Men neme een kaneellikeur en vervolgens mengt men dat
met Beyerd Hefe Weisse.
Het resultaat is deze biercocktail.
Beyerd Winter Weisse. Heerlijk om bij warm te worden.
Blogboekje
Even weer een update over de vorderingen met mijn Blogboekje.
Alle teksten en kaarten zijn nu op de A3-vellen aangebracht.
De teksten en kaarten zijn met dubbelzijdig plakband
op de vellen geplakt.
Dit geeft geen bobbelende werking van het papier. Een risico met lijm.
Hoe het zich in de tijd zal gedragen is nog een vraag voor mij.
Maar het plakband werkt snel, simpel en netjes.
Dubbelzijdig plakband aanbrengen op de kaarten.
Zo worden de teksten en de kaarten bevestigd. Ik heb niet geprobeerd de tekst direct op de A3-vellen te printen. Dat had ik wel kunnen proberen maar nu heb ik goed zicht op de lay-out. Een volgende keer ga ik wel op zoek naar een manier om de lay-oyut meer uniform te krijgen op alle pagina’s.
Ook de Verantwoording is aangebracht. Rest me nog de manicula aan te brengen en de ‘G’ van Giotto af te werken. Dat laatste zal nog wel wat tijd kosten vrees ik. Dan volgt het inbinden (inlinten is misschien een beter woord voor de methode die ik hier voor gekozen heb.)
Voor nu zijn alle vellen tussen twee planken ‘onder bezwaar’ gebracht. Misschien wat overbodig bij mijn werkwijze maar het kan de pagina’s alleen maar ten goede komen.
Gezien: Coming Home
Coming Home, gemaakt door Zhang Yimou, met in de belangrijkste rollen Gong Li en Chen Daoming.
De film is een soort Chinese uitvoering van Dr. Zhivago.
Net als Dr. Zhivago is het een romantische film.
Was Dr. Zhivago nog vol met positieve romantiek, hier
is dat een stuk realistischer en harder.
Geen gelukkig verliefde mensen die hun leven
door een politiek systeem naar gort gedraaid zien worden.
Hier uiteindelijk veel drama juist door een totalitair
politiek systeem waar kinderen hun ouders aangeven.
Hartverscheurend en mooi gemaakt.
Een aanrader.
Little Book Kit
Het startpakket voor een klein boekje dat ik gekocht
heb in Malaga, in het Museum Carmen Thyssen,
heb ik vandaag eens open gemaakt.
Het is van een bedrijf (?) Spiabooks.
Het boekje wat ik gekocht heb heet ‘Finestra’.
In het Italiaans betekent dit ‘raam’, maar het is een Spaans bedrijf.
In het Engels wordt dit omschreven als ‘serpent book’.
Als ik dat terug vertaal in het Spaans dan wordt het ‘libro serpiente’.
Waarschijnlijk is hier bij het drukken het een en ander mis gegaan.
Het boekje is geen slangenboekje, een raamboekje past beter.
De rug blijft namelijk deels open.
Zo hou je een raam open naar de katernen in het boek.
Op de website http://spiabooks.blogspot.nl zie ik de volgende
kleine book startpakketten:
Signum
Infinit
Finestra
Serpent
Maar op dit moment is de webshop gesloten.
Waarschijnlijk omdat de maakster op vakantie is.
De inhoud heb ik even in kaart en in beeld gebracht.
Als ik het pakketje open dan zie ik het hiewr boven afgebeelde setje aan gereedschap en materiaal.
Hier zie je de inhoud beter: de instructies om het boekje te maken, 1 voorgevormde omslag, 15 vellen papier die later 60 pagina’s gaan opleveren in het boekje, 2 langwerpige overwegend blauwe vellen papier ter decoratie van de omslag, een naald en twee stukjes draad.
De instructies (het was vanmorgen nog een beetje donker en slecht weer).
Ik heb de afmetingen van de kartonnen omslag even genoteerd.
Nu zal mijn handschrift niet voor iedereen te lezen zijn, dus daarom deze verduidelijking:
De rechterkant heeft een omslag waarvan de helft die ingeklapt moet worden, korter is dan aan de linkerkant. Maakt niet uit. Als je eenmaal snapt hoe je dit model in elkaar moet zetten dan kun je een volgende keer dit model naar eigen idee maken.
De afmetingen van de stroken decoratief papier.
2 decoratieve stroken papier.
7 bij 17 centimeter
Daarnaast een naald en 2 stukken gewaxed koord.
Lengte van het koord 42 centimeter lang
De afmetingen van de bladen papier die uiteindelijk de bladzijdes van het boek gaan worden. Nu kan het werk beginnen.
15 Blaadjes papier -> 60 bladzijden: 19,4 breed bij 14,1 hoog.
De breedte van iedere bladzijde (de helft van 19,4 is 9,7 cm) is
net iets korter dan de uiteindelijke omslag
waardoor het papier straks mooi in de kaft zit
Nog een stukje kerststaaf gevonden
Vanochtend gevonden en inmiddels opgegeten.
Blogboekje
Vandaag al weer aan mijn blogboekje gewerkt.
Ik ben nu over de heldt.
Nog 6 bladzijden te gaan.
Ook in Malaga is het maken van boekjes
niet aan mijn aandacht ontsnapt.
Zo heb ik in een museum een setje gekocht (little book kits)
waarmee ik een boekje moet kunnen maken.
Daarnaast heb ik in het CAC (Centro de Arte Contemporaneo de Malaga)
papier gekocht met het doel daar een boekje van te maken.
De volgende tekst staat op het etiket:
El Papel Eskulan se elabora desde 1980 para ser soporte de obra grafica, grabado, litografia, serigrafia; ademas de acuarelay guache.
Los pliegos de Eskulan, utilizador por numerosos artistas, estan colgados en museos como el Guggenheim (BIO y NYC) y Reina Sofia, pasando por el MOMA.
Comprando este papel participas en la puesta en marcha de un proyecto ejemplo de empresa social y sostenibilidad.
Quieres formar parte?
Mijn (en Google Translate) vertaling daarvan is:
Het Eskulan papier wordt geproduceerd sinds 1980 voor de ondersteuning
van grafisch werk, graveren, lithografie, zeefdruk; naast ook aquarel en gouache.
De vellen van Eskulan worden gebruikt door tal van kunstenaars
en de resultaten hangen in musea zoals het Guggenheim (Bilboa en New York)
en Reina Sofia, voorgegaan door MOMA.
Door aanschaf van dit papier ondersteun je de uitvoering
van een voorbeeldproject van sociaal ondernemen en duurzaamheid.
Je wilt meedoen?
Er schijnt een link te zijn tussen dit papier en de organisatie
http://www.funlag.org van een Nobel prijs winnaar (Vrede in 2006)
Muhammad Yunus oprichter
van micro-krediet bank Grameen Bank.
Maar de web site is wat vaag en de bank krijgt nogal wat kritiek.
Maar dat heb ik pas vandaag gezien.
Op de MOMA website zie ik het papier niet.
Neemt niet weg dat het 100 % recyclebaar en ecologisch papier is.
India 2012 – 2013: Mandu
Deel 43.
Het Mandu Fort is een groep restanten van gebouwen.
Sommige zijn beter bewaard gebleven (Jahaz Mahal)
dan andere.
In dit laatste deel over 22 december 2012 komen die minder
goed bewaard gebleven delen aan bod.
Maar de individuele waterpartijen blijven interessant.
Die geven een beeld van de verfijning en smaak van
de Indiase heersers die dit soort gebouwen
en tuinonderdelen lieten aanleggen.
Dit is Hindola Mahal, het swingend paleis. De naam is gegeven vanwege de stand van de muren die naar buiten uitlopen.
Hindola Mahal is waarschijnlijk gebouwd door Ghiyathud-Din (1469 – 1500). De voorkant, de facade, heeft een heel andere vorm dan het gebouw erachter. Je ziet dat aan de boogvorm voor dit raam.
Hindola Mahal, binnenkant.
Naast het Hindola Mahal staan er nog meer restanten van een paleis.
Het Jal Mahal.
De waterwerken vind ik het meest interessant.
Ondergrondse ruimtes, watervoorraden (?).
Een zogenaamde Baolis, een step-well zonder de steps. Watervoorraad, soms erg mooi versierd met een trap naar het ondergrondse waterniveau. Een boalis is zo’n put maar dan zonder de trap.
Jal Mahal.
Details van een warterpartij.
Ze zijn er is alle vormen en maten te zien.
Met geometrische precisie.
De Jahaz Makal van de minder fotogenieke kant. Het paleis in de vorm van een schip.
Jal Mahal.
Zomaar een vogel tot slot.
Het lettertype in de titel van 22 december 2012 is van Ricardo Marcin en Erica Jung en heet Nanquim.
Soms is het begin moeilijk
De foto’s spreken voor zich.
Toen ik vanochtend door de stad liep kwam ik een en ander tegen.
Het zal je voordeur maar zijn.
Detail van vorige foto.
Eerste indruk Malaga
Snel na thuiskomst even een kleine selectie
van mijn foto’s uit Malaga op het web zetten:
Een goed begin: kaas en vlees.
Op de markt is veel vis te koop. Prachtig.
‘M’ van Malaga.
Het interieur van de kathedraal.
Beelden met veel expressie.
De boulevard.
Street Art.
Kerstversiering in de grote winkelstraat van Malaga.
Natuurlijk veel aandacht voor kerst: Feliz Navidad.
Kerststallen.
Moderne kunst, bijvoorbeeld Adrian Ghenie: The sunflowers of 1937, 2014, olieverf op linnen.
Malaga vanaf de zee.
Malaga’s moors kasteel.
Fish and Chips in Gibraltar.
De kerststal voor de kathedraal in de avond.
Stralend Malaga.
Kunstvaria
Alfred Stieglitz, Evening (New York from the Shelton), 1931, photo.
Christine Corday, UNE, 2012, weathering steel.
Fedor Konyukhov, Fjord Nansen, 1983, color autolithography.
Francis Picabia, Colorfull lady, watercolor.
Gustave Dore, Souvenir of Loch Lomond, 1875, oil on canvas.
Li Hongbo, Wood Paper Sculpture.
Paul Klee, Harmonie der nordlichen Flora, 1927, oil on primed cardboard on plywood.
Sebastiao Salgado, Fortress of solitude, Antarctica, 2005.
William Sidney Mount, Fruit piece – Apples on tin cups, 1864.
Prettige dagen
Ferrara, Monastero S. Antoinio in Polesine, Nativita – Kerstmis: de geboorte van Christus, scuola Giottesca, sec XIV.
Ferrara, Monastero S. Antoinio in Polesine, La fuga in Egitto – De vlucht naar Egypte, scuola Giottesco Riminese, sec XIV.
Pax et Bonum
Vrede en alle goeds / Pax et Bonum.
Versier je huis met Licht
India 2012 – 2013: Jahaz Mahal
Deel 42.
Jahaz Mahal is de eye-catcher van het Mandu fort.
Het paleis springt meteen in het oog en is fantastisch.
Jahaz Mahal.
Jahaz-Mahal (Ship palace)
It is a monument noted for its romantic beauty. Standing lengthwise in a narrow strip of land between the waters of the Munja and Kapur tanks. The palace resembles a ship. It was probably built by the pleasure-loving sultan Ghiyathud-Din (AD 1469-1500) for his large harem.
Jahaz-Mahal (Paleis in de vorm van een schip)
Dit is een monument bekend om zijn romantische schoonheid.
Het staat in de lengte op een smalle strook land
tussen de kunstmatige meren Munja en Kapur.
Zo gelegen lijkt het van een afstand op een schip.
Het is waarschijnlijk gebouwd door sultan Ghiyathud-Din,
die van plezier hield, voor zijn grote harem.
Aan een kant is het water erg ondiep. Er stond zo-wie-zo weinig water toen we er waren. De waterbuffels konden er eenvoudig doorheen waden. Let op de kleuren van de vegetatie.
Ze sjokken voort.
Waterbuffels met een passagier.
Op het dak van de Jahaz Mahal. Je kunt je heel goed voorstellen dat het hier goed toeven was.
Kleurrijk India.
Aan twee kanten waterpartijen.
Wassen of vissen?
Waterbuffels, altijd een lust voor het oog.
Jahaz Mahal.
Heel sierlijke watervoorzieningen met veel krullen.
De ingewikkelde waterpartijen en baden van boven af gezien.
Jahaz Mahal.
De zon was heel fel en dus zijn de schaduwen donker.
De ruimtes van de benedenverdieping zijn groot, hoog en koel.
Waterpartij.
Hiermee laten we de Jahaz Mahal achter ons
en gaan we de rest van het Mandu Fort bekijken.
Daarover meer in de volgende blogpost over Mandu.
Het lettertype in de titel van 22 december 2012 is van Ricardo Marcin en Erica Jung en heet Nanquim.
Ik heb een kerstkabouter ontdekt op onze radiator
Is dit nou een kerstkabouter?
India 2012 – 2013: Mandu, vandaag precies 2 jaar geleden
Deel 41.
Mandu is bezaaid met monumenten.
Het eerste deel met mooi gerestaureerde graven laten we achter ons.
We lopen via de kern van het dorp naar de andere kant.
Daar liggen een paar belangrijke monumenten
= Victory tower
= een in wit uitgevoerd grafmonument
= Mandu fort.
Mandu fort is een verzameling monumenten.
Maar in deze blog zijn we nog onderweg daar naar toe.
Overal monumenten.
Hier zie je mooi de opbouw van de monumenten: een grote basis met daarom een kleiner grafmonument vaak met een koepel.
Niet alle monumenten zijn met even veel zorg gerestaureerd.
Baobabs langs de weg naar het dorp.
Uitwerpselen worden gebruikt als brandstof nadat ze eerst tot handelbare plakken zijn verwerkt.
Het is rustig bij de eerste hulp. De doktor zit voor het ziekenhuisje de krant te lezen.
In het hotel, tegenover de ziekenpost, even wat gedronken. De desk van het hotel is bijzonder.
We komen aan bij de Ashrafi Mahal, oftewel Victory tower.
De feitelijke toren van de Victory tower bestaat niet meer.
Het is een complex dat uit meerdere gebouwen bestaat.
Het gebouw wordt ook het ‘Paleis van de gouden munt’ genoemd.
Wat er nu is overgebleven is een hoge trap naar een groot plateau.
Het is op dit punt druk, vooral met toeristen uit India.
Daarom is er ook een openbaar toilet.
Voor vrouwen…
…en voor mannen.
In de buurt van de maskee ligt ook een heiligdom helemaal uitgevoerd in wit. Hier het zicht op de koepel. Maar eerst lopen we nog verder.
Om aan te komen bij Mandu Fort.
Een uitgebreid complex met een moskee, paleizen, poorten, een serai, winkels, graven, gebedsruimtes enz.
Wij gaan een kaartje kopen en Mandu fort bezoeken. De foto’s daarvan in de volgende blog over Mandu.
Het lettertype in de titel van 22 december 2012 is van Ricardo Marcin en Erica Jung en heet Nanquim.
Nieuw NS station Breda in de ochtend
Vanochtend heb ik een paar foto’s gemaakt
onderweg naar mijn werk.
Als iets duidelijk wordt van de foto’s is het wel
dat het station veel te groot is.
Daarnaast is het nog steeds slecht bereikbaar.
Willemstraat met in de verte het nieuwe station.
Tot voor kort stond hier het station. Nu zie je de muur van perron 1.
India 2012 – 2013: Mandu
Deel 40.
Mandu is een langgerekt dorp, met een lange weg.
Langs die weg liggen belangrijkere of mooiere oude tempels, graven en paleizen.
Ons hotel is aan de kant waar de minst belangrijke attracties liggen.
Daarom is het er zo rustig, kun je makkelijk rondlopen en genieten.
Over een aantal blog posts lopen wij langzaam naar de attracties
die veel bezoekers trekken.
Dai-Ka-Mahal.
De naam is ook hier een beetje vreemd.
‘Mahal’ betekent paleis maar hier betreft het ook weer een graf.
Dai-Ka-Mahal is a tomb of a lady, standing on a lofty basement having rooms with arched openings for the keepers of the tomb. At the North-east and South-east corners remains of circular towers may be seen upon which on a level with the floor of the tomb, pavilions appear to have been built. In the middle of the spacious terrace stands the tomb and on its Western fringe is a mosque showing Hindu architectural motifs on brackets and window balustrades. The tomb is square on plan. the tall octagonal necks of its dome has an ornamental parapet decorated with tiny kiosks which is a feature derived from the Qutbshahi domes of the Deccan.
Dai-Ka-Mahal is het graf van een dame.
Dai-Ka-Mahal.
Mooi balkon.
Versieringen aan de deur.
De nis van de moskee.
Patroon tegen de gevel.
Tweet.
Soms zeggen de aanwijsborden niet meer dan: ‘graf’.
Steunen voor het dak/de goot.
Het lettertype in de titel van 22 december 2012 is van Ricardo Marcin en Erica Jung en heet Nanquim.
Blogboekje
Het werk aan het boek vordert.
Gisteren nog een paar pagina’s in orde gemaakt.
Hier zie je wat van de vorderingen.
Hier worden teksten op maat gesneden en de kaarten voorbereid om ingeplakt te worden.
Hier zie je het nog niet ingebonden boek waarvan de inhoud nu langzaam vordert.
Mr. Turner
De film heeft een Nederlands tintje.
Als de film begint ontrolt zich een schijnbaar Nederlands landschap
met een prachtige lucht.
Heel stereotype met een molen en twee Nederlandse vrouwen.
Geen Engelse actrices, daarvoor is hun Nederlands te goed.
Kompleet met een juk, kanten mutsen en klederdracht.
Dit deel is echter opgenomen in Herringfleet Mill, Suffolk, Engeland.
Timothy Spall is misschien geen Dickens-acteur (als zoiets al bestaat)
maar hij had er een kunnen zijn.
Hij speelt in 1982 in een verfilming voor televisie van Oliver Twist.
In 1998 speelt hij in Our mutual friend (mini-serie voor tv).
In 2002 in Nicholas Nickleby.
In 2007 speelt hij Fagin in Oliver Twist in een mini-serie voor tv.
Foto gemaakt door Simon Mein van Timothy Spall als Turner in Mr. Turner (2014).
Maar een vergelijkbaar palmares had ik kunnen schrijven
over zijn rollen in Harry Potter.
Op de eerste plaats dus een Engels acteur die het geen probleem vindt
om zich te verkleden.
Op heb web kom ik geen website van de film tegen.
Op de reclame-uitingen zie ik ook nergens de schrijfwijze
van Mr. Turner, zoals die in de aftiteling van de film te zien is.
Daar zie je namelijk de punt van ‘Mr.’ onder de letter ‘r’ staan.
Goed gevonden.
Typisch de zorg en aandacht die je van een Britse filmmaker
verwacht bij een film over een historisch onderwerp.
De film is goed. Gemaakt door Mike Leigh.
Een prachtig kostuumdrama maar niet mierenzoet zoals vaak toch het geval.
De film staat veel dichter tegen werkelijke gebeurtenissen in een leven.
Mag ook wel, want het is een biografie.
Op waarde schatten is moeilijk want er zullen maar weinig Nederlanders zijn
die de biografie van de schilder J.M.W. Turner paraat hebben.
Joseph Mallord William Turner (Covent Garden (Londen),
om en nabij 23 april 1775 – Chelsea (Londen),
19 december 1851) was een Engelse schilder.
Wikipedia:
‘Na het lezen van het in 1840 in het Engels vertaalde boek over kleurenleer van Goethe bracht Turner de levensprocessen in verbinding met kleuren. Deze theorie over de versmelting van kleur leidde tot bijna abstracte werken van grote afmetingen’
J.M.W. Turner, The fighting “Temeraire” tugged to her last berth to be broken up, 1839, oil on canvas.
‘Een van de beroemdste schilderijen is de The Fighting “Temeraire” tugged to her Last Berth to be Broken Up, geschilderd in 1839. ….. Het laat de laatste reis zien van dit oorlogsschip met 98 kanonnen dat onder Nelson in de Zeeslag bij Trafalgar in 1805 een grote rol had gespeeld. Het schip wordt op het schilderij gesleept door een stoomschip, waarmee Turner de teloorgang lijkt uit te drukken van de Britse zeemacht aan de moderne techniek. Niettemin schilderde Turner vaak en graag moderne schepen en treinen. De symboliek van het schip dat wegvaart van de zonsondergang versterkt de uitdrukking van verlies. De kleuren van de zon zijn met grove streken geschilderd, maar het tuig van het schip is juist uitermate nauwkeurig in beeld gebracht.’
