Dit boek werd getoond in combinatie met werk van Daan van Golden.
Daan van Golden. Diverse werken met als titels: Magrieten (circa 1963 – 1975); Compositie (circa 1974 – 1977). beide zeefdruk. Sanapaná-vrouw Paraguay, rasterdruk, circa 1975 – 1976.
Multiply, 2022, 288 pagina’s.
Hommage à Kelly, 1216 pagina’s, 2016.
Ellsworth Kelly, Landscape with paintings, August 1954, collage.
Toen ik het boek ‘Mevrouw mijn moeder’ op maat had gesneden,
bleef er natuurlijk snijafval over.
Het was al bij het andere papierafval beland toen ik besloot
het te gebruiken voor #12DagenCreatief.
De stroken snijafval vertellen een soort van verhaal.
Soms staat erop gedrukt welk vel het betreft.
Dat helpt bij het vouwen van de vellen om een en ander
in de juiste volgorde te krijgen.
Daarnaast staan er blokjes en andere tekens op waarvan
voor mij niet altijd duidelijk is waarvoor ze dienen.
Maar de snijmarkeringen ken ik wel.
Daarnaast zijn er stroken van 2 soorten papier.
Je ziet dat zeker door de kleur.
Het werken aan het vlechten van stroken van een afbeelding
met pagina’s in een boek en de ‘kleedjes’ brachten me
op het idee om een soort van vlechtwerk te maken.
Dit ijn de stroken gered uit de afvalbak.
Bij de eerste poging om te vlechten heb ik ook kleur, vormen en letters toegevoegd. De letters verwijzen door het herhalen van de ‘M’ naar ‘Mevrouw mijn moeder’. Dit is wel een beetje groter dan de pagina’s in mijn boek en ik wil al het werk van #12DagenCreatief laten landen in het boek dat ik er voor gekocht heb: Hubert Lampo, De heks en de archeoloog.
Nadat het op maat is gemakt ziet het zo uit. Nu nog even zorgen dat het boek nog dicht kan.
Dit vlechtwerk is wat minder traditioneel en maakt gebruik van het feit dat de meeste stroken feitelijk dichtgevouwen stroken zijn (de pagina’s waren natuurlijk nog niet losgesneden en daarom hangt het snijafval zo aan elkaar).
Vandaag de draad opgepakt waar ik gisteren
gebleven was. Tussendoor nog gewerkt aan een
#12DagenCreatief project maar daarover morgen meer.
Gisteren had ik een katern bijgemaakt (leeg natuurlijk)
en in de boekenpers gestopt.
Vandaag tijd om het boek op maat te snijden.
Het nieuwe katern heb ik ongeveer in het midden van het boek opgenomen. Als katern nummer 7. Misschien pas ik het nog aan en neem ik het op als laatste katern.
Ik pas de ‘proeflap’ op het boekblok. Je ziet dat zelfs het sterk verkleinde ‘borduurwerk’ meer dan genoeg ruimte overlaat voor de katernen. Vermoedelijk gaat het wel werken. Als je een volledig leeg boek maakt is het niet zo’n probleem dat een beokblok wat rui is opgezet. Maar van een gedrukt boek verwacht je dat niet. Je ziet het door mij toegevoegde katern in het midden opgenomen. De kleur van het papier wijkt af.
De drukker heeft hulpmarkeringen op het papier gedrukt. Tekens die helpen bij het correct op volgorde leggen vande vellen, waarschijnlijk ook voor het vouwen en dan nu voor het snijden. Maar afhankelijk van de volgorde van snijden (en links- of rechtshandigheid) snij je soms die tekens te vroeg weg. Daarom zet ik ze er nog eens volledig op met potlood.
Nou dat is een oudje. Ik gebruik de gum om eventuele potloodmarkeringen die er zijn blijven staan alsnog weg te halen.
Dit is de eerste keer dat ik een boek snij na de verhuis vanuit mijn werkplaats. De snijmachine staat nu wat minder ideaal. Maar het rsultaat is prima. Let op met het mengen van papiersoorten. Dat heb ik hier gedaan en het heeft meteen effect op het snijen op de snijmachine.
Dit issteeds een griezelige fase. Je kunt zo makkelijk fouten maken met de berekeningen. Dus steeds opnieuw de berekeningen nalopen en als het kan passen met het origineel. Het boek krijgt een rug van Zaansch Bord. Daarop worden later de ‘opgelegde platten’ bevestigd. Dus het let allemaal nogal.
De rug bestaat ui drie delen: de rug waarop de decoratie wordt aangebracht en dat is ook het deel van waaruit het binden van de katernen gaat plaatsvinden. Daarnaast links en rechts een stuk Zaansch Bord waar de platten later op komen en dat ook een verbinding met het schutblad (en dus het boekblok) aangaat.
Dit is de basis voor de rug. Het is een breed stuk Zaansch Bord. Daarop lijm ik een stuk gaas voor extra stevigheid en straks verbinding. Om het deel waarop de decoratie komt en waar het binden met de katernen gaat gebeuren, zo sterk mogelijk te maken een tweede laag Zaansch Bord voor de rug. Het geheel ligt nu in de boekenpers om te drogen en sterk te maken.
Binnenkort ga ik het gatenpatroon aanbrengen en kan
het ‘borduren’ beginnen.
Vanochtend ben ik begonnen met het maken van het 14e katern.
Het boek heeft 13 katernen maar voor de cross stitch binding
heb ik een even aantal katernen nodig.
Als ik het 13e katern weglaat heeft het boek of geen introductie,
of geen einde. Dat wil ik liever niet.
Daarom een katern toevoegen en of er een inhoud op de lege
pagina’s komt of niet, laat ik nog even in het midden.
Het maken van het katern levert geen spannende foto’s op
maar is wel noodzakelijk.
Ik snij uit twee vellen papier 4 bladen die samen één katern kunnen vormen. Het toegevoegde katern is bijna net zo groot als de overige katernen en krijgt straks door het snijden van het boekblok het definitieve formaat.
Dat katern voeg ik, voor nu, toe als laatste katern aan het boekblok. Dat boekblok lag al een paar dagen in de boekenpers en gaat daar vanmiddag opnieuw in maar dan met een extra katern. Zo is het boekblok morgen gereed om op maat gesneden te worden.
Afgelopen week ontving ik nieuwe naalden voor de els en een stuk beige Buckram. Buckram is een bekledingsstof voor een boekband. Terwijl ik op zoek ging naar papier kwam ik het Japanse bloempapier tegen. Dat ga ik waarschijnlijk gebruiken als schutblad.
Vorige week had ik besloten het borduurwerk voor op de rug
nog eens te proberen op een kleiner formaat.
Daarom begon ik vandaag met het maken van een nieuw
voorpriksjabloon.
De rug wordt deze oranje kleur. Past leuk bij de beige buckram. Volgende actie is om de gaten te gaan voorprikken.
Het blijft een hels karwei om op de juiste plaats de gten te prikken. Zeker met het sombere weer van vandaag.
De letter ‘M’ voer ik uit met één kruissteek minder om de letter beter uit te laten komen. Ook vandaag werk ik met zwart en wit garen. Ik wil het borduurgaren niet verspillen. Bovendien werkt met name de draad die in de was is gezet een stuk eenvoudiger.
De kleinere afmetingen van de letter komt de leesbaarheid ten goede. Daarnaast gaat het verdelen van de drie letters ‘M’ denk ik beter op de rug. Morgen kan ik de basis voor de rug in elkaar zetten en misschien kan ik de rug en de katernen al gaan voorprikken.
Regelmatig lees ik de afgelopen weken over de tentoonstelling
‘BOOK! BOOM!’ in Vaticaanstad.
Maar tegelijk is er een tentoonstelling te zien in het Rijksmuseum.
Een goed samengestelde tentoonstelling van de bijzondere
boeken die Boom ontwerpt met ‘bijbehorende’ kunstwerken.
Genieten.
Overzicht en detal van The Grimmerschord Collection, 2015.
Overzicht en detal van The Grimmerschord Collection, 2015.
Deze boeken hangen naast een werk van de Nederlandse
kunstenaar Ad Dekkers.
Ad Dekkers, Relief met segment, 1967, polyester.
Een boek met 1200 (!) pagina’s met als titel: ‘James Jennifer Georgina’, 2010.
Dit boek is te zien naast een heel opmerkelijk kinetisch kunstwerk.
De foto bewijst het werk geen dienst want het is constant in beweging. Gerhard von Graevenitz, 3 Vertikale streifen, 1976, verf, hout, metaal en elektrotechnische materialen.
Mutilaties, Metamorfoze twintig jaar, 2017. Een boek waarvan de pagina’s opzettelijk ‘beschadigd’ zijn. De pagina’s zijn deels doorgesneden met verschillende aantallen/groottes cirkels.
Ad Dekkers, Variatie op cirkels IV, 1965 – 1967, polyester.
Afspraak is afspraak.
Ik had beloofd het resultaat van het Frans Hals-kleedje
te laten zien.
Het kleedje is in het boek opgenomen en de naam van het kleedje was ook in de tekst te lezen. Toen ik met de letters aan de gang ging ontstond er als vanzelf een carnavalsmasker. Zou dat komen omdat ik eerder vandaar een poster zag die over een carnavalsactiviteit ging?
Zo ziet het opengeslagen kleedje er uit.
Nu is de naam te lezen…SLOOT.
Als lid van Drukwerk in de Marge ontving ik afgelopen dagen een pakketje met mooi drukwerk. Deze Koppermaandagprent en gedicht was er een onderdeel van.
Dit is het gedicht van Ingmar Heytze.
Dit gedicht schreef Ingmar Heytze op 12-12-2015 als in memoriam voor drukker Kees Thomassen.
Het werd voor Koppermaandag 2023 gedrukt door Avalon Pers, de Zwarte Hen Pers en Vers van de Pers.
De tekst is gezet uit de Spectrum, de Univers en de Folio.
De actie #12DagenCreatief is beeindigd op de dag voor Driekoningen
maar ik heb alle inspiratie nog niet kunnen ometten in werkjes.
De laatste keer was ‘Een portret van een man’ van Frans Hals
te zien en dat is de inleiding tot nog een paar kleedjes of gordijntjes
onder andere gebaseerd op details van genoemd schilderij.
Dus ga ik hier door waar ik gebleven was.
Hier heb ik in het boek (De heks en de archeoloog) een ondergrond gemaakt voor een proefje. Dat maken van een kleedje was zo lang geleden dat ik even wilde nagaan wat de werwijze ook weer was. Het is dus een soort van proefgordijn of proefkleedje.
Of ik blij wordt van het resultaat laat ik in het midden maar het werken met wasco was wel weer eens fijn.
Een afdruk van een detail van het schilderij is opgerold en platgevouwen. Zo ontstaan er verschillende vouwen op elkaar. Hoe meer vouwen hoe dikker het papier en hoe moeilijker knippen. Ik laat me hier aan de hand nemen door Hals door de zwarte vlakken op de vouw weg te knippen. Niet een vouw maar iedere vouw die ik tegenkom als ik het papier uitvouw. Door Hals te volgen worden de gaten veel minder geometrisch.
Vervolgens snij ik van het resultaat de interessante stroken af om die verder te bewerken. Bijvoorbeeld door eerdere knipsels uit het boek weer toe te voegen aan dit tussenresultaat. Binnenkort het eindresultaat van ‘Sloot’.
Al sinds de BoekAmbachtBeurs denk ik af en toe na over het boek
‘Mevrouw, mijn moeder’, geschreven door Yvonne Keuls.
Afgelopen jaar was het het boek dat in het kader van de
leesbevordering ‘Nederland leest’ werd uitgedeeld door het CPNB.
De Stichting Handboekbinden was er in geslaagd om voor leden
en belangstellenden een versie beschikbaar te krijgen
die nog in losse katernenen is.
Dit is mijn exemplaar in losse katernen van ‘Mevrouw, mijn moeder’ van Yvonne Keuls. Een roman over de Indische moeder van mevr. Keuls. Het boek heb ik nog niet gelezen. Dat ga ik pas doen nadat ik het ingebonden heb. Over mijn avontuur met dit boek gaat een serie van blogberichten waarvan dit de eerste is.
Yvonne Keuls (1931) werd geboren in het toenmalige Nederlands-Indië en kwam op zevenjarige leeftijd naar Nederland. Ze heeft meer dan negentig publicaties op haar naam staan, van toneelstukken en hoorspelen tot literaire televisiebewerkingen en romans. Midden jaren zeventig brak ze door bij het grote publiek met haar ‘sociale romans’, zoals Jan Rap en z’n maat en Het verrotte leven van Floortje Bloem. Veel van haar boeken werden bekroond en zijn uitgegroeid tot klassiekers van de Nederlandse literatuur. In december 2021 vierde Yvonne Keuls haar negentigste verjaardag en onlangs verscheen Gemmetje Victoria, een roman over een jonge vrouw die Keuls ontmoette in het opvanghuis waar ze vrijwilligerswerk verrichtte.
Bron: Nederland leest
Het boek zoals ik dat van de Stichting Handboekbinden heb gekregen omvat 13 katernen. Die katernen moeten nog op maat gesneden worden. Typisch doet een boekbinder dat nadat het boekblok in ingebonden, maar nog voordat het boek een band krijgt.
Al een tijdje denk ik na, ben ik op zoek naar een titel
waarvoor ik mijn eerste boekbeslag kan gaan maken.
Ik volg sinds kort een cursus edelsmeden.
Dat is geen beroepsopleiding, meer een edelsmeden voor hobbyisten.
Daarover was al het een en ander te lezen geweest op mijn blog.
Met kerstmis kregen we als kerstcadeau een geslepen steen en
de vorm en kleur van de steen was aanleiding om weer serieus
naar ‘Mevrouw, mijn moeder’ te kijken.
De titel onderstreept het begrip ‘vrouw’, dus ik wil het
boek een vrouwelijke uitstraling geven.
Daarnaast is de letter ‘M’ dominant in de titel aanwezig,
in drie woorden, drie keer als beginletter.
Afgelopen tijd zag ik nog eens filmpjes van
Bep van Gasteren. Op haar website zegt ze over haar activiteiten:
Ik maak boeken en dozen. Ik gebruik daarbij niet de klassieke bindwijzen, maar de zgn creatieve bindwijzen.
Bron: Boekendoos.
Ze liet op een van haar filmpjes een binding zien met
Zaansch Bord als materiaal voor de boekband en met allerlei
creatieve bindwijzes. De criss cross stitch (soort van
kruissteek) die ze daarbij gebruikt is voor mij de inspiratiebron
om iets dergelijks te doen op de rug van het boek.
Dus ik ga een binding maken waarop ik een ‘M’ van metaal wil bevestigen met daarop de geslepen steen (zoisiet met robijn, donkerrood en roze van kleur). Op de foto is het metaal alpaca (een zilverkleurige legering op basis van koper). De komende tijd ga ik leren een kast voor een steen te maken. Dit wordt dan mijn meesterproef. De kast en de steen bevestig ik dan op de letter ‘M’ die ik eerst ga uitzagen. De letter bevestig ik dan met de klamptechniek die ik eerder leerde te gebruiken. Een staafje zilver gaat dan door de letter en de plat van het boek om aan de achterzijde geklonken te worden. Die klamp gaat uit zicht aan de achterkant van het plat door het schutblad dat het plat aan de rug en het boekblok gaat bevestigen. Klinkt ingewikkeld maar valt wel mee (hoop ik).
Omdat ik hier meerdere technieken gebruik die ik niet eerder heb toegepast moet ik wel een en ander beter voorbereiden dan wanneer ik een eenvoudige binding maak. Zo heb je bij een cross stitch binding een veelvoud van twee katernene nodig. ‘Mevrouw, mijn moeder’ bestaat uit 13 katernen en geen van die katernen kan ik weglaten. Ik ga dus een katern bijmaken dat leeg zal blijven als een serie pagina’s voor aantekeningen. Die cross stitch binding techniek doet meerdere dingen: het maakt een patroon aan de buitenkant van de rug maar bindt tegelijk de katernen aan de rug. Het boek op maat snijden nadat het gebonden is, lijkt me geen goed idee. Daarom zal ik het boek straks eerst snijden. Het idee is om drie keer de letter ‘M’ op de rug zichtbaar te maken. Daarbij is het idee om de letters uit te voeren in verschillende kleuren en de kruissteken er om heen in één kleur.
Om veel vrijheid te hebben om aan het voorplat te kunnen werken kies ik voor de bindwijze ‘opgelegde platten’. Die heb ik eerde gebruikt. Daarbij maak je een rug voor een boek die je aan het boekblok bevestigd. Pas daarna maak je het voor- en achterplat er aan vast. Dus onafhankelijk van het boekblok en de rug kun je dan werken aan de voor- en achterkant van het boek. De rug ga ik maken van Zaansch Bord en bij de recente Boekambachtbeurs kocht ik vier kleuren. Een van deze kleuren gaat dus de rug worden.
Als bindgaren ga ik borduurzijde gebruiken. Via mijn moeder heb ik een voorraad borduurgaren gekregen in allerlei kleuren van een tante die al lang geleden overleden is. Maar sinds de opheffing van mijn werkplaats had ik het garen niet meer gezien. Dus ik moest op zoek en heb het gevonden.
Van de band van mijn enveloppenboek was nog een strook Zaansch Bord over. Groot genoeg om op werkelijke schaal de ross stitsch uit te proberen. Je ziet op de foto dat mijn potloodmarketing op het Zaansch Bord overeenkomt met de snijtekens die op de katernen staan. Dus hier kan ik een proefje gaan maken.
Ik heb dan al besloten om af te wijken van de cross stitch binding in de zin dat niet alle kruissteken ook daadwerkelijk door de katernen zullen gaan. Ik ga de rug dus ‘borduren’ en ‘binden’ met kruissteken. Voor iedere letter kies ik voor 5 regels kruisjes. De letters worden omringd met kruisjes van de ‘neutrale’ kleur. De eerste regel, de regel tussen de eerste en tweede letter, de regel tussen de tweede en de derde regel en de laatste regel worden de ‘bind’-regels.
Dan ontstaat dit beeld. Daarbij zijn nu de breedte en de hoogte van de kruisjes niet meer van belang voor het binden. Maar in het begin was dat wel. Hier ga ik uit van een breedte van 4 centimeter en een hoogte van 7 centimeter voor de eerste letter. Maar 4 centimeter is eigenlijk te breed voor het boekblok. Het huidige boekblok (13 katernen) is 2 centimeter dik.
Nu ik gaten wil voorprikken kom ik tot de ontdekking dat ik materiaalpech heb. Ik heb geen els (priem) meer met complete naald. Dus heb ik gisteren die meteen gekocht maar intussen moet ik verder met wat ik heb. De linkse els met een boekbindnaald hoewel die niet precies in de houder past.
Dit zijn de gaten die ik nodig heb voor de eerste letter. Straks moet ik dus vanaf de goede kant prikken en niet zoals hier vanaf de achterkant. De gaatjes zijn zo minder mooi.
Om te oefenen heb ik de letter in het zwart uitgevoerd. Het niet waxen van de draad maakt het naaien moeilijker. Dus ik moet mijn was gaan opzoeken.
Als ‘neutrale’ kleur heb ik nu even wit boekbindersgaren gekozen. Omdat ik hier borduur en niet bind, hoef ik geen rekening te houden met de beperkingen waar je mee te maken krijgt als je meteen de katernen gaat binden. Als je katernen gaat binden kun je niet zomaar vanuit het centrum van katern 1 naar katern 2 overspringen. Als je borduurt kan dat wel. Daarnaast is een punt van aandacht dat je ieder kruisje op dezelfde manier maakt. Dus bijvoorbeeld steeds als eerste onderdeel van de steek linksboven beginnen door uit de rug te komen met de draad en rechtsonder in de rug te steken, dan als tweede onderdeel rechtsboven uit de rug te komen (je moet immers in het katern blijven) en dan linksonder afsluiten.
Dat laatste aspect (niet verspringen van katernen) wordt toegelicht
in de volgende video op YouTube: Cross stitch binding door Compass & Ink.
Als je de kruissteken oefent op de manier die je nodig hebt om er tegelijk mee te kunnen binden dan zal het beeld aan de achterkant er uit zien zoals op bovenstaande foto links. Alle bewegingen aan de achterkant blijven allemaal in dezelfde verticale rij met gaten. Bij borduren is die discipline niet nodig. Dan kan een beeld zoals aan de rechtse kant eenvoudig ontstaan en dat is dan ook geen probleem.
Wat heb ik verder nog geleerd:
= ik moet er voor zorgen de gaten nog preciezer te maken
qua positie;
= één laag Zaansch Bord is misschien niet stevig genoeg.
Ik had al het plan opgevat om het Zaansch Bord aan de
achterkant te bekleden met gaas of textiel;
= de gaten van buiten naar binnen maken;
= gebruik garen met was;
= de letters moeten smaller en dan waarschijnlijk ook
minder hoog. Hierdoor ontstaat op de rug wel meer
ruimte om bijvoorbeeld de letters over meer regels
te maken. Het letterbeeld zal daardoor beter worden.
Misschien geldt hetzelfde ook voor het aantal steken
in de breedte….
Helaas zit de vakantie er al weer op en heb ik veel mider
tijd dan vorige week om dagelijks te werken met het inspirerende
materiaal van #12DagenCreatief.
Afgelopen weekend was ik al aan een ‘kleedje’ begonnen.
Een heel eenvoudige start.
Twee rijtjes met sterren zo gepositioneerd dat de kraag van het portret dat Frans Hals gemaakt heeft goed zichtbaar is. In tegenstelling tot andere schilders uit de periode (begin 17e eeuw) is Hals geen fijnschilder maar durft hij met grovere kwaststreken zijn afbeelding weg te zetten. De kraag was het detail dat me deed denken aan een ‘kleedje’.
Natuurlijk zit achter het ‘kleedje’ het hele portret. (Frans Hals, Portret van een man, oil on canvas, 1635).
Een van de inspiraties gaat over het maken van een weefsel.
Er aan verwant (voor mij) is het maken van een ‘kleedje’.
Maar eerst concentreren op weefsel.
Ik gebruik het kleurige scheursel met mooie en verschillende
lettertypes.
Wat als ik dat scheursel eens in 10 stroken scheur…
Hier zijn de 10v stroken. Idee is om deze 10 stoken te weven in twee naast elkaar liggende pagina’s.
Dit geeft een beeld van hoe het scheursel er uit zag.
Het leuke aan deze activiteiten is dat je steeds weer een nieuwe werkwijze moet bedenken en die je steeds bestelt op basis van tussentijdse evaluaties. Je ziet dat ik de plaatsen waar de insnijdingen gaan komen markeer met twee puntjes. Dan trek ik de lijn tussen steeds twee punten. Die snij ik in en zo ontstaat het patroon waarin de scheursels zich bewegen.
Halverwege. Je ziet dat ik de tekst lees en dan de toepasselijke woorden omcirkel. Die cirkels vermijd ik bij het ‘weven’.
Vandaag heb ik het afgerond. De kleuren deden me besluiten alle woorden te boekselen die iets te maken hebben met zintuigen of zintuigelijke waarnemingen. Plots doken er ook twee namen van kleuren op….
Zachtrood…
…en indigoblauw.
Al een tijd geleden begon ik aan een enveloppenboek.
Ik maakte een boekblok van gebruikte enveloppen die
allemaal, min of meer, dezelfde grootte hebben.
Dat boekblok ging vrij snel.
het boek kan gebruikt worden als een soort van notitieboek.
De papiersoorten verschillen en er zijn enveloppen tussen
die een venster hebben.
Tijd om het boek af te maken.
Op de BoekAmbachtBeurs kocht ik Zaansch Bord van
De Zaansche molen. Dat ga ik gebruiken.
Om de juiste maat te bepalen en om uit te vinden hoe
ik het vouwen het best kan benaderen, gebruik ik een mal
van papier van een reclameblad over vis.
Het idee is om voor de platten een dubbelgevouwen stuk Zaansch Bord te gebruiken. In de vouw past dan het buitenste blad van de buitenste envelop. Ik kan ook lijm gebruiken maar op deze manier kan het boekblok altijd nog eenvoudig vervangen worden.
De mal kan ik gebruiken om vast te stellen hoe ik het Zaansch bord het best kan snijden.
De randen van het Zaansch Bord zijn ‘rafelig’. Dat snij ik er niet af. Het voegt een extra aspect aan een boek toe.
Het Zaansch Bord laat zich gemakkelijk verwerken.
De rug wil ik versterken en de versterking dient meteen aan aanhechtpunt voor het lint waarmee het boek gesloten kan worden en de elastiek waarmee ik boekband hecht aan het Zaansch Bord.
Voor het zwarte elastiek maak ik gaten die bijdragen aan de decoratie van het boek.
De linten lopen langs beide platten. Steeds lopen de linten, afwisselend langs de buiten- en binnenkant.
Ook het elastiek loopt aan beide zijdes van de rug en dan door het midden van het boekblok waar de twee uiteindes met elkaar worden geknoopt. Het boekblok kan er nog steeds uit als het moet.
Ook het tweede boek is afgerond in deze eindejaarsvakantie.
Om de scheursels te kunnen bewaren in het boek van Hubert Lampo maak ik kleine enveloppen. Simpel: vouw de onderste hoek van de bladzijde naar binnen. Lijm het omgevouwen deel aan de rugkant vast op dezelfde bladzijde. De scheursels steken als frieten uit een zak met friet.
De door mijzelf tot ‘Stekkerman’ benoemde tekening van Cyprian Koscielniak, is de eerstevan de maaksels in het kader van 12 dagen creatief. Dit is het uitgangspunt.
Voor nu is dit het resultaat.
In een van de inspiraties werd gesproken over het maken
van een kleedje. Een ander had het over een weefsel.
Weer een ander gaf als inspiratie het maken van foto’s
van een opvallende structuur.
Toen ik in het Rijksmuseum was combineerde ik dat in
mijn gedachten en maakte alvast foto’s die ik er bij
ga gebruiken.
Frans Hals, Portret van een man, oil on canvas. Circa 1635.
De kanten kraag die met losse kwaststreken is weergegeven levert een structuur op maar is tegelijk een ‘kleedje’.
Wordt vervolgd.
Deze week was ik weer even in het Rijksmuseum.
Met gasten uit Italië en dan bekijk je weer eens andere
dingen dan wanneer je voor een grote tentoonstelling
gaat. Ik maakte weer wat foto’s en thuis gekomen
bleek dat er veel foto’s een relatie hebben met
het drukproces.
Toegeschreven aan Elias Verhulst, Dwergooruil (onder aan de tekening staat volgens mij als naam “Stokuil”), Otus Scops, penseel in bruine inkt en dekverf, gehoogd in wit, potlood, 1596 – 1601.
Toegeschreven aan Anselmus Boëtius de Boodt, Diverse paddenstoelen, penseel in bruine inkt, waterverf en dekverf, over zwart krijt,gehoogd in wit, 1596 – 1601.
Dat de Historia Naturalis-albums slechts drie keer in vier eeuwen zijn verkocht, verklaart de uitstekende staat van elke tekening.
De kleuren – zoals het krachtige rood en heldere geel en oranje op dit blad – zijn nog net zo fris als toen ze werden aangebracht.
Aan de donkere verkleuring in de rechter bovenhoek is te zien dat het blad wel waterschade heeft geleden, voordat het in de 19de eeuw opnieuw werd ingebonden.Bruikleen van een particulier, 2017.
RP-T-BR-2017-1-11-56
De boeken trokken zo mijn aandacht dat ik niet gelet heb of er een algemene beschrijving van de boeken die er lagen te lezen was (hun herkomst, samensteller enz).
Jan Davidsz de Heem, Stilleven met boeken, olieverf op paneel. Circa 1625 – 1630.
Gravure van Magdalena de Passe, naar Adriaen van de Venne, De ontvoering van Europa, cira 1625 – 1637. Opgenomen in het boek Les Metamorphoses d’Ovide, Brussel, 1677.
Magdalena de Passe, Tobias en de engel, 1615.
Jan Lievens, Stilleven met boeken, olieverf op paneel, circa 1627 – 1628.
Schijn bedriegt. Dit boek is in werkelijkheid een drinkbeker.
Drinkbeker, Raeren, circa 1600 – 1615, geglazuurd steengoed.
Deze keer bezocht ik de eregalerij en de omliggende zalen.
De volgende keer toch weer eens een ander deel ook bezoeken.
Toen ik gisteravond het boek uit de boekenpers haalde
kon ik meteen zien dat het project geslaagd is.
De met de laser gesneden en gegraveerde kopieën
van de afbeelding van de Gebroeders Grimm zat
mooi op de voor- en achterkant van de boekband.
Het boek met de decoratie van balsahout had een afdruk achtergelaten in het kunststof waartussen ik het boek had gelegd voor het in de boekenpers te steken. Die afdruk die gaat vanzelf weer weg maar maakte het mogelijk dat het boek 24 uur heeft kunnen drogen in de pers. Dit is de afdruk van de achterkant: de twee laagjes van één millimeter, op elkaar gelijmd, zorgden voor de afdruk.
Dit is de afdruk van het gegraveerde portret.
Dit is het resultaat: Danger & Destiny geschreven door David Blamires en gedrukt door Incline Press.
Een van de inspiraties betreft het versieren van een woord.
Omdat te kunnen doen moet je beschikken over een woord.
Er staan er genoeg in het boek dat ik hiervoor
gereserveerd heb, maar er zijn ook nog andere manieren.
In het weekend lees ik de krant. Meestal de kranten
van het weekend er voor.
Op dit moment loop ik achter.
Vandaag las ik bijvoorbeeld de NRC van 2 december 2022.
Woorden genoeg.
Maar hoe maak je de selectie.
Dat geeft al meteen veel stof tot nadenken:
heeft het woord betrekking op jezelf, op 2022, op je
omgeving, op wat je bezig houdt?
Is het één woord of een begrip of omschrijving?
Is het misschien een afbeelding?
Ik maakte vandaag de volgnde selectie:
NRC, 2/12/2022: perverse prikkels, boeken over grote vragen, wensdenken, smaakvoller, investeer, het zout, onder druk, gedachtenflitsen, houtje-touwtje.
NRC, 4 – 5/12/2022: het einde van de maakbaarheid, Will Leewens Zonder titel, het klimaat., vergroenen, de verborgen parel, mijn vraagtekens, lekker, even wegdromen, 100% electric, een constant gepiep begin yout own tradition, “stekkerman”, zin, Beijing, Musk, de zucht naar relativering, en nog twee afbeeldingen zonder titels (één van Cyprian Koscielniak).
De scheursels van NRC, 8/12/2022: sterren van de hemel, excuses, oppepper, focus on you, mijn vader. De advertentie van de Doelen heeft een deel in mooie kleuren en lettertypes. Of en wat ik daar mee ga doen weet ik nog niet.
Voor nu bewaar ik ze nog even in het boek van Hubert Lampo. Ik kan hier denk ik nog wel even mee vooruit.
Naar mijn gevoel is het boekje goed gelukt uit de boekenpers gekomen.
De groene linnen bekleding past goed bij het Danger & Destiny
in de sprookjes van Grimm. Met name als er geschreven wordt
over de rol van het bos in de sprookjes.
Maar nu is het tijd voor de kers op de taart:
de met een laser gesneden en gegraveerde portretten
bevestiging op de omslag.
Om de afbeelding op de voorkant en achterkant op
dezelfde plaats te krijgen maak ik een mal uit
een stuk papier.
De mal gaat er voor zorgen dat de afstand tot de boven- en zijkanten op de voorkant en achterkant van de boekband gelijk zal zijn. Ik begin met een stuk papier op dezelfde grootte te maken als het boek. Dan snij ik daar een raampje uit waar de laserafbeeldingen in gaan passen.
Omdat het straks misschien niet zo eenvoudig zal zijn het boek in de boekenkast te zetten vanwege de kwetsbaarheid van het balsahout werd me het idee aan de hand gedaan straks het boek zo weg te zetten dat je zowel de voor als achterknt, tegelijk, kunt zien.
Dit is de mal op de achterkant van het boek.
Hier is de afbeelding gelijmd en is de mal al weer weg.
Ik leg het boek tussen twee stukken speciale kunststof. Zo zullen de gelaserde afbeeldingen goed aangedrukt worden in de boekenpers zonder platgedrukt te worden. Morgen zien we het resultaat.
Gisteren, eerste kerstdag, kwam het er eigenlijk niet van.
Dus wil ik het vandaag inhalen.
Ik weet het, het is geen wedstrijd, maar 12 dagen creatief
bezig zijn lijkt me leuk.
Vanmorgen ben ik daarom aan het oefenen geslagen met een
slinger van kerstlidwoorden: de, het en een verkleed
als kerstballen aan een slinger.
Daarna een keer een woord ‘versierd’.
Ik heb twee bladzijdes gekozen, pagina 10 en 11.
De tekst is misschien minder geschikt op een kerstdag:
een vrouw bezoekt een psychiater en we lezen zijn
gedachten mee.
Maar op die twee pagina’s waren voldoende interessante
woorden of begrippen aanwezig.
Bijvoorbeeld:
‘goededag oude vriend’
‘verrassing’
‘waarheid’
‘in de ogen keken’
‘wetenschap’
‘(ironische) knipoogjes’
Het werd ‘de vriend uit mijn jeugd’.
Het boek met beschouwingen op het werk, de sprookjes,
van de Gebroeders Grimm, vordert.
Het heeft weer even stil gelegen maar deze week
ben ik er weer verder mee gegaan.
Het boekje kocht/kreeg ik 6 jaar geleden van
de Engelse margedrukker Incline Press.
Voorin staat als colofon een afdruk van een ets met de
portretten van Jacob en Wilhelm Grimm.
Wat ik niet wist is dat die ets eigenlijk over
drie mensen gaat: de schrijversbroers Grimm en
de tekenaar en broer Ludwig Emil Grimm.
De twee platten en de rug, gelijmd op kraftpapier.
Als bekleding gebruik ik een groene boekbinderslinnen. Hier is die al op maat gesneden. Het boekblok past er natuurlijk in en het gegraveerde dubbelportret ligt al klaar. Het is de bedoeling dat dit portret op het boekbindlinnen wordt geplakt. dus niet hier binnenin.
De hoeken er nog af gehaald.
Dit is het beeld waar ik naar streef. Hier ligt het dubbelportret nog los op het linnen.
Zo wordt de achterkant. De vraag is hoe kwetsbaar het is. Het balsahout is erg dun en niet zo sterk. Het is wel gevernist.
Het boekblok is gelijmd in de boekband. Zo gaat het nu eerst in het boekenpers.
Zoals ik al eerder aangaf doe ik dit jaar mee met
de cyclus #12DagenCreatief.
Gedurende de 12 dagen, te beginnen morgen op Eeerste Kerstdag
tot en met de dag vóór Driekoningen ontvang je als deelnemer
iedere dag een e-mail met creatieve inspiratie:
Doe waar je zin in hebt!
Je ontvangt tijdens #12dagencreatief waarschijnlijk méér ideeën dan je uit kunt voeren. Kies alsjeblieft iets waar je hart van opveert en voel je niet verplicht om meer / alles te doen.Social media?
Als je wilt kun je je werk op social media plaatsen, of via social media genieten van het werk van anderen, maar ook dat is niet verplicht of nodig. Sterker nog, ik kan me goed voorstellen dat je de komende dagen juist wegblijft van social media. Prima idee!12 dagen en 12 maanden
Er is een parallel tussen deze 12 nachten / dagen en de 12 maanden van het jaar dat voor ons ligt. In oude tradities lette men in deze periode extra op bijvoorbeeld dromen en het weer, en zag men hierin een voorspelling voor het komende jaar. Dus wat je de komende nacht (de eerste van de Twaalf Heilige Nachten) droomt, zou verband houden met de eerste maand oftewel januari, enzovoorts.Kunnen nieuwe mensen nog meedoen?
Ja, ook tijdens de challenge kunnen nieuwe deelnemers zich nog aanmelden, tot 5 januari 2023. Ze ontvangen de ochtend ná de aanmelding de aflevering die dan aan de beurt is. Via die mail kunnen ze in het archief zelf de vorige afleveringen opzoeken. Je mag deze mails ook doorsturen aan een bekende.
Een van de mensen achter deze actie is de vrouw die de
bedenker is van Boekselen.
Daar ben ik al eerder mee bezig geweest.
Uitgangspunt daarbij is een boek dat je niet (meer)
gaat lezen.
Daarom ben ik vrijdag naar de lokale Kringloopwinkel
gegaan op zoek naar een geschikt boek.
Dit boek ga ik er niet voor gebruiken maar ik kon dit deel van de Zwarte Beertjes-reeks niet laten liggen. Geschreven door Jean Bruce (hij schreef meer dan 100 van deze verhalen) met de titel die meteen mijn aandacht trok: Onheil uit Calcutta. Maar de grote aandachttrekker was de omslagtekening van Dick Bruna.
Dit boek wordt wel 12 dagen lang de basis voor de creativiteit: Hubert Lampo, De heks en de archeoloog. Wat een titel! Meulenhoff, Amsterdam. Mijn exemplaar is de 2de druk uit 1969.
De opdracht (?) in het boek: Chris Emmen,15/08/1970: Afzwaaien. Lampo is dé man van het ‘magisch realisme’. Dat vond ik perfect passen bij de 12 dagen creatief zijn. Hij was dat zeker en met een titel als bij dit boek kan het niet meer fout gaan.
Ook nog een mooie rode omslag. Wat wil een mens nog meer?
Om het boek, en mezelf, voor te bereiden op 12 creatieve dagen ben ik begonnen de titelpagina op te leuken.
Of het me gaat lukken om in 12 dagen iedere dag iets creatiefs te doen in reactie op de e-mails, zal de tijd uitwijzen. Het begin is gemaakt en de einddatum hou ik nog even open. De creatieve tocht zal hier te volgen zijn.
Argusvlinder 