Mooie vorm, prachtig zelfs. Net niet helemaal scherp waardoor nog mooier.
Tagarchief: foto
Tegenhanger van schaduw
Twee bomen en hun kale takken tegen een ochtendhemel waar de zon op schijnt. Dat is een soort van tegenhanger van de schaduw. Als ik een dichter was zat er een gedicht in.
Het geluid van de karpers
De tentoonstelling Wab-Sabi is echt bijzonder.
Ook deze laatsteserie foto’s en keramiek bewijst dat.
Sieboldhuis, Japan Museum, Wabi Sabi, Ohira Shingo.
Misschien wat veel tekst van de tentoonstelling maar de werken zijn heel bijzonder en een beetje hulp is nooit weg.
Het geluid van karpers: Ninomiya Naohiro, Nokomi.
Ito Keiichi, Tyawan (komlandschappen). Bij komlandschappen moet ik natuurlijk meteen aan de boeklandschappen van Jan de Bie denken. Niet dat ze er op lijken maar de fascinatie van de kunstenaar op een bijzonder onderwerp.
Takasugi Norio.
Sano Naoko, Matchakommen.
Yamamoto Masao. Het duurde even voor ik doorhad dat dit een foto van drie vogels in de sneeuw is. Prachtig.
Wat is dit?
Deze foto maakte ik per ongeluk. Vind hem mooi.
Vincent Mentzel in het Rijksmuseum
Afgelopen week was ik in het Rijksmuseum en dat was al
te zien door mijn bericht over Tu Wei-chang.
Na de renovatie van het gebouw is er naast de grote
publiekstentoonstelling ook steeds een fototentoonstelling.
Daar ga ik graag kijken.
Deze keer was de tentoonstelling gebaseerd op werk van
Vincent Mentzel. Veel van zijn bekende foto’s,
waarvan er op de tentoonstelling veel te zien zijn,
(her)ken ik uit de kranten die ik gelezen heb.
Vincent Mentzel (1945) is de nestor van de Nederlandse nieuwsfotografie.
Bijna 40 jaar lang was Mentzel de staffotograaf van NRC Handelsblad en vielen zijn foto’s wekelijks of zelfs dagelijks in gedrukte vorm
in heel Nederland op de mat.
Hij reisde in binnen- en buitenland om in beeld verslag te doen van het nieuws.
De Haagse politiek was zijn eerste belangrijke onderwerp.
Daarnaast maakte hij vele reportages in het buitenland.
Hij werkte in onder meer Noord-Ierland, Portugal, Iran, Irak, het Midden-Oosten en China.
Hij portretteerde ook de koningin, beroemde politici, musici, schrijvers en kunstenaars.
Voor zijn foto’s ontving hij verschillende onderscheidingen, waaronder de eerste prijs in de categorie ‘Nieuws’ van World Press Photo.
Ook was hij tweemaal winnaar van de Zilveren Camera.
In 2011 verwierf het Rijksmuseum een selectie van 2300 foto’s uit
zijn enorm archief, een levend ooggetuigenverslag
van de recente geschiedenis.
Mentzels 600.000 negatieven worden beheerd
door het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam.
De foto die ik koos voor dit bericht is misschien niets zijn meest bekende maar voor mij zeker een van de sympathiekste: Vincent Mentzel, De kunstenaar Anton Heyboer in zijn atelier in Den Ilp, 2001, NG-2011-18-39-20.
Vlissingen drieluik: luik 1
Zouden dat reparaties aan het strand zijn
na de stormen van afgelopen weken?
Vlissingen drieluik: luik 2
Toen ik vanochtend naar de foto’s keek die ik
gisteren had gemaakt in Vlissingen, bleken het
toevallig drie series van 5 foto’s te zijn
waarvan je zou kunnen zeggen dat elke serie een
beetje bij elkaar hoort.
De schenkelworkshop
Mijn schenkelworkshop is anders dan andere workshops.
Je hoeft er niet voor naar mijn werkplaats te komen.
Het kost niets.
Je weet dan ook niet wat de uitkomst zal zijn.
Want dat weet ik zelf ook nog niet.
Of alle stappen nodig zijn, ook dat weet ik pas na afloop.
Wil je dingen anders doen dan hoor ik graag wat het was en
of het gelukt is.
Men neme een schenkel (inderdaad het is niet voor vegetariërs).
Kijk eens goed naar de prachtig vormen.
Mijn moeder heeft de schenkel, na er soep van gemaakt te hebben,
nog schoongemaakt met bleekmiddel.
Omdat ik de schenkel op verschillende manieren wil gaan gebruiken en ik niet wil dat straks verf zich ongewenst gaat vermengen of verkleuringen gaat afgeven, lak ik de schenkel eerst met vernis. Acrylvernis, want die heb ik staan.
De creatieve resultaten gaan straks in mijn schenkelboek ondergebracht worden. Het papier dat ik heb liggen is bijvoorbeeld 64 bij 45 centimeter. Andere maten en kleuren zijn natuurlijk allemaal mogelijk. In het uiteindelijke boek ga ik ook foto’s verwerken. Dat is nu tenminste het idee. Dus daar moet ik nog iets voor gaan bedenken.
Dus eerst even nagedacht over hoe ik het papier ga vouwen en opensnijden. Dit zal wel tegen alle regels van de looprichting zijn maar ik ga geen boek maken van honderden pagina’s.
Bij het vouwen leg ik het papier natuurlijk tegen de metalen lineaal. Dat helpt om de pagina’s gelijk aan elkaar te houden. Snij het papier los aan alle kanten behalve aan de kant die de rug gaat vormen. Doe dit voordat het papier gaat vervormen tijdens het vouwen.
Afhankelijk van de gewenste afmeting, tussentijds het papier draaien. Dit zijn natuurlijk maar wat ‘pauzefoto’s’. Ik moet het vernissen onderbreken met pauzes zodat de vernis voldoende kan drogen voor de tweede laag. Bovendien moet ik alle zijdes vernissen.
Tussendoor snijden. hier is het papier nog niet helemaal losgesneden. Uiteindelijk heb ik dat wel gedaan. Vooral omdat er straks in katernen afgewisseld moet kunnen worden met katernen met foto’s. Misschien op ander papier (met andere kleur?).
De vernis kan nu zo’n 24 uur drogen. Om er voor te zorgen dat ook de onderkant goed kan drogen heb ik kopspelden in de folie gestoken. De een over de andere. Zo blijven de spelden hopelijk een beetje omhoog.
Idee is dan dat de onderkant van de schenkel (in zoverre een schenkel een onderkant heeft) een beetje boven de folie blijft steken op de spelden en dat zo de onderkant ook kan drogen.
Morgen maar eens gaan zien of dat gelukt is.
Dan ook even bekijken of er nog een laag nodig is.
Soraya Zaman: American Boys
Een van de fotoseries van BredaPhoto is te zien in de Chassé Parking in Breda. Parkeergarages, net als leegstaande gebouwen, lenen zich erg goed voor het maken van bijzondere foto’s. Dit is de ingang van de parkeergarage voor auto’s. Langs deze in- en uitrit hangen de werken uit de serie American Boys van Soraya Zaman. Omdat je snel van de openbare weg naar je parkeerplaats kunt rijden noemt BredaPhoto deze plaats de Drie minuten galerij.
De stemming van de personen op de foto’s is heel wisselend en dat
trof mij zo. Sommige foto’s hebben een hele zachte sfeer
terwijl die van anderen een veel harder beeld geven.
Een paar voorbeelden.
De serie American Boys van Soraya Zaman.
Zicht op een van de voetgangersuitgangen van de Chassé parking.
BredaPhoto: Marjolijn Dijkman
Vandaag was ik een dag vrij en kon nog een paar onderdelen
van de 2020 editie van BredaPhoto zien.
De ochtend begon met Club Solo en ik kan ook deze keer mijn
enthousiasme niet onder stoelen of banken steken.
Marjolijn Dijkman, haar titel van dit werk is: Prospect of interception. Ik noem het vanwege een klein stukje tekst onder de video-installatie: And yet hidden from us. Video-installatie op zwarte ondergrond, 120 minuten, 2016. Geluid: Ji Youn Kang.
Dit is een van de de beste zo niet het beste onderdeel
dat ik tot nu toe gezien heb.
Mooi aan Club Solo is dat het klein is. Het dwingt de
organisatie om tot de kern te komen en de toeschouwers
te verleiden met een beperkt aantal werken. In dit geval 9.
Werk van Marjolijn Dijkman heb ik eerder niet gezien.
Marjolijn Dijkman, Prospect of interception. Installatie-overzicht.
Het werk betreft een animatiefilm over een androide. De film gaat over,
en ik citeer de hand out, ‘onze verhouding tot de ruimte en onze visie
op buitenaards leven en buitenaardse intelligentie’.
Marjolijn Dijkman, And yet hidden from us (en toch voor ons verborgen).
De vorm van de werken van Marjolijn Dijkman die in club Solo
te zien zijn, zijn niet steeds fotografisch
in de enge betekenis van het woord (afbeelding in zwart/wit of kleur
op een stuk papier).
Marjolijn Dijkman, Cultivating Probability, diverse materialen, 2015. Gedeelte van een achtdelige installatie. ‘Welke besluiten neemt een mens in zo’n zoektocht. Kun je voorspellen wat de volgende stap is in de ontwikkeling van een bepaalde gebruiksvorm?’
Marjolijn Dijkman, Cultivating Probability, detail.
Marjolijn Dijkman, Cultivating Probability, boven in de foto twee van de drie ‘sculpturele koperen elementen’.
Marjolijn Dijkman, Cultivating Probability.
Marjolijn Dijkman, Cultivating Probability.
Dan een videoprojectie in een halfronde schaal
die voor dit doel gemaakt lijkt te zijn.
Met veel zorg uitgevoerd en het levert verrassende beelden op:
qua onderwerp, tekst, kleur, beleving.
Mijn foto’s geven geen representatief overzicht.
Marjolijn Dijkman, Navigating Polarities, video, 24:02 minuten, 2018. Geluid: Póm Bouvier.
Marjolijn Dijkman, Navigating Polarities, ‘Een planetarium heeft altijd iets educatiefs, maar dit is meer een “onderbuik planetarium” wat refereert aan ons gebruik en onze interpretatie van polariteit en magnetisme’.
In dit gedeelte van de voice-over gaat het over hoe twee helften (het woord gaat uit dat ze samen een eenheid vormen) elkaar soms tegenwerken.
Marjolijn Dijkman, Navigating Polarities.
Marjolijn Dijkman, Navigating Polarities.
Het laatste werk van Marjolijn Dijkman dat ik hier laat zien
is speciaal gemaakt voor het Munch Museum in Oslo en ik kan me
voorstellen dat gezien de kleuren en de structuraliteit van
het werk het daar aansloeg.
BredaPhoto, Club Solo, Marjolijn Dijkman: Reclaiming Vision, video, 26:37 minuten, muziek van Henry Vega, 2018. Gemaakt in samenwerking met Toril Johannessen.
Marjolijn Dijkman: Reclaiming Vision, ‘een reflectie op de manier waarop wij onze omgeving zien en hoe we omgaan met een microkosmos die in het dagelijks leven niet zichtbaar is’.
Marjolijn Dijkman: Reclaiming Vision.
De tentoonstellingen in Club Solo bevatten vaak ook een reactie
op het getoonde werk vanuit het S.M.A.K. (Stedelijk Museum voor
Actuele Kunst in Gent).
Deze keer twee werken. Eén van Johan de Wilde en het werk dat
ik hier laat zien van Nina Canell.
Nina Canell, Perpetuum Mobile (25kg), 2009 – 2014. ‘een emailschaal gevuld met water en een zak cement, koppelt het ongrijpbare aan het grijpbare via de niet waarneembare energie van een ultrasoon apparaat, dat het water doet condenseren tot mist en geleidelijk aan de cement doet verharden tot een materiële sculptuur. Hiermee suggereert Nina Canell dat de samenhang of het samengaan tussen twee tegengestelden…’
China Imagened, TikTok en de 30 Chinezen die opvallend en invloedrijk zijn
Hoe je er ook naar kijkt, China staat op de
voorpagina’s van de kranten, vormt toponderwerpen op de
journaals en zijn overal te vinden op het Internet.
Zo ging de voorpagina van het NRC van afgelopen donderdag over de dertig Chinezen die opvallend en invloedrijk zijn terwijl de kans groot is dat we in het Westen hen niet kennen.
Bij twee kunstenaars wil ik nog even stilstaan.
Ze zijn beide te zien op de tentoonstelling China Imagened
in de Grote Kerk in Breda.
Eerst Hua Weicheng (The Alien Street) en daarna Xu Xiaoxiao
(Watering my horse by a spring at the foot of the Long Wall).
De NRC wijdde op 3 september een hele pagina aan het werk van Hua Weicheng. Voor ‘The Alien Street’ is een deel van de ruimte in de Grote Kerk afgeschermd. Het is een minder toegankelijke serie foto’s gemaakt in een soort niemandsland (dat intussen door de overheid is gesloten).
Dan is het werk van Xu Xiaoxiao veel toegankelijker.
Xu Xiaoxiao
Xu Xiaoxiao
Creatieve woensdag 02
Afgelopen woensdag 4 ontwerpen gemaakt voor mijn
ABCdarium met afdrukken van loden en houten letters
en met foto’s die gemaakt zijn tijdens het drukproces.
Daarmee is de letter B ongeveer halverwege.
Hieronder de resultaten:
BBow.
BSmear.
BCube. Bijna cubistisch. Naar mijn smaak de pagina die het best gelukt is van het stel.
BBbbbb.
De titels van de pagina’s is natuurlijk onzin.
Vier maal de letter(s) B.
Aan de bovenkant van de pagina’s is witte ruimte vrij gehouden
omdat daar de Japanse binding gebruikt gaat worden.
De afbeeldingen liggen nog los.
Misschien, als het droog is, een activiteit voor Koningsdag.
De Nieuwe Mark: de kaft
De foto’s die op de kaft van het boek moeten komen
heb ik een tijdje geleden al geselecteerd.
Nu het boek in elkaar gezet is en goed gedroogd is
kunnen de foto’s aangebracht worden.
De foto’s heb ik op maat gemaakt. Ze zijn allemaal van of over de openingsfestiviteiten die op 30 juni / 1 juli 2007 plaatsvonden. Je ziet een beeld van de oude vissersschepen in de haven, een foto van Corrie Konings en een van Vader Abraham (beide tijdens hun optreden op het water in de nieuwe haven). De kleurigste foto is van een aankondiging van het openingsfeest. Hier liggen de foto’s nog los op de kaft. Zo ongeveer moeten ze komen.
Even passen. Ik heb een mal gemaakt om zodadelijk op de kaft potloodstrepen te kunnen zetten om me te helpen de foto’s op de juiste plaats te plakken. Hierbij ga ik uit van het midden van het A4-tje en het midden van de kaft. Vandaar uit bepaal ik waar ik de steunstrepen ga zetten. Vervolgens snij ik uit dit papier gaten waardoor ik straks de potloodstrepen ga zetten.
Hier zie je de mal met de gaten waardoor de strepen kunnen worden aangebracht.
De strepen staan op het boekbinderslinnen. De foto’s worden precies over de strepen geplakt. Dat is even opletten.
De eerste foto is nu op de kaft gelijmd.
Nu kan het boek onder bezwaar zodat de lijm goed kan drogen en de foto’s continue goed aangedrukt worden. Niet te veel lijm gebruiken zodat het niet onder de foto’s wordt uitgedrukt. Tegelijk voldoende lijm om ook de randen goed te bevestigen. Hoe de foto’s zich in de tijd gaan gedragen weet ik niet. Met het in een boekenkast schuiven zal wel oppassen blijven.
Test: Ajanta panoramafoto
Ajanta (3 samengevoegde foto’s gemaakt in december 2012) Dubbelklik voor volledige grootte.
India Wand
De vier foto’s die we hadden laten afdrukken op alluminium
pasten achteraf gezien niet goed in de gang.
Te groot.
De foto’s kwamen te veel op je af.
Nu hangen ze in de kamer.
Daar komen ze veel beter tot hun recht.
Alle vier de foto’s zijn gemaakt op onze laatste India-reis.
Pushkar stond daarin centraal.
De vier foto’s zijn:
Linksboven:
Winkeleigenaar en vrienden in Jhalarpatan.
Rechtsboven:
Man op de tribune in het stadion van Pushkar.
Linksonder:
Muzikant bij het Amber Fort in Jaipur.
Rechtsonder:
Kameelherders in de buurt van Jhalarpatan tijdens een grote markt.
Cultuurnacht Breda 2014
Voor mij was het meer een cultuuravond.
Na een week werken, zit een cultuurnacht er niet meer in.
Deze keer heb ik me beperkt tot het centrum van de stad.
De zesde cultuurnacht brengt niet veel nieuws.
Het was dan ook vooral een lange wandeling.
Toch heb ik wel leuke dingen gezien en gehoord.
Een fotoverslag.
Even langs de buren lopen: Koningin Wilhelmina Paviljoen aan het Kasteelplein.
In de Grote Kerk heb ik een passepartout gekocht.
Men was er in afwachting van een voorstelling.
In de St. Janstraat ontdekte ik een glas-in-lood raam met de Heilige Antonius als onderwerp.
In het tijdelijke onderkomen van het Carnaval Museum zag ik de Raad van elluf en de Burgemeester en deze tuba.
Onderweg naar het Breda’s Museum heb ik nog twee foto’s uit de hand gemaakt van het Chasse Theater.
Chasse Theater met Kloosterkazerne in Breda.
Voor het eerst bezocht ik het SBK / Galerie 48.
Daar ging de Argusvlinder zelf ook nog op de foto, maar daar heb ik geen bewijs van.
Hoek Odilia van Salmstraat, Markendaalseweg.
In galerie Ecker zag ik een soort performance.
Op de website lees ik:
Achter in de galerie presenteert ‘OnVoorZien’ speciaal voor de cultuurnacht een 3 uur durende performance door 3 actrices in een zich herhalende en uitputtende setting op zoek naar het wezen achter de mythe:
‘ig fie neia’Spel: Teunie de Brouwer, Lotte de Krom, Nikki Poppelaars.
Concept en regie: Juup Luijten.Juup: ‘Deze performance zie ik als beeld waar je steeds opnieuw in kunt duiken, hoe kort en intens ook’.
De performance speelde zich af in een driehoekige ruimte,
voor de toeschouwer achter plastic.
Voor mij het meest interessante van de avond.
Waterzuiveringsgemaal aan de Markendaalseweg.
Cyanotypie
Vorige week zondagmiddag heb ik, ondanks verkoudheid en griep,
een cursus Cyanotypie gevolg in het Belgische Wommelgem.
De cusrus werd gegeven in het jeugdhonk Wommelgem dat zich bevindt
in een fort dat aangelegd is ter verdediging van Antwerpen
in de Eeerste wereldoorlog.
