Even een korte update.
De verf is nu droog (mag ook wel na zo veel dagen).
Tijd om te vernissen.
Vandaag even een spuitbus gehaald.
Het regent niet dus (?) ideaal weer om even te vernissen.
Helaas waait het des te harder.
Het woord viel dan ook weer in drie delen uiteen.
Opnieuw gelijmd en toen vernis.
L. heeft vandaag haar laatste woutappel gegeten.
Het is de tijd van het jaar voor de lijstjes.
Ook de Volkskrant ontkomt er niet aan en daarom
stonden er afgelopen zaterdag een groot aantal
interessante titels in Sir Edmund:
De zondvloed – 1916-1931 – Het ontstaan van een nieuwe wereldorde
Van Adam Tooze
Christoffel Plantijn – ’s werleds grootste drukker en uitgever (1520 – 1589)
Door Sandra Langereis
In het lijstje met de beste biografieen.
De stamhouder – Een familiekroniek.
Van Alexander Munninghoff.
Savage Harvest
A tale of cannibals, colonialism and Michael Rockefeller’s tragic quest for primitive art.
Door William Morrow.
Slaapwandelaars
Van Christopher Clark.
Victoria – A life
Door A.N. Wilson.
BN/De Stem, zaterdag 13 december, pagina 19 (!), Jan de Bie, Boekenlandschappen – Onbegrensde Verzamelingen.
Daarom doe ik het hier nog eens dunnetjes over:
Gisteravond heb ik de voorstelling Warhorse gezien
in het Chasse in Breda.
De meeste mensen hebben de optredes van de ‘paarden’
wel een keer gezien op de televisie.
Op toneel blijkt dat de paarden verrassend levensecht
overkomen maar ook dat er meer prachtig visueel spectakel
te zien is dan alleen de paarden:
de verschillende andere diersoorten op/aan een stok,
de belichting en de tank, de waanzin van de oorlog.
De soldaten met verschillende nationaliteiten die allemaal Nederlands spreken
maar elkaar toch niet verstaan, is een geweldige vondst.
Een heel moderne musical!
De vraag is of het verhaal overeind blijft bij herhaald
zien van de voorstelling. Maar dat is bij musicals wel vaker een probleem.
De verf is nu al droger dan met de olieverf na een week.
Dus laat ik het resultaat even zien.
Ik ben ook al aan het oefenen geslagen met mijn manicule.
Nu in daglicht.
Zo gaat de tekst op de kaft te zien zijn.
Het origineel en mijn schetsen.
Mijn vader meende op de foto’s te kunnen zien dat de verf niet goed
in een keer op het hout had gedekt.
Nu is na bijna 1 week (!) de olieverf nog niet helemaal droog.
Maar volgens mij droog genoeg om er nog een keer over te gaan.
Nog een hele week of meer wachten is niet zo’n aantrekkelijk uitzicht.
Vandaar dat ik deze keer, een andere verf,
met dezelfde kleur heb gebruikt.
Hier nog voor het verven. Ze zijn zo knap: olieverf op waterbasis. Dat zal hopelijk sneller drogen. De verf is in ieder geval eenvoudig te verdunnen, te gebruiken en schoon te maken (kwast en palet).
Nu wachten tot het droog is dan kan hij in de vernis.
Betty Parsons, Pulling that way, 1982, acrylic on wood.
Blue and white meiping vase, Kangxi mark.
El Greco (Domenikos Theotokopoulos) and workshop, The disrobing of Christ, between 1580 and 1595, oil on canvas.
Felix Vallotton, Soleil couchant dans la brume, 1911, oil on canvas.
Jacques Emile Blanche, Opera singer Marya Freund with her children Stefan Freund and the future Doda Conrad, 1913, oil on canvas.
Marc Chagall, Eliezer et Rebecca, 1931, huile et gouache sur papier.
Marc Chagall, Les fiances au cirque, 1982, huile et pastel sur toile.
Paul Gauguin, Le sorcier d’Hiva Oa, 1902.
Seated figure, Mbembe Peoples, Ewayon River region, cross river province, Nigeria, 17th & 18th century, wood (afzelia).
Tudor, ‘Fat face’ sovereign of Henry VIII, third coinage.
Vincent van Gogh, Los descargadores en Arles, 1888, oil on canvas.
Iedere dag leer je weer wat nieuws.
Afgelopen weekend kwam ik via een Twitter-bericht op een
webpagina (van Erik Kwakkel), via welke ik op een Poolse
website kwam waar ik niets kan lezen,
behalve de term ‘Manicule’ of ‘Manicula’.
Die term staat dan ook nog bij een foto zodat ik er iets van begrijp.
Manicula staat voor zoiets als ‘klein handje’.
In oude boeken kwam het voor dat de schrijver of de eigenaar
van het boek, in de marge aantekeningen maakte.
Soms om een belangrijke passage te benadrukken.
Dat kon bijvoorbeeld met een kleine tekening van een handje.
Hieronder een favoriet, geselecteerd uit een kleine 10 voorbeelden.
Manicula, voorbeeld uit een boek in de Bibliotheka Elblaska.
Afgelopen zondagmiddag zag ik de tentoonstelling van Jan de Bie
in het Breda’s Museum.
Volgens het boek bij de tentoonstelling is de volledige titel
van de tentoonstelling: Boekenlandschappen, Onbegrensde Verzamelingen.
Die titel kun je op verschillende manieren lezen:
Boek en landschappen
Boeken Landschappen
Boekenlandschappen
Boeken kunnen onbegrensde verzamelingen zijn.
Gemaakt door een of meerdere schrijvers.
De tentoonstelling werpt een licht op een aantal boeken:
Ulysses van James Joyce, de werken van Michel de Montaigne
en het werk van Jacob Campo Weyerman.
Een Modernist, een filosoof en een achttiende eeuwse
‘bloemschilder en een gevreesd en berucht auteur’.
Landschappen zijn ook onbegrensde verzamelingen,
al plaatsen mensen hier en daar grenzen.
Landschappen zijn verzamelingen van dingen, mensen en dieren.
Postduivenverenigingen bijvoorbeeld.
Kortom een bezoek dat weer heel wat bagage met zich meebrengt.
Een genot om door rond te lopen.
Zeker een tweede bezoek waard.
Bij Jan de Bie lopen de landschappen over in zeeën van boeken.
Beide verbergen, herbergen, onbegrensde verzamelingen,
waarin vrij geassocieerd kan worden.
In het museum mag niet gefotografeerd worden
maar ik kan me niet inhouden.
Om vrij te kunnen associëren op mijn weblog heb ik
helaas wat ondersteuning nodig.
Foto’s van de werken die ik gezien heb,
afbeeldingen van de betrokken boeken.
Als trouwe bezoeker bent u niet anders gewend.
Jan de Bie, De ‘Asgrauwe’ valt op de klep. Na lang wachten van Nelemans en vrienden. En veel bier, juni 2005, houtdruk (6 van 40).
Niet van alle representatieve werken
heb ik een foto kunnen maken.
De tijd ontbrak daarvoor.
Maar een belangrijk deel van het werk van Jan de Bie van de
afgelopen jaren, wordt in beslag genomen door de notulen
en documenten van de postduivenvereniging.
Hier wordt het landschap een met die vereniging door de terugkeer
van de ‘Asgrauwe’, een prijspostduif.
Jan de Bie, De ‘Asgrauwe’ valt op de klep. Na lang wachten van Nelemans en vrienden. En veel bier, juni 2005, houtdruk, detail.
Hier een aanzet tot de notulen. De notulist zit er als een monnik in een scriptorium.
Een van de boek-werken met daarin verwerkt landschappen.
Detail van de vorige afbeelding: boeken en landschappen, samen, als een grote onbegrensde verzameling.
In mijn blogpost zijn de landschappen onderbelicht.
Het zijn de boeken die bij mij het meest indruk maken.
Jan de Bie, Yellow books, olieverf op paneel.
Jan de Bie, Mannetjes op bibliotheektrappen, 2010, olieverf op paneel.
Jan de Bie, Troyes (Voor Aloys).
Jan de Bie, Bibliotheek.
Voorlopig ben ik nog niet uitgelezen.
Een van de werken van De Bie toont de schrijver Jacob Campo Wyerman
die in het midden van een soort bibliotheek annex schilderijenverzameling zit.
Op de tentoonstelling wordt een boek met de titel
‘De vrolijke tuchtheer van de Abderieten’ aangeboden.
De schrijver is Frans Wetzels. Ik vermoed dat ik ooit les van hem heb gehad.
Dit boek heeft me nu al veel plezier gegeven.
bijvoorbeeld door de volgende tekst in de inleiding:
Deze monografie heeft niet de pretentie alles te vermelden over de schilder-schrijver Weyerman en zijn relatie met Breda, de stad die hij meestal met het anagram Abdera aanduidde. Dat deed hij om met de de Abderieten te spotten. In de klassieke oudheid gingen de inwoners van Abdera, een stad in Thracie, door voor uitzobderlijk domme mensen.
Of wat te denken van deze opvatting/waarschuwing over Weyerman
van een tijdgenoot, schrijver Jan van Hoogstraten:
wilt uw niet stooren,
Of de een, of de ander iets mogt hooren
Dat hem tot in zijn Veeren raakt:
Maar wilt het aan ’t Penseel vergeeven
Zo ’t uw getroffen heeft na ’t leeven:
Of denken, ‘k hebt ‘er na gemaakt.
Dat wordt wat!
Het portret van Weyerman was in meerdere vormen aanwezig:
In deze vitrine met werken van Weyerman.
In detail.
Of in de vorm van dit boek.
Mocht je denken ‘Wat een gedoe voor een achttiende eeuwse schrijver’,
lees dan nog even door:
Voor Jacob Campo Weyerman, een veelzijdig en productief schrijver met recht gekwalificeerd als een van de schranderste geesten van de achttiende eeuw, was Breda een jeugdherinnering. Hij wooonde er vanaf 1680, toen hij drie jaar oud was, en ging er naar school. Tot zijn veertigste bezocht hij de stad regelmatig. De band met Breda ging pas verloren toen in 1723 zijn moeder stierf.
Een prachtige tentoonstelling met heel veel invalshoeken.
Mocht de komende maand nog dagen met verveling brengen
dan kan het Breda’s Museum u daar bij helpen.
Even het laatste nieuws over het blogboekje.
Gisteren heb ik de titel donker blauw geverfd (ultramatijnblauw
om precies te zijn).
Ik heb de letters met olieverf geschilderd.
Dat is misschien niet het slimste/beste.
Maar die olieverf heb ik, ik zocht een mooie donkerblauwe kleur
en olieverfschilderijen maak ik toch niet.
Ik heb de titel op drie latjes gelegd.
In alle drie zit een klein spijkertje.
Op deze manier blijven de latjes, ook tijdens het verven,
goed liggen. De letters liggen niet op de ondergrond
waardoor je ook de zij- en binnenkanten goed kunt verven.
De letters zaten niet allemaal even stevig aan elkaar.
van begin af aan is de verbinding tussen de ‘B’ en ‘O’ zwak geweest.
Dat zal ik morgen weer aan elkaar lijmen.
Nadeel van olieverf is de lange droogtijd.
De letters drogen nu al zo’n 16 uur
maar ze voelen nog steeds niet droog.
De letters zijn weer aan elkaar gelijmd.
Die lijm heeft niet zoveel tijd nodig om te drogen.
Uiteindelijk komen al de letters op de kaft van het blogboekje.
Dus dat zel stevig genoeg zijn.
Ik heb gekozen voor dit blauw, blauwe kaft, blauwe titel en
blauw lint om het boekej in te binden, omdat ik in Italie
in de Scrovegni kapel de blauwe hemel van Giotto heb mogen bewonderen.
De kapel wordt op de website ‘Statenvertaling online – bijbel en kunst’ als volgt beschreven:
(http://www.statenvertaling.net/kunst/arenakapel.html)
Enrico Scrovegni was de zoon van Reginaldo Scrovegni, een steenrijke bankier in Padua. Reginaldo was een woekeraar: hij verdiende zijn geld door gebruik te maken van de zwakte van anderen. De Kerk veroordeelde dat als een doodzonde; Reginaldo mocht daarom niet in gewijde grond worden begraven en zijn erfenis zou niet aan Enrico mogen toekomen. Enrico had echter goede connecties en wist toch de erfenis binnen te halen. Als tegenprestatie moest hij zich aansluiten bij een lekenorde, die van de Cavalieri Gaudenti, en de onrechtmatig verkregen gelden teruggeven.
Tevens vroeg hij aan de stad toestemming voor de bouw van een kapel voor gebruik door zijn familie. In 1300 kocht Enrico grond, en in 1304 kon de kapel worden gewijd, aan de maagd Maria. In de tussentijd was de doelgroep van de kapel uitgebreid tot de gehele Cavalieri Gaudenti, waardoor het project bijdroeg aan Scrovegni’s boetedoening.
De Cavalieri Gaudenti stonden onder toezicht van een monnikenorde, die in 1305 bij de bisschop protesteerde tegen de vorderende pracht en praal van de kapel. Die vonden ze veel te uitbundig, en bovendien wilde Scrovegni zonder toestemming naast de kapel een forse klokkentoren bouwen. Het protest van de monniken werd gehonoreerd: verdere bouwactiviteiten werden verboden. De Florentijnse meester Giotto mocht zijn decoratie van het interieur gelukkig voortzetten.
De kapel staat bekend om de verbeeldingskracht en de kleurenrijkdom van Giotto’s fresco’s. Sommigen zien het ensemble als een artistiek hoogtepunt van de figuratieve kunst, enkel overtroffen door de Sixtijnse kapel van Michelangelo. Bijzonder is ook dat de werken ondanks hun leeftijd van 700 jaar vrijwel ongeschonden zijn; de kapel bleef ook gespaard bij luchtbombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog.
De Scrovegni-kapel staat in de wijk Arena, vernoemd naar een oud Romeinse amfitheater.
InterieurHoewel de kapel gewijd is aan Maria, komt zij er karig af. Fresco’s over haar leven sieren de bovenste ring van een van de zijwanden. Op gelijke hoogte op de andere zijwand scènes uit het leven van de heiligen Joachim en Anna. De meeste ruimte is er voor een serie over het leven van Jezus, die de tweede en derde ring beslaat. De eerste ring toont de zeven zonden en de zeven deugden. Op de wand boven de ingang is het Laatste oordeel geschilderd.
Deel 39.
Mandu is niet een grote toeristenattractie maar heel, heel erg mooi.
In December gaan ook veel Indiaase mensen op vakantie.
Dat is in de jaren dat wij naar India gaan
enorm toegenomen.
Ze gaan wel anders op vakantie als wij. Voor hen is niet iedere restant
van een tempel of ieder graf de meoite van het aanzien waard.
Veel mensen gaan ook naar Mandu vanwege de omgeving en om
gewoon samen een vakantie door te brengen.
In ons hotel (een verzameling kleine bungalows) zijn dan ook hele
Indiase families op vakantie. Ze hebben samen 3 of 4 bungalows.
Doen spelletjes, gaan samen op pad en eten samen.
Mandu is een langgerekt dorp, met een lange weg.
Langs die weg liggen belangrijkere of mooiere oude tempels, graven en paleizen.
Ons hotel is aan de kant waar de minst belangrijke attracties liggen.
Daarom is het er zo rustig, kun je makkelijk rondlopen en genieten.
Over een aantal blog posts lopen wij langzaam naar de attracties
die veel bezoekers trekken.
Maar eerst nog rust en zon.
Dai-Ki-Chhoti-Bahan-Ka-Mahal
This is a tomb of a lady, octagonal in plan, crowned by a shapely dome which was originally adorned with tiles, the tomb is built of red chiseled masonry and has four arched openings facing the four cardinal points, while the remaining sides have been decorated with outlines of arches.
Het graf van een voorname dame.
De naam is wel Mahal, paleis, maar in werkelijkheid is het een graf tombe.
Met een achthoekinge fundering en bovenop een mooi gevormde koepel
die origineel versierd was met tegels.
Het graf heeft vier openingen met een boog, een naar
iedere windrichting.
De andere vier zijdes zijn versierd met reliefs van bogen.
Dai-Ki-Chhoti-Bahan-Ka-Mahal
Een van de vier openingen met boogvorm.
Dai-Ki-Chhoti-Bahan-Ka-Mahal in de felle zon.
Verfijnde versieringen aan de binnenkant.
De rode steen waaruit het graf gemaakt is kun je hier goed zien.
Detail met een bloemmotief.
Dit ga ik gebruiken als een ontwerp voor een boekomslag.
Het lijkt eenvoudig.
Sporen van de tegels.
De rust die deze plaatsen uitstralen!
Haast desolaat. Maar dat is schijn. In India zijn er altijd mensen in de buurt.
En anders is er altijd wel ergens vee.
Lekker warm, zo’n trui.
My old lady met Maggie Smith en Kevin Kline.
Een goed toneelstuk is niet altijd een goed filmscript
dat leidt tot een goede film.
De film is in het begin grappig.
Het centrale gegeven was voor de regisseur niet voldoende
om een film te maken die de aandacht weet vast te houden.
Kevin Kline is acceptabel, Maggie Smith niet op haar top.
Maximaal drie sterren.
Toen ik vandaag ging lunchen in de binnenstad
zag ik plots een grote, overwegend zwarte vlinder
op de muur. Vreemd gezicht deze tijd van het jaar?
Yirga is een ‘Health food restaurant · Bar’.
Dat staat tenminste op hun Facebook site.
Ik was er al een paar weken niet meer geweest.
Heb een aantal keren gebakken vis van de markt gegeten.
Maar met het koude weer had ik zi in soep.
Nu staat dat niet op de kaart bij Yirga, voorzover ik weet.
Dus wel!
Ze hebben een nieuwe kaart.
Mooi gemaakt!
De soep is een tomatensoep.
Niet mijn favoriete soep, maar goed het is koud.
Nou, ik werd overvallen door een prachtige, gevulde soep.
Met tomaat, uit en ik hoor ook venkel.
Goed gekruid maar niet scherp.
Bij de soep een humus van rode linzen (zeg
maar een puree van rode boontjes) met daarover
een mengsel van zaden en noten.
Daarop een paar stukken geroosterd brood.
Het was fantastisch.
Zoals soep hoort te zijn.
Volgende week ga ik weer.
De vlinder zit nog steeds in het trapgat.
Het zal wel erg onaangenaam voor hem zijn bij deze temperaturen.
Er wordt ineens heel hard gewerkt
om het puin van de gebouwen te slopen en te vergruizen.
Van vroeg in de ochtend tot in de avond wordt er aan gewerkt.
Het zal dit jaar wel af moeten zijn.
Vanochtend maakte ik de volgende foto’s.
Hier worden grote brokken puin vermalen.
Die witte muur van het perron komt nu helemaal vrij.
Met grote schaduwen op de muur.
Een keer bij uitzondering op een andere avond
dan de vrijdagavond.
Gisteravond, maandag 1 december, ben ik gaan kijken naar
de documentaire over de toernee die het
Koninklijk Concertgebouworkest maakte in 2013.
Ze vierden hun 125-jarig bestaan.
De film boeit alleen lijkt hij niet af.
De muziek is prachtig.
Soms heel klassiek, soms heel populair.
Heddy Honigmann, Om de wereld in 50 concerten.
De maakster combineert opnames van concerten
met verhalen, interviews van en over leden van het orkest
en bezoekers van de concerten.
Dat werkt op zich heel goed maar ik meende toch
dat er ook concerten gegeven zijn in Azie.
Europa, Zuid Amerika en Afrika leken vooral aan bod te komen.
Toen de aftiteling begon dacht ik: het is nog niet af!
De scene die ook op de poster te zien is vind ik subliem.
Voor de film heb ik ook de preview kunnen zien van de film Mr. Turner.
Die ga ik zeker ook zien.
Even de laatste stand:
= het papier is gereed. Op A3 gesneden en gevouwen.
In werkelijkheid is het witte papier van het katern kleiner dan A3.
Dan hoop ik dat het mooier in de kaft blijft.
= de titel Blogboekje is in elkaar gelijmd.
Hierdoor hoop ik het gemakkelijk te kunnen verven
voor ik de titel op de kaft plaats.
= ik twijfel nog tussen het naaien van het katern
of aaneen rijgen met een lint.
W.O.J. Nieuwenkamp, Heilige Steden, Engelsch-Indie.
De website http://www.wojnieuwenkamp.nl/ over Nieuwenkamp:
Wijnand Otto Jan Nieuwenkamp (1874-1950) was een veelzijdig kunstenaar: graficus, schilder, architect, scheepsbouwer, schrijver, ontdekkingsreiziger, kunstverzamelaar en etnograaf. Onder de kunstenaars rond 1900 neemt hij nog steeds een prominente plaats in.
Nieuwenkamp was eigenzinnig, trok zich weinig van anderen aan en ging zijn eigen gang.
…en even verder…
Inspiratie voor zijn werk vond Nieuwenkamp in reizen. Vóór 1897 reisde hij in Nederland en Europa, daarna in de Oost-Indische archipel, vaak gedurende jarenlange expedities. Hij bezocht op zijn reizen zes maal langdurig het eiland Bali.
Het gaat mij niet om Bali, maar om Sri Lanka en India.
Dat is namelijk waar dit boek over gaat.
‘Engelsch-Indie’staat vandaag voor de landen Sri Lanka en India.
In 1913 en 1914 reist hij daar.
Daarvan doet hij verslag middels teksten, tekeningen en etsen.
Beeldhouwwerk aan een tempel in Madoera, potloodtekening (detail).
Een probleempje met India is altijd de namen van steden.
Die willen nog weleens veranderen en de koloniale machten
hadden zo nogal eens huin eigen schrijfwijzes.
Ik denk (aan de hand van de kaart in het boek met de reisroute)
dat met Madoera de Indiase stad Madurai wordt bedoeld.
een stad met vele tempels. Vaak met een gopuram (gopoeram).
Het boek wat is heb gekocht heeft nummer 168 van de 500
die er in 1924 zijn gemaakt:
Heilige steden
H.P. Leopolds Uitg. Mij., Den Haag 1924.
Mijn interesse, nu, gaat vooral over Sri Lanka.
We denken er over daar op vakantie te gaan.
Wat schrijft Wijnand Nieuwenkamp zoal:
Zijn reisverhaal bevat korte notities over plaatsen en datums.
Daardoor is het boek niet lang maar vol prachtige foto’s.
Een beetje zoals mijn blog posts over India: weinig tekst, veel foto’s.
Op 12 december 1913 vertrekt hij met de trein vanuit het
Centraal Station in Amsterdam om 08:40 uur.
24 Uur later komt hij aan in Marseille (‘…stoomde ik
Marseille binnen’, of dat “stoomde” letterlijk was weet ik niet).
Op 14 december sluit zijn reisgenoot, de schilder Bartlett
en zijn vrouw vanuit Engeland zich bij hem aan.
Om 11:30 uur dezelfde dag vertrekt de boot ‘Cordillere’
van de ‘Messageries Maritimes’ naar Colombo.
Nieuwenkamp noemt het land natuurlijk Ceylon, vandaag
spreken we van Sri Lanka.
Op 31 december 1913 gaan ze om 08:00 uur aan land in Colombo.
In totaal reist hij 135 dagen waarvan hij 99 dagen in Brits Indie was.
Wel wat anders als wanneer wij daar vandaag naar toe gaan.
Beeldhouwwerk aan een tempel in Madoera, potloodtekening. Ik heb deze afbeelding met lamplicht en met alleen (beperkt) daglicht. Vandaar het kleurverschil.
Op Sri Lanka bezocht hij achtereenvolgens de volgende plaatsen:
31/12/1913, Colombo
Hij noemt hier met name ‘het museum’, de Hollandsche Kerk
en het Hollandsche kerkhof waar hij van een aantal zerken
de namen opschrijft. Daarvan is overigens in het boek
niets terug te vinden.
04/01/1914, Kandy
Daar bezoekt en tekent hij in de Maligawa-tempel
of de ‘Tempel van de heilige tand van Boeddha’
Anoeradhapoera (wij schrijven Anuradhapura)
Isoeroemoeniya Roto-tempel (wij schrijven Isurumuniya Roto)
Kalawewa / roeanwelli-dagoba
(wij schrijven Kala Wewa en Ruanwelli-dagoba, )
Abhayagiriya-dagoba
23/01/1914, Toeticorin
Vandaag de dag zeggen we Tuticorin, een havenplaats in Tamil Nadu.
Aan de zuidoost-kant van India.
Nieuwenkamp duidt de plaats aan als liggend in Voor-Indie.
Op 24/01/1914 komt hij dan aan in Madurai en blijft daar tot 9 februari.
Heilige vijver, Madoera (Madurai), potloodtekening. Ik herken het nog van ons bezoek aan Zuid India een aantal jaren geleden.
Mijn boekje in aanbouw. De foto is niet helemaal scherp maar je ziet de 8 katernen en het garen waar ze mee aan elkaar genaaid zijn. Kunst is om dit een beetje strak maar ook weer niet te strak te doen.
Gistermiddag heb ik deelgenomen aan een workshop Boekbinden.
Het is niet een uitgebreide cursus van vele maanden maar een
eerste cursus met direct resultaat!
Niet ingewikkeld met apparaten en hoge kosten vooraf.
Eenvoudig beginnen met materiaal die de meeste mensen
al in huis hebben.
De cursus werd gegeven door Marlous Tode.
Ze is initiatiefneemster van Gallery Pepper, een soort
online marktplaats voor grafiek: http://gallerypepper.com
Alles was goed voorbereid en ik was verrast want ik had gedacht
dat voor een eenvoudig boekje de zogenaamde Lumbeck-techniek
zou worden gebruikt.
Zeg maar het inlijmen van de achterkant van je pagina’s en
dan meteen daarop je kaft plaatsen.
Eigenlijk zoals alle moderne boeken worden gemaakt.
Het DTP-naslagboek, door Andree Hollander, Annelies van Dijk, Jan Ris:
Lumbecken wordt ook wel garenloos brocheren genoemd:
een bindwijze waarbij de vellen aan de rug worden afgesneden, geruwd en met een flinke laag eleastische lijm worden ingesmeerd.
Daarna wordt de omslag eromheen geplakt.
Lumbecken wordt toegepast bij paperback en pockets.
Hier een voorbeeld van het naaiwerk dat we gaan toepassen. Het ziet er moeilijker uit dan het is. Het voorbeeld hier is te los om als een goede basis voor een boek te gebruiken maar toont wel hoe de draad gaat lopen. Het idee is dat een boek uit meerdere katernen bestaat (meerdere pagina’s die in het midden zijn gevouwen en die in elkaar zijn gestopt). Die katernen worden met een draad aan elkaar genaaid en later in een omslag (kaft) geplakt.
Het naaigedeelte ben ik hier al achter de rug. Ik was te geconcentreerd bezig om foto’s te maken. Maar het naaien leg ik dadelijk nog uit. Hier bedek ik een plat (een van de twee stukken hard karton die de omslag gaat vormen) met small dubbelsijdig plakband om vervolgens een afdeklaag op de kaft te plakken.
Hier zie je een plat met dubbelzijdig plakband en een plad die al beplakt is. Boekbinden is wennen aan nieuwe termen. Hoewel sommige termen ken je al: ‘kneep’; al weet je waarschijnlijk nog niet waar de term vandaan komt.
Het boekje krijgt een leeslint. Dit wordt zover mogelijk links aan de binnenkant van de achterkaft geplakt.
Het eindresultaat. Binnen drie uur! De rug is van boekbinderslinnen.
De goodie bag met onder andere een naald en een draad voor het volgende boekje.
Marlous heeft ook een instructie gemaakt. Ik heb hem direct in mijn boekje mee ingebonden. Raakt hij zeker niet kwijt.
Een deel van de instructies, die over het naaien gaan, heb ik er met de hand bijgeschreven. Die ga ik hieronder herhalen zodat ik ze zelf ook niet vergeet.
Deel de hoogte van de katernen door 7.
Bijvoorbeeld mijn boekje is 15 centimeter hoog.
Deel dat door 7 dan krijg je 2,14 centimeter als resultaat.
Meet nu 2,14 zoveel keer af op je lineaal van karton
tot je de volle hoogte van het katern hebt bereikt.
Dat lineaal van karton is een recht stukje karton dat je
als vouwbeen kunt gebruiken en dus ook als lineaal en
als mal voor het prikken van de gaten in het papier.
Je hebt dan als het goed is 6 streepjes staan.
Prik op die 6 plaatsen, in de vouw van het katern,
dwars door het papier.
Doe dat voor al je 8 katernen.
Nu kan het naaien beginnen.
Neem een draad ruim 8 keer de hoogte van je katern.
Dus 8 x 15= 120 cm, neem dus 1 meter 40 draad.
Deze uitleg is natuurlijk een beetje abstract, maar na een cursus
zoals gisteren, herinner je de stappen precies.
Neem het eerste katern voor je. Links zit de vouw
met daarin de gaten die je erin geprikt hebt.
Dit katern vormt de eerste pagina’s van het boekje.
Ga met de naald op het hoogste gat,
van buiten naar binnen.
Laat een stukje draad uitsteken. Geen knoopje in het garen leggen.
Dit stukje wordt dadelijk nog gebruikt.
Ga dan via het tweede gat van boven met de naald naar buiten.
Dan volgt het derde gat enz.
Je eindigt beneden, bij het laatste gat, van binnen naar buiten.
Trek de draaf aan door het garen aan beide uiteinden te pakken
en het dan strak te trekken.
Voeg nu achter het eerste katern het tweede toe.
Ga via het onderste gat op het tweede katern met de naald naar binnen.
Zo werkt je naar het bovenste gat toe waar je van binnen
naar buiten de naald steekt.
Neem het uiteindevan het eerste katern en leg een dubbele knoop
met het garen dat door het tweede katern is gegaan.
Katern 1 en 2 zitten aan elkaar.
Voeg katern 3 achter katern 2.
Ga via het hoogste gat van buiten naar binnen en
gelijk weer van binnen naar buiten.
Als de naald helemaal uit katern 3 is dan de draden van
katern 1 en 2 ‘aanhaken’.
Vervolgens bij gat 3 naar binnen, gat 4 naar buiten
katern 1 en 2 ‘aanhaken’.
Gat 5 naar binnen, gat 6 naar buiten,
knoop leggen met katern 2 en 3.
In het vervolg haak je niet 2 katernen aan meer slechts 1.
Wel steeds bij het laatste en eerste gat een knoopje leggen
met eerdere katernen.
