Woensdagavond fietste ik langs dit mooie werk: Nick J. Swarth, Blinde vlek.
De tekst die er op de muur staat is de volgende:
blnde vlek
wat een mens
toch in deze
woorden ziet!
er staat
wat er staat
en zlfs dat niet
De mooie manier waarop de letters met elkaar verbonden worden
leidt je even af en daarom zie je niet gelijk dat in
de eerste regel en de laatste een klinker mist.
Je leest er gewoon overheen.
De ‘i’ van blinde en de ‘e’ van zelfs.
Adriaen Coorte, Wild strawberries on a ledge (wilde aardbeien op een richel), 1704, oil on paper laid down on panel (Signed and dated lower left, on the ledge: A Coorte / 1704).
Antonio Allegri, called Correggio, Seated prophet with a book facing right (zittende profeet met een boek die naar rechts kijkt. Wie ziet hier een boek?), circa 1523, brush and pen (?) and brown ink, brown wash over, red chalk on red tinted paper.
Egbert van Panderen (after Bartholomeus Spranger), Juno, circa 1590, engraving.
Joan Miro, L’oiseau encerclant de l’or éntincelant la pensée du poète, 1951, oil on canvas.
Pablo Picasso, Bull, Cannes circa 1958, plywood, tree branch, nails and screws.
Peter Paul Rubens, Self-portrait in a circle of friends from Mantua, circa 1602 – 1604, oil on canvas.
Robert Rauschenberg, Los Angeles, 1981, from photos In + Out city limits.
Taddeo Crivelli, Initial B, The Trinity (Drie-eenheid), about 1460 – 1470, tempera and gold on parchment.
Vincent van Gogh, Vase with carnations, summer 1886, oil on canvas.
Als je in de landen van Zuid-Europa kunst wilt zien
is de kerk nog steeds een aangewezen punt.
Zo ook de kathedraal van Malaga in Spanje.
Hier een korte serie foto’s, niet allemaal technisch
even sterk, maar ze geven wel een goed beeld.
In de kathedraal zijn een aantal prachtige altaren. Dit viel mij meteen op. Helemaal van hout. Typisch Spaans: rijk versierd, veel dramatische beelden en ook nog gecombineerd met schilderijen.
De rij met de hoofdvoorstellingen. De belichting is beperkt en zonder statief is het dan moeilijk.
Verschillende rijen met heiligenbeelden.
Met aan de buitenkant beschilderde panelen.
Ergens anders in de kerk dramatische beeldengroepen met heiligen wiens namen mij niets zeiden.
Het interieur is fantastisch belicht.
Prachtige banken.
Het is een groot kunstwerk met ook aan de buitenkant mooie gevelversieringen.
De kathedraal torent boven Malaga uit.
Links (in de schaduw) zie je nog een deel van de gevel van het Bisschoppelijk Paleis.
Dezelfde kerk maar dan in de avond met de verlichte kerstbeelden.
Veel foto’s als kunst deze keer.
Opmerkelijk.
Adrien de Vries, Bacchic figure supporting the globe, 17th century, bronze.
Aangekocht door het Rijksmuseum.
Deze figuur die wel wat weg heeft van bacchus en die
de wereldbol op zijn schouders draagt. Atlas zou je dus denken.
Ai Weiwei, Iron tree, 2013, iron and stainless steel.
Alexander Rodchenko, Girl with a Leica, 1934.
Uit de tijd dat parels niet meer in waren
maar een Leica-camera blijkbaar wel.
Andre Kertesz, Mondrian’s glasses and pipe, 1926, gelatin silver print.
Franco dei Russi, Adoration of the Magi, cutting from a choir book, 1470s, tempera and gold on parchment.
Imran Qureshi, And they still seek the traces of blood, 2013.
Imran Qureshi is afkomstig uit Pakistan.
James Turrell, After green, 1993, wedgework fluorescent LED and fibre-optic lights.
Micheal McLaughlin, Jorf Lasfar, Morocco, 2012.