De cursusleider is Paul Reul van http://www.alternative-process-prints.be.
Fotografie is eigenlijk een containerbegrip.
Het staat voor een hele verzameling analoge en digitale technieken.
Een van de analoge technieken is Cyanotypie.
Cyanotypie is een afdruktechniek waarbij chemicaliën worden gebruikt
die onder invloed van UV-licht veranderen, een afbeelding kunnen vasthouden
en zich permanent hechten aan een ondergrond.
Paul had van twee foto’s van iedere cursist, negatieven gemaakt middels Photoshop en een inktjet printer. Hierboven zie je een negatief van een foto die ik gemaakt heb december vorig jaar in Aurangabad van Bibi Ka Maqbara. Een grafmonument in die stad.
Als je papier insmeert met een paar druppels chemicaliën
die je vervolgens laat drogen, dan kun je even later het negatief
eroverheen plaatsen en het negatief blootstellen aan UV-licht.
Dat kan bijvoorbeeld door een oude gezichtsbruiner te gebruiken.
Na een aantal minuten (bijvoorbeeld 3) kan dan het papier onder water gespoeld worden.
Langzaam komt de afbeelding dan te voorschijn.
Als het gespoelde papier vervolgens in een waterstof peroxide oplossing
wordt gedompeld, wordt de afbeelding nog duidelijker.
Negatief van een foto van twee graven die onderdeel zijn van het complex met koninklijke graven in Golkonda in de buurt van Hyderabad.
Een afdruk op een stuk papier waar maar heel weinig lichtgevoelige chemicaliën
op zijn aangebracht.
Aurangabad, Bibi Ka Maqbara.
De hele opbrengst van de zondagmiddag. Linksonder een voorbeeld van de eigenlijke toepassing. Men werkte niet met negatieven maar plaatste originele voorwerpen, bijvoorbeeld bladeren, op het papier, waarna met zonlicht het papier belicht werd. De belichtingstijd kan dan oplopen tot een paar uur. Hier zijn stukjes tissuepapier op het ingesmeerde papier gelegd en dan belicht.
Vanochtend een mooie lucht boven Breda
Vanochtend maakte ik de volgende foto.
Wat zou het een mooie foto zijn geweest als ik mijn camera bij me had gehad.
En Ja, ik stond stil voor een stoplicht.
B.B. & The Blues Shacks
Ik ben de lezer nog een paar foto’s schuldig
van het Jazzfestival in Breda.
De foto’s zijn van zondagmiddag.
Het was moederdag en somber weer dus helaas niet zo druk.
Wel goede muziek, zoals bijvoorbeeld van B.B. & The Blues Shacks.
Ze stonden een beetje verloren op het grote podium in het Spanjaardsgat.
De inzet was er niet minder om.
Havermarkt: Sensual.
Spanjaardsgat: B.B. & The Blues Shacks.
Rood springt er natuurlijk uit.
De gitarist ziet er meer ingetogen uit maar zijn spel was niet minder gepassioneerd.
Leuke schoenen.
Heel jammer maar in tegenstelling tot de andere dagen: lege terrasstoelen.
The Jive Aces vullen het podium beter.
Maandagochtend was men al weer druk bezig een en ander af te breken. Op naar het volgende festival.
Snoeren voor smanneke
We hebben een lamp gekocht (hij heet ‘smanneke’)
de gemaakt wordt door een lokale designer/kunstenaar: Tom l’Istelle.
Aan de lamp moet een snoer komen en omdat die een belangrijk
onderdeel van het design is, kiezen we zorgvuldig een snoer.
Dit zijn voorbeelden van verschillende snoeren:
De foto is bewogen. Valt niet mee met een telefoon.
Over bovenstaande twee werden we het eens.
Uiteindelijk hebben we de rechtse, paarse snoer gekozen.
Wordt vervolgd….
Argusvlinder 