Museo dell’Opera del Duomo

Posted on mei 7, 2024 by Argusvlinder

Vandaag een korter bericht.
Maar wel een met een paar hoogtepunten van het museum (al moet
ik zeggen dat men aan hoogtepunten er geen gebrek heeft).

Florence, Museo dell’Opera del Duomo, Donatello, Santa Maria Maddalena penitente of Saint Mary Magdalene as penitent, mid 15th century. Een heel indringend werk.

Giovanni del Biondo, Saint Catherine of Alexandria (het wiel zie je links) with scenes of her life and portraits of the donors in prayer, late 14th – early 15th century.

Samengevat: Michelangelo maakte in zijn leven 3 piéta’s. Een is het bekendst: de Piéta in de St Pieter in Vaticaanstad. Een is er in Florence en een derde bevind zich in Milaan. Van de eerste en de laatste waren afgietsels gemaakt die, samen met het derde, originele, werk getoond werden.

Michelangelo, The Deposition or Bandini Piéta or The lamentation over the dead Christ, 1547 – 1555. The Florentine Piéta.

Replica. Michelangelo, Piéta or Madonna della Piéta, 1498 – 1499, St Peter’s Basilica, Vatican City, cast.

Replica. Michelangelo, Rondanini Piéta, 1551 – 1564, Milan, cast.

Deze week aan de Nieuwe Weg

Posted on mei 5, 2024 by Argusvlinder

Ook deze week een korte wandelserie.

Breda, Verlengde Mark of Nieuwe Mark, Markendaalseweg.

Soms ontdek je aan een gevel die je al honderden keren hebt gezien toch weer iets nieuws. Dit is een voorbeeld. Het ‘nieuwe’ zie je op het detail van deze foto:

Een metalen versiering in een soort van dummy-raam. Deze foto is van de eerste verdieping van deze gevel, hoek Tolbrugstraat – Nieuwe Weg.

Op de begane grond, er recht onder, komt dezelfde vorm terug maar zonder de metalen versiering. Het kan natuurlijk dat er wel een versiering is geweest maar dat die door de jaren is verdwenen. De gevel is niet meer in zo’n beste staat.

Argus in China

Posted on mei 4, 2024 by Argusvlinder

De lange afstanden in China leg ik af met de trein,
de hogesnelheidstrein.

Vanuit Dunhuang ga ik naar Lanzhou, een heel andere stad.
Dunhuang is rustig, weinig verkeer, relaxed.
In Dunhuang wonen zo’n 200.000 mensen.

Lanzhou is een stad met 4 miljoen inwoners (2020).
Dat was even iets anders.

Toen ik de reis plande was het idee dat er een transfer nodig
was vanaf het hotel in Dunhuang naar een station voor de
hogesnelheidstrein 180 kilometer verderop.
Maar tijdens de coronaperiode was er wel het een en ander
veranderd. Na een taxirit van 20 minuten stopte de taxi
voor een groot gebouw. Dat bleek het station te zijn.
De eerlijkheid gebied te zeggen dat de trein waar ik in stapte
dat wel de hogesnelheidstrein was maar dat de rails daar
nog niet helemaal was aangepast. Dus het eerste deel van de
reis ging ‘langzaam’.

De eerste indrukken van China laten zich samenvatten als: groot, weids.

Overal sporen van menselijke activiteiten.

Hier ongeveer wisselden we van spoor en ging de snelheid fors omhoog.

De trein stopt slechts op een paar plaatsen zoals hier: Zhangyexi Railway Station (Zhangye West Railway Station).

Er komen mooie landschappen voorbij. Met besneeude bergtoppen in de verte op sommige delen van het traject.

Xining Railway Station.

Minhenan Railway Station. ‘Bijna’ in Lanzhou.

Lanzhou vanuit de taxi. Dat is een heel andere drukte dan die ik de dagen ervoor gewend was.

Het zicht vanuit de hotelkamer.

Een voetgangerscirkel of voetgangersviaduct.

Tijd on te eten en rusten.

Museo dell’Opera del Duomo

Posted on mei 2, 2024 by Argusvlinder

Dit museum herbergt veel van de originele beelden die eerder
de Dom van Florence sierden.
Die Dom van Florence heet officieel ‘Santa Maria del Fiore’.
Maar voor het museum mag je dat breder opvatten: dom, baptisterium en
niet alleen beelden maar ook deuren, reliefs enz.

Florence, Museo dell’Opera del Duomo, Donatello, Rilievo con Cristo vir dolorum of Relief with Christ – Man of Sorrows, 1404 – 1409.

Dit is een reconstructie van de eerste gevel van de domkerk. Deze gevelreconstructie gebruikt men om de originele beelden te tonen op een plaats waarvoor de beelden bedoeld waren. Het is kollosaal (in meerdere betekenissen van het woord).

