Het is weer een druk weekend.
Vanavond veel activiteiten in het kader van de Cultuurnacht.
Zondag verandert Breda in het Kielegat waar het goed klunen is.
De voorbereidingen zijn in volle gang.
Stadhuis is al voorziet van de Kielegat-vaandels tegen de wand en tussen het stadhuis en de VVV staat het vaandel van de Cultuurnacht.
Het Kielegat van de cultuur? of een cultureel Kielegat?
Alles bij elkaar heeft het wat tijd gekost,
maar mijn Blogboekje is af.
Het is een boek in A4-formaat.
Een katern met 20 pgina’s.
‘Ingebonden’ met een lint.
Het boekje gaat over de fresco’s in de kloosterkerk;
Monastero Di S. Antonio in Polesine,
te Ferrara.
De fresco’s zijn gemaakt door volgelingen van Giotto.
Afgelopen zomer was ik zeer onder de indruk
van het werk van Giotto dat ik in Padua zag:
Cappella degli Scrovegni.
Daarom de blauwe kaft, de blauwe titel, de speciale
pagina met de uitgesneden letter G en al de postkaarten
die ik in het klooster gekocht heb.
Omslag van het blogboek met de titel van hout.
De centrale pagina met voorbeelden van de kaarten en de lintsluiting.
Op naar de volgende inbind-klus.
Vier katernen waren al te zien.
Voorzien van afbeeldingen over het Kasteelplein in Breda.
Nu is katern 5 ook af.
Hiervan even een foto.
Inmiddels is het boekje ook al ingebonden maar
nog niet helemaal af.
De laatste activiteiten volgen nog, later deze week.
Spiabooks: Finestra, katern 5. De omslag is een soort colofon. Dit wordt het middelste katern van het boekje.
Deel 45.
Darya Khan group of monuments.
Verlaten langs de weg liggen een paar monumenten. De moskee en het graf zijn mooi gerestaureerd. De andere gebouwen zijn minder fraai. Dit is het zicht op de moskee.
Een van de koepels.
De voorkant van de moskee.
Het graf.
Een klein maar fantastisch mooi gebouwtje.
Gebouwd op een verhoog.
Vlak bij een tank, een kunstmatig meer of vijver.
Binnenkant van het grafmonument.
Restanten van de tegels.
De versieringen in de muur.
Het was er warm en heel rustig.
Iemand liet mij een oude kaart zien met daarop
het Kasteelplein in Breda.
Kasteelplein, Breda.
De kaart werd gestuurd vanuit Breda naar Den Haag.
Dat gebeurde al in 1950, op 14 april 1950 werd de kaart door de PTT verwerkt.
De kaart was een reactie op een eerder verzonden kaart.
Nog eens inzoemen op de foto. Zo’n afbeelding doet de vraag rijzen: hoe ziet er dat vandaag nu uit?
Ik heb vanmiddag op ongeveer dezelfde plaats als waar de fotograaf stond die de kaart maakte, een foto van het Kasteelplein gemaakt. De fotograaf van de kaart stond misschien wat dichter bij het standbeeld van Stadhouder Willem III.
Een idee begon te broeien.
Dus nog twee foto’s gemaakt van de Stadhouder.
Stadhouder Willem III
Het idee is om aan het boekje wat ik aan het maken ben
vijf pagina’s toe te voegen.
Pagina’s met afbeeldingen van het Kasteelplein in Breda.
Hieronder de eerste vier pagina’s.
Viermaal Kasteelplein in Breda. Met de klok mee, te beginnen linksboven: Koninginnenacht 2013, projecties op de muren van het blokhuis, Kasteelplein 2015, Kasteelplein van de ansichtkaart uit 1950, Stadhouder Willem III in 2015.
Ook het blogboekje maakt vorderingen.
Het is in laatste fase.
Gisteren heb ik nog eens schetsen gemaakt voor de maniculae.
Toen ik een goede schets had ging het als volgt.
De strook papier had ik gesneden op de maat die ik wil hebben. De achterzijde ingewreven met rode bolus poeder. Werken met rode bolus is een heel oud trukje. Rode bolus is een soort vette klei (ik ben geen geoloog). Als je het op papier wrijft blijft het zitten.
Op de andere kant staat de schets. Leg de strook op de plaats waar de tekening moet komen en trek met een potlood de schets over.
Als je het papier dan weghaalt staat er een rood handje. Die schets kun je compleet maken. De rode bolus laat zich met een gum makkelijk verwijderen.
