De snert was in de aanbieding bij de grootgrutter. Er zaten wel twee stukken knolselder in mijn pakket. Op de foto de groente uit het pakket met nog wat groente die ik erbij kocht om meer soep te kunnen maken. Ik heb er ook zelf nog spliterwten aan toe gevoegd.
De reden voor de grote hoeveelheid knolselder zat hem misschien in het wel erg zielige blaadje laurier. Ik heb altijd gedroogde laurierblaadjes in huis. De extra ingredienten waren verse gember en sambal.
Het resultaat is heerlijk.
Een paar van de foto’s hebben een ander onderwerp dan
‘Spontane structuren’. Structuren gevormd door sneeuw
en ondergrond.
De foto’s zijn gemaakt tijdens 1 wandeling.
Maar de foto’s waren erg leuk om te maken en misschien vind je
het ook leuk om naar de foto’s te kijken.
Breda, Kasteelplein en Grote Kerk.
Deel van de cadettenflat van de KMA aan het Kasteelplein.
Is dit een bestaand schrift of spontaan bedachte graffiti? Vervolgens is dan de vraag lees je het zoals je het hierboven ziet of….
Of zo?
Kom er eens om: een geveegde stoep. Tegelijk een mooie groep structuren.
De Verlengde Mark ter hoogte van het Franciscanessenplein.
Toen ik een plaats in de kamer zocht voor de koppermaandagprent
van 2024 van Ruud Huysmans realiseerde ik me het effect van
de vorm bij het recht op zetten van deprent/kaart pas.
Zo vind ik de vorm het meest spannend. Maar dat is vast niet de bedoeling. De ‘0’ en ‘4’ komen op deze manier op hun kop te staan. De leesrichting is tegenovergesteld aan wat we gewend zijn. Maar als vorm vind ik hem leuk.
Zo is het gebruik traditioneler. Je kunt het van links naar rechts lezen. Maar het blijft natuurlijk een mooie prent/kaart. Stichting Drukwerk in de Marge (DidM), Koppermaandag, idee en realisatie Ruud Huysmans.
Steeds als ik door de Karnemelkstraat loop moet ik naar het
grote glas-in-lood werk kijken in het voormalige gebouw van
de Raad van Arbeid.
Of ik het mooi vind weet ik eigenlijk nog niet.
Het zijn drie grote ramen boven elkaar.
Van buiten vormen ze een eenheid.
Het glas-in-loodbekijken is niet eenvoudig.
Rechtsonder staat iets achter het raam, daarom zie je die
hoek rechtsonder nooit goed.
Misschien moet ik eens binnen gaan kijken. Geen idee of dat kan/mag.
Dit werk was eerder onderwerp van een bericht op mijn blog. Toen zag je op de foto alleen de ramen. Hier zie je meer van de geval. Vooral de drie kleine ramen intrigeren me. Zou er bewust een soort van beeldrijm zijn ontworpen en gerealiseerd.
De verlichting van de hoogwerker gaf goed zicht op het middelste deel van de Grote Markt in Breda.
De pizza wordt duur betaald.
Vandaag een begin met de bibliotheek waar nu onder andere
middeleeuwse liederenboeken te zien waren.
De engel rechts, hadden we gisteren in het bericht al gezien:
Florence, Museo di San Marco, The Library, Zanobi Strozzi, Madonna and Child with four angels – Santa Maria Nuova alterpiece, 1434 – 1439.
Bartolomeo di Antonio Vernucci, C2R, Initial A, The three Marys at the tomb, antiphonary, circa 1440 – 1445, parchment manuscript.
Dit laatste detail is het wapen van De’ Medici.
Battista di Niccolo da Padova, C2V, Initial A, St Francis receiving the stigmata, antiphonary, circa 1440 – 1445, parchment manuscript.
Stevig ingebonden maar ook nog voorzien van metalen beslag op de randen van de band.
Koppermaandag is al weer even voorbij, ik ben laat.
De leden van Drukwerk in de Marge kregen de koppermaandagprent
van 2024 heus wel op tijd in de bus.
Te laat of niet, ik wil je mee laten genieten van het
mooie drukwerk en de mooie tekst er op.
De Koppermaandagprent is mooi van vorm, van kleur, van organisatie en met mooie heldere cijfers en letters uitgevoerd. De maker is Ruud Huysmans en zoals gezegd in opdracht van Drukwerk in de Marge. De letters lopen door elkaar en ook over elkaar. De cijfers die over de tekst staan zijn de cijfers ‘0’ en ‘4’.
Op de andere kant staat een tekst, als zonnestralen en halve zonnen suggererend. Over de tekst tweemaal het cijfer ‘2’. De cijfers van beide kanten zijn natuurlijk ‘2024’.
De tekst is geschreven door de Russische schrijver Konstantin Paustovski in een vertaling van Arie van der Ent.
De regels die ik het best vond passen bij vandaag zijn:
Alle sneeuw is vermoeid en verdonkerd,
op de beek klinkt geritsel, gespat.
Met de berken, naar ochtendlicht lonkend,
van de lentegloed drinkend als wat.
Dit voormalig kloostercomplex in Florence is een ongelofelijk
gebouw met verbluffende kunstschatten.
De komende berichten zullen gaan over de zolder!
De zolder is waar de slaapvertrekken, de cellen, van de
kloosterlingen waren. Op de muren werk van oa Fra Angelico.
Het is op dit zolder dat de toegang is tot een bibliotheek.
Niet zomaar een kamer waar boeken werden gezet maar een
ruimte ontworpen door Michelozzo di Bartolomeo Michelozzi
om boeken te bewaren en in te kunnen zien.
De verzameling boeken is verspreid maar de ruimte is
er nog te zien.
In dit bericht een eerste voorsproefje.
Een voorbeeld van een van de gedecoreerde cellen.
Dan de bibliotheek…
…met twee voorbeelden van er zoal te zien was….
Detail van Zanobi Strozzi, Madonna and Child with four angels – Santa Maria Nuova Alterpiece, 1434 – 1439.
Attributed to Zanobi Strozzi, Initial B with St Francis receiving the stigmata, Psalter, circa 1440, parchment manuscript.
De kop van de Haagdijk met rechts de oude ‘De Gruyter’.
Een dunne laag sneeuw op een bergje zand geeft dit soort mooie structuren te zien.
Bij verse sneeuw zijn de sporen altijd interessant.
De nieuwe Verlengde Mark bij het Franciscanessenplein, besuikerd, ziet er heel sfeervol uit.
De nieuwste parkeerplaats in Breda: parkeerplaats Grote Markt.
Besuikerd op dakleer.
Jacob Backer, Predikant Johannes Wtenbogaert, 1638, Museum Catharijneconvent. De naam van de predikant staat op een voorblad van een boek of pamflet dat op dit schilderij te zien is.
Dit is een afbeelding van internet. Het schilderij hing op zo’n manier dat het maken van een foto moeilijk was. Op zich is het schilderij niet zo interessant al zijn er een aantal details die me wel opvielen. Noord Nederland, Een gezin in gebed voor de maaltijd, 1627, Museum Catharijneconvent.
Het aardenwerk, de rode vruchten, de vouwen in het tafellaken en de details van het brood.
Het wel heel werelds zoutvat.
Blozende wangen.
Zwart en wit kant en sierraden aan pols en vinger. Alles bij elkaar een welvarend maar beetje saai gezin.
Peter Paul Rubens, Portret van Anna Anthonis, circa 1615 – 1616, olieverf op paneel. The Phoebus Foundation.
Hendrick de Clerck, De aanbidding van de koningen, circa 1610. The Phoebus Foundation.
Jacob Jordaens, Gevecht van de Lapithen en centauren, circa 1615 – 1617. Olieverf op doek. The Phoebus Foundation.
Antoon van Dyck en atelier, Johannes de Doper en Johannes de evangelist, na 1618. Olieverf op paneel. The Phoebus Foundation. Dat de linkse figuur de evangelist is kun je uit een hele serie zaken opmaken. Niet in de laatste plaats uit de boeken.
Omgeving Gillis Mostaert (in het vorige bericht had ik zijn naam verkeerd gespeld), De brede en de smalle weg, circa 1580, Museum Catharijneconvent.
De smalle en moeilijke weg is de weg die Christus aanwijst. De brede weg is de foute weg. De decoratie van de grote poort over de brede weg laat daar geen twijfel over bestaan.
Op de tentoonstelling waren drie uitvooeringen van hetzelfde thema te zien. In Utrecht hingen ze bij elkaar. In de catalogus staan ze ver uit elaar. Hier de eerste uitvoering: Nicolaes Eliasz. Pickenoy, Christus en de overspelige vrouw, circa 1630. Olieverf op paneel. Museum Catharijneconvent. Met prachtige koppen.
Een soldaat en een farizeeër die al weg aan het gaan is.
Omgeving Hans Vredeman De Vries (?), Jezus en de overspelige vrouw, circa 1560 – 1570. Olieverf op paneel. Museum Catharijneconvent. Ook hir zegt de titel van het werk ‘de overspelige vrouw’. Het al vastgesteld. Maar bij de volgende uitvoering is de titel op dit punt iets anders. De architectuur is hier wel erg belangrijk geworden.
Van dit werk krijg ik spontaan pijn in mijn nek. Jan van Hemessen, Jezus en de op overspel betrapte vrouw, circa 1535. Olieverf op paneel. The Phoebus Foundation.
Dit was het laatste bericht over de tentoonstelling
Ode aan Antwerpen – Het geheim van de Hollandse meesters.
De soep van de week is goulashsoep.
Uitgangspunt was een pakket van de grootgrutter.
Met extra paprika, ui, tomaten, tomatenpuree,
risottorijst, knoflook en sambal.
Niet op de foto te zien.
Goulashsoep. Inmiddels op. Was heerlijk.
Hoe meer ik met deze tentoonstelling in het Museum Catharijneconvent
bezig ben, hoe meer voorbeelden ik tegen kom van de slordigheid
(ik zeg het netjes) bij het samenstellen van het publieksboekje en
de catalogus van deze tentoonstelling.
In het publieksboekje wordt een werk beschreven al ‘Beurs van
Amsterdam’. Het werk heet in de catalogus ‘De Dam te Amsterdam
met het nieuwe stadhuis in aanbouw’.
Die titel van de catalogus is ook wat je ziet op het werk.
Het werk heeft niets met de beurs te maken.
Tel daarbij op de de nummering van de werken op de tentoonstelling
die afwijkt van de catalogus, een catalogus zonder register.
Deze tentoonstelling helpt bezoekers niet waardering op te brengen
voor de prachtige werken, het maakt het alleen moeilijker.
Eerder had ik niet deze ervaring bij Museum Catharijneconvent.
Naar Michiel van Mierevelt, Prins Willem van Oranje, circa 1630 – 1645. The Phoebus Foundation.
Op eerste gezicht een chaotisch schilderij.
Er gebeurd veel, niet alles maakt je vrolijk.
Het gaat over vraatzucht, luiheid, afgunst, gierigheid,
hoogmoed, toorn en onkuisheid. De zeven hoofdzonden.
Gillis Mostaert, De Hooiwagen, circa 1575, Museum Catharijneconvent.
’t Is al hooi.
Uit de 16e eeuw zijn gravures van religieuze processies waarbij een hooiwagen meereed, bestuurd door een duivelfiguur en omringd door allerlei lieden die hebberig aan het hooi plukten. Daarmee werd gesymboliseerd dat aardse eerbewijzen en wereldse bezittingen “al hooy” waren, allemaal waardeloos en bovendien duivels. Het symbool schijnt terug te gaan op een Bijbelpassage waar de sterfelijke mens wordt vergeleken met het vergankelijke gras.
Karel van Mander, Calvarieberg, 1592. The Phoebus Foundation.
Toegeschreven aan Jacob van der Ulft, De Dam te Amsterdam met het nieuwe stadhuis in aanbouw, circa 1656, olieverf op doek, Amsterdam Museum.
Adriaen Thomasz Key, Burgemeesterspaar Jacob Bas Claesz. en Grietje Codde, 1586. Privécollectie.
Claes Moeyaert, Pastoor Leonardus Marius, 1647, Museum Catharijneconvent. Voor mij maakt de pastoor dit schilderij niet zo bijzonder maar zijn boeken wel. Vooral omdat je goed kunt zien dat men vroeger de boeken met de rug naar achter in de boekenkast wegzetten.
In de Nederlandse taal kun je zo eenvoudig nieuwe woorden
maken die vervolgens door alle Nederlanders ook begrepen
kunnen worden.
Soms komt zo’n nieuw woord in aanmerking voor meerdere
interpretaties.
Zou een ‘kerstboomhoogwerker’ een soort trap zijn van
waaraf je makkelijk een kerstboom kunt decoreren?
Of is een ‘kerstboomhoogwerker’ een hoogwerker die
zijn best doet om zich als kerstboom te vermommen?
Breda, hoek Keizerstraat/Houtmarkt, voormalig PTT-gebouw.
Van een van de drukkers aangesloten bij DidM (Drukwerk
in de marge, een vereniging van mardedrukkers) kocht ik
het Möbiusbandje ‘Opnieuw’. Deze week kwam het met de post.
Het zat in een mooie, bruine envelop.
Bertie van der Meij van Junipers, Opnieuw.
Bertie van der Meij, ‘Opnieuw’ is een dichtregel op een Möbiusbandje (kijk het eens na op Wikipedia). Gedrukt als nieuwjaarsuitgave op Nepalees geschept papier. Het doosje is van Zaans Bord.
Het gaat een van mijn boekenkasten opvrolijken.
Gistermorgen tijdens mijn ochtendwandeling maakte ik
de volgende drie foto’s.
Breda, Markendaalseweg, ijs. Je ziet geen scheur in het ijs maar daar lijkt het wel op. Het is een schaduw van een pas aangeplant boompje.
Breda, Markendaalseweg, Verlengde Mark ter hoogte van het Franciscanessenplein (links).
Hier kom ik mijn belofte deze week geen foto’s meer te plaatsen van de Grote Kerk niet na. Hier zijn restauratiewerkwaamheden aan de gang. Goed ingepakt en uitgerust met zagen die de stenen mantel van de kerk kunnen doorzagen. De netten, het stof, zo zonder zon maar wel met veel kunstlicht. Iemand die net zo nieuwsgierig is als ik.
Gisteravond werd de documentaire ‘Indië verloren’ vertoond in Chassé Cinema in Breda. Het was een vertoning met een nabespreking. Indië verloren – Selling a colonial war, een film van In-Soo Radstake.
Na een korte introductie keken we naar de documentaire. De titel en de ondertitel geven samen goed aan waar de film over gaat: het gaat over hoe Nederland de oorlog in Indonesië verloor en tegelijkertijd hoe de Nederlandse regering probeerde deze oorlog te verkopen in een tijd zonder internet en social media.
De Nederlandse regering maakte veel werk van het verkopen
van de koloniale oorlog die we ‘politionele actie’ noemden.
Wikipedia licht de term ‘framing’ toe:
Framing of denkraam is een overtuigingstechniek in communicatie waarbij woorden en beelden zo gekozen worden, dat daarbij impliciet een aantal aspecten van het beschrevene wordt uitgelicht. Deze uitgelichte aspecten helpen om een bepaalde lezing van het beschrevene of een mening daarover te propageren. Onder meer in de politiek, de journalistiek en de reclame wordt van framing bewust (en onbewust) gebruikgemaakt.
Dat framing (het zorgvuldig benadrukken van een (klein)
deel van de werkelijkheid) is erg actueel:
– Poetin die zegt dat de Oekraïne van Rusland is (omdat
Rusland het gebied lang geleden al een keer deels bezet had);
– Covid-complotdenkers die de logische afwezigheid van
alle kennis bij een pandemie met een onbekend virus misbruiken;
– GeertW die spreekt over een tsunami omdat dat lekker bekt en
mensen werkelijke, complexe cijfers maar vervelend en saai vinden.
Daarnaast laat de documentaire zien dat het niet een eenvoudige
vrijheidsstrijd was. Niet aan de kant van wat we nu Indonesië
noemen (bijvoorbeeld omdat er meerdere partijen actief waren en
de rol van Japan en de mensen die achter Japan stonden) en
ook niet aan de kant van Nederland (de internationale factor
(de Verenigde Staten, de VN, India, Australië en de UK),
Nederland kwam zelf net uit een bezettingstijd en probeerde een
positie terug te krijgen in een land dat veranderd was.
Nabespreking.
Dat ook nu de gebeurtenissen in Indonesië nog actueel
zijn bleek wel in de nabespreking waarin iemand van
Molukse afkomst aandacht vroeg voor de positie van
de Molukkers, de heel diverse samenstelling van het
Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL) en de
behandeling van Raymond Westerling (en de betrokkenheid
van Prins Bernhard?).
Terwijl iemand anders aandacht vroeg voor de jonge mannen
die als dienstplichtigen met de belofte van een dienst
van minder dan één jaar, dachten een positieve bijdrage
aan Nederland te gaan leveren. Maar drie jaar in Indonesië
moesten verbleven en bij terugkomst, na een verloren oorlog,
met de nek werden aangekeken en van oorlogsmisdaden werden
beschuldigd.