Het museum toont ook de originele deuren van het Baptisterium. Buiten zie je erg mooie replica maar in het museum (waar het veel minder druk was) kun je de originele bronzen deuren van Lorenzo Ghiberti zien (1403 – 1424).

‘Maria boodschap’ of de ‘Annunciatie’,

Driekoningen.

Mozes ontvangt de stenen tafelen.

Lorenzo Ghiberti, Doors of the Baptistery, 1403 – 1424.

Deze deur vormt wel een mooie overgang. Al in de tijd van de eerste gevel van de Santa Maria del Fiore stonden er op het plein twee Romeinse sarcofagen. Die staan nu ook in het museum. Dit is: Sarcophagus with wife and husband at the gate of Hades, guarded by Mercury, 2nd century AD, Roman.

Donatello, Saint John the evangelist, 1409 – 1415.

Arnolfo di Cambio, Mary in majesty (Madonna with glass eyes), 1300 – 1305 en het tweede voorwerp op de foto is gemaakt door de Workshop of Arnolfo, backrest of Mary’s throne, 1295 – 1305.

Piero di Giovanni Tedesco, Angelo con organo portativo, 1387.

De tweede sarcofaag: Nuptial sarcophagus (Dextrarum Junctio is de Latijnse term voor de manier waarop de man en vrouw zijn afgebeeld. In het Engels: Giving, Joining of right hands) with Castor and Pollux, 2nd century AD, Roman.

Er volgt nog meer…..

Argus in China

Posted on mei 1, 2024 by Argusvlinder

Twee avonturen in het bericht van vandaag.

Misschien vind je het eerste avontuur wel erg klein, maar….
De hotelkamer die ik had in Dunhuang Hotel was heel ruim voor
een kamer voor één persoon. Er was een soort van huiskamer
met daarin een reservebed, een grote slaapkamer en nog
een ruime badkamer/toilet.

In de huiskamers stond onder andere een eettafel met vier
stoelen en een bankstel. Natuurlijk met een groot tv-scherm.

De tweede avond zag ik een vreemd blauw schijnsel in de kamer.
Het projecteerde zich ook tegen het plafond.
Dat ik door had dat het van de tafel kwam, dat duurde even.
Het was een beetje verborgen door een plant die midden op
tafel stond. Voor de foto heb ik die even opzij gezet.

Bij een betere inspectie bleek dat onder het gehaakte (?)
tafelkleed een soort van verlichting te zitten.
Het leek mij zoiets als een mechanisme om dobbelstenen
te laten rollen zonder dat je de stenen met de hand moet
aanraken. Maar misschien ben ik nauwkeurige in de gaten gehouden.
Ik denk dat het een soort van speeltafel was.

Na een dag met de taxi van grenspost naar grenspost wilde
ik die avond eten in een restaurant.
In het Memory Box Café had ik al eens gegeten en een of twee
keer thee gedronken. Dit is een typisch Lonely Planet-tent.
Een gelegenheid waar (soms) wel Engelssprekend personeel is
en waar een meer ‘internationale’ sfeer is. De inrichting
zou niet misstaan in het westen, er is koffie (ook cappuccino)
en er zijn gerechten die westers lijken.

In een dergelijk café zie je vaak andere westerse toeristen
en lokale mensen die de sfeer prettig vinden.
Maar bij het Memory Box Café was ik steeds de enige westerling.

Maar de temperatuur was goed, er was geen terras bij hen en bij
het restaurant er naast wel.
Dus ik gaf aan iets te willen eten bij die buren. Het personeel sprak
geen Engels maar dat remde de serveerster niet om mij uit
te leggen dat men koelkasten had staan waarin op satehstokjes
geprikt vis, vlees en groente gereed lag voor de grill.

Het idee is dat je een aantal van die stokjes kiest, je kon
ze zelf uit de koelkast halen en in een schaal leggen, waarna
het restaurant voor de bereiding ging zorgen.

Omdat ik ook eens noodles wilde eten heb ik van een kaart met
foto’s ook nog een gerecht gekozen.

Eerlijk gezegd herken ik niet alles, gaandeweg mijn reis zal dat steeds beter gaan. Maar dat maakt ook niet zo veel uit. Ik lust meestal de meeste dingen. Dus waarom niet in China. Dit was vooral vis.

Respectievelijk vlees en groete.

Eenmaal bereid, gemarineerd, kwam het dan zo op tafel. Dit was heerlijk.

