Vanochtend heb ik een paar foto’s gemaakt
onderweg naar mijn werk.
Als iets duidelijk wordt van de foto’s is het wel
dat het station veel te groot is.
Daarnaast is het nog steeds slecht bereikbaar.
Willemstraat met in de verte het nieuwe station.
Tot voor kort stond hier het station. Nu zie je de muur van perron 1.
Deel 40.
Mandu is een langgerekt dorp, met een lange weg.
Langs die weg liggen belangrijkere of mooiere oude tempels, graven en paleizen.
Ons hotel is aan de kant waar de minst belangrijke attracties liggen.
Daarom is het er zo rustig, kun je makkelijk rondlopen en genieten.
Over een aantal blog posts lopen wij langzaam naar de attracties
die veel bezoekers trekken.
Dai-Ka-Mahal.
De naam is ook hier een beetje vreemd.
‘Mahal’ betekent paleis maar hier betreft het ook weer een graf.
Dai-Ka-Mahal is a tomb of a lady, standing on a lofty basement having rooms with arched openings for the keepers of the tomb. At the North-east and South-east corners remains of circular towers may be seen upon which on a level with the floor of the tomb, pavilions appear to have been built. In the middle of the spacious terrace stands the tomb and on its Western fringe is a mosque showing Hindu architectural motifs on brackets and window balustrades. The tomb is square on plan. the tall octagonal necks of its dome has an ornamental parapet decorated with tiny kiosks which is a feature derived from the Qutbshahi domes of the Deccan.
Dai-Ka-Mahal is het graf van een dame.
Dai-Ka-Mahal.
Mooi balkon.
Versieringen aan de deur.
De nis van de moskee.
Patroon tegen de gevel.
Tweet.
Soms zeggen de aanwijsborden niet meer dan: ‘graf’.
Steunen voor het dak/de goot.
Het werk aan het boek vordert.
Gisteren nog een paar pagina’s in orde gemaakt.
Hier zie je wat van de vorderingen.
Hier worden teksten op maat gesneden en de kaarten voorbereid om ingeplakt te worden.
Hier zie je het nog niet ingebonden boek waarvan de inhoud nu langzaam vordert.
De film heeft een Nederlands tintje.
Als de film begint ontrolt zich een schijnbaar Nederlands landschap
met een prachtige lucht.
Heel stereotype met een molen en twee Nederlandse vrouwen.
Geen Engelse actrices, daarvoor is hun Nederlands te goed.
Kompleet met een juk, kanten mutsen en klederdracht.
Dit deel is echter opgenomen in Herringfleet Mill, Suffolk, Engeland.
Timothy Spall is misschien geen Dickens-acteur (als zoiets al bestaat)
maar hij had er een kunnen zijn.
Hij speelt in 1982 in een verfilming voor televisie van Oliver Twist.
In 1998 speelt hij in Our mutual friend (mini-serie voor tv).
In 2002 in Nicholas Nickleby.
In 2007 speelt hij Fagin in Oliver Twist in een mini-serie voor tv.
Foto gemaakt door Simon Mein van Timothy Spall als Turner in Mr. Turner (2014).
Maar een vergelijkbaar palmares had ik kunnen schrijven
over zijn rollen in Harry Potter.
Op de eerste plaats dus een Engels acteur die het geen probleem vindt
om zich te verkleden.
Op heb web kom ik geen website van de film tegen.
Op de reclame-uitingen zie ik ook nergens de schrijfwijze
van Mr. Turner, zoals die in de aftiteling van de film te zien is.
Daar zie je namelijk de punt van ‘Mr.’ onder de letter ‘r’ staan.
Goed gevonden.
Typisch de zorg en aandacht die je van een Britse filmmaker
verwacht bij een film over een historisch onderwerp.
De film is goed. Gemaakt door Mike Leigh.
Een prachtig kostuumdrama maar niet mierenzoet zoals vaak toch het geval.
De film staat veel dichter tegen werkelijke gebeurtenissen in een leven.
Mag ook wel, want het is een biografie.
Op waarde schatten is moeilijk want er zullen maar weinig Nederlanders zijn
die de biografie van de schilder J.M.W. Turner paraat hebben.