Roger Minick, Woman with scarf at inspiration point Yosemite National Park, 1980, chromogenic print.
Tracy Emin, I can feel your smile, 2005.
Tracy, altijd weinig origineel, wel met een neus voor wat het goed
doet in de bladen.
Deze keer toch goed gevonden.
Toen we eind vorig jaar in Malaga waren
bezochten we het museum voor hedendaagse kunst in die stad: CAC
(Centro de Arte Contemporáneo).
Daar waren meerdere tentoonstellingen.
Een er van was met werk van Manuel Leon.
Voor mij tot dat moment onbekend. Geboren in Sevilla in 1977.
De tentoonstelling ging onder de titel:
Un mundo sin luz (een wereld zonder licht).
Een paar foto’s.
Manuel Leon, Un mundo sin luz.
Manuel Leon, Siempre adentro, 2012, acuarela sobre papel Superalfa.
Manuel Leon, Bacoshiva, 2014, oleo sobre lienzo.
In veel van zijn werken zijn werken uit de kunstgeschiedenis te ontdekken.
Hier de druiven en de wijn van Bacchus en de vele handen van Shiva.
De meeste figuren in zijn werken gaan gekleed als Nazareno of boetedoener.
De titels verwijzen vaak naar acrtuele zaken (althans dat zegt de catalogus,
maar mijn Spaans blijft wat achter).
Manuel Leon, No se pueda dar a Dios por sentado, 2014, oleo sobre lienzo.
Manuel Leon, Installation view of the room in the CAC Malaga.
Er stond nog een tas met allerlei dingen uit Malaga.
Met name dingen die ik gekocht heb in de musea
van Malaga: Museo Carmen Thyssen, Museo Picasso en
Fundacion Picasso.
Museo Carmen Thyssen heeft een prachtige collectie
Spaanse kunst die bij veel mensen in de smaak zal vallen.
Veel van de schilderijen zijn gemaakt in de Spaanse
traditie. Daarmee bedoel ik dat je veel traditionele
klederdracht, dorpsgezichten en gebruiken kunt zien.
Even los van of je dat een interessant genre vind,
de collectie is fantastisch.
Malaga is de geboorteplaats van Picasso. Het geboortehuis
kan er bezocht worden en daarnaast is er een museum met
een paar honderd werken (die niet allemaal te zien zijn)
uit alle periodes van zijn carriere.
Zelden zie je zoveel werk uit heel zijn vruchtbare
leven bij elkaar. Fantastisch.
De Malaga museumtassen. Lekkere kleurtjes niet?
Picasso kaarten en boekleggers.
De catalogi van beide musea zijn of erg uitgebreid en duur
of klein met weinig afbeeldingen. Daarom dat ik een aantal
kaarten en boekleggers gekocht heb.
De boekleggers met delen van werken van Pablo Ruiz Picasso.
In willekeurige volgorde een paar van de kaarten:
Picasso, Mujer con cuello verde, 12 febrero 1938, oleo sobre lienzo.
Picasso, Paulo sobre un asno, 15 abril 1923, oleo sobre lienzo.
Picasso, Mosquestero con espada, 28 enero 1972, oleo sobre lienzo.
Picasso, Acrobata, 19 enero 1930, oleo sobre tabla.
Picasso, Mujer con los leventados, 1936, oleo, carboncilla y arena sobra lienzo.
Picasso, Madre y nino, 1921, oleo sobre lienzo.
De kleine catalogi en folders van Museo Carmen Thyssen, Museo Picasso en Fundacion Picasso.
Het CAC Malaga had (heeft?) een tentoonstelling
van de Roemeense kunstenaar Adrian Ghenie.
Ik was heel erg blij verrast.
De tentoonstelling is morgen en vrijdag nog te zien!
Net even nagekeken in de catalogus.