Het was mij vooral om de noodles te doen. Eerlijk gezegd lukte het me niet om dit met stokjes te eten. Er is best veel kracht in je hand nodig en er komt techniek kijken bij het ‘oprollen’ van de noodles om de stokjes. Ik heb het geprobeerd maar heb toen toch om een vork gevraagd. Het duurde even voor men begreep wat ik wilde, de persoon die me hielp dacht dat ze geen vork hadden, maar dat het Memory Box Café er wel zou hebben. Een tweede persoon kwam er toen tussen want ergens had men toch een vork. De noodles smaakte prima. Maar niet alles ging op.

Bij het eten dronk ik thee. Dat kun je in China natuurlijk overal en altijd krijgen. Terwijl ik zat te eten legde de serveerster deze knoflook nog even op de glazen tafel. Waarschijnlijk voor het geval dat ik vond dat er te weinig in het eten zat (?). Ik heb er goed gegeten, de mensen waren heel vriendelijk, zowel het personeel als de andere gasten. Kortom een super avond.

3 dingen uit India gevonden

Posted on april 30, 2024 by Argusvlinder

Op de foto staan er maar twee.
De derde vondst was een foto van mezelf die ik heb laten maken
in een kraampje van een fotostudio in Pushkar.

Ik was een keer op de Pushkar Camel Fair.
Een sprookjesachtige bijeenkomst bij een stadje aan een heilig meer.
Veel dieren, veel mensen, een jaarmarkt en een
religieus feest als afsluiting.

Het notitieboekje kocht ik er.
Het papier is gemaakt van ‘woestijnpapier’, papier gemaakt van
de uitwerpselen van de dromedarissen.
In het Engels noem je die ‘Camel’.
Die dromedarissen zijn planteneters en waarschijnlijk
niet zo kieskeurig als onze koeien.
In de uitwerpselen zitten veel vezels die bewerkt, gevormd
en gedroogd tot een papiersoort worden.
De kraam die het boekje verkocht wilde meer producten
maken van bijvoorbeeld de haren van de dieren.
Dromedarissen zijn wat vroeger in onder andere onze landbouw de
paarden waren: trekdieren die je overal voor kon inzetten.
Voor de ploeg, voor het vervoer met een wagen of
voor snel vervoer voor 1 persoon, op de rug.
Mechanisatie neemt toe in India dus de behoefte
aan grote kuddes dromedarissen wordt kleiner.

De pauweveer zat netjes opgevouwen in een papieren
zakdoekje. Die zat er al heel wat jaren in.
Pushkar was in 2013, Gujarat in 2007.
Vermoedelijk komt de kleine veer uit 2007.

Het notitieboekje ga ik gebruiken als voorbereiding
voor mijn volgende reis naar India.

Vandaag een culinair avontuur

Posted on april 30, 2024 by Argusvlinder

Het is wel culinair met een kleine ‘c’.
Meer dan mengen is het niet, maar toch.
Voor het eerst in mijn leven kocht ik vanille.
Begrijp me niet verkeerd, geen extract of een vanillepuding.
Nee de peulen van de orchidee.

Dit is een van de vanillepeulen of vanillestokjes. Ik kocht ze via The Good Spice. Een webwinkel met een soort van fair trade specerijen. Ik wilde gewoon eens ervaren hoe het is om ze te verwerken en hoe dat dan smaakt ten opzichte van de ‘gele vla’.

Koks zie ik in programma’s de peulen open snijden
en er dan het merg uit halen.
Eens kijken hoe dat gaat.

In twee helften gesneden.

Het merg er uit halen.

Het merg heb ik in een kom gedaan en daar een liter halfvolle yoghurt bij gedaan (ik heb geen idee of dat te veel of te weinig yoghurt is). Met een garde goed gemengd en in de koelkast gezet. De vanille ruikt in ieder geval sterk. Morgen een vanille-ontbijt. Ik ben benieuwd.

Museo Nazionale di Antropologia ed Etnologia

Posted on april 29, 2024 by Argusvlinder

Je moet het me maar niet kwalijk nemen maar ik heb een zwak voor
‘museums van volkenkunde’, al was het alleen maar omdat ik in
een gebouw woon waar vroeger een dergelijk museum was.
In Florence is ook een dergelijk museum.
Met een prachtige inrichting.

In dergelijke musea kom je steeds weer de grootste verrassinen tegen. Je ziet in de musea die al langer bestaan vaak de resultaten van allerlei avonturen terug. Wat denk je hier van? Florence, Museo Nazionale di Antropologia ed Etnologia, Feather necklace van de Aguaruna, een Jivaro-volk in de Peruvian Amazon, G. del Bianco Collection, 1962, donated by M.G. Bertolini, 2024. De namen leverden me geen extra info op.

Euchroma Gigantea (dit is waarschijnlijk de naam volgens Linnaeus, 1758), ik vermoed dat de moderne naam Coleoptera Buprestidae is.

Headdress of Ara feathers, Guyana, Giuseppe Bellenghi Collection, 1871.

Breast plate of feathers sewn on tapa, Northern Amazonia, Gregorio Corelli Collection.

Feathers, skirt mounted on a weave of a plant rope, Ishiro, Bolivia, G. Boggiani Collection, 1877 – 1893.

‘Quipu’, system of knotted strings used for mathematical calculations, Inca Culture, E. Mazzei Collection, 1875 – 1884.

Sculpture of a head considered a protective talisman of the Batak of Sumatra, E. Modigliani Collection, 1891. Bij de naam ‘Modigliani’ moets ik eerst an Amedeo Modigliani denken. Maar de ontdekkingsreiziger heeft een eigen Wikipedia-pagina en niets te maken met de kunstenaar.

In het museum is nog een ander museum gevestigd: het India museum.
Dat was een hele verrassing. Maar in het verleden is er een poging
gedaan om een India museum te beginnen in Florence.
Een aantal van de stukken die er verzameld waren zijn er te zien.

Helaas heb ik geen informatie over het voorwerp. Waarschijnlijk is het een van de voorwerpen die verzameld zijn door Count Angelo de Gubernatis. Eens de directeur van het volkenkundig museum van Florence.

Zo komen mijn 2 favoriete bestemmingen toch weer bij elkaar: Italië en India. Nou ja, Tibet is geen India maar van de laatste vier afbeeldingen komen er toch wel een paar uit India. Statua di bronzo reffigurante Tara. Raccolta G. Uguccioni, catalogus 33755. De volledige naam van het voorwerp: Statua di bronzo reffigurante Tara espressione archetype del principio femminile divinita del pantheon induista e Bohisattva trascendente del Buddhismo Tibetano. In het Engels: Bronze Statue Representing Tara, archetypal expression of the female deity principle of the Hindu pantheon and transcendent Bohisattva of Tibetan Buddhism. Collected by G. Uguccioni.

Argus in China

Posted on april 28, 2024 by Argusvlinder

De afspraak was een avontuur van een halve dag met de taxi.
Maar stiekum was het al veel later geworden.
Voor de taxichauffeur was de dag toch al kapot dus hij
stelde een lunch voor en dan een bezoek aan Yangguan Pass.

De lunch was heerlijk.
Er zat een klein restaurant bij een wijngaard.
Tussen de druivenranken was een pad. Daar had men een
overkapping gemaakt met groen doek/plastic.
Die plaats uit de zon, tussen de druiven was ideaal.
Het eten, zoals altijd, heerlijk.

Dit zal ik geregeld eten, sperzieboontjes met knoflook en peper. Het is eigenlijk een bijgerecht. Je gaat bijvoorbeeld met vier mensen of meer ergens eten. Je bestelt een grote vis op een bepaalde manier bereid. Dan bestel je daar rijst bij en een paar borden met groente. Dit is dan typisch zo’n bijgerecht. Dit in combinatie met wat rijst is voor één persoon ruim voldoende. Bovendien is het erg lekker.

Eten is wel op groepen ingericht.
Je kunt ook wel iets voor één persoon bestellen maar
dat is dan al gauw te veel.
Als dessert een trosje vers geplukte en schoongemaakte druiven.
Perfect.

Yangguan Pass was net als Yumen Pass een versterkte grenspost.
Dit waren de laatste, meest westelijke, Chinese plaatsen in de tijd van de Han dynasty.
Het einde van de Hexi-corridor. Voor westerlingen op de Zijderoute
waren het de eerste plaatsen in China.

Vanaf Chang’an (Xi’an) tot aan deze twee passen was je op Chinees
grondgebied. Veilig te bereizen door een systeem met de
Grote Muur van de Han en militaire kampementen om de reizigers
te beschermen en het rijk van de Han te vrij te houden van indringers
vanuit de steppen.

Reisde je verder over deze Zijderoute dan was je op jezelf en
je medereizigers aangewezen en op de voorzieningen is de oasesteden
verder naar het westen.

Veel staat er niet meer overeind van de kampementen maar dat
kan ook haast niet als hout, gras, aangestampt zand en
steenslag de belangrijkste bouwmaterialen waren.

In China probeert men van deze sites toch iets te maken dat,
ook voor een groter publiek aantrekkelijk is.
In het geval van Yangguan Pass heeft men
de ‘Yangguan Cultural Relics Scenic Area’ ontwikkeld.
Een combinatie van archeologische vondsten, een prachtige
omgeving, een museum, een soort van replica van een fort
met mogelijkheden tot wandelen, leren boogschieten,
souvenirs kopen en Chinese kunst kijken.

Waarom de zuil hier stond weet ik niet. Maar de decoratie was helemaal ‘zijderoute’. Zoals deze kamelen:

Voor mijn doen heb ik er niet heel veel foto’s gemaakt
vanwege de cameraproblemen.
Maar de foto’s geven in ieder geval een eerste indruk van Yangguan Pass.

China, Dunhuang, Yangguan Pass, Yangguan Museum, Gilding statue of seated Maitreya in esoteric Buddhism style, early Qing Dynasty, 1644 AD – 1911 AD, collected from the public. Twee termen roepen bij mij vragen op ‘esoteric Buddhism style’ en ‘collected from the public’. Misschien bedoelen ze met ‘esoteric Buddhism style’ ‘Tibetaans Boeddhisme’. Maar daarvoor weet ik te weinig van de stromingen in het Boeddhisme. Vermoedelijk zouden wij ‘collected from the public’ ‘geconfisceerd’ noemen, of gestolen. Zeker weten doe ik dat niet. Maar opmerkelijk is het wel.

Painted wooden figure of ‘Water-Moon Guanyin’, Liao and Jin dynasties, 907 AD – 1234 AD, museum collection.

The Water-Moon Avalokiteshvara is a bodhisattva of compassion. His Chinese name, Shuiyue Guanyin, refers to his pose, seated in contemplation of the moon’s reflection on the water (shuiyue), and his nature, attuned to the sounds of the world (guanyin). The reflection of the moon in the water refers to the Buddhist concept that everything in the world around us is ephemeral and illusory, and Guanyin has the ability to hear all the world’s suffering.

Painted wooden figure of Guanyin, Liao and Jin dynasties, 907 AD – 1234 AD, museum collection.

Bronze statue of seated Water-Moon Guanyin, Song dynasty, 960 AD – 1278 AD, museum collection.

Seated stone statue of the Buddha Shakyamuni, Northern Wei dynasty, 386 AD – 534 AD, replica. Dat zul je in westerse musea niet zo vaak zien, een replica. Als het er bij staat zoals hier dan kan dat wel. Dan is het ook wel goed als ze er staan om iets duidelijk te maken maar als replica’s de meerderheid van de collectie is dan wordt ik daar minder blij van.

Pottery figure of a non-Han man walking a camel, Tang dynasty, 618 AD – 907 AD, museum collection.

Het was die 20ste september langzamerhand heel warm geworden. Binnen viel het nog wel mee, maar buiten….. Daarom vingen deze voorwerpen direct mijn oog: Leather wine bag, Qing dynasty, 1616 AD – 1911 AD, museum collection. Ik heb vaak meegemaakt dat men in China onder ‘wine’ meerdere vormen van sterke drank laat vallen, niet alleen wijn. Of je hier ook niet gewoon water in mee kunt nemen…… Hoewel sommige daar misschien wat klein voor zijn. De software die ik gebruik om foto’s te bewerken, gebruik ik vooral om de afbeeldingen op de juiste maat te krijgen. Maar je kunt een foto ook ‘verbeteren’. Bij deze wat donkere foto is dan het volgende het resultaat:

Buiten was het heet. De scenic area is best groot. Kortom ik was al moe toen ik bij deze muren aankwam. Geen idee wat de bedoeling hiervan precies is.

Dit is de Yangguan Pass Tower. Het enige wat van deze grensovergang is overgebleven uit de Han-dynasty. Vanaf dit punt kon je met een soort van grote golfkar naar een volgende plaats gebracht worden. Ik ging mee.

Misschien markeert het wandelpad dat afgezet is wel de plaats waar het kampement geweest is. Ik heb de wandeling gemaakt. Dat viel niet mee. Maar je ervaart iets van de woestijn aan de rand waarvan je staat.

Einde vrijmarkt

Posted on april 28, 2024 by Argusvlinder

Tegen het einde van de middag, tegen 18:00 uur, liep ik
nog even door de stad en maakte er een paar foto’s.

Het Valkenberg is de plaats van de vrijmarkt in Breda maar ook de kortste weg tussen het station en het uitgaanscentrum van de stad. Het was er dus nog druk met opruimers en nieuwkomelingen. De containers zaten in ieder geval goed vol.

Maar als je niet alles verkocht hebt en het niet weg wil gooien, of als je juist heel veel gekocht hebt, dan is er nog de taak om het thuis te krijgen.

Even verder op is er dan nog 538 Koningsdag. Dat was nog lang niet afgelopen.

Koningsavond en Koningsdag

Posted on april 27, 2024 by Argusvlinder

Gisteravond, Valkenberg, de voorbereiding.

Breda, Vismaktstraat – Haven.

Vanochtend Kasteelplein.

Het park is drassig.

KMA in de regen.

