Zoals de druppels op de bladeren van planten en bloemen
laten zien. Vanochtend gefotografeerd op ons balkon.
Tilburg: soms gaat het mis. De letter ‘C’
Deze week weer gewerkt aan mijn ABCdarium.
De letter ‘C’ staat al een paar weken in mijn aandacht.
Vandaag het ‘computer’-gerelateerde onderwerp.
Zeg maar de verplichte oefening.
Maar deze week wilde het niet lukken.
Gelukkig begint de vakantie en zal het tot
midden september duren voordat ik de draad hiervan weer
kan oppakken.
De letters en een eerste schets van de afbeelding. Het onderwerp in computer. Ik heb de schets gemaakt naar een mainframe computer uit de jaren ’60/’70.
De letters even uitgeprobeerd.
Het ontwerp is denk ik te gedetailleerd. De maten van de letters C passen niet bij de grootte van de afbeelding. Er zitten ook te weinig overeenkomsten tussen de vormen.
De zieke wereld van de zorgverlening in Nederland
Iedereen praat over het hoger worden van de zorgkosten
in Nederland als gevolg van de vergrijzing en de
duurdere behandelingen.
Vooral duurdere medicijnen doen het erg goed in de media.
Een veel fundamenteler probleem is de financiering van de zorg.
Stel je de volgende bakker eens voor.
Je gaat naar de bakker.
Je hebt een brood nodig.
Je weet nog niet welk brood dus je overlegd.
Na te hebben gekozen ga je naar huis.
Je zet het brood op tafel, eet ervan en hopelijk smaakte het.
Je ging naar de bakker op 31/05/2014.
Om het brood te kunnen maken, de winkel open te houden,
het personeel te betalen, de electriciteit, het water, het meel enz
heeft de bakker afspraken met zijn leveranciers en personeel.
Hij koopt meel, 10 dagen later factuur, 10 dagen later betaalt de bakker.
Hij koopt gas/water/licht, krijgt iedere maand factuur,
10 dagen later betaalt de bakker.
De bakker koopt een deegmachine en oven, bank schiet voor,
bakker lost iedere maand af.
De bakker betaalt iedere maand zijn personeel en zichzelf.
Ik heb het brood gekocht op 31/05/2014.
De bakker stuurt een rekening voor het brood naar mijn vertegenwoordiger.
Dat doet hij in mei 2015!
Mijn vertegenwoordiger betaalt en int bij mij mijn ‘eigen risico’
op 21/06/2015.
Kun je je voorstellen wat een enorme administratieve overhead er nodig is
om dit model in de lucht te houden.
Wat voor enorme bedragen je nodig het (ongeveer 1 jaar omzet van de bakker)
om dit model in de lucht te houden.
Vervang bakker door ziekenhuis of specialist en je ziet de chaos.
Het kan niet anders dan dat heel veel mensen hier veel geld aan verdienen.
Geld dat veel beter aan de zorg kan worden besteed.
Nu krijg ik een aanmaning, juli 2015, ik moet mijn eigen risico betalen
voor een brood dat ik blijkbaar in mei 2014 heb gekocht.
Ik weet niet meer welk brood ik toen heb gekocht.
Zou het gesmaakt hebben?
Wat is die rekening toch hoog!
Voortgang Sofiastraat
De straat ligt er al uit en het nieuwe pad (?) is al gemarkeerd. Sofiastraat / Valkenberg Breda.
Soms is graffiti leuk
De rode brug in het Valkenberg in Breda. Het gezichtje zit er al heel lang op en ik loop al een tijdje rond met het idee er een foto van te maken. Het lijkt zo op de gezichtjes in bijvoorbeeld Sikkim of India.
St Joost: Nonie Buijse
Nonie Buijse, Veertiende gecondenseerde agressieve experiment.
Het verbaast me ieder jaar weer als ik de tentoonstelling van St Joost bezoek,
hoe weinig aanvullende informatie beschikbaar is over de werken op internet.
Vaak wil de kunstenaar zelf nog wel een verhaal bij het werk vertellen
maar meestal is het verder erg beperkt.
Deze kunstenaars worden naar mijn gevoel te weinig doordrongen
van het feit dat ze dadelijk op hun eigen benen moeten staan.
Alleen interessante werken maken is onvoldoende.
Je bent een creatieve ondernemer en als je jezelf niet wilt of
kunt verkopen moet je methodes ontwikkelen of aanhaken bij initiatieven
die dat voor je doen.
Daar merk ik weinig van.
Noodreparatie
Vandaag moest er aan het begin van de avond
even een achterband geplakt worden.
Het is een behoorlijk gat in de binnenband. Goed dat in de fietstas van de fiets van mijn vader nog een doosje zat met plakkertjes. Die hadden we namelijk niet in huis.
De keramiek van Erik Andriesse in Den Bosch
‘Overdaad Baat’ is wat mij betreft de wat provoserende ondertitel van de prachtige tentoonstelling over het keramiek dat Erik Andriesse in 1992 en 1993 maakte. In Den Bosch wordt dat nu getoond in samenhang met de rest van zijn oeuvre. De niet-keramische werken van Erik Andriesse worden in de tentoonstelling vertegenwoordigd door werken op papier.
‘Overdaad baat’ slaat hierbij op de enorme intensiteit
waarmee de werken tot stand kwamen.
Dit uit zich bijvoorbeeld in het kleurgebruik en de thematiek
van de werken.
Gelukkig werd ik door Marije van het Stedelijk Museum in
Den Bosch gewezen op hun tentoonstelling van dit werk van Erik Andriesse.
Vrijdagmiddag was een heerlijk moment om de tentoonstelling
te bezoeken.
Natuurlijk heb ik op de tentoonstelling weer wat foto’s gemaakt
en die zijn hier terug te zien.
Beter is nog om het werk zelf te gaan bekijken.
Het werk van Erik Andriesse is ten onrechte niet zo bekend in Nederland. Dan kan het even wennen zijn als je het werk de eerste keer ziet.
Overvloedige aantallen schedels en skeletten, misschien moet je daar even aan wennen.
De keramiek is in 1992 en 1993 gemaakt.
Op de tentoonstelling liggen tablets waarop toelichtingen te vinden zijn op de werken. Je kunt er behalve de bovenkanten ook goed de onderkanten van de schalen zien.
Erik Andriesse, Overdaad Baat.
De Deense keramist Frank Asnes maakte een grote vaas die Erik Andriesse voorzag van schedels. Op de website van Asnes is te zien dat hij ook hele andere materialen gebruikt dan het keramiek wat je hier ziet.
Bloemen zijn heel sexy met hun knoppen en openingen. Dat is geen bewust onderwerp, het is onlosmakelijk met de natuur verbonden.
Schedelvaas.
Voorbeeld van de ondersteunende werken op de tentoonstelling. Hier een grote tekening van een kreeft op papier.
Erik Andriesse, schaal met schedel en hand.
Erik Andriesse, schaal met aap en banaan.
Schedels op papier.
Schaal met daarin een rog. Zie hoe zijn staart over de rand van de schaal komt. Erik Andriesse.
Deze vissen worden haast buitenaardse wezens.
Erik Andriesse, Krabben.
Niet alleen Vincent van Gogh wist wat hij met zonnebloemen moest doen.
Erik Andriesse, zonnebloemen.
Erik Andriesse, Schildpadden, 1991, gemende techniek op papier.
Een aantal voorbeelden die door de kunstenaar gebruikt werden zijn te zien op de tentoonstelling. Hier zie je de ‘buitenaardse’ vissen en de krab.
Bij de tentoonstelling hoort deze catalogus. Toevallig ook gemaakt door uitgeverij Lecturis. Bij deze uitgeverij verscheen onlangs ook het boek De Amsterdamse Krulletter. De catalogus heet ‘de keramiek van Erik Andriesse’ en is geschreven door Jos Poodt en Ludo van Halem.
In de catalogus zijn de werken allemaal nog eens goed te zien. Hier de bovenkant van een schaal.
Maar af en toe komt ook de onderkant van de schaal aan de beurt.
Hier de rog in volle glorie, over twee pagina’s.
Overdaad Baat.
Natuurlijk verkocht het museum nog meer dingen van of over Erik Andriesse.
Zo is er de film te koop die in het museum wordt getoond en
daarnaast nog een paar boeken en kaarten.
Erik Andriessen, Amarylis, 1990, acrylverf op doek. Het werk op deze kaart is ook te zien op de tentoonstelling. Het rood knalt gewoon van het doek af. Geweldig!
Erik Andriesse maakte van zijn eigen werk polaroids (foto’s). Een aantal daarvan zijn samengebracht is het boek Polaroids. Een uitgave uit 2003 met een oplage van 500 stuks.
De foto’s tonen zijn werk maar ook de modellen: bloemen, kadavers, schedels, enz.
St Joost: Eline Krus (en John van Ierland)
Eline Krus tekende het verhaal met tekst van John van Ierland. Het boekje heet Mastbos Verhalen. Doortje en Mieke is Volksverhaal 1. Ik ben benieuwd naar het vervolg van de serie.
Het boekje heeft een hele rustige verhouding tussen de tekst en de illustraties. dat levert een heel mooi beeld op. Centraal in het volksverhaal staat een gezin dat in het Mastbos bij Breda woont.
Zoals het hoort is het volksverhaal eigenlijk een heel gruwelijk verhaal dat uiteindelijk tot een heel lief sprookje zou kunnen uitgroeien. Maar hier is het nog is zijn basisvorm.
In het boekje zit ook een kaart van het Mastbos. Als ik het werk van Eline Krus op internet bekijk zie ik dat ze al eerder een kaart gemaakt heeft ter illustratie en ondersteuning van het verhaal.
Op deze pagina’s zie je rechts de kaart ingeklemd tussen 4 hoekjes. Links staan de titels van alle verhalen van de serie.
Of de verhalen al bestaan of er ooit komen, weet ik niet maar deel 05: ‘Ontstaan van de Heksenbeek’, deel 07 ‘De Zeven Heuveltjes’ en deel 10 ‘De Duivelsbrug in het Ginneken’ maken me erg niewsgierig.
St. Joost: Lisa van Sorge
Drie mooie portretten van Lisa van Sorge: Man op kruk. Drie voorbeelden van haar schilderstijl. Op haar weblog zijn een groot aantal werken van haar hand te zien.
Haar ‘mission statement’ is:
Zoals we ons tussen de buitenwereld en het innerlijk bevinden, zo bevinden we ons ook tussen kennis en intuïtie, verstand en gevoel, tussen begrip en onbegrip in. Ik leg de mens vast, die in zo’n moment van beschouwing de tweedracht ervaart.
Deze momenten van onbegrip zijn momenten van schoonheid die ik opnieuw wil laten ontstaan.
St Joost: Ardwan Alsabti
Iedere afstudeerder van de afdeling Grafisch ontwerp
heeft een klein document gemaakt dat als je het samenvoegt
van alle studenten wiens werk je interessant vindt,
samen jouw catalogus van de tentoonstelling vormen.
Op het document van Ardwan staan twee projecten:
posters voor een poppodium en een project over linkshandigheid.
Hoewel ik zelf linkshandig ben en van popmuziek hou
trekken deze twee projecten me niet zo.
Maar het boek dat je hierboven ziet afgebeeld des te meer.
In het boek staat een taal centraal waarvan ik de naam nog nooit gehoord had.
Trouwens ook van de naam het volk met de naam Mandaeërs kende ik niet.
Wikipedia:
Het Mandaïsch of Mandees is de klassieke taal van de mandaeërs, een religieuze minderheid die voornamelijk in het grensgebied tussen Iran en Irak woont. Hun aantal is kleiner dan 100.000.
Mandaïsch is een dialect van het Aramees, met sterke invloeden van het Perzisch. Het wordt voornamelijk als liturgische taal gebruikt. De religieuze geschriften van de mandaeërs zijn opgesteld in deze taal.
Daarnaast heeft zich een moderne, levende neo-Mandaïsche taal ontwikkeld, die door een kleine groep mandaeërs in en rond Ahvaz (Iran) gesproken wordt.
Het Boek vond ik prachtig al kon ik op de tentoonstelling
er niet helemaal doorbladeren.
Hier zou ik graag meer van zien.
Gelezen op vakantie: Image-based activism today
Eigenlijk geeft de titel van dit ‘tijdschrift’ dat onder de
hoede van fotomuseum Foam wordt uitgebracht,
al antwoord op een heel belangrijke vraag die dit boek stelt:
Given the origin, nature and functioning of images, what influence do they have on our knowledge of and opinion and judgement about the world.
Of in het Nederlands:
Gegeven de bron, de aard en de manier waarop foto’s ingezet worden,
welke invloed hebben foto’s op onze kennis van en oordeel over de wereld?
The messenger: image-based activism today.
Het blad met als titel ‘Image-based activism today’ geeft al aan
dat foto’s allang niet meer te beschouwen zijn als objectieve
objecten. Ze worden door activisten net zo gemakkelijk
ingezet en gemanipuleerd als dat gebeurt met films en geschreven verhalen.
Neemt niet weg dat het goed is dit te onderzoeken en dat doet
deze mooi ingebonden uitgave met prachtige typografie
en alle ruimte voor de foto’s.
Mooi ingebonden.
Mooie typografie.
En alle ruimte voor de foto’s zoals op pagina 92 – 93: Dysturb.
En op pagina 146 – 147, Wim Knoppers. De keuze van de foto’s is willekeurig. Er staan er te veel in om een analyse te maken.
Umberto Eco: het Nulnummer
Een nieuw boek van Umberto Eco verrast ons misschien niet zo
meer als toen wanneer ‘De naam van de roos verscheen’.
Toch is het boek ‘Het Nulnummer’ heel actueel en relevant
en echt niet alleen voor Italie.
‘Het Nulnummer’ is niet zo’n heel lijvig boek maar bezit alle
ingredienten die Eco zo de moeite waard maken om te lezen.
Al was het alleen maar vanwege zijn lijstjes.
Hier een voorbeeld met Maltezer Pseudo-orders:
. geleid door Zijne Koninklijke Hoogheid prins Roberto Paterno II, Ayerbe Aragona, hertog van Perpignan, hoofd van het koninklijk huis van Aragon, troonpretendent van Aragon en de Balearen, Grootmeester van de Ordes van de Keten van Sint-Agatha van Paterno en van de koninklijke Kroon van de Balearen;
. een orde onder het kanselierschap van prins Peter van Griekenland en Denemarken;
. Peter II van Joegoslavie is beschermheer van een Franse orde;
. Peter van Griekenland en Denemarken is ook grootprior van een orde in New York;
. de orde van de Oecumenische Ridders van Malta met prins Enrico III Costantino di Vigo Lascari Aleramico Paleologo del Monferrato als keizerlijke en koninklijke beschermheer (volgens eigen zeggen erfgenaam van de troon van Byzantium en prins van Tessaglia);
. een Byzantijns protectoraat in het leven geroepen door prins Carol van Roemenie;
. een Groot Prioraat met Tonna-Barthet als de Grote Baljuw;
. het Prioraat van Rusland met grootmeester prins Andreas van Joegoslavie;
. een orde opgericht door baron De Choibert en Vittorio Busa, oftewel Viktor Timur II, Orthodox Metropolitaans Aartssbischop van Bialystok, patriarch van de westerse en oosterse diaspora, president van de republiek Danzig en van de democratische republiek Wit-Rusland, en Grote Khan van Tartarije en Mongelie;
. Internationaal Groot Prioraat onder leiding van het hoofd van het Keizerlijk Huis Leopardi Tomassini Parterno van Costantinopel, erfgenaam van het Oost-Romeinse rijk;
. Ordre Souverain Militaire de Saint-Jean de Jerusalem onder bescherming van Alessandro Licastro Grimaldi Lascaris Comnenos Ventimiglia, Grootmeester is markies Carlo Stivala de Flavigny.
Tussen neus en lippen door worden de laatste dagen van Mussolini
nog even doorgenomen,
en dat allemaal tegen de achtergrond van verborgen krachten
die hun best doen de Italiaanse samenleving te ondermijnen.
Eco wast de oren en de pen van journalisten, televisiemakers en
politicie.
Een heel mooi verhaal dat heel vlot leest.
Driehoeken
Pas geleden volgde ik op de de donateursdag van de Stichting Handboekbinden
de sessie met Tine Noreille.
Deze Belgische docent ‘Creatief boekbinden’ heeft een methode ontwikkeld
om beter papier en karton te kunnen snijden.
Centraal in die methode staan een goede roestvrijstalen lineaal
en goede rechte driehoeken (haakse hoek).
Via de Stichting Handboekbinden heb ik twee driehoeken gekocht
en die zijn gisteren bezorgd.
Het knopje op kleine driehoek heb ik er zelf opgezet (stukje stoelpoot).
Nu nog een grotere snijmat kopen en dan kan ik aan de slag.
De DVD van Tine Noreille bij de hand.
Gezien: Taxi Teheran
Beer wint van Oscar.
Dat is een soort ondertitel voor deze blog.
Dit jaar won deze film de Gouden Beer op het filmfestival in Berlijn.
Berlijn is een veel politieker festival dan de Oscars.
Berlijn kan zich dan ook veroorloven een niet 100% geslaagde film
de hoogste onderscheiding te geven.
Bij de Oscars gebeurt dat ook maar daar wordt steeds de film
gekozen met 100% commerciele mogelijkheden.
Jafar Panahi is de regiseur van deze film en is eigenlijk
bijna altijd in beeld.
Hij is de taxichauffeur die ons door Teheran voert
en die ons van een dagdeel deelgenoot maakt.
Door slim gebruik te maken van een camera op het dashboard
(in werkelijkheid zijn er meerdere cameraposities en
camera’s in het spel) maken we een lange rit mee.
De passagiers praten honderd uit en komische en zeer serieuze
onderwerpen wisselen elkaar af.
Panahi mag niet meer filmen in Iran omdat zijn films
niet gewenste ideeen tonen. Internationaal is hij succesvol.
Zijn filmverbod komt uitgebreid in de film aan bod, zoals
ook andere aspecten van de religieuze dictatuur dat doen.
Dat sommige dingen in Iran niet anders zijn dan in het Westen
laat het einde van de film zien.
Tilburg: de Letter ‘C’
Aan het eind van de avond maakte ik nog een ‘C’ in de inkt die nog op de glasplaat zat. Een vel papier erover en dit is de afdruk. Een sterrenstelsel met de letter ‘C’.
Hier was ik vorige week aan begonnen. Nu is het een ‘Cee van bloemen’.
Om het bloempatroon te doorbreken ging ik nu op een andere manier om met de ronde vorm. Nu de meer kwetsbare kant. Letters ‘C’ zijn eigenlijk nauwelijks te stapelen. Ze hebben dan de neiging om te vallen. Een studie voor een monument voor de letter ‘C’. Een monument is immers wel het laatste wat kwetsbaar kan zijn.
Een groot monument voor de letter ‘C’.
Een monumentje voor de letter ‘C’.
St Joost: Leaves & Light
Leaves & Light. Folder gekregen op de eindexamententoonstelling van St Joost. Maker onbekend.
Een heel mooi product.
Maar totaal onvindbaar op het internet.
Dat geeft geen goed gevoel.
Maar ik noem het toch op mijn blog want ik vond het bijzonder.
Dit ontwerp voor een ‘lamp’ bestaat uit:
een mobiele overspanning gevormd van een laag natuurlijk gekleird hout en een laag transparant bioplastic waarin jutte verwerkt is. De combinatie van de vormen, stand van het object en transparantie-graad van de materialen creeeren een licht en schaduwspel op de vloeren en meubilair…
PS.: de url leidt naar een obscuur Chinese (?) site.
St Joost: Gijs Scholten
Zondag was de tentoonstelling van het eindexamenwerk van de
St Joost in Breda.
Ik heb er veel leuke dingen gezien.
Een daarvan was het werk van Gijs Scholten.
Overzicht van bezoekers en werk van Gijs Scholten.
Bij de verschillende tekeningen zag je een paar keer basisvormen terugkomen die in het totaalplaatje uit het oog verloren raakten. Hier waren dat doodles.
Hier groepjes streepjes. Bijna DNA.
Detail van de mond.
Dit werk van Gijs Scholten was veel donkerder.
De Nieuwe Mark ingebonden
Een tijd terug heb ik van een stoel een naaibankje
gemaakt en dat heb ik nu voor het eerst in gebruik.
Mijn ouders hadden een aantal exemplaren van De Nieuwe Mark.
Dit is een uitgave van de gemeente Breda bij het
bouwproject in het centrum van de stad waarbij
De Nieuwe Haven centraal stond.
Het eerste nummer verscheen in juni 2004.
Ik heb nu de nummers 1, 2, 5, 6, 7, 8, 9,
10, 12 en 14.
Nummer 14 is van maart 2008.
Of er daarna nog nummers uitgebracht zijn weet ik niet.
Het plan is om de 9 nummers vast te naaien op draden.
Het kan ook op stroken textiel,
maar ik wil eens proberen of dat op draad kan.
Daarbij wil ik uitgaan van de gasten van de nietjes
die ik er vanochtend uit gehaald heb.
Maar gisteren had ik al gezien dat er een paar
nummers zijn die op een afwijkende plaats geniet zijn.
Maakt niet uit ik moet toch nog het middelste gat
en de twee gaten aan het uiteinde prikken.
De nummers van De Nieuwe Mark staan vol met enthousiaste verhalen
van vooral optimistische ondernemers.
Sommige van die optimisten zijn inmiddels van het haventoneel
verdwenen. Zoals een van de uitbaters van ‘M’ en ‘Hook aan de haven’.
Een crises later mag je hopen dat er iets meer
realisme aanwezig is bij de Bredase ondernemers.
Maar het project is heel positief voor Breda.
Soms mooie nieuwe gebouwen, nieuwe woonmogelijkheden,
en een rivier die weer iets van zijn plaats terug heeft.
Toch is nog niet alles gelukt.
Opvallend is het optimisme rond de Tolbrug.
De medewerkers van de Woningstichting Geertruidenberg (een
middelgroot dynamisch wooncooperatie en noemt zich
partner in verhuur, beheer en ontwikkeling)
zingen denk ik nu ook een toontje lager als het gaat om
het complex in de Nieuwstraat dat vandaag (weer)
in de steigers straat.
Dus geen huurappartementen met kunstcafe of
een glazen wand in de kapel met uitzicht op het water.
Daar tegenover staan interessante artikelen over een aantal
van de prachtige panden aan de haven en de directe omgeving.
Veel foto’s van oud Breda en natuurlijk van de voortgang
van de aanleg van de haven.
De uitgave beslaat minstens 4 jaar en dat
brengt weer in herinnering dat het voor veel winkeliers
moeilijke jaren waren met veel overlast.
De nieuwe mogelijkheden om met boten te gaan varen
vanuit en naar het centrum van Breda zijn inmiddels
een realiteit.
Vandaag zijn er veel bedrijven in Breda die zich
richten op varen, rondleidingen, vrijgezellen-feesten enz.
Leuk is ook het nummer met foto’s van de opening.
Een heel feest.
Ik heb al even snel gekeken en ik heb daar toen ook foto’s gemaakt.
Die zijn ook op mijn blog te zien geweest.
Bijvoorbeeld hier: Water terug in de stad
Ik heb een mal gemaakt met gaatjes op de plaats
van de draden.
Dus straks eerst nog even alle nummers prikken
en dan kan het inbinden beginnen.
Nederlands Drukkerij Museum in Etten-Leur
Vorige week zondag ben ik op de fiets naar het
Nederlands Drukkerij Museum in Etten-Leur geweest.
Pas heel kort voor de zondag kwam ik erachter dat dit museum bestaat.
Het is er al bijna 40 jaar!
Omdat ik toen nog druk bezig was met de Amsterdamse Krulletter
besloot in onderweg foto’s te maken van grafische uitingen.
Die foto’s zitten tussen de foto’s van het museum door.
Het eerste wat ik zag toen ik de grote ruimte met de verschillende drukpersen binnenliep, was deze kast. Dit is kast 13 die het museum heeft overgenomen van een drukkeij. Ze bevatten Chinese karakters. Voor de 12.000 Chinese karakters zijn er dus ten minste 13 van dergelijke kasten nodig om alle karakters in op te slaan.
Er waren die zondagmiddag, vanwege het mooie weer waarschijnlijk,
niet veel bezoekers. Dus had ik geruime tijd beide medewerkers
van het museum ter beschikking voor de rondleiding.
Heel interessant en leuk.
Een linotype zetmachine. In plaats van met de hand, letter voor letter een zin samen te stellen, kon met dat met deze zetmachine veel sneller. Door het toetsenbord te gebruiken werden de matrijzen op volgorde gelegd. Inclusief spaties etc. Vervolgens werd daar, als de zin gereed was, vloeibaar lood tegenaan gespoten. Zo gauw dat een beetje afkoelt is de zin hard genoeg om uit de machine te nemen.
Intertype regelzetmachine met links op de foto de loodeenheid. Daar wordt het lood constant op zo’n 270 graden gehouden.
Het toetsenbord van de Linotype zetmachine. Geen qwerty of azerty.
Intertype regelzetmachine.
Degelpers. Gemaakt in 1920 in Brussel. Het mooie is dat alle persen nog werken!
Een complete handdrukkerij.
Hier de zethaak. Hierin werden alle letters geplaatst door de handzetter.
De te drukken tekst in lood. Ingebonden.
Hier zie je de te drukken tekst in de drukpers.
Een overzicht van de grote zaal met al de drukpersen.
De Chinese karakters laten me niet los.
De bovenverdieping wordt gebruikt voor tentoonstellingen.
Binnenkort begint er een nieuwe tentoonstelling dus
was de ruimte nu nog leeg.
Maar er zit ook een boekbindatelier en nog een paar
speciale hoekjes. Bijvoorbeeld over het vergulden.
Je ziet er bijvoorbeeld ook, aan de hand van een pagina van De Stem, de verschillende stadia die bedrijven zijn doorlopen van het werken met lood naar nieuwe druktechnieken.
De vrijwilligers van het museum hebben vaak
zelf in het drukkersvak gewerkt.
Sommige hebben bij De Stem gewerkt, andere bij het Brabants Nieuwsblad
of bij kleinere en/of industriele drukkerijen.
Dat merk je goed tijdens de rondleiding.
De mensen weten waar ze over praten en hebben veel leuke aneKdotes.
In het boekbindatelier lag een boek met een speciale binding: springrug. Het voordeel van deze rug is dat het boek op iedere pagina volledig vlak gelegd kan worden. Dat is wel handig bij bijvoorbeeld een kasboek.
Dit is een voorbeeld van een voorpagina van De Stem. Helemaal met loden letters gezet.
Het Nederlands Drukkerij Museum is ondergebracht in een voormalige boerderij. De wijk om de boerderij is helemaal ‘nieuw’.
Tijdens de rondleiding werden er twee afdrukken gemaakt.
De eerste is aan het begin van deze blog te zien.
De tweede is een prent van een 17e eeuwse drukkerswerkplaats.
Het museum maakt zelf af en toe boekjes.
Een paar heb ik er gekocht en daar kom ik vast nog eens op terug.
