Nog eens twee schuttersstukken.
Aan een van die stukken is een soort van wedstrijd verbonden
want dat schilderij is wel begonnen door Frans Hals maar is
uiteindelijk afgerond door Pieter Codde.
De vraag is wie heeft wat geschilderd?
Amsterdam, Rijksmuseum, Frans Hals, Feestmaal van de officieren van de Sint-Jorisschutterij, 1627, olieverf op doek.
Frans Hals, Pieter Codde, Schutters van Wijk XI onder leiding van Kapitein Reynier Reael, 1637, olieverf op doek.
Ook deze week weer veel Verlengde Mark in Breda.
Het metselwerk aan de kademuren van de Verlengde Mark ter hoogte van de Markendaalseweg vordert.
Bij de Tolbrug lijkt het werk al weken stil te liggen.
Daar kon je op wachten.
Markendaalseweg.
De Nieuwe Weg.
Het onzichtbare Spanjaardsgat.
De Markendaalseweg.
China, Lanzhou, Provincial Museum of Gansu, Ear pendant, 1st century BC, Silkap, Taxila, Taxila Museum, gold. Bijzonder voorwerp. Een bloedzuiger, dat is de vertaling van het Engelse woord ‘leech’. Zou niet mijn eerste keuze zijn om er een oorbel van te maken maar het resultaat mag er zijn!
Cult of the Triratna, 2nd – 3rd century, Takht-i-Bahi, Mardan District, Peshawar Museum, schist. ‘Takht-i-Bahi’ is de naam van een Buddhistisch klooster.
Wikipedia:
The Triratna is a Buddhist symbol, thought to visually represent the Three Jewels of Buddhism (the Buddha, the Dhamma and the Sangha).
Het was een enorm geluk dat ik de kans had deze tentoonstelling te bezoeken. Het is voor mij weer een hele nieuwe iconografie. Cult of the relic stupas, 2nd – 3rd century, Takht-i-Bahi, Mardan District, Peshawar Museum.
Worshipping of the enthroned turban of Siddhartha, 2nd – 3rd centrury, Gandhara District, Peshawar Museum, schist. In plaats van Boeddha zelf af te beelden kun je ook een symbool dat nauw met hem verbonden is afbeelden, zoals zijn tulband. Dit is een gewoonte in meerdere religies.
The Buddha’s descent from the Trayastrimsa, 1st – 2nd century, Butkara I, Mingora, Swat District, Swat Museum, green schist. Trayastrimsa is eenvoudig gezegd een van de 6 hemelse ruimtes in het Boeddhisme. De voetstappen onder aan de middelste ladder zijn die van Boeddha.
Princely figure with a bunch of lotus flowers, 2nd – 3rd century, Islamabad Museum, schist.
Relief with a donor, 1st – 2nd century, Butkara, Swat Disctrict, Swat Museum, schist.
Rijksmuseum Amsterdam, Frans Hals, Portret van Tieleman Roosterman, 1634, olieverf op doek.
Frans Hals, Portret van Catharina Brugman, 1634, olieverf op doek.
Frans Hals, Portret van Willem van Heythuysen, circa 1635, olieverf op doek.
Elegant én stoer.
Sorry, een beetje bewogen maar toch nog leesbaar.
Detail van een vaandeldrager van Frans Hals, Feestmaal van de officieren van de Sint-Jorisschutterij, 1616, olieverf op doek.
Frans Hals, Feestmaal van de officieren van de Sint-Jorisschutterij, 1616, olieverf op doek.
De beschrijving van het ‘Provincial Museum of Gansu’ was heel positief. ‘Provincial’ moet je ruim zien. Gansu is een enorme provincie in China. Tot mijn verrassing was er een tentoonstelling van kunst uit Gandhara. Het resultaat van een samenwerking tussen Pakistan en China. Gandhara Heritage along the Silk Road – A Pakistan-China joint exhibition. Wat een enorm geluk om die te kunnen zien!
Voor degene die niet bekend zijn met de kunst van Gandhare, hier een
vrije samenvatting van Wikipedia:
Gandhara was an ancient civilization centred in present-day north-west Pakistan and north-east Afghanistan. The core of the region of Gandhara was the Peshawar and Swat valleys.
The region was a central location for the spread of Buddhism to Central Asia and East Asia with many Chinese Buddhist pilgrims visiting the region.
Famed for its unique Gandharan style of art, the region attained its height from the 1st century to the 5th century CE under the Kushan Empire which had their capital at Peshawar.
The Greco-Buddhist art or Gandhara art is the artistic manifestation of Greco-Buddhism, a cultural combination of Ancient Greek art and Buddhism.
Beginning with Alexander the Great’s brief invasion into the area, followed by the Mauryan Emperor Ashoka converting the region to Buddhism.
Gandhara art is characterized by Buddhist subjects, sometimes adapting Greco-Roman elements, rendered in a style and forms that are heavily influenced by Greco-Roman art. It has the strong idealistic realism and sensuous description of Hellenistic art, and it is believed to have produced the first representations of Gautama Buddha in human form.
Alle voorwerpen stonden achter glas. Dat is vaak niet de gewoonte in China. Lanzhou, Provincial Museum of Gansu, Gold bowl with image of Bacchus, 1st century BC, Gandhara District, Islamabad Museum, gold.
Atlas, 2nd – 3rd century, Gandhara District, Peshawar Museum, schist.
Tritons, 1st – 3rd century, Gandhara District, Peshawar Museum, schist.
Helaas weet ik niet waar en wanneer deze Teaching Buddha is gemaakt. Hij is prachtig.
Toilet tray with banquet scene, 1st century BC, Sirkap, Taxila, National Museum of Pakistan, schist.
Female holding a spear, 3rd – 4th century, Gandhara District, Swat Museum, schist.
Een eerste selectie.
In komende berichten meer.
Helaas was er geen catalogus van de tentoonstelling beschikbaar.
Ik ben bij meerdere souvenirshops in het museum gaan vragen.
Vanochtend even door de stad gelopen. Na de regen.
De stad is gereed voor de 2024 Nassaudag.
Een sfeerimpressie:
In de aankondiging van de ‘Workshop vroege fotografie van
het Midden-Oosten’ door Maartje van den Heuvel, georganiseerd
door de Universitaire Bibliotheken Leiden, las ik dat een
van de fotografen Christiaan Snouck Hurgronje was.
Dat was voor mij de aanleiding om te gaan.
De deelnemers zagen een hele interessante serie foto’s en
documenten over drie vroege Nederlandse fotografen.
Over Alexine Tinne en haar spannende leven ging mijn
eerste bericht.
Vandaag bezoeken we met Albert Hotz het Iran van 1890 -1891
en met Christiaan Snouck Hurgronje het Mekka van 1885.
Nog even over Alexine Tinne. Met veel plezier heb ik de drie
afleveringen beluisterd van een podcast gemaakt over haar door het
Haags Historisch Museum die eerder een tentoonstelling over haar
werk had (tentoonstelling helaas gemist).
Over Albert Hotz bestaat nog geen Wikipedia-pagina maar op
internet is een document te vinden met als titel ‘Albert Hotz
and His Photographs of Iran: an Introduction to the Leiden Collection’,
door Jan Just Witkam.
Universiteitsbibliotheek Leiden, Albert Hotz, Iran, Shiraz, Maidan Telegraph (of Telegraph Square).
Albert Hotz, Iran, Bushire.
Albert Hotz, Iran, Teheran.
Dit zijn de foto’s van en over Snouck Hurgronje (een selfie was toen nog niet zo gangbaar).
Christiaan Snouck Hurgronje, Mekka, Masjid al-Haram, Kaaba.
Christiaan Snouck Hurgronje, Mekka, Masjid al-Haram, Kaaba.
Portret van de arabist Christiaan Snouck Hurgronje terwijl hij in Mekka is. Ik vind die paraplu zo leuk naast hem. Dit is de foto die ook op Wikipedia van hem te zien is.
Het was een erg leuke workshop alleen had ik er nog uren kunnen snuffelen in al die boeken en foto’s. Nu heb ik me moeten beperken tot enkele werken. Misschien een volgende keer. De presentatie in Leiden was van Maartje van den Heuvel.
Frans Hals, Portret van een man, circa 1635, olieverf op doek, pendant.
Rijksmuseum, Amsterdam, Frans Hals, Portret van een vrouw, circa 1635, oieverf op doek, pendant. Let op de neerstrik.
Frans Hals, Portret van Michiel de Wael, circa 1625, olieverf op doek. Huwelijkspendant.
Frans Hals, Portret van Cunera van Baersdorp, circa 1625, olieverf op doek. Huwelijkspendant.
Een van de mooiste voorwerpen in het Rijksmuseum in Amsterdam: Frans Hals, Portret van een echtpaar mogelijk Isaac Abrahamsz Massa en Beatrix van der Laan, circa 1622, olieverf op doek.
Die schalkse lach!
Met een strik om je been…
…en een strik om je schoen. Dan ben je het mannetje.
Gisteren was er een workshop bij de gelegenheid van de aanstaande opening
van de nieuwe ruimte van de nieuwe Middle Eastern Library in Leiden.
In de Universiteitsbibliotheek werden we ontvangen om foto’s te bekijken
van drie Nederlandse vroege fotografen die het Midden Oosten
en Noord Afrika als werkterrein hadden.
Stel je voor: de fotografie, net als veel grote uitvindingen is een
serie van steeds beter toepasbare uitvindingen. Daarbij vindt Louis Daguerre
in 1837 het proces dat we kennen als daguerreotypie uit.
Fotografie komt uit de laboratoria en kan breder worden ingezet.
De foto’s van Alexine Tinne zijn uit een andere tijd. Ze hebben een
zeer hoge kwaliteit. Zowel in de zin van de technische uitvoering
(scherp, helder beeld, enz) als in de zin van de interpretatie
(de uitsnede, het onderwerp, niet gemaakt in een studio, enz).
Maar ze zijn uit een andere tijd en dat zie je ook aan de teksten
bij de foto’s.
Universiteitsbibliotheken Leiden, foto van Alexine Tinne, circa 1862.
Dan is er een Nederlandse ontdekkingsreiziger, die, wellicht opgeleid door
de Engelse fotograaf Robert Jefferson Bingham (1824 – 1870), foto’s
maakt in Noord Afrika. In Egypte maakt Alexine Tinne haar foto’s in 1862.
Daar gaan we er een aantal van zien.
De presentatie vindt plaats door Maartje van den Heuvel.
De andere twee fotografen komen in een later bericht aan de orde.
Het betreffen Christiaan Snouck Hurgronje (1857-1936, Mekka) en
Albert Hotz (1855-1930, Iran).
De presentatie begint met het verkennen van de contect.
Bijvoorbeeld: het maken van een foto was ingewikkelder dan op
je scherm van je telefoon drukken. Waar leerde Alexine Tinne dat?
Er zijn onlangs een serie fiti’s gekocht die daar misschien
licht op werpen. De foto’s zijn gemaakt door de Engelsman
Robert Jefferson Bingham. In Den Haag. Er zijn foto’s bekend
van Alexine Tinne (die we gisteren niet zagen) die vergelijkbaar
of bijna hetzelfde zijn als de foto’s in deze serie.
De foto’s zijn twee aan twee op een stuk papier geplakt. Ook op de achterkant zijn er foto’s te zien. Ze zijn gemaakt met het collodium proces.
Deze foto’s onderscheiden zich door heel genuanceerd kleurverloop. Dat kun je heel wat beter zien als je de foto’s fysiek voor je hebt dan hier in dit bericht.
Alexine Tinne reisde door het Midden Oosten bijvoorbeeld met
C.W.M. van de Velde, een cartograaf met een militaire achtergrond.
Hij had eerder kaarten gemaakt en een boek geschreven over zijn
reis door Syrie en Palestina (dit is 1850 – 1860 en de geografische
aanduiding voor Palestina is een andere dan die we vandaag de dag
hanteren).
C.W.M. van de Velde, Map of the Holy Land, 1858.
Het colofon.
Een exemplaar van zijn boek: C.W.M. van de Velde, Reis door Syrie en Palestina in 1851 en 1852, Utrecht, Uitgererij Kemink en Zoon, dit exemplaat verscheen in 1854.
De foto’s worden soms in een boek gepresenteerd en soms op een los vel met daarop de afbeelding. Alexine Tinne, circa 1862, Village Negré (Soudan).
Alexine Tinne, circa 1862, Fille de la base Nubie.
Petits Nubiens.
A Carpet Loom (een weefgetouw). Mij staat niet mer bij wie de maker van deze foto is.
Voor de context en om verschillen te kunnen zien met andere fotografen liggen er ook exemplaren van boeken zoals die werden gefotografeerd en uitgegeven door Francis Frith. De foto in het eerste boek heeft als titel: Pyramid of Dashour.
Zo verschijnen er foto’s van Alexine Tinne zoals deze ‘Esclave du Soudan’ in boeken over Egypte van de lokale fotostudio. De titel van het boek is: ‘Souvenirs de voyage Egypte’ en het boek is gedateerd als 1867. Copyright stond nog in de kinderschoenen en Alexine Tinne was al op een volgende reis.
Gisteren was ik in Leiden en terwijl ik er onderweg naar toe ging, keek ik op Twitter en zag een berichtje over een camee van wel 30 cm breed! Nou als ik naar het Rijksmuseum van Oudheden ga, kijk ik wel eens in hun tentoonstelling van deze gegraveerde stenen. Dus gisteren zeker. Gemma Constantiniana, Siercamee in een 17e eeuwse zetting (= rand), 312 – 315 na Christus, sardonyx, verguldsel en met sierstenen, Rome.
Overigens was er ook een afbeelding te zien van dezelfde camee maar dan in een zetting ontworpen door Rubens. Die zetting was nog veel uitgebreider en is ook gerealiseerd. Maar door allerlei omzwervingen en verwikkelingen is daar nu het huidige, ook erg mooie beeld, van overgebleven.
Bij bijzondere voorwerpen maak ik soms twee foto’s: een met mijn camera en een met mijn telefoon. Deze is van de camera op mijn telefoon.
Pearl Jam, Dark Matter.
Een paar weken geleden was er veel te doen over een schijfje
van een jonge zangeres die en aardige stem heeft maar er niets mee doet.
Als je het schijfje wil hebben moet je eigenlijk meerdere
exemplaren van het ding kopen (ook al heb je geen apparaat
waar het schijfje in kan) want de muziek en de stem doen
er niet toe. Het gaat om de kleuren van hoesjes (er
zijn versies in verschillende kleuren). Feitelijk gaat het
er alleen maar om dat ze nog meer verdient zodat haar
positie op de lijst met rijkste mensen ter wereld nog hoger wordt.
Toen las ik een recentie over Dark Matter van Pearl Jam met
een negatief oordeel. Zo its als: niets nieuws, steeds hetzelfde, enz.
Ik zocht hem vandaag nog op internet maar tot mijn verbasing
(en tevredenheid) las ik alleen maar positieve recenties. Terecht.
En natuurlijk is het niet vernieuwend in de zin dat ze plots
een nieuwe house-vorm of grunge-afsplitsing hebben gelanceerd.
