Mexico-Stad, Museo Soumaya, Giorgio Vasari, La Navidad con la adoracion de los pastores, circa 1554, oleo sobre piedra.
Tagarchief: Kunst
Smeltende stoelen en andere gedachtenkronkels
Op het station in Breda zijn twee grote kunstvitrines.
Echt imposant van formaat. Ze waren eerder op mijn blog te zien.
Deze week liep ik er weer langs en zag twee totaal
verschillende invullingen.
In de ene vitrine: een ingepakte berg, met plastic en touwen
strak eromheen.
In de andere: een verzameling verwrongen interieurstukken:
een gieter, stoelen, en meer.
Vooral de stoelen trokken mijn aandacht.
Ze deden me denken aan de smeltende uurwerken van Salvador Dalí.
Ik fotografeerde er twee.
Tegen de muur hangt een bord met namen van kunstenaars en
een korte uitleg.
Maar de tekst leek niet goed aan te sluiten bij
wat ik zag in de vitrines.
Daarom vroeg ik Copilot wat die smeltende horloges
eigenlijk betekenen, met Salvador Dalí in gedachten.
Ik kreeg de volgende toelichting:
1. Tijd als vloeibaar en subjectief
Dalí zag tijd niet als iets vasts of lineairs. In zijn surrealistische droomwereld kon tijd vervormen, vertragen of zelfs verdwijnen. De smeltende klokken symboliseren deze vloeibaarheid: tijd is geen harde constante, maar een persoonlijke en veranderlijke ervaring.
2. Verzet tegen rationaliteit en orde
Door de klokken te laten smelten, daagt Dalí de rigide structuur van de maatschappij uit. Hij ondermijnt het idee van een universele tijdsorde en nodigt uit tot een alternatieve manier van kijken—een waarin logica plaatsmaakt voor intuïtie en droom.
3. Invloed van Einstein’s relativiteitstheorie
Sommige kunsthistorici zien een verwijzing naar Einstein: de klokken zouden de relativiteit van tijd verbeelden, zoals beschreven in de natuurkunde. Dalí was gefascineerd door wetenschappelijke ideeën en verwerkte ze op zijn eigen, poëtische manier.
4. De droomwereld als echte werkelijkheid
Dalí geloofde dat de ware realiteit te vinden was in dromen. De smeltende klokken zijn een overgangssymbool: ze markeren de grens tussen de rationele wereld en de onvoorspelbare, vrije droomwereld waarin tijd geen macht heeft.
5. De “Camembert van de tijd”
Volgens Dalí zelf ontstond het idee voor de smeltende klokken toen hij keek naar een stuk zachte kaas dat smolt in de zon. Hij noemde het “de camembert van de tijd”—een speelse, maar treffende metafoor voor hoe tijd kan vervormen en vergaan.
Mooie en verrassende redeneringen.
De meeste zijn goed te volgen.
Nummer 5 lijkt misschien wat vergezocht, maar is wel gebaseerd
op wat Dalí er zelf over zei.
Maar hoe zagen die stoelen er dan uit, daar in de stationshal?
Ik maakte twee foto’s die het vervreemdende effect goed laten zien.
Als we die twee stoelen bekijken door de bril van
Dalí’s smeltende horloges,
wat zouden we dan kunnen zien?
1. Zitten als vloeibaar en subjectief
De stoel, die normaal een vaste vorm van rust is, verandert hier in iets vormeloos — een object dat zijn herkenbaarheid en functie verliest. Hij lijkt niet meer bedoeld om op te zitten, maar om te laten zien dat rust niet altijd duidelijk of stevig is. Soms is rust troostend, soms ongemakkelijk, soms moeilijk te begrijpen.
2. Verzet tegen rationaliteit en orde
De smeltende stoel laat zich niet gebruiken zoals je zou verwachten. Hij weigert dienst te doen als zitplek en laat zien dat niet alles logisch of netjes hoeft te zijn. Het is alsof hij protesteert tegen regels en vaste vormen—een stoel die zich niet laat temmen.
3. Invloed van Einstein’s relativiteitstheorie
Als tijd niet altijd hetzelfde is, dan geldt dat ook voor rust. De stoel lijkt te smelten onder de druk van tijd en zwaartekracht. Hij laat zien dat rust niet vaststaat—het verandert, afhankelijk van waar je bent, hoe je je voelt, en hoe je kijkt.
4. De droomwereld als echte werkelijkheid
In dromen zijn stoelen zelden gewoon stoelen. Ze zweven, vervormen, verdwijnen. Deze smeltende stoel lijkt uit een droom te komen, waarin rust iets is dat je voelt maar niet vast kunt pakken. Hij nodigt uit tot fantasie en loslaten van het normale.
5. De “Camembert van de rusten”
De stoel lijkt zacht en smeltend, alsof hij een stuk kaas is dat te lang in de zon heeft gelegen. Het is een speels beeld: rust als iets dat rijpt, smelt, vervormd en geur verspreidt. Misschien is de stoel niet om op te zitten, maar om te ruiken, te herinneren, te voelen.
Ik ben benieuwd wat de makers zelf van deze gedachtenkronkels
zouden vinden.
Misschien wil je zelf eens gaan kijken en je eigen interpretatie vormen?
PS:
De tweede stoel deed me niet alleen denken aan smelten,
maar ook aan Dalí’s hoogpotige olifanten:
verheven, fragiel, en vervreemd.
Misschien is rust hier niet iets om op te zitten,
maar iets om naar te reiken?
The Phoenician Scheme: een esthetisch labyrint
Afgelopen weekend zag ik de meest recente film van Wes Anderson:
The Phoenician Scheme.
Maar ik vraag me nu al dagen af of dit nu een goede film is of niet.
Het is allemaal erg veel.
Erg mooie sets, veel kunst, veel boeken, veel muziek, veel thema’s,
veel onverwachte gebeurtenissen, maar….. is het eigenlijk goed?
Ik kan een review schrijven maar er zijn er al veel te vinden online.
Een aantal op YouTube zag ik maar dat vertelde vaak meer over de recensent
dan over de film.
De scène meteen na de opening (een moordaanslag in/met een vliegtuig)
is een fantastische scène in een grote badkamer.
Het cameraperspectief, de tegelvloer, natuurlijk de kleuren
en dan de acteurs die door de ruimte bewegen.
Dat was super.
Voor mij komt de film hier op het niveau van een moderne mythe:
met spanning, onduidelijke elementen, hele grote vraagstukken,
verwarring, verwachtingen en mooi.
Er volgen dan nog veel scènes, allemaal in de bekende
Wes Anderson stijl met aandacht voor details en kleur.
Maar de badkamer vond ik top.
Door de film heen vielen me twee zaken enorm op:
de enorme hoeveelheid kunst die schijnbaar geen actieve rol speelt
in de film en hetzelfde is waar voor de boeken.
De boeken staan in de vertrekken die we doorgaan op kasten en boekenplanken
maar je ziet ze ook geregeld terwijl de hoofdpersonen ze lezen.
De titels sluiten aan bij de film.
Toegegeven, het is een beetje voorspelbaar dat ik juist met
deze twee onderwerpen kom.
Maar kijk eens mee.
Ik vroeg Copilot welke kunstwerken we zoal zien. De lijst waar
het vervolgens mee komt is verre van compleet.
Pierre-Auguste Renoir, Enfant Assis en Robe Bleue (Portrait of Edmond Renoir Jr.) (1889)
René Magritte’s The Equator (1942)
Juriaen Jacobsz’s The Dog Fight (1678)
Floris Gerritsz. van Schooten, Breakfast still life with a roast (17th century)
Voor de film is een replica gemaakt van Peter Paul Rubens,
The loves of the centaurs (Circa 1635). Voor mij als toeschouwer
maakt het niet veel uit of het werk op de set een ‘echte’ is
of een replica. Maar voor de acteurs kan dat zeker anders aanvoelen.
Dat iemand als Wes Anderson zoveel tijd en aandacht wil besteden aan
iets dat vervolgens maar ‘gewoon’ aan de muur hangt terwijl jij
je rol speelt. Het zal mensen prikkelen om na te denken over het kunstwerk
maar ook hoe de acteur in zijn of haar rol
zich tot de idee achter het werk gaat verhouden.
Peter Paul Rubens, The loves of the centaurs, circa 1635.
Renoir schilderde met veel liefde het kind op het schilderij,
hoe zit het met de liefde tussen de vader en dochter in de film.
Het magisch realisme van Magritte past op de hele film van Anderson.
Met regelmaat keren vechtende partijen terug in de film en
de verstilling van Van Schooten ligt continue om de hoek.
De volgende titels van boeken kon ik achterhalen:
The Phoenician Merchant, een niet bestaand boek verzonnen door
Wes Anderson. Een soort van titelverklaring voor de film.
Ik moest daarbij meteen denken aan The merchant of Venice van
Shakespeare. The Merchant of Venice van Shakespeare draait om
handel, vertrouwen, bedrog, rechtsorde en morele grijstinten.
In The Phoenician Scheme komen die elementen terug: de hoofdpersoon,
een soort Elon Musk, handelt op dubieuze wijze. Hij staat boven
de wet, heeft zelfs geen paspoort omdat hij niet bij een land wil horen.
In hoeverre is de mannelijke hoofdpersoon te vertrouwen, zie je
de dochter (een non) denken.
Je zou vragen kunnen stellen bij al die aandacht, het design, de kleur
en de details die Wes Anderson aan het verhaal toevoegt.
In hoeverre verdringen die elementen het verhaal, verdwijnt door
al die schoonheid het verhaal niet in de grijstinten?
Gelukkig waren er nog veel meer boeken:
The Principles of Deception, een fictief boek over spionage dat
een grote rol speelt in de film en ontmaskerd wordt.
The Collected Works of Edgar Allan Poe, gewild in iedere omgeving
met spanning.
The Tycoon’s Playbook, een fictief boek maar iemand als Zsa-Zsa Korda,
Donald Trump of Elon Musk zouden het kunnen schrijven.
Percentage Financing: The Future of Industry, niet bestaand, verzonnen
voor de film waar het project, waar het om draait, door een schema
met percentuele verdeling (the Phoenician scheme?) wordt gefinancieerd.
The Art of the Deal, een fictieve versie. In 1997 verscheen een boek
van Donald J. Trump en journalist Tony Schwartz met deze titel.
Dat kan geen toeval zijn. De film gaat over hoe Korde zijn overeenkomst
rond krijgt.
The Bureaucrat’s Dilemma, niet bestaand, verzonnen voor de film.
Industrial Espionage: A Necessary Evil?, niet bestaand, verzonnen voor de film.
Fragments of Antiquity, niet bestaand, verzonnen voor de film. Zoals
veel van de beeldjes in de film terug gaan op Griekse en Romeinse beelden.
Question Authenticity, niet bestaand, verzonnen voor de film. Voortdurend
worden de woorden in twijfel getrokken doordat bijvoorbeeld de vader Frans
spreekt, denkt dat zijn dochter dat niet verstaat (maar ze verstaat het wel)
en dan in het Engels een andere versie geeft. Die versie wordt natuurlijk
in twijfel getrokken.
Depictions of Blasphemy, niet bestaand, verzonnen voor de film.
Important Patrons of the High Renaissance met op de stofomslag misschien
paus Julius II, zoals die op het schilderij van Rafael staat (1511-1512).
Maar dat is een gokje.
Over de acteurs kan ik kort zijn.
De meesten krijgen erg weinig tijd en ruimte om tot hun recht te komen.
Je gaat niet naar deze film om Tom Hanks te zien of Willem Dafoe,
F. Murray Abraham, Bill Murray, Riz Ahmed, Scarlett Johansson of Benedict Cumberbatch.
Veel namen, misschien te veel.
Als ik dan toch tot een eindoordeel moet komen dan zou ik de film
nog wel een keer willen zien. Er gebeurt zoveel.
De film is misschien geen meesterwerk, maar wel een meesterlijke warboel —
een labyrint van esthetiek waarin het verhaal soms verdwaalt,
maar de kijker niet wil ontsnappen..
Wellicht werkt het verhaal goed in geschreven vorm maar
als film ben ik niet overtuigd.
Foto van de dag
De lobby van menig hotel is een schat voor de zoeker naar de ‘Foto van de dag’. Geen idee wat het is. Natuurlijk het hoofd van Boeddha, met een rij spoegeltjes op de schouder (op de foto niet zichtbaar). Maar verder? Zou je er water langs kunnen laten lopen? Hotel Dazzling in Agra.
Kunst in Zutphen
Veel kunstenaars door kunstenaars.
Zutphen, Museum Henriette Polak, Joop Sjollema, Klein kwartet, 1973, olieverf op doek.
Wim Oepts, Landschap – Zuid Frankrijk, 1971, olieverf op doek.
Charlotte van Pallandt, Fred Carasso, 1969, brons.
Otto B. de Kat, Stoel, 1971, olieverf op doek.
Norbert Olthuis, bassaxofonist Paul Vromen, 1989, olieverf op doek.
Norbert Olthuis, contrabassist Cees van der Poel, ongedateerd.
Charlotte van Pallandt, Ro Mogendorff, 1968, brons.
Wendelien Schönfeld, Atelier I, 1994, houtsnede.
Jan Wolkers, Schuimende zee III, 2002, olieverf op doek.
Har Sanders, De blauwe deur, 1987 – 1988, olieverf op board.
Barent Avercamp, Gezicht op Zutphen, circa 1665, olieverf op doek.
Ode aan Antwerpen
Dat zou zomaar eens mijn laatste bericht voor 2023 kunnen zijn.
Ik vervolg de tentoonstelling Ode aan Antwerpen – Het geheim
van de Hollandse meesters die te zien was in Museum
Catharijne Convent in Utrecht.
Nog een werk van Joachim Beuckelaer, maar deze keer is de belangrijkste voorstelling een religieuze: Isaak zegent zoon Jacob, 1568, olieverf op paneel, Museum Catharijneconvent.
De twee scene’s in de bovenste hoeken zijn deze keer niet religieus. Dit is een keukenscene, links boven.
Een pastorale scene rechtsboven.
Een schilderij uit de omgeving van Frans Floris, Drieluik met De opwekking van Lazarus en de familie van Jacob Stockel met de heiligen Jakobus en Catharina, circa 1570, olieverf op paneel, The Phoebus Foundation.
Dit is het mannelijke deel van het gezin. De kinderen gemarkeerd met een rood kruis waren bij leven van de ouders al overleden.
Voor het vrouwelijke deel geldt hetzelfde.
Anthonie Blocklandt, De opstanding van Christus, circa 1580, olieverf op paneel, Museum Catharijneconvent.
Willem Key, Bewening van Christus, 1552, The Phoebus Foundation.
Dit is de schilder Willem Key zelf.
De opdrachtgevers, een man en vrouw, zijn ook afgebeeld. De leeftijd van de man, 47, staat op zijn kraag.
Dit is de vrouw en zij was toen 33 jaar oud.
Adriaen Thomasz Key, Steenrijk echtpaar met hun sobere naamheiligen, circa 1580, The Phoebus Foundation. Dir is de naam van het werk zoals het in de boekjes stond die je op de tentoonstelling kon gebruiken als toelichting. Maar in de catalogus heet het werk, meer correct, Zijpanelen met schenkersportretten en de heilige Clara van Assisi en de heilige Hieronymus, circa 1580, olieverf op paneel, The Phoebus Foundation.
Detailfoto’s van de vrouw en haar sierraden/accessoires.
Overigens is de nummering in de catalogus afwijkend van de
nummering van de werken op zaal (en dus van de boekjes
die te leen waren in de tentoonstelling).
Ook de namen van de werken wijken af.
Anselm Kiefer 11: Fiets
Museum Voorlinden, Anselm Kiefer, Gevleugelde Fiets (dit is mijn verzonnen titel want ik weet niet meer hoe deze werken heten).
Museum Voorlinden, Anselm Kiefer, Tandem.
Museum Voorlinden, Anselm Kiefer, Fiets met kar.
Museum Voorlinden, Anselm Kiefer, Fiets.
Anselm Kiefer 10: notitieboek
Een aantal van de recente werken van Kiefer werden
gebaseerd op zijn eigen aantekeningen in zijn notitieboeken.
Bij deze werken kon ik maar 1 naam vinden: Journal Intime, 2023.
Daarom gebruik ik die naam voor de werken.
Museum Voorlinden, Anselm Kiefer, Journal Intime, 2023.
Uffizi
Een van de weinige, volledig voltooide werken in het Uffizi in Florence van Leonardo da Vinci, Annunciation. Circa 1472 – 1475. Oil on wood. Waarmee niet gezegd is dat de collectie van het Uffizi beperkt is. Integenstelling. Leonardo heeft maar een beperkt aantal schilderijen volledig voltooid.
Detail met de engel en de lelie op de achtergrond.
Detail met Maria.
Als vergelijkingsmateriaal een paar werken die anders zijn
maar ook van een heel hoge kwaliteit.
Bartolomeo della Porta detto Fra Bartolomeo, Del Pugliese Tabernacle. Circa 1497 – 1499. Oil on wood panel. Dit werk zijn eigenlijk 4 panelen, deuren in een kist. De twee deuren die je op deze foto ziet zijn twee op zich zelf staande schilderijen maar met onderwerpen die vaker in een dergelijke serie terugkwamen. De onderwerpen/titels van de panelen zijn: Presentation in the Temple (Presentatie van Jezus in de Tempel) en Adoration of the Christ Child (aanbidding van het kindje Jezus).
De andere twee panelen vormen samen wel een afbeelding: Archangel Gabriel, Virgin Annunciate (Maria Boodschap). Hetzelfde onderwerp als het werk van Leonardo (en werken van honderden andere kunstenaars). Hier in een ‘grisaille’-uitvoering.
Andere techniek, heel andere achtergrond maar de vrouw vertoond overeenkomsten met de Maria bij Leonardo. Fra Bartolomeo, Portia. Circa 1495. Tempera on wood panel.
Uffizi
Florence, Uffizi, Niccolo di Bartolomeo dell’Abbrugia detto Nicollo Pisano, Holy Family with the young St John the Baptist, 1505 – 1510, oil on panel.
Alessandro Araldi, Portrait of Beatrice d’Este, circa 1495, oil on panel.
Onbekende kunstenaar, Nativity, 1510 – 1520, oil on panel.
Tijdens mijn verblijf zou het een keer regenen, hard regenen. Maar toen ik uit het Uffizi stapte later deze dag was de regen voorbij en scheen de zon weer.
Uffizi, Domenico Bigordi detto Ghirlandaio, Adoration of the Magi, 1487, tempera on wood.
Uffizi
Slechts 3 schilderijen in dit bericht.
Alle drie beroemd, alle drie van Botticelli.
Over ieder individueel schilderij is waarschijnlijk
een boekenkast vol geschreven.
Dus hier een korte toer.
Er stonden steeds mensen voor dit schilderij. Maar dat kun je ze niet kwalijk nemen. Alessandro Filipepi detto Botticelli, Spring (La Primavera), circa 1480, tempera grassa on wood. Interessant is het laatste stukje van de beschrijving: ‘tempera grassa’. Ik begrijp dat dit een experimentele versie is van verf op basis eidooier en water. De overgang naar de olieverf komt er aan. Daarnaast staat er een enorme verzameling planten en bloemen op dit werk. Het is naast andere dingen een soort van geschilderde flora (niet de godin).
Een schilderij, een portret met in het schilderij een medallion verwerkt van gips. Wat is niet echt of wat is het best gelukt? Florence, Uffizi, Alessandro Filipepi detto Botticelli, Portrait of a young man holding a medallion, circa 1475, tempera on wood, gilded stuco.
Alessandro Filipepi detto Botticelli, The birth of Venus, circa 1485, tempera on canvas.
Uffizi
Een spel met een lijst in een lijst: Maria die in het venster zit en een van de engelen die de toeschouwer aankijkt terwijl die nog deels voor het venster is. Uffizi, Filippo Lippi, Madonna and Child with two angels, 1460 – 1465, tempera on wood.
Botticelli werd al aangekondigd. Alessandro Filipepi detto Botticelli, ‘The discovery of the body of Holofernes’ is het linker werk. Het hoort bij het rechtse werk: Judith returns to Bethulia. Circa 1470 – 1475, tempera on wood.
‘Judith returns to Bethulia’ nog even alleen.
De volgende keer nog meer Botticelli. Maar nu: Alessandro Filipepi detto Botticelli, Annunciation. In de predella: Christ the man of sorrows. Circa 1489 – 1490. Tempera on wood. De predella is die kleine figuur, beneden, in het midden op de originele lijst!
Vermeer
Vandaag weer een aantal Vermeers die op dit moment te zien zijn in het Rijksmuseum in Amsterdam, Johannes Vermeer, De liefdesbrief, circa 1669 – 1670.
‘De liefdesbrief’ heeft weer een aantal typische elementen van een Vermeer: raam/licht van links, vloer, gordijn, schilderijen. Detail van Johannes Vermeer, De liefdesbrief.
Rijksmuseum, Johannes Vermeer, Het glas wijn, circa 1659 – 1661, Staatliche Museen zu Berlin, Berlijn.
Kijk eens naar het raam!
Johannes Vermeer, circa 1659 – 1661, Onderbreking van de muziek, The Frick Collection, New York.
Vermeer
Met zo’n groot aantal van zijn schilderijen krijg je goed zicht op de elementen die regelmatig terugkomen in zijn werk: de lichtinval van links, een enkele figuur of beperkt aantal, de activiteit van de figuur, landkaarten, het schilderij op de achtergrond, tegelvloeren, tafelkleden, de kleuren. Dat zelf te kunnen zien en ervaren was super! Rijksmuseum, Amsterdam, Johannes Vermeer, De luitspeler, circa 1662 – 1664, The Metropolitan Museum of Art, New York.
Johannes Vermeer, Schrijvende vrouw met dienstbode, circa 1670 – 1672, National Gallery of Ireland, Dublin.
Johannes Vermeer, Schrijvende vrouw met dienstbode, detail van tafelkleed.
De beschrijving op zaal sprak over de landkaart van de kust van Holland. Het duurde even voordat ik hem zag. Hier detail van Johannes Vermeer, De soldaat en het lachende meisje: de landkaart 90 graden naar links gekanteld.
Johannes Vermeer, De soldaat en het lachende meisje, circa 1657 – 1658, The Frick Collection, New York.
Irma Boom, Kunst+Boeken
Dit boek werd getoond in combinatie met werk van Daan van Golden.
Daan van Golden. Diverse werken met als titels: Magrieten (circa 1963 – 1975); Compositie (circa 1974 – 1977). beide zeefdruk. Sanapaná-vrouw Paraguay, rasterdruk, circa 1975 – 1976.
Multiply, 2022, 288 pagina’s.
Hommage à Kelly, 1216 pagina’s, 2016.
Ellsworth Kelly, Landscape with paintings, August 1954, collage.
Irma Boom: Kunst+Boeken
Regelmatig lees ik de afgelopen weken over de tentoonstelling
‘BOOK! BOOM!’ in Vaticaanstad.
Maar tegelijk is er een tentoonstelling te zien in het Rijksmuseum.
Een goed samengestelde tentoonstelling van de bijzondere
boeken die Boom ontwerpt met ‘bijbehorende’ kunstwerken.
Genieten.
Overzicht en detal van The Grimmerschord Collection, 2015.
Overzicht en detal van The Grimmerschord Collection, 2015.
Deze boeken hangen naast een werk van de Nederlandse
kunstenaar Ad Dekkers.
Ad Dekkers, Relief met segment, 1967, polyester.
Een boek met 1200 (!) pagina’s met als titel: ‘James Jennifer Georgina’, 2010.
Dit boek is te zien naast een heel opmerkelijk kinetisch kunstwerk.
De foto bewijst het werk geen dienst want het is constant in beweging. Gerhard von Graevenitz, 3 Vertikale streifen, 1976, verf, hout, metaal en elektrotechnische materialen.
Mutilaties, Metamorfoze twintig jaar, 2017. Een boek waarvan de pagina’s opzettelijk ‘beschadigd’ zijn. De pagina’s zijn deels doorgesneden met verschillende aantallen/groottes cirkels.
Ad Dekkers, Variatie op cirkels IV, 1965 – 1967, polyester.
Pierre Soulages
Pierre Soulages in 2010, op 90-jarige leeftijd, voor een van zijn schilderijen. Je ziet of hoort niet veel over deze Franse kunstenaar. Maar op 27 oktober 2022 stond een necrologie in de NRC.
Pierre Soulages, Peinture, 1970. Een typisch voorbeeld van het werk van Soulages.
De pagina van de NRC waar het artikel stond. NRC, 27-10-2022.
Boven de vijver in het laatste avondlicht
Humor. Pieter Laurens Mol, Twintig na middernacht, 1968. Olie- en aluminiumverf op triplex, greep van de handzaag van de kunstenaar.
Pieter Laurens Mol, Outer Space Pirouettes, 1969. Pirouettes in de buitenaardse ruimte. Schoenzoolsporen op fotoreproductie van detail uit de nachthemel.
Stedelijk Museum Breda, Pieter Laurens Mol, Zonder Titel (Echo van het geweten), 1974. In dit voorwerp moet de echo van ons geweten hoorbaar zijn.
Het had de titel van dit bericht kunnen zijn vanwege de actualiteit. Pieter Laurens Mol, Nachtschilderijtje, 1969. Dispersieverf en oostindische inkt op katoen. Maar wat als moeder natuur besluit het licht uit te draaien?
Pieter Laurens Mol, Nachtvlinder, 1970. Verkoold hout met vlinderdasje in blikken doos.
Dit is een heel mooi werk. Het zwart is zo prachtig. Het was al eerder op mijn weblog te zien. Pieter Laurens Mol, Nachtzwaluw, 1970. Vernis op verkoold vurenhouten paneel, zijden vlinderdasje.
Pieter Laurens Mol, Nocturne, 1978. Zwart-wit fotografie.
Neo Rauch (4)
Het laatste bericht over ‘Die Mitte’, de tentoonstelling met
recent werk van Neo Rauch bij de Fundatie in Zwolle.
De berichten met zijn werk doen het niet echt goed.
De bezoekersaantallen van mijn blog zijn lager dan anders en
mensen kijken minder lang naar mijn blog.
Zelf worstel ik met Neo Rauch.
Iets trekt me naar zijn werk maar ik heb geen idee wat.
Neo Rauch, Unterm Dach, 2021. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Rotas, 2021. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Vulkanschule, 2022. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Der Zwiespalt, 2021. Olieverf op doek.
Met vleugeltjes en ….
…. een selfie.
Neo Rauch, Das Futteral, 2022. Olieverf op doek. De werken zijn groot en maken alleen daarom al indruk. Daarnaast komen de kleuren over als egaal. Een kleur rood, een kleur groen, een kleur geel. In werkelijkheid is dat niet zo maar de eerste indruk is dat het wel zo is. Dan wordt het snel te veel.
Neo Rauch, De Pumpe, 2021. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Der Order, 2021. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Der Anstoss, 2021. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Glückshügel, 2020. Olieverf op doek.
Toeval (?) wil dat De Fundatie zelf een werk heeft (langdurig
bruikleen) van Neo Rauch. Een stukje ouder.
Maar geen onderdeel van de tentoonstelling.
Neo Rauch, Queck Silber, 2003. Olieverf op doek. Het werk deed mij denken aan mijn lagere school tijd. Op een keer kregen we een soort van natuurkunde les. Een schaaltje met daarop kwik werd door de klas doorgegeven. Iedereen kon met zijn vingers proberen het kwik te pakken. Dat lukt natuurlijk niet. Het is ongrijpbaar en giftig. Ik denk dat dit lagere school experiment vandaag niet meer kan. Maar je begrijpt wel een beetje beter de fascinatie voor alchemie die sommigen hebben.
Klimaat Expo ’22 in Zwolle (1)
Afgelopen zondag ging ik naar de Klimaat Expo ’22,
vooral om Kelpie te zien.
Ik had het werk van Lisanne van Brakel in haar werkplaats
in de FutureDome in Breda gezien maar wilde het ook zien
op de expositie.
Daar was nog meer mooi werk te zien.
Een selectie,
Lisanne van Brakel, Kelpie, gemaakt met diverse materialen: hout, kippengaas, een watervoetpomp en een afdekzeil. Hij lijkt door de grote en hoge ruimte van de kerk kleiner. Gezichtsbedrog.
Miriam Meulepas, Untill we ourselves melt away. Siliconen.
Rafael Martig, Mijn stem. Stempotlood op een rol van 10 meter papier. Houder van hout. Drie fragmenten.
Huibert Pouw, To be or not to be. Reddingsboei (Solas), kunststof en perspex.
Allard Boterenbrood, Once Ice. Glas, smeltwater, giclée prints op papier.
Rob Logister, Tulipa metallica. Staal.
Vol humor en ernst. Tineke Bruijnzeels, Silence. 1001 pingpongballetjes op metalen pootjes.
Ellis Schrauwen, Plastic fles. Olieverf op linnen.
René Heeres, On the origins of species V. Inkt en pastel op papier.
De catalogus kocht ik later die middag in Museum de Fundatie.
Argusvlinder 