Joseph Mallord William Turner (Covent Garden (Londen),
om en nabij 23 april 1775 – Chelsea (Londen),
19 december 1851) was een Engelse schilder.
Wikipedia:
‘Na het lezen van het in 1840 in het Engels vertaalde boek over kleurenleer van Goethe bracht Turner de levensprocessen in verbinding met kleuren. Deze theorie over de versmelting van kleur leidde tot bijna abstracte werken van grote afmetingen’
J.M.W. Turner, The fighting “Temeraire” tugged to her last berth to be broken up, 1839, oil on canvas.
‘Een van de beroemdste schilderijen is de The Fighting “Temeraire” tugged to her Last Berth to be Broken Up, geschilderd in 1839. ….. Het laat de laatste reis zien van dit oorlogsschip met 98 kanonnen dat onder Nelson in de Zeeslag bij Trafalgar in 1805 een grote rol had gespeeld. Het schip wordt op het schilderij gesleept door een stoomschip, waarmee Turner de teloorgang lijkt uit te drukken van de Britse zeemacht aan de moderne techniek. Niettemin schilderde Turner vaak en graag moderne schepen en treinen. De symboliek van het schip dat wegvaart van de zonsondergang versterkt de uitdrukking van verlies. De kleuren van de zon zijn met grove streken geschilderd, maar het tuig van het schip is juist uitermate nauwkeurig in beeld gebracht.’
Even een korte update.
De verf is nu droog (mag ook wel na zo veel dagen).
Tijd om te vernissen.
Vandaag even een spuitbus gehaald.
Het regent niet dus (?) ideaal weer om even te vernissen.
Helaas waait het des te harder.
Het woord viel dan ook weer in drie delen uiteen.
Opnieuw gelijmd en toen vernis.
L. heeft vandaag haar laatste woutappel gegeten.
Het is de tijd van het jaar voor de lijstjes.
Ook de Volkskrant ontkomt er niet aan en daarom
stonden er afgelopen zaterdag een groot aantal
interessante titels in Sir Edmund:
De zondvloed – 1916-1931 – Het ontstaan van een nieuwe wereldorde
Van Adam Tooze
Christoffel Plantijn – ’s werleds grootste drukker en uitgever (1520 – 1589)
Door Sandra Langereis
In het lijstje met de beste biografieen.
De stamhouder – Een familiekroniek.
Van Alexander Munninghoff.
Savage Harvest
A tale of cannibals, colonialism and Michael Rockefeller’s tragic quest for primitive art.
Door William Morrow.
Slaapwandelaars
Van Christopher Clark.
Victoria – A life
Door A.N. Wilson.
BN/De Stem, zaterdag 13 december, pagina 19 (!), Jan de Bie, Boekenlandschappen – Onbegrensde Verzamelingen.
Daarom doe ik het hier nog eens dunnetjes over:
Gisteravond heb ik de voorstelling Warhorse gezien
in het Chasse in Breda.
De meeste mensen hebben de optredes van de ‘paarden’
wel een keer gezien op de televisie.
Op toneel blijkt dat de paarden verrassend levensecht
overkomen maar ook dat er meer prachtig visueel spectakel
te zien is dan alleen de paarden:
de verschillende andere diersoorten op/aan een stok,
de belichting en de tank, de waanzin van de oorlog.
De soldaten met verschillende nationaliteiten die allemaal Nederlands spreken
maar elkaar toch niet verstaan, is een geweldige vondst.
Een heel moderne musical!
De vraag is of het verhaal overeind blijft bij herhaald
zien van de voorstelling. Maar dat is bij musicals wel vaker een probleem.
De verf is nu al droger dan met de olieverf na een week.
Dus laat ik het resultaat even zien.
Ik ben ook al aan het oefenen geslagen met mijn manicule.
Nu in daglicht.
Zo gaat de tekst op de kaft te zien zijn.
Het origineel en mijn schetsen.
Mijn vader meende op de foto’s te kunnen zien dat de verf niet goed
in een keer op het hout had gedekt.
Nu is na bijna 1 week (!) de olieverf nog niet helemaal droog.
Maar volgens mij droog genoeg om er nog een keer over te gaan.
