Picasso 1932 – Love Fame Tragedy

Posted on oktober 5, 2018 by Argusvlinder

Op 8 september was het de voorlaatste dag dat Tate Modern in Londen
de tentoonstelling had met de naam ‘Picasso 1932 – Love Fame Tragedy’.

1932 Is een belangrijk jaar in de carrière van Picasso.
Hij was 50 jaar oud en het grote succes was daar.
Na zijn Blauwe en Roze periode had hij het Kubisme ‘uitgevonden’
samen met Georges Braque.
Dan begint zijn Klassieke periode en een flirt met het Surrealisme.
Volgens een aantal kenners was zijn kunstenaarschap voorbij.
Nu weten we dat Picasso’s bloeiperiode nog moest komen.
De Guernica schildert hij in 1937.
Tot op hoge leeftijd blijft hij relevant werk leveren.

Zo zag de aankondiging van de tentoonstelling op de gevel van Tate Modern er uit.

De tentoonstelling in Tate Modern richt zich op 1 jaar: 1932.
Van maand tot maand kon je de ontwikkeling volgen.
Ik maakte er wat foto’s.

Tate Modern is een gigantisch gebouw. Het is gevestigd in een voormalige electriciteitscentrale.

The Sculptor, oil paint on plywood, monday, 7 december 1931. Musée National Picasso, Paris.

Picasso schildert veel, heel veel. Daarnaast maakt hij allerlei ander werk als keramiek of beeldhouwwerk. Maar steeds veel en van hoge kwaliteit. Daarnaast gaat hij naar allerlei evenementen, tentoonstellingen en feesten. Gaat op vakantie en is druk met zijn complex gezinsleven. Op de tentoonstelling en in de catalogus staan de dagen en datums vermeld waarop de werken zijn afgerond. Op zaterdag of zondag en door de week. Picasso, 9 january 1932, Reading, oil paint on wood. Wat een vreselijke lijst voor een modern schilderij.

Picasso, sunday, 24 january 1932, Paris, The Dream, oil paint on canvas. De verlichting is gedimd op zaal. Dat maakt het moeilijk foto’s te maken.

Boisgeloup is een plaats met het buitenverblijf van Picasso. In een van de bijgebouwen vestigt Picasso zijn atelier en maakt daar een serie beelden. Een aantal er van stonden op de tentoonstelling bij elkaar in een zaal.

Picasso, wednesday, 2 march 1932, Paris. Still Life with tulips, oil paint on canvas.

Picasso, tuesday, 8 march 1932. Paris. Nude, green leaves and bust. Oil paint on canvas.

Picasso, monday, 14 march 1932. Paris. Girl before a mirror. Oil paint on canvas. The Museum Of Modern Art, New York. Schitterend werk.

Pablo Picasso. April 1933. Woman in a yellow armchair. Oil paint on canvas.

Pablo Ruiz Picasso. Monday, 16 may 1932, Boisgeloup. Woman sleeping. Oil paint on canvas. Er was nog een schilderij. Kleiner, langwerpiger. Met alleen de twee handen en een kleiner deel van het gezicht. Door het kleurgebruik misschien nog spannender. Hij maakte dat 1 dag later.

Picasso, Seated Nude, 1909 – 1910. Op de tentoonstelling was ook aandacht voor de grote overzichtstentoonstelling die Picasso van zijn eigen werk organiseerde. Hij hield alles in eigen hand en ontbrak zelf op de opening. Alles anders dan wat men normaal vond in die tijd.

Picasso, sunday, 30 october 1932. Seated woman by a window. Tegen het eind van 1932 worden de werken vaker grimmiger dan in het begin van het jaar. Dat is op dit werk nog niet het geval.

Picasso, wednesday 21 december 1932, Sleeping nude with blonde hair. Oil paint on canvas. Nahmad Collection, Monaco.

Picasso, thursday 22 december 1932, Paris. The Rescue. Oil paint on canvas. Picasso ‘kleurt hier buiten de lijntjes’. Fernand Leger doet dat ook maar bij Leger gaan kleur en vorm ieder een eigen weg. Hier is dat nog niet het geval.

Picasso, 11 january 1933. The Rescue.

Bij de tentoonstelling verscheen een prachtige catalogus.
De band is gemaakt van een mooi soort karton.
Prachtig gemarmerd sierpapier aan de binnenkant.
Een lust voor het oog.

De catalogus. Een aanrader.

Natuurlijk was er een gratis boekje met een beschrijving van wat er te zien was van iedere zaal.

‘Gratis’ is dan relatief als de toegang 25 pound kostte. Dat is 28, 50 Euro. Goed dat andere musea meestal gratis zijn. Wat een ongelofelijke reeks werken van Picasso in 1932!

Vervolg van de Gouden tempel in Amritsar

Posted on oktober 2, 2018 by Argusvlinder

We bleven een hele tijd in het tempelcomplex.
Langzaam ging de zon onder.
Voor ons was het een vermoeiende dag.
We zouden later nog een keer teruggaan in de avond.
Voor nu even genoeg.
Onderweg was het druk en keken we onze ogen weer uit.

Het gedrag van de Sikhs in deze bedevaartsplaats is niet echt anders dan in een bedevaartsplaats in Europa. Sommige mensen zijn heel ingetogen en concentreren zich op bidden of mediteren maar er wordt ook genoten van het gezelschap, de zon, het water en de grappen die er gemaakt worden. Of een selfie. Je kon er ook prima slapen.

In het vierkant, rond de sarovar is een breed pad waar je kunt lopen. Daar is het druk.

Van alle kanten is hij (Sri Harmandir Sahib) prachtig.

De mensen zijn erg vriendelijk. Lijken allemaal opgewekt. Gaan graag (met je) op de foto.

Een jonge Sikh genoot van een bad in de vijver.

Zo’n hoofddoek had ik ook voor mezelf gekocht.

Nog een laatste blik, voor vandaag.

Op het grote plein voor de tempel.

De omgeving was er enorm druk.

Leuk reclamebord van de firma Sur & Co.

Onderweg zag ik deze mooi beschilderde vrachtwagen.

Ergens hoog tegen een gevel, tussen de boomtoppen zag ik dit.

In alle drukte van het verkeer hebben deze mensen even geen stress.

Deze riksja met een scooter die hij dwars op zijn fiets vervoerd (pechhulp?) zorgde wel voor wat verkeersongemak.

Rare mensen, toch, die toeristen.

Dit is mijn hoofddoek, later die avond op het bed in het hotel.

Een wandeling langs de Theems

Posted on oktober 1, 2018 by Argusvlinder

Ons startpunt was metrostation Bank, maar je kunt ook beginnen
bij Monument of nog een aantal andere plaatsen.

Met ‘The Monument’ wordt het monument aangeduid dat herinnert aan de grote brand in Londen. Die brand was er van 2 tot 5 september 1666. Volgens de verhalen begonnen in een bakkerij en vernietigde de brand 70.000 tot 80.000 huizen.

Het monument is een grote kolom met bovenop een gebeeldhouwde vlam. Het is een uitkijkpunt. Op de basis is een groot reliëf aangebracht.

//embedr.flickr.com/assets/client-code.js

Het reliëf gemaakt door Caius Gabriel Cibber toont koning Charles II coming to assist London (terwijl de koning de stad Londen te hulp schiet)

Koning Charles II.

Vanaf Monument is het nog maar een klein stukje lopen naar de Theems waar een wandelroute langs het water je naar de Millennium Bridge leidt. Daar kun je eenvoudig de Theems oversteken naar Tate Modern. Dat was ons doel. Vandaag 9 september 2018 is de laatste dag van de geweldige tentoonstelling Picasso 1932 – Love Fame Tragedy.

Aan de andere kant van de Theems steekt The Shard (de scherf) ontworpen door Renzo Piano hoog boven de andere gebouwen uit. Volgens mij is het idee om een scherf te gebruiken als uitgangspunt voor een gebouw volledig mislukt. Het gebouw is lelijk. Een goed voorbeeld van de gedrochten die politiek en prestige kunnen opleveren.

Dan blijft de Tower Bridge toch beter op het netvlies hangen.

Tate Modern is gevestigd in een voormalige elektriciteitscentrale (het gebouw in het midden van de foto). Een imposant gebouw met een bijzondere binnenkant.

Overal kom je in Londen de herinnering van de Tweede Wereldoorlog tegen. Zoals ook op dit mozaiek ‘Queenhithe mosaic’. Een ‘hithe’ is een aanlegplaats. Queenhithe is de naam van een plaats langs de Theems waar vroeger een kleine haven was. Het mozaïek toont de geschiedenis van Londen en je ziet hier op dit detail de Blitz (de bombardementen op Londen) en bijvoorbeeld de Millennium Bridge.

Deze wokkelbrug is de Millennium Bridge en aan de andere oever zie je Tate Modern.

Aan de kant van de wandeling zie je vanaf de Millennium Bridge St. Paul’s Cathedral.

St. Paul’s Cathedral.

Het zeer vreemde gebouw dat rechts boven alles uitsteekt noemt mer de ‘Walkie Talkie’. De ontwerper is Rafael Viñoly.

Het lijkt een grauwe dag maar niet lang na dat deze foto gemaakt werd brak de zon door. De volgende keer Picasso.

Londen, Julian Opie, Shaida Walking, 2015

Posted on september 30, 2018 by Argusvlinder

Zoek de verschillen.

De omgeving van Leicester Square, China Town, Soho

Posted on september 29, 2018 by Argusvlinder

Londen is als veel grote steden vooral erg druk.
Vol vermaak in de vorm van straatartiesten, eettentjes
en winkels, veel winkels. Vaak van grote ketens.
Maar kijk je omhoog dan zie je ineens een andere wereld.
Een vol geschiedenis en architectuur.

Het London Coliseum, nu een operahuis.

Leicester Square, Hippodrome. Nu een enorm gebouw met een warenhuis.

Leicester Square heeft veel theaters voor musicals en film.

Leicester Square.

Ik zal niet zeggen dat het allemaal even mooi is maar opmerkelijk is het zeker.

Irving Street loopt uit op Leicester Square. Daar staan twee heel bijzondere gevels naast elkaar. Dit is een soort dogepaleis.

Irving Street.

China Town.

Een plattegrond van Soho met een aanduiding van de winkels en beroemde (voormalige) bewoners.

Great Malborough Street met een pand in ‘Mock Tudor style’ zoals internet zegt. Een nagebootste Tudor bouwstijl.

Dit kun je niet verzinnen: een Indonesisch restaurant in een pand dat ‘Nassau House’ als naam heeft. Shafterbury Avenue, Soho.

6000: De Gouden Tempel in Amritsar (Sri Harmandir Sahib)

Posted on september 26, 2018 by Argusvlinder

Dit is mijn 6000-ste blogpost.
Dat moet natuurlijk gaan over iets dat heel na aan je hart ligt.
Vandaar de draad opgepakt van onze vakantie in India.
De laatste post ging over Jallianwala Bagh.
Als je de straat uitloopt wordt het steeds drukker en kom je
bij de een groot plein met daaraan de hoofdingang naar
de Gouden Tempel. De belangrijkste heilige plaats voor de Sikhs.

In de dagen dat we in Amritsar waren zijn we meerdere malen bij de Gouden Tempel geweest. Het was er altijd druk. Sommige bronnen zeggen dat er 100.000 mensen per dag komen. Of dat waar is weet ik niet maar het zijn er wel enorm veel.

De toegangsstraten zijn niet alleen druk, ze staan ook vol met verkopers met allerlei eten en souvenirs. Zo heb ik er mijn hoofddoek gekocht. Ook mannen moeten hun hoofd bedekken om bij de Gouden Tempel te mogen komen. Ook het grote plein bij de grote toegangspoort is omringd met winkels.

Je schoenen doe je ook uit en die geef je in bewaring bij een speciaal gebouw daarvoor. Beetje dringen maar het lukt steeds en ook steeds je schoenen weer terug.

In iedere windrichting is een toegangspoort. Omdat wij de stromen met bezoekers volgen nemen wij de grote poort. Er gaan veel mensen naar binnen maar er moeten er ook naar buiten. In de verte is de Gouden Tempel al zichtbaar.

Het is een schitterend schouwspel en een fantastische sfeer. Ondanks dat het er druk is wordt het nooit echt te druk of onrustig.

We zijn bijna door de poort. De tempel ligt in een grote vijver (sarovar). Je kunt de hele vijver rondlopen en aan alle kanten zijn er allerlei gebouwen met uiteenlopende functies. Aan een kant kun je via een loopbrug naar de tempel toe. Maar het is er steeds zo druk dat het uren gaat kosten om er te kunnen komen, dus we besluiten geen poging te doen.

Hier zie je van rechts de mensen aanschuiven om bij de tempel te komen.

Er staat een boom, een Ber. Daar is bovenstaande tekst te lezen. Heel kort komt het er op neer dat vanonder deze boom, Baba Budha Ji, de eerste hoofdpriester van de tempel, toezicht hield op het uitgraven van de sarovar (vijver) en de bouw van de tempel. Deze man stierf in 1631.

Ik kon geen genoeg krijgen van deze tempel.

Onder de pelgrims werd veel geld ingezameld.

Wat mensen dan gegeven hebben daar moet je niet moeilijk over doen. Dat licht je breed uit toe.

Van rechts zie je de mensen in de rij staan naar de tempel toe.

Dit is het begin van de loopbrug. Hier begint het laatste stuk van de rij. Vaak stonden de mensen dan al in een lange rij langs de sarovar.

De sarovar is groot en overal staan ordebewakers (in de blauwe overgooier met oranje riem). Veel Sikhs komen als vrijwilliger naar deze plaats toe om bijvoorbeeld in de keukens te werken of om toeristen te informeren over hun geloof.

De belangrijkste voorwerpen van de tempel (onder andere een boek) wordt ’s nachts bewaard in een van deze gebouwen.

Een ordebewaker aan de rand van het meer.

Amritsar, Sri Harmandir Sahib, The Golden Temple, De Gouden Tempel.

5996: Johan Cruijff en kunst?

Posted on september 23, 2018 by Argusvlinder

Dit is mijn 5996-ste blogpost in 15 jaar.
Sinds maart 2005 blog ik.
Ik heb even op internet gezocht hoeveel dagen dat ongeveer zijn:

Voor alles zijn er tegenwoordig websites. Dus van 1 maart 2005 tot 30 september 2018 zijn 4961 dagen. Dat brengt mijn blog (als ik deze maand de 6000-ste maak) gemiddelde op ongeveer 1,2 posts per dag.

Deze blog post gaat over de National Gallery in Londen.
Ik nam me voor er niet langer dan 1 uur te blijven.
Het werd natuurlijk anderhalf uur.
Wat een fantastische collectie.
Zomaar een paar Turners op een rij.
Prachtige middeleeuwse en renaissance werken.
Ik heb een paar foto’s gemaakt van wat me opviel.

Dit werk en de volgende foto, deze twee werken hingen naast elkaar. Prachtig. Workshop of Domenico Ghirlandaio, Portrait of a girl, circa 1490.

Sandro Botticelli, Portrait of a young man, circa 1490 – 1495. Waarom bij dit portret sprake is van een ‘young man’ (een jonge man) en bij het vorige van ‘a girl’ (een meisje), weet ik niet. Ze lijken me ongeveer even oud.

Ik liep zomaar een paar zalen door en plotseling zag ik een aantal werken die samen een altaarstuk of iets dergelijks zijn geweest. In het kader van de tentoonstelling een paar jaar terug over St. Franciscus in Utrecht heb ik toen dit werk of gezien of er over gelezen. Sassetta (Stefano di Giovanni Sasseta), Saint Francis before the Pope Honorius III / The stigmatisation of Saint Francis, 1437 – 1444. Dit is onderdeel van het San Sepolcro Altarpiece.

Sassetta (Stefano di Giovanni Sasseta), The stigmatisation of Saint Francis, 1437 – 1444. Die engel die de stigmata aanbrengt komt bij mij altijd over als een soort drone die in de lucht hangt.

Sassetta, The wolf of Gubbio, 1437 – 1444. Let ook op de halve cirkel met vogels in de lucht.

Dit schilderij en de volgende twee foto’s vormen samen een drieluik: Hans Memling, The Donne triptych, about 1478, Saint John the Baptist. Johannes de Doper.

Het centrale paneel. De aanbidding van de Maagd en het Kind, Hans Memling, Sir John Donne kneels in adoration before the Virgin and Child.

Het rechterpaneel: Hans Memling, Saint John the Evangelist. Johannes de Evangelist. Alle drie de delen hebben zo’n prachtige vloer. Het centrale deel met een tapijt erop. Schitterend.

Dit vond ik super om te zien. Rogier van der Weyden gebruikte het beeld van Magdalena meerdere malen. En steeds heeft het kleed van de vrouw, dezelfde vouwen. “Je gaat het pas zien als je het door hebt.” zei Johan Cruijff, en als je het eenmaal gezien hebt, zie je dat iedere keer opnieuw. Rogier van der Weyden, The Magdalen Reading, before 1438.

Claude Monet, Irises, about 1914 – 1917.

Leonardo da Vinci aks onderdeel van een deurpartij.

Rembrandt was daar ook te zien.

The National Gallery.

We lopen verder in Londen

Posted on september 20, 2018 by Argusvlinder

We zijn een beetje van de wandelroute afgeweken. Geeft niks, moet kunnen. Zo kwamen we op Travalgar Square terecht. Op de hoek met St. Martin-in-the-Fields.

Midden op het plein staat Admiraal Nelson op zijn kolom.

Net voor een concert in de St. Martin-in-the-Fields kerk er nog even binnen gelopen. Dan zie je deze prachtige vondst: een soort glas-in-lood raam met daarin het kruis.

Het interieur van de kerk.

Toen heb ik een bezoek gebracht aan de National Gallery. Een indrukwekkend museum met prachtige werken. Daar kom ik in een volgende blog post nog even op terug.

Leeuwen omringen Nelson.

Als protest tegen de vernietiging van oudheden door IS staat dit tijdelijke beeld hier op Travalgar Square.

Tijd voor de National Gallery.

Jacky O in tranen

Posted on september 16, 2018 by Argusvlinder

Foto verslag van een deel van een wandeling door Londen.

Deze pub met tuin heet The Eagle. Daar was het goed toeven maar op deze ochtend was get vooral een foto-object.

Zomaar een straatje in de buurt met daarin dit voormalige magazijn van ‘John Redman Ltd & British Empire Pipe Co’. Achteraf bleek dat het restaurant van Jamie Oliver ‘Fifteen’ er naast ligt (te duur).

Deze huilende Jacky Kennedy/Onassis kun je in dezelfde straat vinden. De tranen lopen door tot op het trottoir.

Zo heurt het eigenlijk. Een prachtige etalage met daarin paspoppen die het gereedschap en het materiaal van een kleermaker bij zich dragen. Zoals de schaar.

Bij de Royal Ballet School zie je deze prachtige loopbrug tussen de school en het Royal Opera House. WilkinsonEyre is de naam van het bureau dat de brug ontworden heeft en de brug heet: ‘The Bridge of Aspiration’.

De oude pubs zoals deze ‘The white lion’ (de witte leeuw) zijn prachtig om te zien.

Covent Garden, denk aan My fair lady. Het toneelstuk heette Pygmalion (1912) en is geschreven door George Bernard Shaw. Ik ken het vooral van de verfilming met Audrey Hepburn als Eliza Doolittle en Rex Harrison als professor Higgins.

Het beeld bovenop de bloemen-, groente en fruit markt Covent garden.

Met rekwisieten wordt de sfeer van toen opgeroepen.

Dit is het pand waar in Charles Dickens in de periode 1859 – 1870 woonde en zijn tijdschrift ‘All the year round’ maakte. Wellington Street.

This building housed the offices of Charles Dickens’ magazine ‘All the year round’ and his private apartments 1859 – 1870.

Veel boeken van Dickens verschenen als feuilleton.
Dat kun je nog steeds goed merken als je ze leest.
In ‘All the year round’ verschenen zo:
A Tale of Two Cities (juni 1859 tot december 1859)
Great Expectations (1 december 1860 tot augustus 1861)
The Uncommercial Traveller (28 januari 1860 tot 13 oktober 1860,
plus 1863–65 en 1868–69)

Royal Opera.

Timpaan boven de deur van de voormalige Bow Street Magistrate’s Court.

De winkeltjes zijn er heel leuk, zoals hier in Neals Yard, een klein pleintje. Neem wel een credit card met heel hoog saldo mee!

Een tekening van Bambi. Lady Diana als Mary Poppins, op hoge hakken en met een tas van Harrods die tegen twee kinderen zegt: you can be as naughty as you want, just don’t get caught (je kunt zo ondeugend zijn als je wilt, je moet alleen niet betrapt worden).

De architect van dit monster is Frank Matcham. Dit ‘London Coliseum Theatre of Varieties’ is een overdadig theater dat vandaag de dag een operahuis is.

‘Are you inspired’ door Nathan Bowen. Een street artist op de afzetting bij een verbouwing vlak bij St. Martin-in-the-Field. De kerk op de hoek bij Travalgar Square.

Tot zover dit eerste stuk van de wandeling.

Burgemeester met een bontjas

Posted on september 13, 2018 by Argusvlinder

Een korte reeks foto’s van Londen.
De meeste vanuit een hop-on hop-off bus.
Dus heel toeristisch.

Dat hoge, glazen gebouw heet The Shard of de scherf. Renzo Piano, The Shard.

Je ziet zoveel beelden in Londen. De meeste van onbekende mensen. Vaak heel klassiek uitgevoerd. Hier is dat ook maar de man draagt iets wat op een bontjas of een jas met bontvoering lijkt. Het is Samuel Bevington, een burgemeester uit een ver verleden.

De Ronde van Engeland (Tour of Brittain) zou zondag een deel van het centrum ‘onveilig’ gaan maken. Die dag zijn we dan ook niet in de buurt van Westminster geweest.

Trafelgar Square met in de hoogte het standbeeld van Nelson blijft indrukwekkend.

Piccadilly Circus, was hier de reclame vroeger niet leuker? Het begint nu te veel op het scherm thuis te lijken.

We gebruikte de metro voor de reis terug naar het hotel en dat zouden we de komende dagen vaker doen (de metro gebruiken).

Londen

Posted on september 11, 2018 by Argusvlinder

Afgelopen weekend waren we in Londen.
Een keer met de trein geprobeerd.
De trein is echt slecht geregeld.

Je koopt een kaartje Breda – Brussel en een kaartje
Brussel – Londen (Eurostar).
De trein stopt na Breda in Noorderkempen (of all places).
Kan daarna niet meer vertrekken.
Al de passagiers kunnen dan van de volle en lange
internationale IC overstappen in een Belgische Boemel.
Zitten is er niet meer bij.
Zie maar hoe je in Brussel komt.
Zorg zelf maar dat je de trein in Brussel op tijd haalt.
Info: 0,0.

Roger Henri Ludovic Maria van Boxtel: Doe er iets aan!

Dus de verbinding in onbetrouwbaar.
De NS en haar partners voelen zich niet verantwoordelijk voor jouw reis.
Het is niet goedkoper dan vliegen.
De volgende keer dus maar weer met het vliegtuig.

Londen was erg leuk.
Een fantastisch dynamische stad waar heel veel gebeurd.
Overal wordt gebouwd, de koffie is organisch, het eten biologisch.
Alles multicultureel.
Zelfs het weer hielp mee:
Met een enorme tweedeling tussen heel rijk en arm:
Upstairs / downstairs.

Natuurlijk heb ik wat foto’s gemaakt en die deel ik hier.

Aan City Road staat een gebouw met de naam ‘Leysian Mission’. Het is ontworpen door de architecten Jonas James Bradshaw and John Bradshaw Gass. Dit is een detail van de gevel. Gebouwd tussen 1901 – 1906.

Maar ook vandaag wordt er overal in Londen veel gebouw. Veel staal, spiegels en glas.

De hoofdingang van Leysian Mission.

Dit zie je als je bij het metrostation Bank boven de grond komt: de Bank of England en veel nieuwbouw.

Vanuit Bank is het een klein stukje lopen (je kunt met de metro) naar St. Pauls Cathedral. Op een niet stralend moment doemt de oorlogssfeer weer op.

St Pauls Cathedral graveyard, de begraafplaats van de kerk bevat een paar monumenten. Altijd goed voor een foto.

Detail van St. Pauls Cathedral.

Naast de St Pauls ligt een plein met de naam Pater Noster. Dit plein is na de tweede wereldoorlog ontstaan als gevolg van de bombardementen op de stad. Daar op dat plein staat nu dit beeld: Elisabeth Frink, Pater Noster.

Op het pleintje zijn naast de toeristen veel zakenmensen die het einde van de dag vieren. Business First!

Thomas Heatherwick, Pater noster Vents. Deze twee grote metalen wokkels zijn ontworpen door een bekende Britse ontwerper. Ze zijn het ventilatiesysteem van een onderliggende transformator of iets dergelijks.

Vanaf dit punt gingen we verder met een hop-on, hop-off bus.
Daarvan meer later.

Amritsar

Posted on september 4, 2018 by Argusvlinder

Amritsar is een stad met een magische naam.
Terecht!
Indiase geschiedenis en de Sikh religie komen hier
bij elkaar.
Sommige van de spanningen die al eeuwen de ontwikkeling
van dit gebied bepalen, zijn nog steeds aanwezig.
En het is er erg mooi!

We waren in Amritsar aangekomen en het liefst ga je
dan te voet op pad.
Te voet zie je het meest, maak je het meest mee.
Dus we begonnen te voet.
Onbekend met de omgeving kwamen we eerst uit bij Ram Bagh.
‘Bagh’ is het woord waarmee een ommuurde tuin wordt aangeduid.
Maar we kregen niet goed hoogte van het complex.
Zo zagen we eerst Ram Bagh Gate. Een poortgebouw.

Ram Bagh Gate, vlak bij ons hotel en vlak bij de tuin met dezelfde naam.

Via een omweg bezochten we ook de tuin. in die tuin moet een zomerpaleis liggen maar dat hebben we niet gezien.

We zagen wel dit bord en de Baradari. Een monument ter nagedachtenis.

Baradari
The Baradari is situated in the western side of the palace complex.
It stories square structure raised on a high plinth.
The roof is flat and it is connected by flights of steps on the all four side.
It has three opening in each sides which are flanked by cusped arch formation.
Arches are seperated by a pillar, each corner has three pillasters, the corner pillaster has beautiful serpentine coil or rope design, which is incorporated through out it .
The facade terminated into projected eave which is supported on decorative brackets and is sutmounted by a marble parapet
There’s an inscription on the facade of the western side wall stating: that the Baradari was built by the sons of Rai Sahib Ditta Mal in the memory of their father.
“Presente by the sons of sahib, Ditta Mal in the loving memory of their father. Born 30th july 1846, died 29th october 1916”

Maar de naam ‘Ditta Mal’ kon ik niet vinden op internet.
Dus het bleef een beetje vaag voor mij.

Maar dat neemt niet weg dat het gebouw schitterend is. Behoorlijk gerestaureerd lijkt me.

Na deze wat doelloos aanvoelende voettocht hebben we een riksja genomen naar de Gouden Tempel. Ze mogen je daar niet ‘voor de deur’ afzetten. Er waren nogal wat bestratingswerkzaamheden aan de gang en het plein voor de ommuurde Gouden Tempel werd nieuw aangelegd. Daarom moet je maar even met de stroom mensen meelopen en dwars door het verkeer.

Voor je bij de Gouden Tempel komt, passeer je eerst een andere ommuurde tuin. Een belangrijke en tragische plaats voor de onafhankelijkheidsstrijd van India: Jallianwala Bagh. Hier vond het Jallianwala Bagh Massacre of de ‘Slachting van Amritsar’ plaats.

Als je de film Gandhi gezien hebt herinner je misschien
de betoging in een tuin, die door een Engelse bevelhebber
werd gesmoord door het vuur te openen op de ongewapende menigte.
Dat is hier gebeurd in 1919.
De foto hierboven is een van de drie toegangen tot de tuin.
Deze toegang was te smal voor de pantserwagens om bij de tuin te komen.
Te voet gingen de militairen naar de tuin, een grote open vlakte,
en het vuur werd geopend.
Generaal Dyer had 90 tot 150 man tot zijn beschikking.
Er vielen veel doden en gewonden.
Er was geen medische opvang.

Dit is het monument voor de slachtoffers in de tuin.

Deze muur toont de kogelgaten van de beschieting.

Hier wordt toegelicht wat je precies ziet.

De tekst op het bord luidt:

The wall has its own historic significance as it has twenty eight bullet marks which can de easily seen at present and these were fired into the crowd by the order of general Dyer.
Moreover, no warning was given to disperse before Dyer opened fire which was gathered here against the Rowlatt act.
One thousand and six hunderd and fifty rounds were fired.

Toen we de ommuurde tuin uitliepen zagen we een bord staan dat naar de Golden Temple wees. Alleen stond het vanwege de wegwerkzaamheden niet op de originele plaats. We waren al een keer fout gelopen (en dat werd duidelijk doordat het steeds minder druk werd) maar vanaf nu zou het goed gaan.

Nu zagen we ook de officiële toegang naar de Jallianwala Bagh, de eerste keer hadden we een poort genomen die nu als uitgang dient.

De Gouden tempel bewaar ik tot mijn volgend bericht.

Zou het er markt geweest zijn? Of uitverkoop?

Posted on augustus 31, 2018 by Argusvlinder

Een tweede reeks foto’s uit Patiala op één dag.
Zo graag wil ik de foto’s uit Amritsar laten zien.
Toen we terug liepen van Shahi Samadhan werd het steeds drukker.
De winkels waren gesloten maar voor de winkels waren er
marktkramen. Misschien is dat normaal?
Misschien was het gewoon marktdag.

Dan begin ik maar met een bord van de Patiala Heritage Walk. De route hebben we niet gevolgd omdat we die niet konden vinden. Een of twee keer hebben we heb geprobeerd te volgen. Maar steeds ‘verdwaalden’ we. Maakt niet uit. Het was enerverend.

Sommige van de gebouwen zijn heel mooi geweest.

Uiteindelijk zijn we ook helemaal terug naar het hotel gelopen.
Heen waren we een stuk met een riksja gegaan.
Maar op de weg terug konden we er eerst geen vinden en
later dacht ik de buurt te herkennen.
Toen bleek het ook niet meer zo ver te zijn.

In de grotere steden krijg ik heel gemakkelijk last van
mijn keel. De luchtvervuiling en het stof.
Deze dag zijn we tussen de monumenten door op zoek gegaan naar
strepsils. Uiteindelijk vonden we een apotheek (!) die
ze verkocht. Hoeveel ik er wilde.
Nou ik wilde natuurlijk wel een doos. Zoals ik die hier
zou kopen. Maar bij de Pharmacy verkochten ze de tabletten
per stuk.

Dus zuinig aandoen met deze 8 tabletten.

Patiala: Shahi Samadhan

Posted on augustus 31, 2018 by Argusvlinder

Shahi Samadhan, is de begraafplaats van de Sikh-koningen
van de Sikh-staat Patiala.
Toen wij deze plaats in 2016 bezochten was die plaats in
redelijke staat. Het gebouw/terrein is afgesloten maar
zo gauw we er aan kwamen lopen, kwam er een man met sleutels aan
die na afloop natuurlijk een bedrag in ontvangst nam.
De plaats is erg mooi en bestaat uit een poortgebouw,
een herdenkingsgebouw voor Baba Ala Singh de stichter van
Patiala en de eerste koning en een aantal grafmonumenten.
Sommige met naam (Maharaja Narinder Singh en Maharaja
Karam Singh), anderen voor ons anoniem.

Dit is een overzicht van de Maharaja´s van Patiala:

Baba Ala Singh 1691 – 1765
Maharaja Amar Singh 1748 – 1781
Maharaja Sahib Singh 1774 – 1813
Maharaja Karam Singh 1797 – 1845
Maharaja Narinder Singh 1823 – 1862
Maharaja Mohinder Singh 1852 – 1876
Maharaja Rajinder Singh 1872 – 1900
Maharaja Bhupinder Singh 1891 – 1938
Maharaja Yadavindra Singh 1913 – 1974

Dit is het poortgebouw van Shahi Samadhan. Het was even zoeken maar het is het begin van de Heritage Walk. Alleen in 2016 konden we geen routebeschrijving daarvan vinden op internet en ter plaatse stond het maar af en toe aangegeven. De bewoners snappen wel waar je naar op zoek bent dus we werden steeds geholpen het monument te vinden.

Het poortgebouw is zeker mooi al kan het wel een restauratie gebruiken.

Wanneer je door de poort kijkt zie je even verderop het monument liggen dat er is aangelegd ter nagedachtenis van Baba Ala Singh (overigens net als bij andere plaats- en persoonsnamen in andere culturen varieert de westerse spelling nogal eens, zo lees je Baba Ala Singh en op het monument staat Maharaja Alla Singh Sahib Bahadar, dus Ala met twee l’s. Je leest ook Maharaja Mohinder Singh en Maharaja Mahinder Singh.)

Het gedachtenismonument met onze ‘gids’. Hier op het bord van Patiala Tourism staat ‘Baba Aala Singh’.

Deze tekst, boven een van de toegangspoorten geeft aan wat dit is: Samadh His Highness The Deceased Maharaja Alla Singh Sahib Bahadar who died in samat 1822. Het voorlaatste woord ‘Samat’ is eigenlijk ‘Samvat’ en volgens het woordenboek van Merriam-Webster is dat ‘an era of Hindu chronology used in northern India ‘ of een tijdvak in de Hindoe jaartelling die gebruikt werd in Noord India.

Een doorkijkje vanuit het monument naar de buren.

Achter het monument liggen een aantal grafmonumenten. Deze hoge witte maar ook een reeks lagere die je op deze foto nog niet ziet.

Die lagere grafmonumenten zie je hier dus. Het is een heel rustige omgeving. Heel sfeervol. Mooie grafarchitectuur.

Soms staan er op deze grafmonumenten namen. Niet alle monumenten waren van wit marmer.

Raja-I-Rajgan Amar Sing Bahadur. ‘Raja-I-Rajgan’ is een koninklijke titel in Princely States in Noord India afgeleid van ‘Raja’ dat een breder gebruikte titel is.

Maharaja Karam Singh. Het geboortejaar komt overeen met het eerder opgegeven lijstje.

Maharaja Narinder Singh. Ik garandeer niet dat ik de namen correct heb. Je ziet dat er nogal wat woorden nodig zijn en ik ben er niet zeker van dat dit over 1 of 2 personen gaat. Wel wordt hier een belangrijke onderscheiding genoemd: Knight Grand Commander of The Order of The Star of India.

De toekenning van de onderscheiding ‘Knight Grand Commander
of The Order of The Star of India’ vinden we terug in de aankondiging
in de The London Gezette, issue 22523, page 2622 van 25 june 1861.

The London Gezette, issue 22523, page 2622 van 25 june 1861: His Highness Nurendur Singh, Maharaja of Putiala.

Terug in het monument voor Baba Ala Singh.

Zoals vaak is ook het dak begaanbaar en via een stenen trap te bereiken. Vanaf het dak heb je een prachtig zicht op de grafmonumenten.

De achterkant van het poortgebouw. Einde van de bezichtiging.

We gaan de volgende keer nog eens een tocht door
de winkelstraten van Patiala maken.

Patiala – Qila Mubarak

Posted on augustus 29, 2018 by Argusvlinder

Dit is een bezienswaardigheid die echt de moeite waard was.
Alleen mocht je in het fort geen foto’s maken.
Dat heb ik dan ook niet gedaan.
Dat is wel erg jammer want het is een heel bijzonder gebouw.
er zijn wel foto’s op het web van dit gebouw zoals
op de website van World Monuments Fund
sommige van de voorwerpen in de Durbar hall
in het fort zijn absoluut van museumkwaliteit.

Nog wat details over het gebouw (Wikipedia):

Qila Mubarak is an ancient fortress of Sikh architecture in Patiala, India.
Quila Mubarak was first built as a ‘Kachigarhi’ (Mud fortress) by Baba Ala Singh in 1763, who was the founder of the Patiala dynasty. Later, it was reconstructed in baked bricks. The interior portion of Quila, which is known as Quila Androon is built by Maharaja Amar Singh.

Qila Mubarak is een eeuwenoud fort, voorbeeld van de Sikh architectuur.
Eerst was het een Kachigarhi, een fort opgetrokken uit gedroogde modder.
Het was aangelegd door Baba Ala Singh in 1763.
Later werd het vervangen door een gebouw van bakstenen.
Een deel van de gebouwen binnen het fort heet Qila Androon, het zijn
ruimtes die gebruikt werden door de koninklijke familie.
Dat werd gebouwd door Maharaja Amar Singh.

Het fort is behoorlijk groot. Voor je er erg in hebt loop je al een tijdje langs het fort. Om in het fort te komen ga je door een grote poort. Hier zie je een deel van de rechterkant van die poort.

Door dit bord, aan de linkerkant van de poort, weet je zeker dat je bij het gebouw bent aangekomen.

Ik schat zo in buurtbewoners.

In de poort zat een enorme deur. hier koop je een ticket en krijg je te horen dat je niet mag fotograferen. Heel jammer. In 2016 werd het gebouw gerestaureerd. Maar wat daar vandaag de status van is weet ik niet.

Detail van de poort.

Er is nog veel meer te zien. Daarom lopen we door en komen zo ook langs deze twee openbare naaiateliers.

Nog een laatste blik op de Qila Mubarak.

DSC_9682PatialaWerkplaats

In de buurt van de monumenten zijn veel kleine werkplaatsen en winkels. Zo komen we langs dit wat donkere werkterrein van een metaalbewerker (vermoed ik).

De wandeling gaat nog verder naar de Shahi Samadhan.
De grafmonumenten van de koninklijke familie.
Daar konden we wel uitgebreid foto’s maken.
De volgende keer.

Fastfood in Patiala

Posted on augustus 28, 2018 by Argusvlinder

Laten we beginnen met een vertrouwd beeld voor toeristen in India: eten en stoffen in een kraam.

Patiala is niet een heel toeristisch oord.
Het is niet zo dat men niet eerder een toerist gezien heeft,
maar er komen er geen drommen met bussen.
Toen we de omgeving van het hotel zijn gaan verkennen
kwamen we langs een aantal kramen tegenover een Mall,
een winkelcentrum.

Heel verschillende zaken, heel verschillende klanten.
Bij de kramen gaat het om stapels stoffen of kleding en
bijvoorbeeld groente en fruit.
In het winkelcentrum zat een bioscoop, een fastfood restaurant,
was entertainment en winkels met paspoppen voor de kleding.

Bij de marktkramen mochten we foto’s maken, in het
winkelcentrum niet.

De bloemenkraam.

De ingang van het winkelcentrum. Ik maak mezelf maar wijs dat het bord met ‘Wapens zijn niet toegestaan’ slaat op de (kleine) zwaarden die mannelijke Sikhs altijd dragen als een van hun religieuze symbolen. Maar ik ben niet zeker. Erg vriendelijk zag het er niet uit met de sceptisch kijkende bewaker en metaaldetectoren.

Mijn camera heb ik niet gebruikt maar wel mijn telefoon. Iedereen in de mall liep met zijn of haar telefoon en er werden veel selfies gemaakt. Dit is onze tafel in een fastfood restaurant. We hebben er een hapje genomen. Lekker!

Dit was het eten. Plastic bakje met verschillende vakken en plastic bestek. Mooi opgemaakt. Met een cola. Heerlijk gekruid. Ik weet niet wat die vier vruchtjes of zaadlijsten zijn. Ik heb er een opengemaakt en geproefd. Niets mis mee.

De binnenkant van het winkelcentrum.

Als we verder de stad in gaan met een riksja zien we heel, heel veel kleding- en stoffenkramen. Alsof het uitverkoop was. Het was een zondag. Misschien had dat er iets mee te doen.

Ons hotel in Patiala

Posted on augustus 27, 2018 by Argusvlinder

Normaal gesproken laat ik niets zien van de hotels
die we bezoeken tijdens onze vakanties.
Maar in India kun je prachtige gebouwen aantreffen.
Vergane glorie die op zich zelf al een bezoek waard zijn.
Zo hadden we een hotel in Patiala.
Patiala is een kleinere stad in de Punjab.
Niet meteen de eerste stad waar je naar toe gaat in India.
De tussenstop was ook om de lange reis van Chandigarh
naar Amritsar prettiger te maken.
En dat deed het.
Al was het alleen al vanwege het hotel.
De naam ben ik vergeten maar ik zoek het even op
in mijn reisbeschrijving.
……………
Baradari Palace
de Maharaja Yadavindra room.
Rajendra Kothi,
Baradari Garden

De kamer heeft zijn naam van:

Sir Yadvinder Singh Mahendra Bahadur (17 January 1914 – 17 June 1974) was the Maharaja of Patiala from 1938 to 1947. He was also an Indian cricketer who played in one Test in 1934.

Hij was onder andere ook van 1971 – 1974 ambassadeur
van India in Nederland.

De Maharaja Yadavindra room, was een soort slaapzaal voor twee personen. Ondanks het warme weer, de vele zon, was de kamer koel.

De kamer had een eigen balkon. Het dak van het hotel liep een eind door vanaf de muur zodat je buiten kunt zijn terwijl het regent en als er zon is, er ook altijd schaduw is. Van de dakrand hing er een soort buitengordijn om regen en zon nog eens extra tegen te houden. Daarbuiten was het balkon.

De houten trap in het hotel.

De prachtige eetzaal. Het eten was voortreffelijk!

Naast allerlei mooie en bijzondere voorwerpen die prachtig aansluiten op de koloniale stijl van het hotel: dit balkon in de eetzaal.

Het bad, we hebben het niet gebruikt, stond midden in de bad- en toiletruimte.

De ontvangsthal van het hotel.

De buitenkant is prachtig.

Punjab and Haryana Assembly / Parlement van Punjab en Haryana

Posted on augustus 23, 2018 by Argusvlinder

We moesten doorlopen.
De zachte regen veranderde langzaam in een plensbui.
Dat gaf ons de kans de Punjab and Haryana Assembly
eens van dichtbij te bekijken. Okay, maar van één buitenkant.
Maar toch.
Wat een gebouw!

Beginnen bij het begin: de twee torens en de fantastische deur. Ik begrijp niet helemaal die kabelconstructie tussen de twee torens. Dat is vast niet door Le Corbusier bedacht.

De gebouwen zijn door verrassend kleurgebruik helemaal niet saai. De nadruk bij de bouw en zijn opdrachtgevers hebben vast niet op de versieringen gelegen maar het resultaat is nog steeds interessant.

Ik vermoed dat de deur van emaille is.

Beetje jaren ’70 misschien maar door de pure beton niet storend. Juist leuk.

In de beton zie je op verschillende plaatsen ‘merktekens’. Ze doen een beetje denken aan de zegels van de Indus-beschaving. Hier zie je de zogenaamde ‘Modular man’.

Ik vond deze website die een artikel heeft met
de Modular man als onderwerp.

Bij het maken van deze foto’s is het zachtjes regenen opgehouden.

Het plenst: Capitol area.

Een ander merkteken.

En nog een. Alleen aan de merktekens kun je een hele studie wijden.

De mens, de dieren en de elementen.

Le Corbusier goes Picasso.

Het is de tekst linksonder die de aanleiding voor me was om te denken dat de deur ge-emailleerd is. Er staat: ‘Le Corbusier a Paris et Luynes, 1962 et Jean Petit’. De enige aanwijzing op internet met Luynes en Le Corbusier gaat over het emailleren van voorwerpen. Vandaar. Ergens staat namelijk: ‘Visite chez Jean Martin, émailleur, à Luynes’.

Dit is nog eens een deurklink. Hier moest ik aan denken toen ik het artikel van Marjolein van Eig las over deurklinken en hoe die moeten klinken.

Een bloeiende boom.

De aarde die in 365 dagen rond de zon draait.

Le Corbusier: Punjab and Haryana Assembly , 1955. Hier zie je, als je goed kijk,t een van de merktekens in het beton. Eerst was ik bang dat ik de foto gekanteld had maar hier is te zien dat dit niet het geval is.

Het water komt met grote hoeveelheden van het dak af.

Als je naar het stoeltje kijkt op het balkon dan realiseer je je dat niet iedereen deze architectuur mooi zal vinden.

Merkteken.

De regen is voorbij, we gaan weer terug naar het begin.

Een laatste blik.

De hoeveelheid water die van het dak komt is veel kleiner geworden.

Toen we de reis boekte hoopte ik al dat
het bezoek aan Chandigarh bijzonder zou zijn.
De reisorganisatie had geen idee wat we er gingen zoeken.
Chandigarh heeft die hoop overtroffen.
Ik had er veel langer kunnen rondhangen om
nog een hoop mooie dingen te zien.

Koh-I-Noor: berg van licht

Posted on augustus 21, 2018 by Argusvlinder

De afgelopen weken heb ik het boek Koh-I-Noor gelezen.
Een soort biografie van een diamant.
Want de Koh-I-Noor is een beroemde en beruchte diamant.
Menig Indiaas restaurant is er naar vernoemd.

De schrijvers van het boek zijn William Dalrymple en Anita Anand.
Mevrouw Anand ken ik niet, heb niet eerder van haar iets gelezen.
William Dalrymple, die ken ik wel.

Dalrymple heeft ouders van Engelse adel en schrijft regelmatig boeken
op het snijvlak van populaire en academische historische boeken.
Hij is een neef van Virginia Woolf.
De eerste keer dat ik iets van hem las ging het over Hyderabad
en de voormalige machthebbers daar (Nizam).
In dat artikel/boekfragment beschreef hij een bezoek van Jacky Kennedy
aan Hyderabad, op een tijd dat de macht van de Nizam verdwenen was
maar de familie nog wel de paleizen bewoonde.
Een ongelofelijk verhaal.
Wil je meer over deze man weten, lees dan het Engelstalig artikel
op Wikipedia over hem.

William Dalrymple en Anita Anand, Koh-I-Noor – de geschiedenis van ’s werelds bekendste diamant.

Ook de biografie van de Koh-I-Noor is een ongelofelijk verhaal.
Van een eerst onbekende maar grote diamant (in die tijd
de grootste of een van de grootste diamanten ter wereld),
die niet bijzonder hoog werd aangeslagen in India omdat
men de voorkeur gaf aan smaragden en robijnen.
Tot de grootste diamant in de Engelse kroonjuwelen.
Tussen die twee uitersten veel moorden, politiek, graaizucht
en ellende. Tot op de dag van vandaag.

Een van de kronen uit de brede collectie Britse kroonjuwelen. Midden voor de Koh-I-Noor.

Dat de Engelsen ‘onder verdachte omstandigheden’ aan de diamant
gekomen zijn is een understatement.
Net als in de Nederlandse koloniale geschiedenis
werd het mijn en dijn vaker door het recht van de sterkste
bepaald in plaats van door eigendomsbewijzen of het in
bezit hebben van roerende en onroerende goederen.

Het boek is doorspekt met vertalingen en/of toelichtingen
op oude Punjabse, Perzische en Indiase teksten.
Een boeiende reeks maharadja’s, krijgsheren en avonturiers
komen voorbij.
Maar ook een 10-jarige heerser over de Punjab die onder druk
de diamant ‘weggeeft’.

Aan anekdotes geen gebrek zoals dit verhaal uit 2010 (het boek
begint met een tekst uit de 10e eeuw voor onze jaartelling):

In 2010 bracht de Britse premier Cameron een officieel bezoek aan Punjab. De Indiase media legden hem toen voor dat de teruggave een eerste excuus zou zijn voor de uitbuiting van India tijdens de Raj. “Zodra je ja zegt tegen de een, realiseer je je dat het hele British Museum leeg zou raken,” antwoordde hij met mogelijkerwijze de ruzies over de Steen van Rosetta en de Elgin Marbles in het achterhoofd. “Ik vrees dat ik moet zeggen dat hij blijft waar hij is.”

Het boek leest als een detective en legt veel dilemma’s op
tafel die herkenbaar zijn met onze eigen koloniale geschiedenis
maar die daardoor niet eenvoudiger op te lossen zijn.

Even een zijstapje.
Couperus schreef een boek getiteld: De berg van licht.
Koh-I-Noor betekent ‘Berg van licht’.
Die twee dingen hebben misschien met elkaar te maken?

Punjab and Haryana Secretariat, 1953

Posted on augustus 20, 2018 by Argusvlinder

Het Secretariaat.
Vermoedelijk is dat het regeringscentrum van Punjab en Haryana.
Het parlement zetelt is het gebouw ernaast: de Assembly.
Maar de ambtenaren bezetten het gebouw dat Secretariat heet.
Ontworpen door Le Corbusier.
Het gebouw heb ik alleen vanuit de verte gezien.
De Assembly vond ik veel interessanter.
Dat gaat een van de volgende blogs duidelijk maken.
Daarna reizen we door naar Amritsar met de Gouden Tempel.

Chandigarh, Capitol Area, Le Corbusier, Punjab and Haryana Secretariat, 1953.

Argusvlinder

De avonturen van de Argusvlinder

Categorie archief: Vakantie

Picasso 1932 – Love Fame Tragedy

Vervolg van de Gouden tempel in Amritsar

Een wandeling langs de Theems

Londen, Julian Opie, Shaida Walking, 2015

De omgeving van Leicester Square, China Town, Soho

6000: De Gouden Tempel in Amritsar (Sri Harmandir Sahib)

5996: Johan Cruijff en kunst?

We lopen verder in Londen

Jacky O in tranen

Burgemeester met een bontjas

Londen

Amritsar

Zou het er markt geweest zijn? Of uitverkoop?

Patiala: Shahi Samadhan

Patiala – Qila Mubarak

Fastfood in Patiala

Ons hotel in Patiala

Punjab and Haryana Assembly / Parlement van Punjab en Haryana

Koh-I-Noor: berg van licht

Punjab and Haryana Secretariat, 1953

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen: