Het Valkenberg ligt er al vol mee.
India 2012 – 2013: Maheshwar
Deel 50.
Uit mijn reisverslag:
Maheshwar is een stad aan de rivier Narmada.
Overigens net als Omkareshwar, de bestemming
voor de komende dagen.
Wikipedia over de Narmada rivier (in het Engels):
The Narmada also called the Rewa, is a river in central India and the fifth longest river in the Indian subcontinent. It is the third longest river that flows entirely within India, after the Godavari and the Ganga. It is also known as “Life Line of Madhya Pradesh” for its huge contribution to the state of Madhya Pradesh in many ways. It forms the traditional boundary between North India and South India and flows westwards over a length of 1,312 km (815.2 mi) before draining through the Gulf of Cambay into the Arabian Sea. It is one of only three major rivers in peninsular India that run from east to west.
To Hindus the Narmada is one of the seven holy rivers of India; the other six being Ganges, Yamuna, Godavari, Saraswathi, Sindhu, and Kaveri. It is believed that a dip in any of these seven rivers washes one’s sins away. According to a legend, the river Ganges, polluted by millions of people bathing in it, assumes the form of a black cow and comes to the Narmada to bathe and cleanse itself in its holy waters. Legends also claim that the Narmada River is older than the river Ganges.
Samenvattend:
De Narmada-rivier is de vijfde langste rivier van India.
Het is de derde langste rivier die van begin tot eind in India stroomt
(na Godavari en de Ganges).
Hij staat bekent als de ‘Levenslijn van Madhya Pradesh’.
Het is de traditionele grens tussen Zuid en Noord India.
De rivier is 1312 kilometer lang.
Hindoes zien de Narmada-rivier als een van de 7 heilige rivieren.
Men gelooft dat als je je wast in een van die 7 rivieren,
je je zonden afwast.
Volgens de legende ging de Ganges zich wassen in Narmada-rivier
om zich te reinigen. Volgens diezelfde legende is Narmada ouder
dan de Ganges.
De rivier Narmada als leversader.
In de rivier ligt een tempel.
Vervolg van mijn reisverslag:
Ook dit hotel, Narmada Retreat zit vol.
Vol met Indiaase toeristen die tot en met 2 januari 20%
meer moeten betalen voor de kamer.
Het is een hotel met kamers, tenten en bungalows.
We zijn te voet naar de ghats gelopen,
toen hebben we het fort bezocht,
vervolgens de stad en dan teruggevaren
met de boot van het hotel.
Om 13:00 uur vertrokken, om 17:00 uur terug.
Tempels en tempeltjes in allerlei stijlen en kleuren komen we onderweg tegen.
Grote rivieren in India zijn ook echt groot!.
De Narmada in Maheshwar.
Alle soorten en maten.
Relief in steen.
Waarschijnlijk is het hier iedere dag wasdag.
Het is er zo anders dan wat je in West Europa ziet. Iedere keer sta je weer met je mond open te kijken. De komende dagen zal blijken dat het nog veel indrukwekkender kan worden.
De enorme muren aan de kant van de rivier.
Beeldhouwer: Uttam Pacharne. Wat het beeld moet voorstellen weet ik niet.
De poort naar het fort en de stad.
Nu kan ik maar beter stil worden.
Het lettertype in de titel van 24 december 2012 is van Brian Willson en heet Antiquarian Scribe.
Post NL: soms val je bijna om van verbazing
Gisteren ontving ik van Podt NL een Excuuskaart.
Ja, je leest het goed: Excuuskaart.
Nooit eerder kreeg ik zo’n kaart van Post NL.
Goed bedoeld, dus hartelijk bedankt!
Maar tussen mij en mijn lezers gezegd en gezwegen:
too little, too late.
Ook een beetje achterhaald.
Wat is er gebeurd?
Post NL heeft een luxe reclamefolder van een modewinkel
bij mij bezorgd in plaats van bij de buren.
Waarschijnlijk zullen de buren deze op naam gestelde,
maar waarschijnlijk op initiatief van de winkel verzonden folder,
niet missen.
De bezorger heeft snel ontdekt dat er een fout is gemaakt en
stopt bij mij in de bus deze Excuuskaart.
Daar staat dan op:
De tekst: U kunt ook bellen……(Dit telefoonnummer kost 10 ct/min). Deze zorgt er dan voor, dat de betreffende post z.s.m. bij u wordt opgehaald.
Zie je het al voor je?
Je pakt je mobiele telefoon.
Je belt Post NL.
Die stappen in een auto.
Als ze geluk hebben ben ik thuis.
Ze nemen de reclamefolder in ontvangst
en bezorgen die bij de buren.
Alsof dat niets kost.
Ik heb de folder vanochtend bij de buren in de brievenbus gegooid.
PS
Dit bericht is het 4600-ste bericht op mijn blog.
Kunst verzamelen zonder geld
Dit artikel las ik in de Vrij Nederland van 11 juli van dit jaar.
Het is op mijn lijf geschreven.
Bezoekers van mijn website herkennen een aantal dingen in
de belangrijkste punten van dit artikel.
Een samenvatting.
Volgens de kunstenaar Jan Hoek ga je als kunstverzamelaar
door drie fases.
Fase 1:
Je bent helemaal niet bezig met de financiele waarde van kunst.
Het uit zich in dingen als:
= hang boeken aan de muur;
= richt je op kaarten van je favoriete kunst;
= doe dingen met kunstenaars;
= waardeloze dingen inlijsten;
= foto’s uit tijdschriften knippen;
= (fysiek) platte werken afwisselen met objecten;
= ga op zoek naar dingen van vroeger;
= ga op zoek naar werken die onbedoeld kunst zijn geworden;
= speur markten af;
= ga op reis naar plekken waar niemand wil komen;
= hang werken op die je zelf hebt gemaakt.
Ik doe bijna al die dingen en val mijn lezers op mijn blog er mee lastig.
Te zien aan de detaillering van deze fase,
heeft Jan Hoek hier zelf ook het meeste ervaring mee.
Fase 2:
Je gaat ‘echte’ kunst kopen.
Dat doe je bijvoorbeeld bij:
= We like art (website en stand op beurzen);
= Unfair (beurs);
= eindsexamenshows van kunstacademies;
= dead darlings;
= my first art collection (club die ook cursussen geeft)
= de fotokopie (website).
Ik heb nog nooit bij deze sites of beurzen iets gekocht
maar ga zeker op internet eens kijken.
Een eindsexamenshow bezoek ik ieder jaar.
Overigens zijn de mogelijkheden in deze fase eindeloos
(weet ik uit eigen ervaring)
Fase 3:
Je bent rijk, kent je smaak, weet hoe een verzameling samen te stellen
en je koopt kunst voor het volle pond bij een gallerie.
Het gedrag dat daar bij hoort:
= nu ophouden met gierig zijn.
Deze laatste fase ga ik nooit bereiken.
Waarschijnlijk is die ook met enig cynisme opgeschreven.
Maar leuk artikel.
De Nieuwe Mark inbinden
Gisteren nog een kleine stap verder gegaan.
De eindjes van de rood/witte koordjes
heb ik helemaal los gedraaid zodat ze straks makkelijk
en onzichtbaar aan de kaft kunnen worden bevestigd.
Ik hebb ook papier gekocht voor de schutbladeren
maar als het goed is komt dat later deze week binnen.
Dan kan ik weer verder.
In detail.
Even een testje: La Gomera
Dit is wat WordPress.com een gallery noemt.
Een serie foto’s. In deze test foto’s van San Sebastian op La Gomera.
Klik op een van de foto’s en de foto zal veel groter
op het scherm te zien zijn en je kunt door de foto’s bladeren.
India 2012 – 2013: Songarh Fort
Deel 49.
In India zijn er heel veel forten.
Sommige zijn in gebruik als hotel of worden nog bewoond.
Er zijn die dienen als museum.
Er zijn er ook waar niet zo veel meer van rest.
Songarh Fort behoort tot de laatste categorie maar
op de ochtend van 24 december 2012 op reis van Mandu naar
Maheshwar zijn we er toch even gestopt en hebben we wat
foto’s gemaakt.
De entree.
Op de site van de British Library vond ik bij een foto
van het fort de volgende tekst:
Songarh Fort at Mandu, Madhya Pradesh
The fort was once an impregnable citadel and part of the historic hillfort of Mandu, now in ruins, which stands in a spectacular, naturally-defended position on a plateau of the Vindhya hills surrounded by a ravine. The citadel is separated from the main hill by a narrow neck of land. This is a view of the citadel ramparts. An ancient stronghold, Mandu first came to prominence under the Hindu Paramara dynasty, powerful rulers of the region of Malwa in central India with their capital at Dhar, at the end of the 10th century. Their rule ended with the fall of Malwa to the Delhi Sultans in 1305. Mandu’s golden age came as the capital of the Sultans of Malwa between 1405 and 1531. They transferred the capital from Dhar to Mandu, renamed the fort ‘Shadiabad’ (City of Joy), and built palaces, mosques and tombs amid the gardens, lakes and woodland within its walls. Most of the remaining buildings date from this period. The construction of the 59.5 km (37 miles) of ramparts surrounding the fort was begun by Dilawar Khan Ghuri (ruled 1401-5), the Afghan governor who broke away from the Delhi Sultanate to establish the independent Sultanate of Malwa, and completed by Mahmud Shah I Khalji (ruled 1436-69), an illustrious ruler from the Khalji dynasty of Malwa sultans. The Malwa Sultanate collapsed in 1531 and the province passed to the Gujarat Sultanate, then the Mughals by the 1560s and finally to the Marathas in the 1730s. Mandu lapsed into ruin when it was abandoned in favour of Dhar in the 18th century.
De binnenkant van het fort is helemaal leeg en verlaten.
De poort is eigenlijk alle wat er nog rest naast de verdedigingsmuren.
Je ziet hier wel de ravijn waar het fort aan grenst en wat zijn positie erg sterk maakt.
In de verte de koepels van Mandu.
Het landschap.
We gaan op weg naar Maheshwar!
Het lettertype in de titel van 23 december 2012 is van Nick Curtis en heet Skittles N Beer NF.
De Nieuwe Mark inbinden
De ingebonden edities van De Nieuwe Mark
zijn inmiddels gedroogd. Het gaas zit netjes vast.
De koordjes zijn ingekort tot op de lengte die ik wil hebben.
Ik kan nu de koordjes mooi met de kaft verbinden.
De Nieuwe Mark.
Ik heb zelf tijdens de aanleg van de nieuwe haven in Breda
foto’s gemaakt. Zowel op het moment dat de parkeergarage
er nog was, tijdens de aanleg en bij de feestelijke opening.
Een aantal van die foto’s wil ik op de kaft en op de schutbladen
gaan verwerken.
De foto’s heb ik gisteren al laten afdrukken.
Hier zie je twee series. Links een serie met van boven naar beneden een Vooraf…Tijdens…Gereed foto. Rechts staan de foto’s met details van de Hoge Brug. Die wil ik op de achterkant van de kaft.
Activiteiten aan de Tolbrugstraat.
Nog twee pagina’s. Links foto’s van de sloop van het dak van de parkeergarage.
De vermoedelijke voorkant.
Bookniture
Af en toe steun ik een project via Kickstarter
of via Voordekunst.
Even geleden ontving ik mijn ‘Bookniture’.
De term Bookniture is een samentrekking van de twee
Engelse woorden ‘Book’ (boek) en ‘Furniture’ (meubel).
De ondertitel bij het product is dan ook:
‘Furniture hidden in a book’ (meubelstuk verborgen in een boek).
Op zichzelf al een soort sprookje.
De ontwerper is Mike Mak die woont en werkt in Hong Kong.
Het hele verhaal is te lezen op:
http://www.bookniture.com/
Mijn Bookniture kwam in een mooi ontworpen doos.
In de doos zat de ‘zitting’. Hier gefotografeerd zonder zon.
Dit is dan het boek.
Bookniture, Furniture hidden in a book.
Hier is het ‘boek’ half opengeslagen. Je ziet nu goed de stevige structuur van het papier dat is gebruikt om het meubelstuk te maken.
Hier staat het stoeltje of krukje: Bookniture.
Nu nog even in de zon.
De zitting (vilt) met een boekenlegger van Bookniture. Voorlopig staat hij bij mij in huis niet in de boekenkast…..
Geheimzinnig doosje
Dit geheimzinnige doosje is in mijn bezit.
Enig idee wat dat voor iets is?
Helemaal precies weet ik het namelijk zelf ook niet.
De karakters zijn natuurlijk Chinees of Japans.
Werkman compositie
Soms krijg je het materiaal zo in je schoot geworpen.
Nou deels dan toch.
Ik heb op de Werkman tentoonstelling een paar kaarten gekocht.
Daar kan ik misschien een leuk boekje van maken.
Zeker als ik dat combineer mert een paar pogingen van mij
om druksels in elkaar te zetten.
Maar het Groninger Museum helpt mee.
Het geeft een museummagazine uit.
Daar zitten een paar hele mooie foto’s in van de
tentoonstelling en van werken van Werkman.
Op mooi papier en de kaft is mooi stevig.
Op dit moment levert dat de volgende compositie op.
H.N. Werman, diverse werken.
De Nieuwe Mark inbinden
Vandaag de volgende stap gezet.
De delen van De Nieuwe Mark die ik heb,
zijn genaaid op mijn naaibankje.
Daar heb ik ze gisteren afgehaald zodat ik vandaag
de rug kan inlijmen.
Daarbij gebruik ik een workmate als pers.
Ik heb twee plankjes gezaagd een beetje langer
dan de bladen.
Daar heb ik aan een kant een A4-tje omgevouwen.
Dan plakt straks het boekblok in ieder geval niet aan het hout.
Het papier is eenvoudig weg te halen.
De (rood-witte) draden zitten er nog aan.
Later zal ik die kort knippen en de dan korte uiteinden
gebruiken om het boekblok extra stevig aan de kaft
vast te maken.
Even een paar foto’s.
De workmate en al het gereedschap en materiaal: twee plankjes, papier, de ingenaaide edities van De Nieuwe Mark, gaas, boekbinderslijm, een kwast.
Ik had de bladen goed moeten aanstotem. Dan zouden alle voorkanten en achterkanten gelijk lopen. Nu is dat niet helemaal het geval. Maar het boekblok is niet zo breed (iets meer dan 1 centimeter) dus ik vermoed dat dit geen problemen gaat opleveren. Er staken nog een paar stukjes garen uit. Die heb ik een klein stukje tussen de katernen gedrukt. De lijm zal de rest doen.
Eerste lijmbeurt.
Na een korte periode zodat de lijm een beetje kan drogen heb ik het gaas geplaatst. Vervolgens nog eens goed ingelijmd. Dat zal morgen of overmorgen wel droog zijn.
De Nieuwe Mark vervangen door hortensia
Gisteren heb ik De Nieuwe Mark uit het naaibankje gehaald.
dan kan ik er vanmiddag aan verder werken.
Daarnaast is er nu ruimte om een hortensiebloem te drogen.
Hij zit al behoorlijk stevig in elkaar. Nu de rug plakken, voorzien van gaas en laten drogen. Intussen kan ik dan de kaft gaan voorbereiden.
De hortensia past precies en kan hier ongestoord drogen.
‘Nieuwe’ verhalen ontdekt in werk Dickens
Veel mensen halen misschien hun schouders op maar dit was
vorige week groot nieuws voor mij.
Je verwacht dat alles al bekend is van een beroemd schrijver
als Charles Dickens, maar dat blijkt niet zo te zijn.
Charles Dickens was tussen 1859 en 1870 onder andere
redacteur van zeg maar een week- of maandblad met
de naam All the year around.
Het is bekend dat Dickens voordat hij beroemd werd
als schrijver journalist was en nog eerder stenograaf
bij het Britse parlement.
In de krant in die tijd verschenen journalistieke artikelen
maar ook veel vervolgverhalen.
Zo is Dickens in het vak van schrijver gerold.
Charles Dickens. Foto uit het Rischgitz/Hulton Archive via Getty Images.