Twee boeken heb ik vanmorgen gekocht. Dit is: Norbert Wolf, Die Galerie der schönsten Bücher – Buchmalerei erleben, 2007. Het lijkt me dat dit een serie boeken betreft waarvan dit een deel is. De afbeeldingen die ik gauw in de regen even heb gezien zijn prachtig.

Vermoedelijk is dit niet de originele band. De exemplaren die ik op internet zag hebben allemaal een linnen band met een afbeelding van een vogel op de band. Nol Binsbergen, Mr D. Mooij, Zien is kennen, tekeningen Rein Stuurman, vijfde druk.

Soep van de week

Posted on april 27, 2024 by Argusvlinder

Deze week dezelfde soep als vorige week maar heel anders bereid.
Aspergesoep, een pakket van de grootgrutter met een halve kilo
asperges van de weekmarkt. Kleine en/of dikke stukken en een
paar hele asperges. In totaal een kilo asperges.

De grootgrutter laat me gebruik maken van de uiteindjes die
ik van de asperges afsnijdt en de schillen.
Je maakt een bouillon van de sjalotten en kerrie met de schillen.
Vervolgens gaan de asperges bij de bouillon en als die gaar
zijn haal je de helft er uit.
De helft van de asperges in de bouillon pureer je met de
staafmixer. In combinatie met de kookroom levert dat
een fluweelzachte soep op.

De ingredienten: sjalotten, een aardappel, asperges, peterselie, kookroom. Ik heb daar dan nog ei en garnalen bij gedaan als garnering. Niet op de foto’s: sambal, zout en peper.

Gelezen

Posted on april 26, 2024 by Argusvlinder

Hoe ik op de site kwam van ‘Uitgeverij Petrichor’ weet ik niet meer,
maar hun slogan ‘Podium in boekvorm’ sprak me meteen aan.
Ik keek door hun producten en toeval wilde dat men nog maar
twee weken geleden een nieuw boek presenteerden: Kopwolven.

De beschrijving en de foto’s gaven voldoende aanleiding om
een exemplaar van dit boek te kopen.

Intussen heb ik het bekeken en gelezen en mijn ervaringen wil
ik op mijn blog delen.

‘Kopwolven’, gemaakt door Martin Knaapen (tekst) en Marcel Herms (illustraties). De vormgeving van het boek is bedacht door Steven Oost en dat is gerealiseerd bij ‘Drukkerij RaddraaierSSP’ en ‘Van Heest-Patist Boekbinders’.

De beschrijving van het boek op de website is als volgt:

Kopwolven is het onderzoek van dichter Martin Knaapen naar zijn houding en gedrag, naar de andere manier en naar de berusting. De stoïcijnse filosofen hielpen hem daarbij. Het leverde hem een boek in vier delen of vier fases: grom, groei, besef en zijn. Het zijn geen waarheden, eerder gedachtenkronkels, herinneringen, plaatjes, schetsen en het bittere besef van een man die eindelijk volwassen wordt.

De samenwerking met beeldend kunstenaar Marcel Herms versterkte het verhaal. In boek en live is die samenwerking terug te vinden. In beide uitingen staan de kopwolven tegenover hen – grommen en bijten ze – tot ze getemd worden en hun makker worden.

Als ik iets ‘krijg’ bij een boek dat kan dienen als een boekenlegger ben ik helemaal blij. Deze afbeelding (zit het op een stickervel?) ontving ik bij het boek.

Het boek is ingebonden door het karton te laten zoals het is. Alleen op de voorzijde is met een cliché en diepdruk de titel vermeld, de makers en de uitgeverij. Eenvoudig en stoer. De rug is open gebleven waardoor je het naaiwerk en het lijmen kunt zien. De voor-, achterkant en het boekblok zijn met elkaar verbonden door een stevig zwart schutblad dat met het boekblok is genaaid en met de platten is gelijmd. Mooi.

Drie opdrachten openen het boek. ‘Weldra zul je alles vergeten, weldra zullen allen jou vergeten’ van Marcus Aurelius lijkt me de somberste uitspraak. De derde opdracht van Maria Barnas klinkt me misschien als optimistischer.

De inhoud zijn vier delen met tekst afgewisseld met illustraties die in het begin steeds anderhalve pagina breed zijn. Om de tekst te doorgronden raadt ik je aan het boek te kopen. De prijs is voor een dergelijk ontwerp vriendelijk te noemen. De keuze van de illustraties in mijn blog is willekeurig. Die stijl spreekt mij in ieder geval erg aan.

De tekst lijkt me naar het einde optimistischer of milder te worden. Een voorbeeld is deze pagina met als titel ‘Antiheld’, maar echt zonnig is die nooit. Dat past wel bij die opdracht van Maria Barnas.

De wolf grijnst
omdat zij als geen ander
weet dat niet zij wordt gevreesd

Zou z/hij nou echt in die afvalbak zijn verdwenen?

Posted on april 25, 2024 by Argusvlinder

Vanmorgen tijdens een wandeling kwam ik deze ‘verloren voorwerpen’ tegen.

Gedempte Haven, enz

Posted on april 25, 2024 by Argusvlinder

Afgelopen week vond ik een stapel foto’s die 20 jaar
geleden zijn afgedrukt.
Dat zegt nog niet zo veel over wanneer ze gemaakt zijn.

Dit was denk ik het eind van het rolletje. Ik maakte blijkbaar foto’s in de Grote Kerk in Breda. Het transportmechanisme van de camera werkte niet goed. Een meervoorkomend probleem. Het resultaat is dat je meerdere foto’s over elkaar maakt. Achteraf gezien best een leuk effect.

De Grote Kerk vanuit de Vismarktstraat.

Dit is het wegdek met daarachter het Spanjaardsgat, uit de tijd dat de Haven nog de Gedempte Haven was.

De voorbereidingen om de Haven weer terug te brengen zijn al begonnen maar het wegdek, met die kleine piramides om het autoverkeer te reguleren, ligt er nog.

Het Kerkplein met zicht op de Grote Markt. Het stadhuis zie je op de achtergrond achter de afzetting waar de bouwactiviteiten al begonnen zijn.

Wat zou het zijn: is het nat geverfd of is het nat omdat er is geverfd?

De Gedempte Haven. Het pompstation is hier al weg.

Biblioteca Riccardiana

Posted on april 24, 2024 by Argusvlinder

De tweede (en derde) bibliotheek van die dag in Florence.
Een familiebibliotheek in een prachtig gebouw, in prachtige ruimtes.

De persoon die me opving en toeliet (ik had eerder met
de bibliotheek emails uitgewisseld) gaf me een Italiaans/Engelse
gids die ik thuis helemaal doornam.
Maar bij mijn bezoek maakte ik vooral veel foto’s.
Zeker ook van de boeken maar ook van de inrichting.
De foto’s van de boeken zien er soms uit als een stilleven.

Stel je eens voor dat je de sleutels kreeg en dat je al die kasten eens kon doornemen. Hoeveel tijd zou je er dan in doorbrengen? Florence, Biblioteca Riccardiana.

Met Griekse dichters, denkers, kaartenmakers, schrijvers, boekbinders, verluchters,….

De opstelling was zo dat men er ook les kan geven of lezingen. Voor de boeken moderne boekensteunen.

Kort voor het bezoek aan Florence hoorde ik voor het eerst over Conrad Gessner. Hier een van zijn werken: Historia animalium.

Laurentius Beyerlinck, Magnum Theatrum Vitae Humanae, viel me op.

Detail of a facsimile van Dante Alighieri, Divina Commedia – Inferno e Pugatorio.

Dit is weer een andere bibliotheek of verzameling. Maar het bord tegen de muur spreekt van Biblioteca Moreniana. Dus daar hou ik me dan ook aan. In deze ruimte stond apparatuur om boeken te digitaliseren.

Gerard Mercator, Atlas sive Cosmographicae meditationes de fabrica mundi et fabrica figura, editio secunda, Amsterdam, 1607.

Met onderaan bij het Meer van Geneve Johannes Calvijn.

De gids die ik kreeg en die ik met veel plezier gelezen heb. Als ik in zo’n bibliotheek kom dan denk ik ‘misschien eerder, een andere loopbaan moeten kiezen?’

Argus in China

Posted on april 23, 2024 by Argusvlinder

Vanaf de Yumen pass ging de bus weer een stukje verder.
De bestemming waar de rit naar toe ging ligt op zo’n 12 kilometer
van Yumen pass, of de Small Fangpan Castle.

Zoals al eerder aangegeven is de term ‘Castle’ niet helemaal juist.
Bij de Small Fangpan Castle gaat het om een toren, de
‘gouvernment seat of the Yumen officer’.
In het geval van de Big Fangpan Castle, de bestemming waar
mijn blog vandaag over gaat, betreft het een groot magazijn.
Een magazijn voor militair materiaal dat er voor moest zorgen
dat grensovergangen als de Yuman Pass goed bevoorraad konden blijven.

Groot is het in ieder geval.

Het is me niet gelukt om goede foto’s te maken vanuit de bus. Laten we het er maar op houden dat het een sfeerimpressie is.

