De boekband is onder de boekenpers uit.
Lize Spit ‘De eerlijke vinder’ en de Chabotten ‘Gezinsverpakking’ wordt een leuk setje boekenweek boeken.
Tagarchief: Stichting Handboekbinden
Gezinsverpakking
Nu de basis voor de boekband af is kan ik beginnen met de stof te voorzien van vlieseline. Maar dan is het wel zaak eerst te weten hoe groot de stof precies wordt. Dus meten, aftekenen (op de achterzijde van de stof) en passen.
Dit is het stuk stof voor de bekleding en de omslagen.
Passen en meten met de vlieseline, aftekenen en dan knippen.
Ik had drie soorten vlieseline liggen. Dis is H410. Deze wordt gebruikt bij het maken van kostuums als binnenvoering voor jasjes. Heel soepel. Eens kijken en ervaren hoe dat zich laat verwerken.
Gereed om de vlieseline op de stof te strijken.
Eenmaal gestreken is de stof meteen stugger. Maar dat is ook de bedoeling.
Hier is de basis boekband tegen het textiel gelijmd. Dat wil ik een tidje in de boekenpers leggen zodat het een mooie en stevige eenheid gaat vormen.
Maar zo nog open geklapt is de oppervlakte te groot voor de boekenpers. Daarom ligt de boekband hier onder de gietijzeren boekenpers.
Wordt vervolgd.
Gezinsverpakking
Gisteren begonnen met het snijden van de platten (voorplat en achterplat) en de rug. Die vormen samen met een stuk kraftpapier de basis voor de boekband van de bandzetter. Steeds passen en meten.
Dan kan het snijden in de snijmachine beginnen. Eerst een korte kant (de rug gebruik je dan om er voor te zorgen dat de korte kant mooi haaks in de snijmachine ligt.
Weer passen en meten. Met het boekblok. Daarna kun je de boekbandbasis in elkaar zetten.
Met kraftpapier.
Passen en meten.
Nu het boekblok gesneden is gaat het boek helemaal open, alle bladzijdes zijn dan in te zien. Je ziet ook het naaiwerk aan de binnenkant (wat dicht tegen de bovenkant).
Ik kan de stof zo knippen dat de olifant er precies op staat als op ‘De eerlijke vinder’ van Lize Spit.
Of wat meer opgeschiven naar rechts zodat de slurf bijna de rand van de boekband raakt.
Maar ik kies voor deze positie, iets speelser.
Gezinsverpakking
In 2024 schreven De Chabotten het boekenweekgeschenk ‘Gezinsverpakking’.
Dat is het tweede boekje dat ik wil gaan inbinden in het stuk textiel,
blockprint, uit India.
Die stof bracht ik dit jaar mee terug naar Nederland.
Dit is het stapeltje losse katernen dat ik via de Stichting Handboekbinden heb gekregen.
De katernen moeten straks nog op maat gesneden worden. Een katern is een paar bedrukte vellen papier die netjes gevouwen zijn.
Om het in te binden ga ik gaten prikken in ieder katern. Daarvoor gebruik ik de prikmal. De gaten bevinden zich dadelijk in de bladspiegel van het boek. De gaten hadden nog dichter op elkaar mogen zitten maar het kan wel. Het bovenste en onderste gat komen straks op 1 centimeter van de boven- en onderkant van het boekblok.
Voor de draad heb ik anderhalve meter afgeknipt: de afstand tussen het onderste en bovenste gat is 19 centimeter. Het zijn 6 katernen. Ik neem dan 7 x 20 centimeter= 140 cm, afgerond 150 cm. ‘De eerlijke vinder’ heb ik ingebonden met een witte draad die met was behandeld is. Die draad laat zich makkelijker verwerken. Maar nu kies ik voor de zwarte draad.
Je begint met het laatste katern van het boek en bind steeds het voorgaande katern erbij.
Als het boekblok ingebonden is kan ik aan het gaas voor de rug en de schutbladen beginnen.
Schutblad – voor.
Schutblad – snijden.
Schutblad – passen.
Schutblad – voor en achter.
Schutblad – gereed om te lijmen.
Voor het lijmen van het gaas en het in de boekenpers plaatsen, heb ik de eindjes van de draad tussen de katernen gelegd.
De boekambachtbeurs 2024 zit erop
Het was gezellig druk in de Pieterskerk in Leiden bij de Boekambachtbeurs van de Stichting Hanboekbinden. Er was dit jaar veel meer ruimte oor de stands en de workshops. Die workshops groeien steeds meer uit tot een eigen, zelfstandig onderdeel van de beurs.
Het grootste nieuws voor mij was toch wel dat de beurs volgend jaar in de Lebuiniuskerk in Deventer is (ik neem aan dat men de Lebuinuskerk bedoelt). Wel een minder centrale locatie in Nederland.
Het boek ‘Joe Speedboot’ van Tommy Wieringa was gratis verkrijgbaar,
dankzij het CPNB, in losse katernen.
De Stichting Handboekbinden verkocht in losse katernen het boek ‘Denken
over oorlog en vrede’. Een vertaling van het 17e eeuwse boek
‘De iure belli ac pacis’ van Hugo de Groot.
Deze eitie van het boek door AC Eyffinger en BP Vermeulen met een
inleiding door Ard van der Steur.
Tijd van het jaar
Zo na de vakanties en voor de feestdagen, dat is het ideale
moment voor veel (vrijwilligers)organisaties om hun jaarevent
te organiseren.
In het geval van Drukwerk in de Marge komt dan ook hun
nieuwsbrief uit met ook deze keer weer een hele mooie omslag.
De omslag van Nieuwsbrief 190 is gemaakt door de Vlaamse Marie Vandevoorde. Voor alle duidelijkheid: ik ken haar niet. Maar ik vind het een bijzonder geslaagde omslag. Op haar recent verworven Korrex Nurnberg (model drukpers), met lijnen van divers materiaal en ornamenten, maakte ze in drie drukgangen deze omslag. De derde drukgang was voor de tekst.
Maar het bericht gaat over de beurzen die er aan zitten
te komen:
De DrukKunstBeurs op 19 & 20 oktober.
De BoekAmbachtBeurs op 2 november.
Beide beurzen zijn aan te raden.
Op beide beursen kun je veel materiaal kopen,
cursussen volgen of bijvoorbeeld nieuw margedrukwerk kopen.
Manuele Fior ‘Hypericon’: vervolg
Een paar dagen geleden schreef ik over het stripverhaal Hypericon
van Manuele Fior. Het verhaal verbindt de ontdekking van het
graf van Tutanckhamun (spelling van de naam is onderwerp van discussie)
met New York van 2001 en het creatieve Berlijn rond de eeuwwisseling.
Al lezende kwam de herinnering terug aan het verslag van Howard Carter
over de ontdekking dat ik ooit leende van de bibliotheek.
Tot twee maal toe.
Veel later ben ik nog eens naar de bibliotheek terug gegaan
om te zien of ze die boeken nog hadden. Dat was helaas niet het geval.
Daarom besloot ik te kijken of die Nederlandse vertaling van de ontdekking
misschien nog ergens te koop was.
Ik vond iets bij Boekwinkeltjes al was dat slechts deel 1.
In de tijd na de ontdekking was Tutankhamun hot. Dus er zal wat
druk gezetten hebben achter het uitbrengen van het verslag en de
Nederlandse vertaling.
Dus deel 1 kon ik kopen. De mooie omslag bleek ontworpen te zijn door Elias P van Bommel. Toen ik de boeken leende zei die naam me niets maar nadat Stichting Handboekbinden een overzicht van de clichés van Elias P van Bommel uitbracht, des te meer.
Over de kwaliteit van dit exemplaar kunnen we twisten maar wat een prachtig boek is dit. Howard Carter en AC Mace, Het graf van Tut-Anch-Amon, Ontdekt door wijlen Graaf Carnarvon en Howard Carter, uitgeverij Van Holkema & Warendorf, Amsterdam. Eerste deel 1924. Vertaling onder toezicht en met een inleiding van Dr H Th Obbink. Met 104 platen naar photo’s van Harry Burton.
Even concentreren op de voorkant van het boek.
Van Bommel verwerkt allerlei Egyptische motieven in de
zeer kleurrijke band. Wat voorbeelden:
Met het groen van het papyrusriet, de mestkever of scarabee, de uraeus (=slang) en de zon.
De verkopende boekhandel noemt dit dus ‘papier foxing’, in het Engels schrijft men dan vaak ‘slightly foxed’. Het papier heeft in de loop van de tijd dus geleden. Dat is helaas iets dat zich bij papier vaak voordoet. Schijnbaar spontane, vlekkerige verkleuring. Zou het blauwe papier (links) het originele schutblad zijn?
Frontispiece en titelpagina. Graaf Carnarvon was de geldschieter van de expeditie. Howard Carter zijn belangrijkste vertegenwoordiger ter plaatse. Harry Burton, de fotograaf, werd snel ingehuurd toen bleek dat de expeditie bij een uniek graf was uitgekomen.
In de inleiding beschrijft Herman Theodorus Obbink hoe het komt dat deel I als ‘eenzaam’ boek verschijnt (Deel II verschijnt 3 jaar later). Herman Theodorus Obbink was een Nederlands-hervormd predikant, theoloog en bijbelvertaler. Van 1929 tot 1947 was Obbink hofprediker. In die hoedanigheid ging hij in 1937 voor in de inzegening van het huwelijk van koningin Juliana en prins Bernhard (Wikipedia).
Dit is de achterzijde van het boek met het uitgevers/drukkersmerk ‘Vol Hardt en Waeckt’van uitgeverij Van Holkema & Warendorf. Rechtsonder is de naam te lezen van Elias P van Bommel, de ontwerper van de boekband.
De rug van het boek.
Het boek bevat een lijst met alle foto’s (platen) die in het boek opgenomen zijn. De foto’s zijn afgedrukt op een andere papiersoort dan waarop de tekst gedrukt is.
Dit is plaat I. Het maken van deze foto’s in de omstandigheden van Egypte 1922, was geen kleinigheid. Digitale fotografie bestond natuurlijk nog niet. De foto’s die in het graf genomen werden, maakte Burton deels met in spiegels weerkaatst zonlicht. In relatief kleine ruimtes die vaak nog vol stonden met voorwerpen. Koud was het er ook niet en een ander, leeg graf diende als DOnkere KAmer (doka) van de fotograaf. Immers je wilde snel weten of opnames onder de dan geldende condities gingen lukken. Daarvoor was het nodig geregeld afdrukken te maken.
Tijdens de voorbereiding van dit bericht kwam ik ook terecht op
de website van het Griffith Institute.
The Griffith Institute was established in 1939 as the centre for Egyptology at Oxford, although the genesis of core projects date back some 40 years earlier. Francis Llewellyn Griffith, the first Professor of Egyptology at the University of Oxford, bequeathed his estate for the creation of ‘a permanent home or institute for the study of the ancient languages and antiquities of the Near East’.
Het belang van dit instituut lijkt me moeilijk te overschatten:
The Griffith Institute Archive evolved from Griffith’s collection of manuscripts, including his extensive excavation records for Meroitic period sites in Nubia. Sir Alan Gardiner also generously donated many antiquarian manuscripts, further enriching the collection. The Archive now accommodates more than 160 substantial manuscript groups for Egyptology and Ancient Near Eastern Studies, ranging from scholarly papers, early traveller accounts, nineteenth-century photographs, paintings, drawings, and negatives, to born-digital files. The complete original records for the discovery, excavation and clearance of the tomb of Tutankhamun form a core group.
Zo zijn er online de kaarten te raadplegen die Carter schreef bij
de vondsten in het graf. Bijvoorbeeld bij het beeld op de foto
hierboven (plaat I uit het boek). Je ziet hier de handgeschreven kaart
(onderaan) en de transcriptie (uitgetypte versie, het laatste deel bovenaan).
Als voorbeeld Griffith Institute, Card # 022-2 (er zijn meerdere kaarten bij het beeld). Je ziet hoe men in de transcriptie haakjes ‘<>’ opneemt voor de handgetekende hierogliefen die in de tekst voorkomen. De tekst heeft betrekking op de ‘kilt’ (!) die de figuur van het beeld draagt.
Waar een stripverhaal allemaal niet toe kan leiden.
Eerste katernen gereed
De eerste twee katernen met de gedroogde bloemen en planten
zijn gereed.
Het liefst zou je de bloemen en planten helemaal insmeren
met lijm en dan opplakken. Maar dan krijg je ze er nooit
meer uit (zou je dat willen dan?) maar je krijgt dat
ook nooit mooi ingeplakt. Sommige bloemen bevatten hele
kleine pluisjes en die laten zich niet zomaar lijmen.
Dus zet ik de bloemen en planten vast met kleine strookjes
papier die ik dan wel vastlijm op de ondergrond.
Daarbij probeer ik er voor te zorgen dat per katern
de twee ingeplakte bladeren niet over elkaar vallen.
Dat zou voor extra verdikking in de katernen zorgen.
De test zal moeten uitwijzen of dit de juiste
acties zijn.
Voor de test laat ik me inspireren door de beschrijving
van het ‘Vitrineboek’ in het meest recente nummer
van het tijdschrift ‘Handboekbinden’ van de
Stichting Handboekbinden.
Het kwartaal tijdschrift van de Stichting Handboekbinden. Hierin staat een artikel over het ‘Vitrineboek’ van Boekbindcollectief 14 x 14.
Mijn test bevat 5 katernen. Ik heb 10 gedroogde bloemen, planten of bladen. Dus per katern 2 gedroogde objecten. Ze zijn verzameld in twee wandelingen. Drie, vooral bloemen, zijn verzameld tijdens een bezoek in 2022 in Leiden. De overige zeven zijn verzameld tijdens een wandeling in 2022 langs de singels van Breda. De eerste drie zijn relatief klein en dun. Die gaan niet voor heel veel opdikking zorgen.
De strookjes plak ik in de richting van de plant mee. Ik maak ze zo dun mogelijk om het beeld o weinig mogelijk te verstoren. Wel probeer ik de strookjes in zoveel mogelijke richtingen te plakken om de gedroogde objecten geen kans te geven er uit de schieten. Maar het zijn allemaal pogingen van een hobbybinder. Als iemand ervaringen heeft die naar een andere oplossing wijzen dan hoor ik die graag.
Het papier van de test is dun dus moet ik ook de achterkant in de gaten houden voor eventueel lekken van de lijm en omdat dit ook een leuk beeld is.
Rekening houdend met de relatieve positie van de objecten binnen een katern.
In katern 2 worden de gedroogde takken groter en verschillen ze meer van dikte. Je kunt niet overal waar je zou willen de stroken plakken. Steeds de afweging tussen de takken zo vast mogelijk inplakken en het beeld van de gedroogde tak.
Vier en vijf november
Binnenkort is het weer zo ver.
De jaarlijkse Boek Ambacht Beurs wordt weer gehouden in de
Pieterskerk in Leiden.
Dit vindt plaats op initiatief van de Stichting Handboekbinden.
Zoals in eerdere jaren in de Pieterskerk in Leiden. Ik ga er zeker heen. Mooie poster trouwens.
Mevrouw mijn moeder
Op 4 maart schreef ik voor het laatst over het avontuur
om een boekband met zilverwerk te versieren.
Het gaat om het boek ‘Mevrouw mijn moeder’ van Yvonne Keuls
dat verspreidt werd in het kader van Nederland leest.
Ik kreeg de losse katernen, net als ieder ander lid,
van de Stichting handboekbinden.
Nu zijn we 2 maanden verder.
In de tussentijd heb ik een boekenkast die ik gekregen heb
opnieuw geschilderd en had ik nog een paar projecten
onder handen.
Maar de kast vergde veel tijd. Dit is zoals de kast begon. Hij was donker van kleur, gebeitst. Dat past niet zo in mijn kamer dus heb ik heb eerst in de grondverf gezet en daarna gelak met verf op waterbasis.
De kast links is de nieuwe uitvoering. Inmiddels in gebruik. De kleuren in overeenstemming met de kast die er naast staat. De kleuren van de lades en deurtjes van de rechtse kast komen terug in de planken van de linkse kast.
Dus nu is er weer ruimte om mijn ‘zilverwerk’ af te maken.
Eerlijk gezegd hikte ik ook een beetje tegen het schuren
van de letter(delen) aan. Maar afgelopen week dat ik de juiste
aanpak gevolgd had en ik ben blij met het resultaat.
Deze letterdelen zijn gereed om bevestigd te gaan worden op het voorplat. Ik heb als bindwijze gekozen voor ‘opgelegde platten’. Dat geeft tot het eind toe veel vrijheid om bewerkingen op het voorplat te kunnen uitvoeren. Hier op de foto zie je het voorplat. Met de gaten waardoor de klampen het zilverwerk van de voorkant gaat verbinden met de messingplaat in het voorplat. Daarvan zie je later hopelijk niets meer door het schubald dat de messingplaat aan het zicht onttrekt.
De grote ‘M’ moet nog verder geschuurd worden en gepolijst.
Mevrouw mijn moeder
In vogelvlucht ga ik even door de activiteiten van afgelopen week.
Intussen is de tentoonstelling van handgebonden boeken in
de Openbare Bibliotheek Amsterdam al begonnen.
Die deadline heb ik niet gehaald.
Maar mijn boek vordert wel, alleen niet zo snel als ik graag
had gezien.
De laatse keer was ik bij het begin van het zagen van de zilveren ornamenten. Nu is dat gereed. De ornamenten moeten nog wel gevijld, geschuurd en gepolijst worden maar de constructie van het boek moet ook door.
Veel passen en meten. Hier liggen de ornamenten en de steen op het achterplat dat al bekleed is met Buckram.
Bij de kringloopwinkel kocht ik een warmhoudplaatje op basis van waxine en een schaal voor de vitrex-oplossing (=een zuur).
In plaats van de schaal begin ik met een pindakaaspot (afsluitbare plastic deksel) voor de vitrex-oplossing. Hier ligt de bijna ovale, opstaande wand voor de kast in de vitrex na het solderen. De kast gaat de steen straks vasthouden. De wand is zo’n 4 mm hoog en 0,5 mm dik.
Hier zie je van boven naar onder: de opstaande wand, de steen en de grondplaat voor de kast. Nog lang niet gereed.
Intussen bereid ik ook de schutbladen voor. Het boek ‘Mevrouw mijn moeder’ is geleverd zonder extra bladen die het mogelijk maken het boek te verbinden met de platten zonder tekst/afbeeldingen kwijt te raken. Daarom wordt het schutblad aan de kant van het boekblok maar als een smalle reep gelijmd. Het Japanse papier vind ik mooi, passend bij het boek maar erg stevig is het niet. Daarom plak ik het Japanse papier op een blanco vel papier voor de stevigheid.
De ornamenten die op het voorplat worden aangebracht worden vastgemaakt met een plaat messing die aan de binnenkant van het voorplat komt te zitten. De ornamenten en de messing plaat houden elkaar dadelijk op zijn plaats. Maar om de maximale ruimte van het voorplat te kunnen benutten moet ik goed passen en meten. Hier ligt de plaat messing aan de binnenzijde van het voorplat en de ornamenten daar weer boven op om de positie te bepalen. Daarbij ben ik vooral beniewd naar de buitenmaten van de ornamenten en aangezien die een rechthoek vormen hoef ik niet te letten op spiegelbeeld. De messignplaat ligt vastgeplakt met schilderstape zodat ik dadelijk de plaats van de boorgaten kan gaan bepalen op de ornamenten en de gaten ook kan gaan boren.
Deze stukjes zilver gaan dan gebruikt worden om de ornamenten en de messing plaat aan elkaar te klinken.
Ook de ornamenten plak ik vast met schilderstape en dan geef ik de plaats van de boorgaatjes aan.
Hier ben ik bezig de gaten te boren totdat mijn boortje brak. Vanmiddag hoop ik verder te gaan.
Mevrouw mijn moeder
In de berichtgeving over dit boekproject loop ik wat achter.
Dus probeer ik wat in te halen door wat foto’s weg te laten.
Ik was bezig met de steen zoals op de laatste foto’s te zien is
en……liet hem op tafel vallen.
Na een korte depressie heb ik de steen gelijmd en besloten de steen toch te gebruiken in het ontwerp en te proberen de steen in een zilveren kast te zetten. Maar eerst de grotere onderdelen van het ontwerp.
Maar voor het zagen begint wil ik nog een keer de ornamenten passen en meten op een echte voorkant.
Er zijn nog een paar kleine aanpassingen gedaan waardoor het ontwerp minder breed wordt. Het gaa om halve centimeters maar dat kan precies genoeg zijn.
Daarom eerst een eerste plat bekleden met het buckram dat ik pas geleden kocht. Daarna kan het zagen beginnen.
Soort van actiefoto.
Laat je niet afleiden door de blauwe film en de witte stickers met opdruk. Dit zijn de eerste twee zilveren ornamenten.
Mevrouw mijn moeder
Mijn cursus edelsmeden staat in het licht van boekbinden.
Een eerste poging om ornamenten voor een boekomslag
te maken is voor het boek van Yvonne Keuls:
Mevrouw mijn moeder.
De afgelopen tijd maakte ik ontwerpen voor de omslag.
Dit is het idee: drie maal vormen van de letter ‘M’. Net als op de rug. Op de omslag versierd met een steen waarvoor ik dan eerst een zetkast moet maken.
Dit is het eerste ontwerp.
Het tweede ontwerp bevat een meer natuurlijk geschreven letter ‘M’. Hier is de grote ‘M’ smaller dan op het eerste ontwerp en het dal in het midden van de ‘M’ is dieper. Meer in lijn met de letters ‘M’ die op de rug geborduurd zijn.
Dit is het derde idee: de letter ‘M’, driemaal maar aan elkaar geschreven. Dit is maar een eerste idee, nog niet uitgewerkt.
Eens zien wat de keuze wordt.
Mevrouw mijn moeder
Het boekblok moest nof volledig worden gebonden aan de rug.
Een paar foto’s over dit karwei.
Hier zie je dat de draad binnendoor naar de volgende set katernen gaat. De naald gaat in het voorlaatste katern en in het voorgeprikte gat van waaruit je naar het juiste gat kunt doorsteken om de kruissteek te beginnen.
Hier probeer ik de kruissteek volledig te maken zonder de draad steeds strak te trekken. Dat heb ik maar een keer gedaan want dat werkte ook niet geweldig. Binden met een kruissteek is niet eenvoudig maar wel te doen.
Tijd voor de derde rij kruissteken.
De laatste rij kan beginnen.
De rug is bevestigd (samen met een leeslint).
De volgende uitdaging worden de platten en het zilverwerk
dat ik op het voorplat wil bevestigen.
Maar dan moet ik dat eerst ontwerpen.
Het ene boek helpt het andere
Het was weer een tijdje stil rond
‘Mevrouw mijn moeder’. Maar de werkelijkheid is dat ik
een beetje achterloop met het plaatsen van de berichten.
Dus vandaaag neem ik je mee naar vorige week zaterdag.
Dit was de stand:
De eerste stap is om een prikmal te maken en om dan de katernen te prikken.
14 katernen met elk 8 prikgaten. 14 x 8= 112 gaten.
Dit is een soort van preview: de rug gaan we met de kruissteken aan de katernen binden.
Het boek dat helpt bij dit karwei is het boek ‘De ontdekking van de natuur’ geschreven door Hans Mulder. Een schitterend boek, groot en dik. Dat heb ik nodig om de rug voldoende ruimte te geven als ik het ga binden met de katernene op mijn naaibankje.
De eindjes van het borduurwerk haal ik weg en ik breng lijm aan op de knopen.
Eerste stap is de naaidraad te verankeren door de draad door de bovenste twee gaten van het voorlaatste katern te halen en er dan een knoop in te leggen.
De draad laat ik uit het bovenste gat van het voorlaatste katern komen. Met de kruissteek bind je steeds twee katernen tegelijk aan de rug (dat is mijn benadering, dat kan vast anders). Ik wil iedere kruissteek rechtsboven laten beginnen, dan linksonder (het andere katern) het volgende gat in, dan linksboven (het andere katern) het katern weer uit en dan rechtsonder te laten eindigen. Vandaar ga ik naar de volgende kruisstreek. Binnendoor, in het voorlaatste katern, om bij het gat rechtsboven van de tweede kruissteek, via de rug, naar buiten te komen. Daar begint de volgende steek.
Het feest kan beginnen.
De goede luisteraar ziet dat de naald hier uit het verkeerde gat komt. Ik ben trouwens erg blij dat ik twee lagen Zaansch Bord als rug gebruik. Dat geeft de stevigheid die nodig is voor het binden.
De eerste kruissteken verschijnen. De eerste rij is moeilijk maar eenvoudig wordt het eigenlijk geen moment. Een kolom kruissteken kostte me ongeveer een tot anderhalf uur!
Bij het wisselen van kolom moet ik een truc uithalen. Bij het laatste gat van de laatste kruissteek, gaat de draad wel de rug in maar niet het achterliggende katern. De draad gaat naar de volgende kolom, naar het katern waar de steken steeds van vertrekken, daar neem ik hetg at waar de draad niet uitkomt om via de binnenkant van het katern uit het juiste gat naar buiten te komen via de rug. Zo slinger ik van boven naar beneden door de laatste twee katernen en ga vervolgens van beneden weer naar boven, enz.
Hier ga ik ‘binnendoor’.
Mevrouw mijn moeder
Mijn blogberichten zijn een beetje onregelmatig.
Vandaar twee foto’s die misschien ook met één
foto af te doen was.
Dit was gisteravond de status van de rug van het boek. Één letter meer geborduurt dan vorige week. Het kost me ongeveer anderhalf uur om zo’n letter ‘M’ in te kapsellen.
Vandaag had ik nog eens anderhalf uur en kon dus de derde ‘M’ afronden. De volgende stap is om de katernen voor te prikken en ze vervolgens aan de rug te bevestigen. Spannend.
Mevrouw mijn moeder
Één stapje verder en daarvan maakte ik één foto.
De eerste ‘M’ is gereed nog twee te gaan en kan het
‘criss cross’ binden beginnen.
De letter ‘M’ is één kleur met een achtergrond met een contrasterende kleur. Dat is ook de formule die bij de volgende twee letters wordt gebruikt. Voor de achtergrond heb ik ongeveer anderhalve meter borduurgaren nodig. Het duurt me ongeveer anderhalf uur om de achtergrond te maken.
De route van vandaag (Mevrouw mijn moeder)
Waar waren we gebleven? Er waren twee eerdere pogingen om Zaansch Bord te gebruiken voor een rug. De pogingen hadden vooral betrekking op de letter ‘M’ voor Mevrouw, mijn moeder van Yvonne Keuls.
Op de maat van de rug maak ik een basis voor de prikmal.
Er komt een indeling met een kop- en staartstuk, speciale rijen voor het echte binden van de rug aan de katernen (en die laten we voor nu nog even met rust), de grote letter ‘M’ en een aantal marges. Samen 21,5 centimeter hoog.
Dat alles vertaalde zich in 256 gaatjes.
Misschien de volgende keer uitgaan van een stuk stramien. Scheelt een hoop meten en prikken en het resultaat is vast beter.
Vervolgens zocht ik kleuren borduurgaren. Steeds twee kleuren per letter: een kleur voor de letter en een voor de ruimte direct om de letter.
Tussenstand.
De drie resultaten op een rij. Morgrn hoop ik te beginnen met de ruimtes om de letters ‘M’ heen.
Mevrouw mijn moeder
Vandaag de draad opgepakt waar ik gisteren
gebleven was. Tussendoor nog gewerkt aan een
#12DagenCreatief project maar daarover morgen meer.
Gisteren had ik een katern bijgemaakt (leeg natuurlijk)
en in de boekenpers gestopt.
Vandaag tijd om het boek op maat te snijden.
Het nieuwe katern heb ik ongeveer in het midden van het boek opgenomen. Als katern nummer 7. Misschien pas ik het nog aan en neem ik het op als laatste katern.
Ik pas de ‘proeflap’ op het boekblok. Je ziet dat zelfs het sterk verkleinde ‘borduurwerk’ meer dan genoeg ruimte overlaat voor de katernen. Vermoedelijk gaat het wel werken. Als je een volledig leeg boek maakt is het niet zo’n probleem dat een beokblok wat rui is opgezet. Maar van een gedrukt boek verwacht je dat niet. Je ziet het door mij toegevoegde katern in het midden opgenomen. De kleur van het papier wijkt af.
De drukker heeft hulpmarkeringen op het papier gedrukt. Tekens die helpen bij het correct op volgorde leggen vande vellen, waarschijnlijk ook voor het vouwen en dan nu voor het snijden. Maar afhankelijk van de volgorde van snijden (en links- of rechtshandigheid) snij je soms die tekens te vroeg weg. Daarom zet ik ze er nog eens volledig op met potlood.
Nou dat is een oudje. Ik gebruik de gum om eventuele potloodmarkeringen die er zijn blijven staan alsnog weg te halen.
Dit is de eerste keer dat ik een boek snij na de verhuis vanuit mijn werkplaats. De snijmachine staat nu wat minder ideaal. Maar het rsultaat is prima. Let op met het mengen van papiersoorten. Dat heb ik hier gedaan en het heeft meteen effect op het snijen op de snijmachine.
Dit issteeds een griezelige fase. Je kunt zo makkelijk fouten maken met de berekeningen. Dus steeds opnieuw de berekeningen nalopen en als het kan passen met het origineel. Het boek krijgt een rug van Zaansch Bord. Daarop worden later de ‘opgelegde platten’ bevestigd. Dus het let allemaal nogal.
De rug bestaat ui drie delen: de rug waarop de decoratie wordt aangebracht en dat is ook het deel van waaruit het binden van de katernen gaat plaatsvinden. Daarnaast links en rechts een stuk Zaansch Bord waar de platten later op komen en dat ook een verbinding met het schutblad (en dus het boekblok) aangaat.
Dit is de basis voor de rug. Het is een breed stuk Zaansch Bord. Daarop lijm ik een stuk gaas voor extra stevigheid en straks verbinding. Om het deel waarop de decoratie komt en waar het binden met de katernen gaat gebeuren, zo sterk mogelijk te maken een tweede laag Zaansch Bord voor de rug. Het geheel ligt nu in de boekenpers om te drogen en sterk te maken.
Binnenkort ga ik het gatenpatroon aanbrengen en kan
het ‘borduren’ beginnen.
Mevrouw mijn moeder
Vanochtend ben ik begonnen met het maken van het 14e katern.
Het boek heeft 13 katernen maar voor de cross stitch binding
heb ik een even aantal katernen nodig.
Als ik het 13e katern weglaat heeft het boek of geen introductie,
of geen einde. Dat wil ik liever niet.
Daarom een katern toevoegen en of er een inhoud op de lege
pagina’s komt of niet, laat ik nog even in het midden.
Het maken van het katern levert geen spannende foto’s op
maar is wel noodzakelijk.
Ik snij uit twee vellen papier 4 bladen die samen één katern kunnen vormen. Het toegevoegde katern is bijna net zo groot als de overige katernen en krijgt straks door het snijden van het boekblok het definitieve formaat.
Dat katern voeg ik, voor nu, toe als laatste katern aan het boekblok. Dat boekblok lag al een paar dagen in de boekenpers en gaat daar vanmiddag opnieuw in maar dan met een extra katern. Zo is het boekblok morgen gereed om op maat gesneden te worden.
Afgelopen week ontving ik nieuwe naalden voor de els en een stuk beige Buckram. Buckram is een bekledingsstof voor een boekband. Terwijl ik op zoek ging naar papier kwam ik het Japanse bloempapier tegen. Dat ga ik waarschijnlijk gebruiken als schutblad.
Vorige week had ik besloten het borduurwerk voor op de rug
nog eens te proberen op een kleiner formaat.
Daarom begon ik vandaag met het maken van een nieuw
voorpriksjabloon.
De rug wordt deze oranje kleur. Past leuk bij de beige buckram. Volgende actie is om de gaten te gaan voorprikken.
Het blijft een hels karwei om op de juiste plaats de gten te prikken. Zeker met het sombere weer van vandaag.
De letter ‘M’ voer ik uit met één kruissteek minder om de letter beter uit te laten komen. Ook vandaag werk ik met zwart en wit garen. Ik wil het borduurgaren niet verspillen. Bovendien werkt met name de draad die in de was is gezet een stuk eenvoudiger.
De kleinere afmetingen van de letter komt de leesbaarheid ten goede. Daarnaast gaat het verdelen van de drie letters ‘M’ denk ik beter op de rug. Morgen kan ik de basis voor de rug in elkaar zetten en misschien kan ik de rug en de katernen al gaan voorprikken.
Argusvlinder 