Dat hoeft ook helemaal niet. Constant goed is ook goed.
Je hoeft niet een badpak aan te trekken of vreemde schoudervullingen
te laten bedenken door een medewerker, om als goed beoordeeld te worden.
Het is net als met uit eten: 50% van je beoordeling is de kwaliteit
van het product dat op tafel komt en de andere 50% is de presentatie:
mooi, met kennis van zaken en in een goede sfeer.
Helaas is voor veel mensen de hoogte van de rekening hun enige ijkpunt.
Van de nieuwe opname van Pearl Jam heb ik genoten.
Vooral van hoe goed de stem van Eddy Vedder samen gaat
met de muziek van de band.
Top.
De Gele Rivier met de boten voor riviercruises en restaurants.
Je kunt via de Zhongshan Bridge de rivier te voet oversteken
en dan een wandeling de heuvel op maken om naar de White Pagode
te gaan.
Alternatief was een kabelbaan. Dat was mijn keuze.
Maar aan de boulevard zag ik een moderne beeldengroep. Als ik de bordjes goed geinterpreteerd heb dan was dat de Green Hope Sculpture. Maar ik ben niet zeker.
Waarom weet ik niet, maar dit soort borden met veiligheidsinstructies vind ik altijd interessant. Zouden de mensen die deze borden opstellen niet doorhebben dat je gevoel van veiligheid door deze tekst niet echt wordt verhoogd? Tijd voor de kabelbaan.
Dit is het beeld vanachter het raampje in de cabine van de kabelbaan. De baan zal 150 meter hoogteverschil overbruggen. Daarna is het ng een wandeling naar de White Pagode. De route staat niet aangegeven maar je kon eigenlijk niet fout lopen.
The Yellow River vanuit de Yellow River Cableway.
Het uitzicht vanaf boven. Het is wat beperkt door het weer maar geeft toch een goed beeld van de ligging van Lanzhou.
Dit is dan de White pagode.
De gebouwen bij de pagode waren allemaal gesloten. Het geeft wel een beeld van hoe zo’n complex er uit zag.
Aan de gebouwen en het platform waarop de pagode stond werd gewerkt.
De pagode ging moeilijk op de foto door het tegenlicht en de vegitatie tot dicht bij het complex. Daarom is op de eerste foto de top niet helemaal te zien en nu blijft de basis uit zicht.
Na deze pagode ben ik terug gewandeld naar de kabelbaan en ben terug
naar beneden gegaan.
Hiermee leek de ene dag in Lanzhou niet meer dan een overgangsdag,
speciaal om de benen te strekken.
Maar ik besloot een taxi te nemen (met twee jonge Chinese dames die
dezelfde bestemming bleken te hebben) naar het
Provincial Museum of Gansu. Dat bleek een schot in de roos.
Er was een tentoonstelling met kunst uit Gandhara:
Gandhara Heritage along the Silk Road.
De Tolbrug in Breda met De Trapjes.
Ik zei toch dat het een korte wandeling was.
Afgelopen zondag was het de laatste dag van het Jazz-festival
in Breda. Café en restaurant de Beyerd hebben en geschiedenis
met jazz, het jazzfestival en Han Hidalgo.
Het café heeft altijd een eigen programma tijdens het festival
met veel blues.
Het restaurant heeft ieder jaar een speciaal menu met
jazz-gerechten, bedacht, samengesteld en uitgevoerd onder
leiding van Han Hidalgo.
Han heeft een naam hoog te houden op het gebied van eten
en jazz. De website van ‘Bier cuisine’ is er het bewijs van.
Dus zondagavond ging ik bij De Beyerd eten en natuurlijk was
Han Hidalgo er ook. Hij had een soort van boekpresentatie
voor vrienden en kenissen. Ik zat er als een ‘gewone’ klant.
Han kwam even bij mijn tafel langs en bood me
een exemplaar van zijn boek aan:
Han Hidalgo, Memorabele Momenten – van A tot Z.
In ‘Memorabele Momenten’ rijgt Han plaatsen, mensen, eten,
drinken, gebeurtenissen en muziek tot één verhaal.
De rode draden zijn jazz en gerechten.
Het eten was zondagavond prima (cocktail, voor-, hoofd- en
nagerecht) en het was een plezier om het boek te mogen lezen.
Of het menu nog verkrijgbaar is weet ik niet maar ik vermoed
dat het boek te verkrijgen is via Birdy Publishing.
‘Keep swinging and cookin’
Tot en met 9 juni kan men in het Rijksmuseum zo’n
50 schilderijen van Frans Hals bewonderen.
Een geweldige ervaring.
Grijp die kans.
In februari ben ik zelf ook gaan kijken.
Geboren in Antwerpen en gevlucht naar de Noordelijke Nederlanden. Vanaf 1591 woonachtig in Haarlem. Frans Hals één van de grote drie van de Gouden Eeuw: Rembrandt, Vermeer en Hals.
Rijksmuseum, Amsterdam, Frans Hals, De vrolijke drinker, circa 1629, olieverf op doek. Dit bekende werk dient als voorbeeld voor de ‘losse toets’ van Frans Hals.
Detail met de sluiting van de riem.
Frans Hals, Portret van een man met een schedel, circa 1612, olieverf op paneel. Een vroeg schilderij, het mannelijk deel van een pendant. Let eens op zijn hemdsmouw.
De vrouwlijke helft van de pendant: Frans Hals, Portret van een vrouw, circa 1612, olieverf op paneel.
Nog een pendant.
Frans Hals, Portret van Lucas de Clercq, circa 1635, olieverf op doek.
Frans Hals, Portret van Feyntje van Steenkiste, 1635, olieverf op doek.
De ‘kostbare stof’ van Lucas de Clerq.
Op mijn vakantie in China ben ik met de hogesnelheidstrein
van Dunhuang naar Lanzhou gereisd.
Lanzhou is niet persé een toeristische bestemming maar ik ben
er twee nachten gebleven omdat de vervolg treinreis,
weer een lange zit zou zijn. Daarnaast wil ik niet alleen
toeristische hoogtepunten meemaken.
Hotelkunst.
Het hotel was prima. Op de kaartjes had ik bekeken dat ik naar
de Gele rivier zou kunnen wandelen. Daar zou ik ruim een uur over doen.
In de ochtend was het nog droog maar vanaf de middag ging het regenen
en dat zou zo blijven tot in Xi’an.
Ik liep in de richting van de rivier. Je kunt met een taxi gaan,
er is ook een metro. Maar in een taxi zie je minder en niet digitaal
betalen kan wel in China maar is minder makkelijk. Dus lopen.
Ik liep al een half uur toen ik iemand hoorde roepen. Eerst
reageerde ik niet omdat ik niet wist waar het vandaan kwam en voor wie
het bedoeld was. Bij aanhouden draaide ik me om en het bleek dat
een bewaker van een openbaar gebouw iets naar me riep. Hij wees
naar mijn rugzak. Ik kijken: de rits stond open.
Ik sloot mijn rugzak, bedankte de man en liep verder.
Aangekomen bij een groot plein ging ik op zoek naar het kaartje
dat in mijn rugzak moest zitten. Maar het was er niet.
Een ‘verkeerde’ straat nemen betekent niet meteen verdwalen maar
wel dat je misschien ‘verkeerd’ loopt.
Ik besloot terug te lopen naar mijn hotel want het kaartje had
ik die ochtend nog bekeken en misschien was ik het vergeten.
Dus een uur na mijn vertrek was ik terug in mijn hotel en het kaartje
lag op bed. Ik was die ochtend vertrokken zonder mijn rugzak
te controleren. Wijze les.
Op de eerste verdieping van het hotel zijn commerciele ruimtes en
ook een koffietent voor de gasten en mensen die in het hotel
voor zaken zijn (er werden ook ruimtes verhuurd voor conferenties ed).
Dus ik gunde me koffie.
Het zal rond 11 uur zijn geweest toen ik de wandeling opnieuw
begon en rond half een was ik bij de Yellow River.
Aan de Gele Rivier (die niet meer geel is) liggen boten met restaurants of voor riviercruises (of beide).
Zoals heel veel dingen in China is de boulevard heel ruim opgezet.
De metalen brug is de Zhongshan Bridge. Aan de andere oever, boven op de heuvel zie je een klein puntje uitsteken. Dat is de White Pagode. Het doel van mijn wandeling.
Het plenst inmiddels. Deze dames, een klein deel van een grote groep, repeteren voor een show en willen zo droog mogelijk blijven.
Schuin tegenover de brug en de boulevard ligt een tempel. Daar ga ik eerst maar eens kijken. Het is de White Pagode Temple of de Baiyun Taoist Temple. Meerdere gebouwen staan op een relatief kleine oppervlakte dus één gebouw op de foto zetten beteket vaak dat je meer ziet dan voor de foto ideaal zou zijn.
Eerlijk gezegd ben ik niet zo thuis in de verschillende religies: zeker Taoïsme en Confusianisme blijven een moeilijke beeldtaal voor mij. Wat is het dat ik zie? Maar dat neemt niet weg dat je het wel interessant en (soms) mooi kunt vinden. Wat de achterliggende filosofie dan is blijft nog veel meer een raadsel.
Deze tempel is een soort van herbouw. De originele tempel, die volgens mij op een andere plaats stond, is tijdens de Culturele Revolutie met de grond gelijk gemaakt. Later is deze tempel gebouwd en hij wordt goed bezocht.
Een samenvatting van de geschiedenis van de White Pagode Temple of Baiyun Taoist Temple. De Hall of the numinous (Merriam Webster: supernatural, mysterious, filled with a sense of the presence of divinity, holy, appealing to the higher emotions or to the aesthetic sense, spiritual) officials. “The temple has been distroyed during the Chinese Great Revolution of Culture, including the Hall of the Numinous Officials. All the activities of religion was banned at that time. The paining history passed and later the Hall of the Numinous Officials was rebuilt in 2011 year by the temple supervisor, named Chen Li-fu, and other Reverend Daoist.”
De ingang.
De tempel verscholen tussen de bomen.
In het volgende bericht gaat we wandeling verder.
Dit wordt dan mijn laatste bericht over mijn vakantie naar Florence.
Op de voorlaatste dag was het Museo dell’Opera del Duomo de
laatste activiteit. En wat voor een!
Florence, Museo dell’Opera del Duomo, French workshop, reliquary of the arm of Saint Justus, 1290 – 1295.
Andrea Pisano and assistant, Jonitus, The beginning of astronomy, 1343 – 1348, from the south side.
Donatello, Thoughtful prophet, 1418 – 1420, from the east side.
Luca della Robbia, Plato and Aristotle dialectics, 1437 – 1439, from the north side.
Donatello, Beardles prophet, 1416 – 1418, from the east side.
Het aantal voorwerpen is indrukwekkend.
Baccio d’Agnolo, lion head, 1513 – 1515, from the cornice of the drum of the dome.
Andrea di Lazzaro Cavalcanti called Buggiano, funerary mask of Filippo Brunelleschi (Brunelleschi was de architect van de koepel van de dom), 1446.
Je kunt goed zien dat dit museum rond de voorwerpen is gebouwd.
Als bezoeker van het museum heb je ook toegang tot een soort
van dakterras met uitzicht op de koepel van de dom.
Natuurlijk een paar foto’s.
Er stonden twee enorme beelden. Het zijn replica van beelden die nu buiten op de kerk staat. De maker van beide beelden is dezelfde persoon en ik viel voor de boeken. Pietro Francavilla, Statue of Saint Podius, Bishop, 1589, for the temporary facade of the Cathedral, Made for the marriage of Ferdinand I and Christine of Lorraine.
Pietro Francavilla, replica, Statue of Saint Zanobi, Bishop, 1589.
Giotto di Bondone, The Madonna of San Giorgio alla Costa, 1288 – 1295, tempera and gold leaf on panel.
Gemaakt in Toscane, een koormantel of kazuifel, in het Engels chasuble. 18e eeuw.
Vermoedelijk zijn dit twee panelen van een deur. Bij de eerste lijkt de klopper te ontbreken. Maar eerlijk gezegd weet ik niet meer waar ik deze foto’s maakte, in het museum of onderweg naar het hotel…..
Natuurlijk is het leuk met Koningsdag in Breda.
Het probleem is de onafgebroken reeks eveneenten / festivals
in een binnenstad die daar niet op is gebouwd.
De stank-, geluidsoverlast, het vuil, de luchtvervuiling,
die kan ik niet laten zien.
Wel iets van de voorbereiding die volgens de gemeente geen
overlast vormt. Oordeel zelf.
Kasteelplein voor Koningsdag.
Kasteelplein, na Koningsdag, voor Hemelvaart.
De Haven zal wekenlang volgebouwd zijn.
Het kleinste café aan de Haven geeft de meeste geluidsoverlast van de hele stad. Hier alleen nog maar straat vervuiling.
Deze wervingsposter voor personeel verraadt het beleid van de horeca: haal er het meest maximale uit zonder verantwoordelijkheid voor de troep en ben alleen open voor klanten als het jou uitkomt.
Kasteelplein voor Hemelvaart.
Parkeerplaats Grote Markt. Jev kunt vergelijkbare scene’s aantreffen in Veemarktstraat, Ridderstraat, Halstraat, St Janstraat, Havermarkt, Torenstraat enz. Dit was woensdagmorgen.
Veel plezier dit weekend.
Chassé Theater, Nederlandse Reisopera, Phion, Christoph Willibald Gluck, Orphee et Eurydice.
Iedere keer weer een stapje verder.
Ik ben geen kenner van opera’s maar ga wel graag kijken en luisteren.
Deze week was het dus tijd voor de Franse (?) versie van de opera
Orphee et Eurydice van Gluck.
Een verhaal over rouw, verdriet en liefde.
Als ik het goed begrijp is Gluck een soort van voorganger / voorbereider
van Mozart. Zijn missie was vooral het ontdoen van de opera’s van
overtollige en gezochte uitstapjes in de verhaallijn.
Voor een toeschouwer in 2024 is dat allemaal relatief.
Ook de muziek zou ontdaan zijn van overbodige versieringen.
Het is wel grappig te lezen dat een componist van naam zijn
opera aanpaste aan lokale eisen en wensen: een ballet erbij of
verlengen, voor de Franse markt, was geen punt.
Een korte opera oprekken tot een avondvullend programma blijkbaar
ook niet.
In Breda werd de show voor mij gestolen door het decor.
Met schijnbaar eenvoudige middelen wordt steeds opnieuw
een andere sfeer opgeroepen. Helaas mag je geen foto’s maken.
Genoten van muziek, dans en zang.
Deze week is het Jazz Festival in Breda. Ooit begonnen als een interessant muziekfestival is het nu een soort van overdreven braderie. De horeca neemt iedere vierkante centimeter van de binnenstad in beslag om bier te verkopen onder het genot van house-dreunen. Hier en daar is nog een enkeling met jazz in de weer. Dus de bootjes zijn van stal gehaald.
Het eerste deel van de kademuur links is gestort. Breda, Verlengde Mark ter hoogte van de Markendaalseweg.
Stadserf.
Argusvlinder 