Siegfried Woldhek, Kees van Kooten.
Leuk boekje, het boekenweekgeschenk, de Verrekijker,
van Kees van Kooten.
Ik raad het iedereen aan om te lezen.
Niet hoogdravend, niet supercomplex of overgeconstrueerd.
Geen oppervlakkige, moderne, populaire, snelle hap,
gewoon leesplezier!
Het weer zit niet mee.
Maar aan de bloemen in ons seizoensraam ligt het niet.
De achtergrond is nog somber,
maar de bloemen stralen!
Ik meldde al dat ik de CD van David Bowie had gekocht,
maar ik heb bij dat bezoek aan de platenzaak
nog een paar schijfjes gekocht:
Nick Cave:
De grote bard Nick Cave heeft vorig jaar
weer een album opgeleverd.
Donker, meeslepend, mysterieus als altijd.
Wel wat eenvoudiger van bezetting.
Geen grote orkesten die de achtergrond constant vullen.
Joe Jackson:
Iemand die de muziek van Duke Ellington in ere wil houden
kan op mijn support rekenen.
Hier samen met bijvoorbeeld Iggy Pop en Steve Vai.
Prachtige hoes.
Alleen daarom zou je hem al willen kopen.
Leuk detail.
Joe neemt zijn hoed af als tribute aan Ellington.
Hij doet dat bij het straatnaambord van de Duke Ellington Boulevard.
Een van de andere straten heet ‘Amsterdam’.
Bettie Serveert:
Die heb ik nog onvoldoende beluisterd om een reactie te kunnen geven.
Maar de hoes mag er zijn!
De poster is iets minder spannend dan deze foto. De weerspiegeling van gebouwen, auto’s en hun lichten hebben niets met de poster te maken.
De groene hand van het Kasteelplein.
De KMA – Stadhouderspoort.
Chasséveld.
Voormalig St Ignatius Ziekenhuis.
Grote Markt met de Grote Kerk.
Wie het weet mag het zeggen.
De Coeur de Boeuf is een tomaat met niet alleen een bijzonder uiterlijk
maar ook een bijzondere smaak.
Bij deze tomaat begint het rijpingsproces van binnen uit naar buiten.
De vrucht is dan rijp en smaakvol ook al is hij nog wat groen.
Deze tomaat is sterk geribbeld, heeft aflopende zijkanten
en is licht van kleur.
De Coeur de Boeuf is niet alleen bijzonder vanwege de smaak,
ook het hartvormige, lichtkleurende,
uiterlijk is kenmerkend en onderscheidt zich door het volle vruchtvlees
en het matige sap- en zuurgehalte.
Anders dan bij traditionele tomaten is de vrucht optimaal van smaak
als de schil nog groen is.
De Coeur de Boeuf heeft een vruchtgewicht van 180 tot 200 gram.
Deze tomaat is voor veel gebruiksmogelijkheden geschikt.
Bron: artikel op smulweb
Als ik de beschrijving mag geloven is mijn tomaat al te rijp.
Zo heb ik dat niet ervaren.
Hij smaakt prima op een boterham met kaas.
Beetje zout en peper.
Heerlijk.
En hij ziet er prachtig uit.
Ara Peterson, Blue/Orange roll, 2010, wood and acrylic paint.
Attributed to Francisco de Zurbaran, Head of a monk, black chalk grey wash with traces of pen and ink.
Detail.
Blue and white ovoid porcelain jar with scene from the Yuan Zaju drama ‘The savior Yuchi Gong’, 14th-century, Yuan Dynasty.
Howard Hodgkin, Wet evening, 2009 – 2012, pittura ad olio su legno.
Jan Dibbets, Red, 1976 – 2012, from New Colour Studies, colour photograph laminated to dibond.
Juan Fernandez ‘El Labrador’, StillLife with four bunches of grapes, 1630 – 1635, oil on canvas.
Lloyd Martin, Shift, 2013, oil mixed media on canvas.
Paul Klee, Flor tropical, 1920.
Rembrandt van Rijn, A thatched cottage by a large tree, a figure seated outside, around 1650.
Een oude boederij bij een grote boom, een persoon zit aan de deur.
Ik ben maar een leek en ken niet al deze werken.
Maar als ik zo’n beschrijvende titel tegenkom dan
probeer ik bijvoorbeeld ook even te zien
waar die figuur nu precies zit.
Dat is hieronder met fel groen aangegeven.
Rembrandt van Rijn, Self-Portrait with shaded eyes, 1634.
Deze week was er weer een zelfportret van Rembrandt in het nieuws.
Niet dit schilderij overigens.
Rena Effendi, Pararge Adrastoides Bienert, nearly extinct, Talish Mountains of Lenkoran, Azerbaijan, photo.