Het ‘Big Fangpan Castle’ zijn de restanten van muren, ook weer
aangestampte aarde. Er is duidelijk een soort van basis te
onderscheiden waarop de muren staan.
De basis en muren vormen een rechthoek.
Het geheel is, als je aan komt lopen, 134 meter breed, het is
18 meter diep en het hoogste punt is nu 6,7 meter hoog.
Alles bij elkaar een fors gebouw.
In de muren zijn gelijkvormige gaten te zien. De tekst
die het gebouw toelicht probeert daar een verklaring
voor te geven.

De foto’s die ik er maakte nemen je mee op de wandeling
naar de afzetting rond het magazijn en vervolgens loop ik
rond het gebouw terwijl ik regelmatig een foto maak.
Je ziet de zon/schaduw hun werk doen.

Hier zie je goed dat het onderste deel een soort van basis is, een plateau, waarop de muren gebouwd zijn.

Naast ‘Big Fangpan Castle’ worden ook de volgende namen gebruikt: ‘Ancient castle of Hecang’ en ‘Chang’an Warehouse’. ‘Chang’an’ was de naam van de hoofdstad van de Han Dynasty (206 BC – 220 AD), we kennen die stad nu als Xi’an. Voor ‘Hecang’ kan ik geen verklaring vinden.

Voor het maken van foto’s was het alles bij elkaar geen geweldige dag. Doordat ik onvoldoende had opgelet was de batterij van mijn camera bijna leeg. Ik haalde net het einde van het bezoek aan dit magazijn. De foto’s die ik daarna maakte komen van mijn telefoon. Uiteindelijk kwam ik goed weg want mijn telefoon bleek in China stuk te gaan. Maar de foto’s zijn goed thuis gekomen.

Persoonlijk vind ik dit de mooiste foto van het complex. Zelfs op een toch afgelegen plaats kun je als toerist niet zomaar overal op eigen gelegenheid naar toe. Naast de bus heb ik hier geen ander vervoermiddel gezien. Dat je niet op de muren mag klimmen en het magazijn niet in mag lijkt me logisch. Bezoekers zouden te veel schade aanbrengen. Op internet zag ik wel foto’s van mensen die in het gebouw en zelfs op de muren staan. Maar wanneer die foto’s zijn gemaakt weet ik niet.

Vandaag is China (weer) negatief in het nieuws.
Verhalen over spionage.
Ik toon hier alleen wat ik in China zag.

538 Koningsdag zet Breda nu al op zijn kop

Posted on april 22, 2024 by Argusvlinder

De foto’s zijn van gisteren. Je zou denken dat het concert vanavond al kan beginnen.

gek, slecht en gevaarlijk om te kennen

Posted on april 22, 2024 by Argusvlinder

Vorige week was het tweehonderd jaar geleden dat Lord Byron stierf.
Voor mij niet perse een bijzonder moment want ik ken
nauwelijks iets van zijn werk.
Maar het was de aanleiding voor een boek van de Stichting Desiderata:

Met veel plezier las ik het boek geschreven door Ronald de Leeuw, Wat ik ooit ook ben geweest, nu ben ik klassiek – De invloed van Lord Byrons dood op de kunsten, 2024.

Eerst maar even, wie is Lord Byron? Wikipedia weet dat:

George Gordon Byron (Londen, 22 januari 1788 – Mesolongi, 19 april 1824), beter bekend als Lord Byron, was een Engels romantisch dichter en schrijver. Byrons reputatie berust niet alleen op zijn geschriften, maar ook op zijn leven vol aristocratische excessen, enorme schulden en talrijke liefdesaffaires. Lady Caroline Lamb noemde hem “gek, slecht en gevaarlijk om te kennen”.

Zelf heb ik nooit iets van hem gelezen.
Wel zag ik een kostuumdrama van de BBC dat over zijn leven gaat.
Daar komen de elementen “gek, slecht en gevaarlijk om te kennen”
uitgebreid aan de orde.

Zoals altijd is het boek heel goed verzorgd.
Een mooie band, mooi schutblad. Veel foto’s die ondersteund
worden door de tekst (of andersom).
Ook deze keer weer een speciaal voor het boek gemaakte
ansichtkaart, die goed dienst doet als boekenlegger.

Om het boek met plezier te kunnen lezen hoef je geen kenner
van zijn werk te zijn. Het is voldoende om iets te weten
van zijn leven en activiteiten. Het boek gaat
vooral over hoe zijn dood indruk maakte bij tijdgenoten
en hoe dat zijn weg vond naar muziek en vooral de
schilderkunst. Bij dat laatste komen de uitgebreide
illustraties als geroepen.

Kortom het was weer een genot!

Haast onechte kleuren

Posted on april 22, 2024 by Argusvlinder

Soms scheen de zon (op deze foto niet zo) en dan leken de kleuren niet echt. Vooral het gras. Breda, Valkenberg.

Pl@ntnet.org dacht dat dit een beuk is…

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen: