zorgvuldige, vanzelfsprekende en verrassende manier in de tijd.
Tot zo ver de reclame.
De stukjes zijn gewoon goed te lezen.
Dus kom ik er nog op terug.
Hoe ik aan de blog kwam.
In het kader van mijn project Boek in een doos – Book in a box,
las ik een van de artikelen met de naam ‘Detail 07 – Fenomenale doos’.
Daarover later meer.
Le Corbusier, Marseille, Unité d’habitation
.
Mauritshuis. Gerard David, Wooded landscape (Boslandschap), circa 1510 – 1515.
De set schilderijen zijn super modern.
De geheimzinnige uitstraling, en dan, al is het geen labyrint,
het ziet er uit alsof je er in zou kunnen verdwalen.
Mysterieus.
Wat is het verhaal bij die mensen?
Waarom dat gebouw.
Die prachtige kleuren groen van de bladeren.
Het decor van een roman van Hella S. Haasse.
In plaats van in de FutureDome was ik gisteren in het
Mauritshuis in Den Haag.
Daar heeft men zo’n prachtige collectie!
Iedere keer als ik daar ben is het weer genieten.
Ik zie ook steeds weer ‘nieuwe’ schilderijen en oude vrienden.
De aanleiding van het bezoek was de restauratie op zaal van het schilderij ‘De bewening’ van Rogier van der Weyden. Het schilderij dateert van 1460 – 164.
Dit is zo’n verrassing. Ik heb het vast al meer keren gezien. Jacob van Campen. Om te beginnen is het een dubbelportret. De man – Constantijn Huygens – zit er nogal statisch en formeel op. Vanachter hem piept als het ware de vrouw tevoorschijn. Ze kijkt de toeschouwer ook recht aan. Haar naam is Suzanne van Baerle, ze was zijn vrouw.
Dit is een oude bekende: Jan Steen, Zoals de ouden zongen, piepen de jongen.
Nog een oude bekende: Johannes Vermeer, Meisje met de parel. Of al die prachtige Rembrandts of De Stier van Paulus Potter.
Helaas is New York te ver weg om de tentoonstelling in
The Morgan Library & museum te bezoeken.
De tentoonstelling is The Magic of Handwriting: The Pedro Corrêa do Lago Collection
Of anders gezegd:
De magie van met de hand schrijven: de Pedro Corrêa do Lago Collectie.
Antoine de Saint-Exupéry, Signed handprint, 1935, collection Pedro Corrêa do Lago.
Giacomo Puccini (The girl of th golden West) La Fanciulla Del West, autograph manuscript, draft of portion of act 1, circa 1908, collection Pedro Corrêa do Lago.
Henri Matisse, autograph note, signed with initials, to Albert Skira, Nice, 16 february 1949, collection Pedro Corrêa do Lago.
Drie mooie voorbeelden van de meer dan 100 handgeschreven brieven,
notities, ontwerpen, foto’s enz.
Lijkt me schitterend.
Overigens Albert Skira was een Zwitserse uitgever die werk van
Henri Matisse heeft uitgegeven.
Jan van Kessel, Insects and fruit, circa 1660 – 1665. De reden om dit hier op mijn weblog te zetten is de vraag of ik daar een Argusvlinder zie?
Dit is de vlinder die ik bedoel.
Armando, Zonder titel, 2010.
Een kleine
Hebrew Bible, Spain, Castile, first half of the 14th century.
Jules-Joseph-Guillaume Bourdet, Le Salon de 1834, lithograph from Le Charivari (March 18th 1834).
Georgia O’Keeffe, Desert abstraction (Bear Lake), 1931.
Salvador Dali, The Wind Palace, 1972 – 1973.
King François I, Book of Hours, 1532.
Meestal zijn de schilderijen van deze schilder ‘erg gelikt’. Hier is dat in ieder geval niet. John Singer Sargent, Street in Venice, 1882.
Bij mijn bezoek aan de ateliers aan de Haagweg heb ik
natuurlijk ook wat foto’s gemaakt.
Die deel ik hier graag.
Het complex aan de Haagweg heeft drie verdiepingen.
Ik begon beneden en zag daar werk van Paul der Kinderen.
Bijvoorbeeld dit werk. Herhalingen spelen een belangrijke rol in zijn werk. Kijk maar eens naar zijn website.
Op de eerste verdieping zag ik werk van Liesbeth Verhoeven.
Ze had haar tekeningen/foto’s verwerkt in een leporello.
Die vervolgens laten inbinden.
Ik vond het een leuk werk dus heb ik een exemplaar gekocht.
Het werk van Liesbsth Verhoeven heet ‘Vrachtwagen HAH!’
De titelpagina van ‘Vrachtwagen HAH!’
Een dubbele pagina van de leporello.
Op de bovenste verdieping bezocht ik het boekbindatelier
van Ineke Vergeer.
Een hele goede, nauwkeurige boekbindster die haar kennis en ervaring
bijvoorbeeld inzet tijdens de cursussen die ze in Breda
en door Nederland geeft.
Hier een van de vele prachtige voorbeelden die er uitgestald stonden. Dit is een boek in een doos. Het boek is geïnspireerd op Travels with Charley van John Steinbeck.
Op lange tafels had Ineke Vergeer boeken uitgestald die de modellen zijn voor de boeken waaraan in de cursussen door haar en de cursisten wordt gewerkt. Per cursus een serie voorbeelden.
Het laatste atelier dat ik bezocht was dat van Roel van Daal.
In zijn door prachtig natuurlijk verlicht atelier zag ik
zijn werk waarvan ik er hier een paar toon.
Twee heel grote, stralende schilderijen van twee bekende plaatsen in Breda. Links de Sint Janstraat en rechts de Visserstraat. Twee straten in het centrum van Breda.
Roel van Daal schildert hier alsof je in een etalage kijkt naar weerspiegelingen in de ruit en door de ruit naar een straat aan de overkant. Je blijft kijken. Het is net alsof er steeds weer iets gebeurd.
Omdat deze Sint Janstraat van Roel van Daal prachtig zou passen boven onze bank, nog maar een plaatje van dit schilderij.
Het was er goed toeven op de Haagweg.
Wellicht tot een volgende keer.
Argusvlinder 