Als redacteur van een tijdschrift schreef hij niet alles zelf.
Dat was ook niet het geval bij All the year around.
Maar wie schreef dan wel die artikelen?
Dat wisten we tot voor kort niet.
Vorig jaar september kocht Dr. Jeremy Parrott een versie van All the year around.
In de tekst stonden met de hand geschreven opmerkingen.
Dr. Parrot identificeerde die aantekeningen
als zijnde van de hand van Dickens zelf.
Zo zijn nu van zo’n 2500 bijdragen bekend geworden wie
de schrijvers zijn.
Tussen de schrijvers zijn Elizabeth Gaskell, Wilkie Collins
en Eliza Lynn Linton, de eerste vrouwelijke betaalde journalist in Engeland.
De ingebonden versie van All the year around, de persoonlijke versie van Charles Dickens volgens Dr. Jeremy Parrott.
De vondst is inmiddels bevestigd door/op een jaarlijkse conferentie
met de naam ‘Research Society for Victorian Periodicals’.
De conferentie werd gehouden aan de Gentse Universiteit.
Ik heb deze wetenschap van:
Palm Parkies: was het leuk?
De gemeente Breda had in ieder geval hun handen,
er letterlijk en figuurlijk vol mee vanmorgen.
Eigenlijk hoop ik dat de organisatie zelf de troep opruimt.
Gelukkig was het park aan het eind van de dag weer schoon.
H.N. Werkman in het Groninger Museum
Dit jaar is het Werkman-jaar.
70 Jaar geleden werd Werkman omgebracht door de Duitse bezetter,
kort voor het einde van de oorlog.
Hij woonde in Groningen en vandaar dat het Groninger museum
over een prachtige verzameling beschikt, die, aangevuld met
bruiklenen, een fantastische tentoonstelling vormen.
De treinreis kost wel wat uren, zo van Breda naar het noorden,
maar het is de moeite waard.
Werkman was van beroep drukker, had een succesvolle drukkerij
en hij ontwikkelde langzamerhand steeds meer interesse voor kunst.
Toen de drukkerij in zwaar weer terecht kwam kon werkman
zich meer richten op zijn kunst.
In het begin maakte hij werken met de technieken en materialen die hij kende
om die later uit te bouwen met een inventieve sjabloontechniek.
Hij heeft ook een aantal olieverf doeken gemaakt.
De foto’s hier staan in een vreemde volgorde.
Als je het verhaal in volle context en in een historische
volgorde wilt zien, dan is daar nog vollop gelegenheid voor
in Groningen.
Er zijn twee series door Werkman gemaakt gebaseerd op
Chassidische legenden. In Groningen zijn de proefdrukken te zien,
boven de uiteindelijke uitgegeven werken.
Zie de kleine verschillen die te maken hebben met het aanpassen van
de gehanteerde techniek omdat die in eerste instantie te bewerkelijk was.
Werkman, Chassidische legenden II: De engel van den laatsten troost, 1943, sjabloon, rol en stempel op papier.
Fotograferen was moeilijk.
Er is maar beperkt licht op de tentoonstelling.
Dan valt het niet mee om foto’s uit de hand te maken.
Dat maakt mijn overzicht hier nog incompleter.
Werkman, Chassidische legenden II: Het feest der vergeving, 1943, sjabloon, rol en stempel op papier.
Werkman, S-38, Het gesprek, 1938, olieverf op doek.
Werkman, D-478, Impression of E A Poe 4 (Descent into the maelstrom), 1944, sjabloon en stempel op papier. Naast Draaideur van het postkantoor, misschien wel het mooiste werk.
In een van de vitrines werd de sjabloontechniek getoond. Hij bleek later ook op de film te zien te zijn. Links ligt het sjabloon en rechts het resultaat. De sjabloon kan meerdere malen op een werk worden gebruikt en afgewisseld met andere sjablonen, kleuren en het stempelen met letters, cijfers, grafische elementen zoals witruimte maar ook blokken hout of alledaagse voorwerpen.
De drukkerij.
H. N. Werkman, S-38, Dorpsstraat, 1927, olieverf op doek.
De foto is slecht maar dit is een voorbeeld van een werk uit zijn beginperiode. Mooi is het gebruik van stempels voor de lijnen en de blokjes en letters C (?).
Er zijn dus meer Nederlandse kunstenaars naast Van Gogh, Marc Mulders en Erik Andriesse, die zich laten inspireren door zonnebloemen.
Voor een beter overzicht ga je naar Groningen.
Er zijn overigens ook mooie sites over Werkman op het internet:
http://www.werkmanarchief.nl/
Gezien: Mr Holmes
Hoofdrolspeler Ian McKellen.
Afgelopen vrijdag zag ik Mr. Holmes.
Een film gemaakt onder andere door BBC films.
Dan weet je wat je kunt verwachten: een goed verzorgd kostuumdrama
zoals dat alleen door Engelsen kan worden gemaakt.
Het verhaal is is gevat. Het onderwerp is serieus maar
de manier waarop de film het verhaal vertelt is soms geestig
en steeds slim.
De landschappen zijn prachtig, de personages goed uitgewerkt.
Alleen het einde van de film is te zoetsappig.
Het verhaal is geen detective: een moord en een slimme Holmes
die het plot ontrafelt.
Holmes loste de zaak wel op, zijn analyse was scherp.
Maar toch was deze zaak aanleiding om zijn carriere te beeindigen.
Er was een dode en Holmes rekent het zichzelf aan.
Inmiddels gaan zijn geestelijke vermogens achteruit en heeft hij
het trauma niet verwerkt.
De verwerking krijgt in de film zijn beslag maar bij een dergelijk
proces hoort niet een soort Disney happy end zoals in deze film.
Daarvoor is het plot te serieus, de conclusie van Holmes te ingrijpend.
De naieve blijheid van een Jehova-getuigen hoort niet bij
het karakter Holmes dat McKellen wegzet.
Ik heb de film met veel plezier bekeken.
Inbinden van De Nieuwe Mark
De Nieuwe Mark was een uitgave van de gemeente Breda
bij de voorbereiding en realisatie van de Nieuwe Haven
in de binnenstad van Breda.
Inmiddels is het een plaats voor vele evenementen, mooie
terrassen, veel restaurands en kroegen.
De edities van dit blad die ik heb gekregen van mijn ouders
ga ik inbinden op mijn eigen gemaakte naaibankje.
Gisteren heb ik de bladen op 7 koordjes vastgenaaid.
Je begint met het meest recente nummer eerst zodat dit achteraan in je boek gaat komen. In mijn geval is dat nummer 14.
Als dan alles goed gaat eindig je bij nummer 1. Ik ben tevreden over het resultaat.
Groninger Museum: HN Werkman, leven en werken
Gisteren bezocht ik het Groninger Museum.
Een apart gebouw in de binnenstad van Groningen dat in 1994
werd geopend door Koningin Beatrix.
Wikipedia:
Voor het ontwerp van het nieuwe museum dat in die tijd geleid werd door Frans Haks werd door de hoofdarchitect Alessandro Mendini, gastarchitecten aangetrokken. Vormgever Michele de Lucchi uit Italië, Philippe Starck uit Parijs en Coop Himmelb(l)au met kantoren in Wenen en Los Angeles.
Het weer was redelijk dus kon ik een kleine serie
foto’s maken van het gebouw.
Groninger Museum gezien vanuit de binnenstad.
Rijk aan decoraties.
De ingang. Het gebouw lijkt te zijn ontworpen zonder rekening te houden met de functies van een museum.
Informatiezaal. Gelukkig liep ik hier naar toe. Naast deze zaal draaide een film over Werkman. Daar werd tijdens de tentoonstelling niet op gewezen.
Museum vanaf het station.
Grootste bouwput van Breda
Dat ik niet enthousiast ben over het nieuwe NS station
in een understatement.
Het megalomane gebouw is oerlelijk.
Tijdens de bouw is er geen aandacht voor de reiziger.
Omlopen, trappen klauteren!
Overbodig groot en lelijk nieuw stationsgebouw dat al weer jaren in aanbouw is.