Nog een hele week of meer wachten is niet zo’n aantrekkelijk uitzicht.
Vandaar dat ik deze keer, een andere verf,
met dezelfde kleur heb gebruikt.
Hier nog voor het verven. Ze zijn zo knap: olieverf op waterbasis. Dat zal hopelijk sneller drogen. De verf is in ieder geval eenvoudig te verdunnen, te gebruiken en schoon te maken (kwast en palet).
Nu wachten tot het droog is dan kan hij in de vernis.
Betty Parsons, Pulling that way, 1982, acrylic on wood.
Blue and white meiping vase, Kangxi mark.
El Greco (Domenikos Theotokopoulos) and workshop, The disrobing of Christ, between 1580 and 1595, oil on canvas.
Felix Vallotton, Soleil couchant dans la brume, 1911, oil on canvas.
Jacques Emile Blanche, Opera singer Marya Freund with her children Stefan Freund and the future Doda Conrad, 1913, oil on canvas.
Marc Chagall, Eliezer et Rebecca, 1931, huile et gouache sur papier.
Marc Chagall, Les fiances au cirque, 1982, huile et pastel sur toile.
Paul Gauguin, Le sorcier d’Hiva Oa, 1902.
Seated figure, Mbembe Peoples, Ewayon River region, cross river province, Nigeria, 17th & 18th century, wood (afzelia).
Tudor, ‘Fat face’ sovereign of Henry VIII, third coinage.
Vincent van Gogh, Los descargadores en Arles, 1888, oil on canvas.
Iedere dag leer je weer wat nieuws.
Afgelopen weekend kwam ik via een Twitter-bericht op een
webpagina (van Erik Kwakkel), via welke ik op een Poolse
website kwam waar ik niets kan lezen,
behalve de term ‘Manicule’ of ‘Manicula’.
Die term staat dan ook nog bij een foto zodat ik er iets van begrijp.
Manicula staat voor zoiets als ‘klein handje’.
In oude boeken kwam het voor dat de schrijver of de eigenaar
van het boek, in de marge aantekeningen maakte.
Soms om een belangrijke passage te benadrukken.
Dat kon bijvoorbeeld met een kleine tekening van een handje.
Hieronder een favoriet, geselecteerd uit een kleine 10 voorbeelden.
Manicula, voorbeeld uit een boek in de Bibliotheka Elblaska.
Afgelopen zondagmiddag zag ik de tentoonstelling van Jan de Bie
in het Breda’s Museum.
Volgens het boek bij de tentoonstelling is de volledige titel
van de tentoonstelling: Boekenlandschappen, Onbegrensde Verzamelingen.
Die titel kun je op verschillende manieren lezen:
Boek en landschappen
Boeken Landschappen
Boekenlandschappen
Boeken kunnen onbegrensde verzamelingen zijn.
Gemaakt door een of meerdere schrijvers.
De tentoonstelling werpt een licht op een aantal boeken:
Ulysses van James Joyce, de werken van Michel de Montaigne
en het werk van Jacob Campo Weyerman.
Een Modernist, een filosoof en een achttiende eeuwse
‘bloemschilder en een gevreesd en berucht auteur’.
Landschappen zijn ook onbegrensde verzamelingen,
al plaatsen mensen hier en daar grenzen.
Landschappen zijn verzamelingen van dingen, mensen en dieren.
Postduivenverenigingen bijvoorbeeld.
Kortom een bezoek dat weer heel wat bagage met zich meebrengt.
Een genot om door rond te lopen.
Zeker een tweede bezoek waard.
Bij Jan de Bie lopen de landschappen over in zeeën van boeken.
Beide verbergen, herbergen, onbegrensde verzamelingen,
waarin vrij geassocieerd kan worden.
In het museum mag niet gefotografeerd worden
maar ik kan me niet inhouden.
Om vrij te kunnen associëren op mijn weblog heb ik
helaas wat ondersteuning nodig.
Foto’s van de werken die ik gezien heb,
afbeeldingen van de betrokken boeken.
Als trouwe bezoeker bent u niet anders gewend.
Jan de Bie, De ‘Asgrauwe’ valt op de klep. Na lang wachten van Nelemans en vrienden. En veel bier, juni 2005, houtdruk (6 van 40).
Niet van alle representatieve werken
heb ik een foto kunnen maken.
De tijd ontbrak daarvoor.
Maar een belangrijk deel van het werk van Jan de Bie van de
afgelopen jaren, wordt in beslag genomen door de notulen
en documenten van de postduivenvereniging.
Hier wordt het landschap een met die vereniging door de terugkeer
van de ‘Asgrauwe’, een prijspostduif.
Jan de Bie, De ‘Asgrauwe’ valt op de klep. Na lang wachten van Nelemans en vrienden. En veel bier, juni 2005, houtdruk, detail.
Hier een aanzet tot de notulen. De notulist zit er als een monnik in een scriptorium.
Een van de boek-werken met daarin verwerkt landschappen.
Detail van de vorige afbeelding: boeken en landschappen, samen, als een grote onbegrensde verzameling.
In mijn blogpost zijn de landschappen onderbelicht.
Het zijn de boeken die bij mij het meest indruk maken.
Jan de Bie, Yellow books, olieverf op paneel.
Jan de Bie, Mannetjes op bibliotheektrappen, 2010, olieverf op paneel.
Jan de Bie, Troyes (Voor Aloys).
Jan de Bie, Bibliotheek.
Voorlopig ben ik nog niet uitgelezen.
Een van de werken van De Bie toont de schrijver Jacob Campo Wyerman
die in het midden van een soort bibliotheek annex schilderijenverzameling zit.
Op de tentoonstelling wordt een boek met de titel
‘De vrolijke tuchtheer van de Abderieten’ aangeboden.
De schrijver is Frans Wetzels. Ik vermoed dat ik ooit les van hem heb gehad.
Dit boek heeft me nu al veel plezier gegeven.
bijvoorbeeld door de volgende tekst in de inleiding:
Deze monografie heeft niet de pretentie alles te vermelden over de schilder-schrijver Weyerman en zijn relatie met Breda, de stad die hij meestal met het anagram Abdera aanduidde. Dat deed hij om met de de Abderieten te spotten. In de klassieke oudheid gingen de inwoners van Abdera, een stad in Thracie, door voor uitzobderlijk domme mensen.
Of wat te denken van deze opvatting/waarschuwing over Weyerman
van een tijdgenoot, schrijver Jan van Hoogstraten:
wilt uw niet stooren,
Of de een, of de ander iets mogt hooren
Dat hem tot in zijn Veeren raakt:
Maar wilt het aan ’t Penseel vergeeven
Zo ’t uw getroffen heeft na ’t leeven:
Of denken, ‘k hebt ‘er na gemaakt.
Dat wordt wat!
Het portret van Weyerman was in meerdere vormen aanwezig:
In deze vitrine met werken van Weyerman.
In detail.
Of in de vorm van dit boek.
Mocht je denken ‘Wat een gedoe voor een achttiende eeuwse schrijver’,
lees dan nog even door:
Voor Jacob Campo Weyerman, een veelzijdig en productief schrijver met recht gekwalificeerd als een van de schranderste geesten van de achttiende eeuw, was Breda een jeugdherinnering. Hij wooonde er vanaf 1680, toen hij drie jaar oud was, en ging er naar school. Tot zijn veertigste bezocht hij de stad regelmatig. De band met Breda ging pas verloren toen in 1723 zijn moeder stierf.
Een prachtige tentoonstelling met heel veel invalshoeken.
Mocht de komende maand nog dagen met verveling brengen
dan kan het Breda’s Museum u daar bij helpen.
Even het laatste nieuws over het blogboekje.
Gisteren heb ik de titel donker blauw geverfd (ultramatijnblauw
om precies te zijn).
Ik heb de letters met olieverf geschilderd.
Dat is misschien niet het slimste/beste.
Maar die olieverf heb ik, ik zocht een mooie donkerblauwe kleur
en olieverfschilderijen maak ik toch niet.
Ik heb de titel op drie latjes gelegd.
In alle drie zit een klein spijkertje.
Op deze manier blijven de latjes, ook tijdens het verven,
goed liggen. De letters liggen niet op de ondergrond
waardoor je ook de zij- en binnenkanten goed kunt verven.