Dan is het nog een kwestie van afwerken met een zwarte pen.
Dit is het eindresultaat: maniculae.
Dan is mijn boekje blaar om ingebonden te worden.
In dit geval gebruik ik daarvoor een blauw lint.
Eerst uit de kaft en daarna uit het blok, hoekjes gesneden waar het lint straks doorheen gaat.
Om de gaatjes in de kaft en het blok op elkaar af te stemmen heb ik een mal gemaakt die ik gebruik om te snijden. De mal is een eenvoudig A4-tje waar ik een rand van heb omgeslagen en op de juiste plaatsen de gaten heb gesneden. De mal heb ik ook gebruikt om eerder het lint te testen. De uiteinden van het lint heb ik gelijmd tegen de lange stukken lint aan de binnenzijde.
Wat nu nog rest is het opplakken van de titel. Maar nu ligt het boek open om het lint goed te laten drogen.
Onlangs heb ik al even het boekje voorgesteld
dat ik ga maken en waarvoor ik de materialen
in Malaga gekocht had.
De boekjes van SpiaBooks zijn overigens via het internet te kopen.
In dit geval gaat het om het boekje ‘Finestra’.
De kaft zit in de kit, precies op maat en al voorgevouwen.
Dus is het een kwaestie van dichtplakken.
Dat heb ik gisteren dan ook gedaan.
Dit is de kaft uit de kit. Deze manier van werken is denk ik gekozen omdat je op deze manier twee vliegen in klap slaat. Door de kaft dubbel te vouwen krijg je extra stevigheid maar behoud je het gemak van dunnere rug. Die is zo eenvoudig te vouwen.
Lijm aanbrengen.
Lijm uitsmeren.
Dicht plakken. De opening, zeg maar het raampje, past precies
Het decoratiepapier er in vouwen en plakken.
De kaft van het boekje is gereed.
Die kan zo een nachtje onder bezwaar.
Love is strange, regisseur Ira Sachs, met in de hoofdrollen John Lithgow, Alfred Molina, Marisa Tomei, Charlie Tahan.
Bij vlaggen komisch liefdesdrama.
Mooi gemaakt. Mooi acteerspel.
Charlie Tahan is wat mij betreft de ontdekking van de film.
Beetje aan de korte kant.
Vandaag heb ik de Groninger Mosterdsoep klaargemaakt
van De kleinste soepfabriek.
Dit is een succes!
De soep kun je een beetje verdunnen, ik heb verder
geen zout, peper of mosterd toegevoegd,
want hij smaakt voortreffelijk.
Na vele jaren van leegstand, bewoning door kunstenaars,
van plannen maken, nog eens plannen maken, enz,
lijkt het er op dat de veranderingen op de Vlaszak zijn begonnen.
Nu dachten we dat ook over de Nieuwstraat.
Dus ik zou niet al te optimistisch worden.
Maar er is een schutting geplaatst, er lopen mensen met helmen op,
er staan stukken in de krant, wethouders moeten op de foto,
een nieuw prestige project is begonnen.
Gisteren heb ik op de plaats van de voormalige Sociale Dienst
nog snel wat foto´s gemaakt.
Die kun je hier nu zien.
Zicht vanuit de Catharinastraat.
Kop van de Veemarktstraat.
Kop van de Veemarktstraat.
Catharinastraat.
Catharinastraat met reconstructie van de stadspoort.
Hoek Vlaszak / Catharinastraat / Veemarktstraat.
Mooi is het gebouw nooit geweest.
Maar het was wel gezichtsbepalend voor de binnenstad. Gisteren rond 16:00 uur was de zon al achter de gebouwen. De bouw paste helemaal qua stijl helemaal niet bij de binnenstad.
Doorgang van de Vlaszak naar de Veemarktstraat, de lange route. Volgens mij moeten daar nieuwe panden komen
De marketingjongens hebben bedacht dat het Gasthuyspoort moet gaan heten.
Vlaszak met in de verte het Valkenberg.
Het busstation aan de Vlaszak.
Busstation in actie.
Korte doorgang van de Vlaszak naar de Veemarktstraat.
Binnen zie je nog de trap boven de waterput die onderdeel uitmaakte van de reconstructie van de stadspoort. Voorheen zat hier het restaurant Da Nino.
Hoek Veemarktstraat – Catharinastraat.
Het gebouw aan de kant van de Veemarktstraat. De gemeentelijke diensten zijn hier al jaren weg. Nu is er sinds kort een schutting geplaatst.
De schutting is al in gebruik. Hier schilderingen van vissen.
Vooraangezicht van een vis.
Nog heel recent. Je suis Charlie.
Gezicht vanuit de Veemarktstraat.
En een laatste foto, vanaf weer wat verder in de Veemarktstraat.
Grote Kerk van Breda vanuit de Torenstraat.
Stralend als altijd!
Gisteren had ik even de tijd om door de stad te lopen. Het was prachtig weer. In een winkel zag ik een hele leuke serie beeldjes. Overigens zijn ndie eenvoudig zelf te maken. Verschillend van maat en uiterlijk maar allemaal binnen een bepaalde marge zodat ze echt bij elkaar horen. Hier op een metalen standaard.
Flyer van het CAC Malaga bij de tentoonstelling van werk van Maurizio Cattelan uit de verzameling van Fondazione Sandretto Re Rebaudengo.
Toen we met kerstmis in Malaga waren hebben we ook het CAC Malaga bezocht
(Centro de Arte Contemporaneo de Malaga).
Onderdeel was werk van Cattelan.
Maurizio Cattelan
3 October, 2014 – 4 January, 2015
CAC MALAGA PRESENTS the First exhibition in Spain of Maurizio Cattelan (Padua, Italy, 1960) with a selection of works from the Fondazione Sandretto Re Rebaudengo collection. The eight pieces on show here trace the artist’s career from his first beginnings until shortly before he withdrew from the art scene in 2011. Maurizio Cattelan, one of the most internationally acclaimed contemporary Italian artists, has a distinctive style which makes use of irony, humour and satire serve as vehicles to communicate an implicit political message and an acidic institutional critique of his country. He currently co-edits the visual magazine Toilet Paper, which he co-founded, a platform for challenging, funny, surreal and controversial images.
Samenvatting in Nederlands:
Dit is de eerste tentoonstelling van werk van Maurizio Cattelan in Spanje.
Cattelan is geboren in Padua, Italië, in 1960.
De acht werken die getoond worden zijn afkomsting uit de collectie
van Fondazione Sandretto Re Rebaudengo.
De werken zijn ontstaan gedurende zijn hele carrière,
tot aan het moment waarop hij zich terug trekt uit de kunstwereld in 2011.
Cattelan heeft een eigen stijl die zich kenmerkt door met ironie, humor en satire
een politieke boodschap te brengen en Italiaanse instituties scherp te bekritiseren.
Op dit moment is hij redactuur van het on-line magazine met de naam Toiletpapier,
een platform voor uitdagende, grappige, surrealistische en controversiële beelden.
Het eerste werk wat ik van Cattelan zag was een werk in het Boijmans van Beuningen.
Het staat ook in de catalogus.
Maurizio Cattalan, Untitled, 1995, Boijmans.
Het hoofd van Cattelan steekt uit de museumvloer.
Het kijkt nieuwsgierig om zich heen.
Wel wat anders dan al die schilderijen aan de muur.
Dat is de humor sie ik zo goed vind bij Cattelan.
Maurizio Cattelan, La Rivoluzione Siamo Noi, 2000, polyester resin, wax, pigment, felt suit and metal coat rack.
Maurizio Cattelan, verkleed als Joseph Beuys,
de kritische kunstenaar, aan een kapstok.
Of wat denk je van dit:
Maurizio Cattelan, Bidibidobidiboo, 1996, taxidermied squirrel, ceramic, formica, wood, paint and steel.
Een eekhoorn die languit over tafel ligt
nadat hij zelfmoord heeft gepleegd.
Het wapen ligt naast hem op de grond.
Maurizio Cattelan, Untitled, 2009, polyurethane rubber.
Het beeld van de eekhoorn is ook te zien
op de omslag van de catalogus:
De activiteiten aan het Blogboekje staan niet stil.
Ik moet nog twee dingen doen voordat ik kan beginnen
met het inbinden van het beok:
1. De sierletter ‘G’ van Giotto afmaken;
2. een manucule zetten.
Activiteit 1 heb ik gisteren uitgevoerd.
Omdat ik daarbij ook kleur gebruik en de stift die
ik daar bij gebruik natuurlijk ook een vloeistof gebruikt
om de kleur ocver te brengen op het papier,
moest de pagina onder bezwaar
om het omkrullen van de hoek te corrigeren.
Dat is gelukt. De ‘G’ is nu goed te zien en ik beb de kleur blauw gebruikt als een soort eerbetoon aan het werk van Giotto in Padua (Cappella degli Scrovegni).
Zo gaat dat er straks uit zien als die speciale, doorzichtige blad in het blogboekje zit.
Deel 44.
In mijn dagboekje heb ik toen het volgende geschreven:
Zondag 23 december.
Ook vandaag gaan we er te voet op uit.
Het zal niet lukken om in 2 dagen alle, prachtig gerestaureerde
monumenten van Mandu te zien,
maar we komen een heel eind.
Het is overigens koud in India.
Wij zijn nu in Madhya Pradesh.
De hoofdstad van deze staat is Bhopal en daar was het -7,6 graden Celcius.
Gelukkig zitten we daar ver vandaan.
—
Ik heb het vandaag nog eens opgezocht.
De afstand is kilometers was niet zo groot.
Wel in temperatuur.
Het is 280 kilometers, 5 en een half uur rijden.
—
‘The early bird catches the worm’ is de Engelse gezegde: de vroege vogel vangt de worm. Hier is het volgens mij een vlieg.
Nog zomaar een vogel in de tuin van het hotel.
Het was er zo heerlijk rustig. Haast on-Indiaas.
We zijn in de plaats Mandu. Die plaats ligt in de staat Madhya Pradesh.
Een van de monumenten heeft een speciaal toegangsbord gekregen.
Een prachtig klein gebouw maar helaas nogal beklad.
Het gebouw heeft 1 echte ingang en drie schijningangen. Bij de schijningangen ziet de gevel eruit alsof het een ingang is maar het is gewoon een muur.
The tomb of Roza; het graf van Roza. Detail van een geschilderd bord bij het eerder getoonde gebouw.
De Engelse tekst van het bord. Helaas op de foto op deze grootte niet leesbaar. Hieronder volgt de tekst.
The Tomb of Roza (Roza of Khadija Bibi): This is the tomb of Khadija bibi, the lady sufi saint. After her death, she was cremated in this tomb. The Kalma is inscribed in Arabic script on the four graves. she has been described in great details in the book Gulzar-e Abrar written by Gausi Sattari in which she has been called the only lady sufi saint of Mandu. The huge tomb is made of black stone and lime. In the West, there is an entrance gate. On the other three sides, there are windows with screens which seem like gates. Red stone has been used in the entrance and the other three gates. Walls are plastered with lime. On the outside, eaves are based on the brackets which are decorated with lotus in the center. In front there is a basement and a ruined mosque is in the back. A bawari is also there in the front.
Buiten het fysieke bord dat ik heb gefotografeerd
kan ik op internet maar 1 bron vinden waarop in het Engels
over deze tekst gesproken wordt.
De tekst op internet en die van het bord komen niet 100% overeen.
Dus vertalen zonder fouten is voor mij niet mogelijk.
In de tekst wordt het boek Gulzar-e Abrar genoemd.
Het is geschreven door Gausi Sattari rond 1600.
Het beschrijft de levens van sufi heiligen.
Het boek is op internet te lezen als je Urdu kunt lezen.
De schrijver wordt daar ‘Muhammad Ghosi Shattari Mandavi’ genoemd.
De grafmonumenten in het gebouw.
De prachtige tekst op de monumenten.
We gaan weer verder, Hathi Mahal, bij de afslag rechts.
De zijkant van een modern huis in Mandu.
Koepel van een ander grafmonument en moskee verder op.
Aan het eind van het pad vinden we Hathi Mahal. De restanten zoals die er nu staan zijn een soort gebouw in een gebouw.
Gelijk naast de Hathi Mahal ligt een kleine akker. aan het eind van de akker nog een muur die misschien ooit bij de Hathi Mahal gehoord heeft.
Terug bij het monument dat je ook kunt beklimmen.
Zo zien de koepels op dak er uit.
Deze foto is een beetje omgebouwd. Op de originele foto zitten deze vogels op dezelfde telefoonkabel.
Al twee van de vele tuigages zijn gerealiseerd.
Het is nog zoeken naar de juiste aanpak en techniek.
De eerste twee.
Zicht op de Santa Ana van opzij.
Bird’s eye view, zoals een vogel vanuit de mast op het dek neerkijkt.
Vanochtend erwtensoep gegeten.
Deze keer niet zelfgemaakte erwtensoep maar
soep van De kleinste soepfabriek.
De kleinste soepfabriek: erwtensoep.
Ik heb ook een pot mosterdsoep van hen gekocht.
Maar die wacht nog op bereiding.
Volgens het etiket is de soep gemaakt van biologische groente.
Van de erwtensoep hebben ze twee varianten: een met
en een zonder vlees.
Etiket:
Ingrediënten:
water, spliterwten*, (totaal aan erwten 20%)
prei*, uien*, knolselderij, varkensvlees* (7%)
groene erwt*, doperwt*, rookspek (3%), zeezout,
aardappelmeel*, selderij*, uienpoeder*, peper*,
bonenkruid*, nootmuskaat*, piment* en koriander*.
*= biologisch
Bevat:
selderij. Erwtensoep
Bewaren tussen 0 C en 30 C
Voedingswaarde per portie 100 ml kant en klaar berekend:
energie: 302Kj, 72kcal,
vet: 1.8 g (waarvan verzadigd 0.6g),
koolhydraten: 8.8g, (waarvan suikers 1.3g),
eiwit: 3.22
zeezout: 440mg.
Een zo’n portie is iets meer dan 1 van mijn soepkommen.
Ik hed de soep wat bijgekruid met peper maar dat is niet nodig.
de soep kan verdund worden volgens het etiket
maar dat heb ik niet gedaan.
Hij smaakt prima voor een niet zelfgemaakte soep.
Goede, degelijke film over de wiskundige Alan Turing.
Deze homoseksuele geleerde was cruciaal bij het oplossen/
ontcijferen van de Duitse berichten tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Wikipedia:
De Schlüsselmaschine E, ook wel bekend als de Cypher Machine E, is vooral bekend als de Enigma. De Enigma is zowel een naam als een soortnaam van elektromechanische codeermachines van het type rotormachines. Hiermee kunnen berichten gecodeerd worden in andere lettercombinaties dan het origineel, die vervolgens weer terugvertaald kunnen worden door een identieke machine. Enigma is Grieks voor raadsel.
Het Enigma-toestel werd in de jaren twintig op de markt gebracht door Chiffriermaschinen AG en in gebruik genomen door verscheidene Europese bedrijven, diplomatieke diensten en legers, maar werd vooral bekend als codeermachine van de Wehrmacht vóór en tijdens de Tweede Wereldoorlog in nazi-Duitsland. Het principe is bedacht door de Nederlander Hugo Alexander Koch.
Nadat eerst de Poolse en nadien, tijdens de Tweede Wereldoorlog, de Britse inlichtingendienst erin slaagde de Enigmacodes te breken, bleek het toestel een goudmijn van informatie over de Duitse oorlogsmachine. De informatie, verkregen door ontcijfering van de geheime Duitse berichten, kreeg de codenaam “Ultra” en speelde een uiterst belangrijke rol in het verloop van de Tweede Wereldoorlog, vooral in de U-bootoorlog in de Atlantische Oceaan, de veldslagen in Afrika en de landing in Normandië.
Over de rol van Alan Turing zegt het artikel over Enigma
op Wikipedia het volgende:
De geniale Britse wiskundige Alan Turing, die een sleutelfiguur zou worden in de theoretische informatica en tijdens de oorlog werkzaam was bij het project ULTRA, (het kraken van de Enigma) bewees dat het grote aantal instellingen meer schijn dan werkelijkheid was.
The Imitation Game met in de hoofdrol Benedict Cumberbatch.
De film is goed gemaakt maar ik vind hem er niet echt uitspringen.
Het was best druk bij de voorstelling, maar normaal
zit je daar met ongeveer een derde van het aantal bezoekers van gisteren.
Waarom dat nou was, is mij niet duidelijk.
Zo bijzonder is de film nu ook weer niet.
Gewoon een aardige film.
Met een bloedig einde van de gijzelingen is er nog lang
geen eind aan de ontwikkelingen rond Charlie Hebdo.
Toch gaat de wereld verder.
Ook met in verhouding pietluttige gebeurtenissen
zooals de waterstand in de haven van Breda.
Het rondvaartkantoor in de Haven van Breda. Onbereikbaar door het hoge water.
De trap eindigt niet bij het voetpad langs de kademuur van de Haven maar in het water.
Vandaag was er eerst heel blij nieuws maar
dat vervaagde volledig door het nieuws uit Parijs.
Arabisch ?
Duits.
Russisch.
Tsjechisch.
Spaans.
Engels.
Nederlands.