Bijna uitgestorven vlindersoort uit Azerbaijan, gefotografeerd door Rena Effendi.
Prachtig en past natuurlijk extra goed op de Argusvlinder.
India geschreven met Bellissima Script Redux Web ontqworpen door Alejandro Paul.
Als we de sneeuw van de afgelopen dagen even vergeten
en we doen net of het niet hard waait en koud is
dan hadden we deze week de eerste lente ochtend.
Het wordt al steeds vroeger licht.
Hier de KMA in de vroege ochtend.
Kasteelplein Breda.
CD’s koop ik al jaren niet meer.
Toen ik mijn eerste iPod kocht ben ik gestopt met het kopen van CD’s.
iTunes maakt je leven op dat vlak zoveel makkelijker.
Maar nu heb ik toch weer een paar CD’s gekocht.
Aanleiding was de nieuwe CD van David Bowie.
The Next Day.
Bowie is nooit een echte vernieuwer geweest.
Hij had goede voelsprieten voor vernieuwingen
en wist die beter dan wie ook, om te zetten in een product
dat grote groepen mensen willen kopen.
Deze terugkeer naar Berlijn en de helden uit die tijd is een aanrader.
Where are we now?
Het wordt langzaam weer die tijd van het jaar.
Mooie zonsopgangen.
Rode luchten.
Helaas zijn de foto’s met de telefoon van een beperkte kwaliteit.
Mijn moeder heeft mij haar muntenverzameling
in beheer gegeven.
Ik heb nu een plaats gevonden om een deel
van de verzameling in wisselende opstelling te tonen.
De eerste opstelling is een tijdelijke.
30 April lijkt me een goed moment
om de eerste echte opstelling te plaatsen.
Ons seizoensraam is opnieuw ingericht.
Tot voor kort stond de herfst centraal.
Vanaf vandaag is het raam gericht op de lente, Pasen, het voorjaar.
Sneeuw op het bankje op het Kasteelplein in Breda.
Voor het eerst in heel lange tijd
weer eens een wandeling gaan maken in het bos.
De temperatuur viel wel tegen.
Vorige week een paar dagen mooi en dan ineens
die koude wind en bijna tegen het vriespunt.
Maar van het lopen krijg je het wel warm.
Het Mastbos was erg nat.
Niet zo vreemd met al die regen zaterdag.
Deze boom is wel vaker op mijn weblog te zien geweest.
Maar dan in de zomer met een enorm bladerdak.
Het is een stripverhaal maar deel I is al 188 pagina’s lang.
Geen vluggertje dus.
Het is een generatieverhaal.
Zowel Tardi zelf als zijn vader en zijn grootvader (op de achtergrond)
spelen een rol in het verhaal.
De rol van Tardi is die als een vertegenwoordiger van de lezer.
Hij stelt vragen aan zijn vader die vertelt over zijn ervaringen.
Historisch is dat onmogelijk want Tardi was nog niet geboren.
De dochter en zoon van Tardi werken mee aan de realisatie
van het stripvehaal.
Het verhaal past goed in de tendens om niet alleen in
zwart/wit-termen over de oorlog te spreken.
Er is een hoop grijs. Meer grijs dan zwart/wit.
De mensen zijn niet schuldig on onschuldig zoals bij
Lou de Jongs “Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog”.
Hoewel dit verhaal over Frankrijk gaat en ik geen kennis heb van
de Franse geschiedschrijving over de Tweede Wereldoorlog,
ligt het denk ik in Frankrijk nog complexer dan in Nederland.
Een deel van Frankrijk zou als Vichy-Frankrijk met de fascisten meedoen.
Wikidepia:
Het Vichyregime vormde de regering in een deel van Frankrijk gedurende de periode 22 juni 1940 tot november 1942, daarna nog pro forma tot juni 1944, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze regering, die onder leiding stond van maarschalk Philippe Pétain, en zich État français noemde, zetelde in de stad Vichy en bestuurde het zuidoostelijk deel van Frankrijk. Het regime werd berucht vanwege zijn collaboratie met de Duitse nazi’s en de Italiaanse fascisten.
De insteek die Tardi gekozen heeft -met zichzelf als toeschouwer-
geeft het verhaal een sterk filmisch karakter.
Sterk.
Ik ben pas bij pagina 100 en ben niet echt een fan
van het ruwe taalgebruik en de grove tekentechniek van Tardi.
Maar “Ik Rene Tardi, krijgsgevangene van Stalag IIB” is een sterk verhaal.
Ik kijk uit mijn slaapkamerraam.
Sinds kort is het uitzicht verrijkt met street art.