De letters zaten niet allemaal even stevig aan elkaar.
van begin af aan is de verbinding tussen de ‘B’ en ‘O’ zwak geweest.
Dat zal ik morgen weer aan elkaar lijmen.
Nadeel van olieverf is de lange droogtijd.
De letters drogen nu al zo’n 16 uur
maar ze voelen nog steeds niet droog.
De letters zijn weer aan elkaar gelijmd.
Die lijm heeft niet zoveel tijd nodig om te drogen.
Uiteindelijk komen al de letters op de kaft van het blogboekje.
Dus dat zel stevig genoeg zijn.
Ik heb gekozen voor dit blauw, blauwe kaft, blauwe titel en
blauw lint om het boekej in te binden, omdat ik in Italie
in de Scrovegni kapel de blauwe hemel van Giotto heb mogen bewonderen.
De kapel wordt op de website ‘Statenvertaling online – bijbel en kunst’ als volgt beschreven:
(http://www.statenvertaling.net/kunst/arenakapel.html)
Enrico Scrovegni was de zoon van Reginaldo Scrovegni, een steenrijke bankier in Padua. Reginaldo was een woekeraar: hij verdiende zijn geld door gebruik te maken van de zwakte van anderen. De Kerk veroordeelde dat als een doodzonde; Reginaldo mocht daarom niet in gewijde grond worden begraven en zijn erfenis zou niet aan Enrico mogen toekomen. Enrico had echter goede connecties en wist toch de erfenis binnen te halen. Als tegenprestatie moest hij zich aansluiten bij een lekenorde, die van de Cavalieri Gaudenti, en de onrechtmatig verkregen gelden teruggeven.
Tevens vroeg hij aan de stad toestemming voor de bouw van een kapel voor gebruik door zijn familie. In 1300 kocht Enrico grond, en in 1304 kon de kapel worden gewijd, aan de maagd Maria. In de tussentijd was de doelgroep van de kapel uitgebreid tot de gehele Cavalieri Gaudenti, waardoor het project bijdroeg aan Scrovegni’s boetedoening.
De Cavalieri Gaudenti stonden onder toezicht van een monnikenorde, die in 1305 bij de bisschop protesteerde tegen de vorderende pracht en praal van de kapel. Die vonden ze veel te uitbundig, en bovendien wilde Scrovegni zonder toestemming naast de kapel een forse klokkentoren bouwen. Het protest van de monniken werd gehonoreerd: verdere bouwactiviteiten werden verboden. De Florentijnse meester Giotto mocht zijn decoratie van het interieur gelukkig voortzetten.
De kapel staat bekend om de verbeeldingskracht en de kleurenrijkdom van Giotto’s fresco’s. Sommigen zien het ensemble als een artistiek hoogtepunt van de figuratieve kunst, enkel overtroffen door de Sixtijnse kapel van Michelangelo. Bijzonder is ook dat de werken ondanks hun leeftijd van 700 jaar vrijwel ongeschonden zijn; de kapel bleef ook gespaard bij luchtbombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog.
De Scrovegni-kapel staat in de wijk Arena, vernoemd naar een oud Romeinse amfitheater.
InterieurHoewel de kapel gewijd is aan Maria, komt zij er karig af. Fresco’s over haar leven sieren de bovenste ring van een van de zijwanden. Op gelijke hoogte op de andere zijwand scènes uit het leven van de heiligen Joachim en Anna. De meeste ruimte is er voor een serie over het leven van Jezus, die de tweede en derde ring beslaat. De eerste ring toont de zeven zonden en de zeven deugden. Op de wand boven de ingang is het Laatste oordeel geschilderd.
Deel 39.
Mandu is niet een grote toeristenattractie maar heel, heel erg mooi.
In December gaan ook veel Indiaase mensen op vakantie.
Dat is in de jaren dat wij naar India gaan
enorm toegenomen.
Ze gaan wel anders op vakantie als wij. Voor hen is niet iedere restant
van een tempel of ieder graf de meoite van het aanzien waard.
Veel mensen gaan ook naar Mandu vanwege de omgeving en om
gewoon samen een vakantie door te brengen.