Het zat deze sprekers duidelijk hoog.
Frames rond onder andere kolonialisme en Aziatisch nationalisme
van meer dan 80 jaar geleden, beïnvloeden nog
steeds het leven van mensen in Nederland (en ik neem
aan ook in Indonesië).
De manier waarop In-Soo Radstake het framing in de documentaire
introduceert, als een echte spin doctor, is interessant om
te zien. Maar daar ga ik hier maar niet op in.
Ga de documentaire zien!
Vanmorgen liep ik eens een andere route en in de andere richting.
Dat leverde een korte serie foto’s op met als speciaal
aandachtspunt: is er al ijs?
Maar het begon met een foto van het Begijnhof in Breda. Ook door de kou was het erg rustig op straat.
Twee maal de Veemarktstraat.
Sint Janstraat.
Na de Grote Markt Zuid (let op geen Grote Kerk te zien) ging ik even bij een grootgrutter binnen.
Het werd snel licht. De Oude Haven vanaf de tijdelijke voetgangersbrug. Meer IJs!
Vanaf het verlaagde deel van de Oude Haven.
Dan afsluitend met steeds meer ijs bij het Spanjaardsgat en de meeuwen.
Gisteren had ik beloofd deze week geen foto’s meer
op mijn weblog te zetten van de Grote Kerk van Breda.
Ik heb er vanmorgen tijdens mijn wandeling wel een
gemaakt en die is te zien op X, maar niet hier.
Vanmorgen stond ik op met dezelfde vraag als gisteren:
‘zou er al ijs zijn in Breda’.
Het water bij de Stadhouderspoort van de KMA is zo ongeveer het dichtsbijzijnde water. Dus de eerste plaats om te gaan kijken. Maar hier was nog geen ijs.
In de Cingelstraat zag ik een vreemde weerkaatsing van het licht op de lens van de camera.
Achteraan in de Schoolstraat werd al gewerkt. Vooraan een vreemd ‘gevonden voorwerp’.
Bij het Spanjaardsgat was al wel iets te zien. Niet dat het water helemaal bevroren was. Maar er zaten wel meeuwen midden op het water op een dun laagje ijs.
Deze foto is niet helemaal scherp maar het is wel een beetje ijs.
Een stuk verderop, aan het eind van de Verlengde Mark. Daar is dit klein stuk stilstaand water. Tussen drie kademuren en metalen schotten. IJs. Maar waarschijnlijk zal de zon daar later op de dag wel raad mee weten.
Na de fresco’s in de omgang van het klooster gaat deroute
naar de zolder. De slaapvertrekken van de monniken met één
heel bekende monnik en een legendarische bibliotheek.
Maar onderweg daar naar toe twee bijzondere kunstwerken.
Florence, Museo di San Marco, Lorenzo Lippi (nier verwarren met vader en zoon Filippo en Filippino Lippi), Crocifissione con le Marie e San Giovanni, circa 1647. Olieverf op linnen. De titel van het werk heb ik nog twee keer gecontroleerd omdat ik op internet ook andere titels tegenkwam. Maar volgens Google translate staat hier ‘Kruisiging met de Maria’s en Johannes’. Dat komt overeen met bijvoorbeeld de titel: ‘Crocifissione con Maria, Giovanni e la Maddalena dolenti’. Dat betekent dan weer ‘Kruisiging met Maria, Johannes en Maria Magdalena in rouw’. De Italiaanse Wikipedia-pagina over Lorenzo Lippi zal het dus wel over hetzelfde werk hebben als ik hier laat zien.
Als je dan de trap op gaat kom je boven dit tegen:
Beato Angelico (Fra Angelico), Annunciation, circa 1442, fresco.
Vijf foto’s die gemaakt zijn tijdens een
ochtendwandeling in het centrum van Breda.
De eerste foto is op 2 januari van dit jaar gemaakt.
De andere foto’s zijn van vanmorgen.
Breda, Vismarktstraat en de Grote Kerk.
Vanmorgen vanuit een iets andere plaats.
Op de radio had ik berichten van ijs gehoord. Het stromend water in Breda was niet bevroren. Maar een klein stuk stilstaand water bij de werkzaamheden aan de Verlengde Mark was wel bevroren.
Breda, Verlengde Mark aan de Markendaalseweg.
Ik beloof voor de rest van de week geen foto’s van de Grote Kerk meer te plaatsen.
Argusvlinder 