In ons hotel (een verzameling kleine bungalows) zijn dan ook hele
Indiase families op vakantie. Ze hebben samen 3 of 4 bungalows.
Doen spelletjes, gaan samen op pad en eten samen.
Mandu is een langgerekt dorp, met een lange weg.
Langs die weg liggen belangrijkere of mooiere oude tempels, graven en paleizen.
Ons hotel is aan de kant waar de minst belangrijke attracties liggen.
Daarom is het er zo rustig, kun je makkelijk rondlopen en genieten.
Over een aantal blog posts lopen wij langzaam naar de attracties
die veel bezoekers trekken.
Maar eerst nog rust en zon.
Dai-Ki-Chhoti-Bahan-Ka-Mahal
This is a tomb of a lady, octagonal in plan, crowned by a shapely dome which was originally adorned with tiles, the tomb is built of red chiseled masonry and has four arched openings facing the four cardinal points, while the remaining sides have been decorated with outlines of arches.
Het graf van een voorname dame.
De naam is wel Mahal, paleis, maar in werkelijkheid is het een graf tombe.
Met een achthoekinge fundering en bovenop een mooi gevormde koepel
die origineel versierd was met tegels.
Het graf heeft vier openingen met een boog, een naar
iedere windrichting.
De andere vier zijdes zijn versierd met reliefs van bogen.
Dai-Ki-Chhoti-Bahan-Ka-Mahal
Een van de vier openingen met boogvorm.
Dai-Ki-Chhoti-Bahan-Ka-Mahal in de felle zon.
Verfijnde versieringen aan de binnenkant.
De rode steen waaruit het graf gemaakt is kun je hier goed zien.
Detail met een bloemmotief.
Dit ga ik gebruiken als een ontwerp voor een boekomslag.
Het lijkt eenvoudig.
Sporen van de tegels.
De rust die deze plaatsen uitstralen!
Haast desolaat. Maar dat is schijn. In India zijn er altijd mensen in de buurt.
En anders is er altijd wel ergens vee.
Lekker warm, zo’n trui.
My old lady met Maggie Smith en Kevin Kline.
Een goed toneelstuk is niet altijd een goed filmscript
dat leidt tot een goede film.
De film is in het begin grappig.
Het centrale gegeven was voor de regisseur niet voldoende
om een film te maken die de aandacht weet vast te houden.
Kevin Kline is acceptabel, Maggie Smith niet op haar top.
Maximaal drie sterren.
Toen ik vandaag ging lunchen in de binnenstad
zag ik plots een grote, overwegend zwarte vlinder
op de muur. Vreemd gezicht deze tijd van het jaar?
Yirga is een ‘Health food restaurant · Bar’.
Dat staat tenminste op hun Facebook site.
Ik was er al een paar weken niet meer geweest.
Heb een aantal keren gebakken vis van de markt gegeten.
Maar met het koude weer had ik zi in soep.
Nu staat dat niet op de kaart bij Yirga, voorzover ik weet.
Dus wel!
Ze hebben een nieuwe kaart.
Mooi gemaakt!
De soep is een tomatensoep.
Niet mijn favoriete soep, maar goed het is koud.
Nou, ik werd overvallen door een prachtige, gevulde soep.
Met tomaat, uit en ik hoor ook venkel.
Goed gekruid maar niet scherp.
Bij de soep een humus van rode linzen (zeg
maar een puree van rode boontjes) met daarover
een mengsel van zaden en noten.
Daarop een paar stukken geroosterd brood.
Het was fantastisch.
Zoals soep hoort te zijn.
Volgende week ga ik weer.
De vlinder zit nog steeds in het trapgat.
Het zal wel erg onaangenaam voor hem zijn bij deze temperaturen.
Er wordt ineens heel hard gewerkt
om het puin van de gebouwen te slopen en te vergruizen.
Van vroeg in de ochtend tot in de avond wordt er aan gewerkt.
Het zal dit jaar wel af moeten zijn.
Vanochtend maakte ik de volgende foto’s.
Hier worden grote brokken puin vermalen.
Die witte muur van het perron komt nu helemaal vrij.
Met grote schaduwen op de muur.