Deze keer geen ‘Nieuwe kleren van de keizer’-verhalen in de catalogus:
Despite his youth, Adrian Ghenie has already acquired a masterly command of painting and the collage technique that appears in some of his works. All of his creations have one thing in common: they represent historical figures but depicted in an atmosphere and setting that are reminiscent of film stills.
The figures in his paintings have a quasi spectral quality, offering blurred yet easily recognisable faces to the viewer. The collective imagination is a fundamental element for Ghenie, in terms of how viewers ultimately interpret his work and guess at the identity of his protagonists.
Francisco de la Torre Prados
Mayor of Malaga.
Kort samengevat:
Ondanks het feit dat Ghenie nog zo jong is, beheerst hij de techniek
van het schilderen en het toepassen van de collagetechniek die in
een aantal van zijn werken te zien is.
Alle creaties hebben een ding gemeen:
ze verbeelden historische personen
die geplaatst worden in een atmosfeer en decor
alsof het een shot uit een film is.
De figuren hebben een onaardse uitstraling, ze bieden vaak een onscherpe maar
eenvoudig te herkennen verschijning.
De collectieve inbeelding is een fundamenteel element voor Ghenie,
in de zin van hoe toeschouwerd het werk interpreteren en herkennen.
Adrian Ghenie, The arrival, 2014, oleo sobre lienzo.
Adrian Ghenie, The sunflowers in 1937, 2014, oil o canvas.
Adrian Ghenie, On the road to Tarascon, 2013, oil on canvas.
Adrian Ghenie, Duchamp’s funerals II, 2014, oil and acrylic on canvas.
Adrian Ghenie, Starry night, 2013, oil on canvas.
Adrian Ghenie, Vincent van Gogh as an old man, 2014, oil on canvas.
Adrian Ghenie, Charles Darwin at the age of 75, 2014, oil on canvas.
De tegenstelling kan bijna niet groter zijn,
maar daarom was het misschien wel zo leuk.
Aan de ene kant een grote tentoonstelling met werk
van de kunstenaar Mark Rothko.
Aan de andere kant een tentoonstelling
over Romantische mode, zeg maar Upstairs Downstairs,
Downton Abbey, Eline Vere, Wuthering Heights enz.
Vrijdagmiddag/avond ben ik er gaan kijken in het
Gemeente Museum in Den Haag.
De toegang vond ik erg duur: 17 euro!
Mark Rothko, Untitled, 1957.
Mark Rothko, Untitled, 1968.
De tentoonstelling geeft een goed overzicht van de carriere van Rothko.
Ook in mijn blog geen aandacht voor zijn figuratieve werk hoewel
dat heel interessant is.
Mark Rothko, Untitled (Umber, blue, umber, brown), 1962.
Mark Rothko, Untitled, 1956.
Het werk dat mij het meest aansprak, Mark Rothko, Untitled, 1958, opnieuw bewerkt in 1964/1965.
De ophef rond de tentoonstelling heeft wel iets van ‘De nieuwe kleren van de keizer’.
De Amerikaan Mark Rothko (1903 – 1970) is er misschien wel al eerste in geslaagd om filosofische gevoelens als ‘het sublieme’ en ‘het transcendentale’ en gedachten over (oneindige) ruimte te verbeelden in een abstract kunstwerk.
Door abstractie op het niveau van uitdrukking van emotie te brengen, wist hij te voorkomen dat zijn werk louter decoratief werd.
Benno Tempel.
Heel geslaagd vond ik de zaal waar aan een kant de ontwikkeling
in het werk van Mondriaan was te zien dat eindigd in Victory Boogie Woogie,
zijn laatse werk.
Aan de andere kant wordt met een paar schilderijen meer,
de ontwikkeling in het werk van Mark Rothko getoond.
Die reeks eindigd met Untitled, 1970.
De reeks van Mondriaan.
De reeks van Mark Rothko.
De reeksen komen samen bij Victory Boogie Woogie en Untitled, 1970.
Nu was het museum bij hoge uitzondering ook open op de avond.
Dat zal iedere vrijdagavond van deze maand het geval zijn.
Dan denk je, ga ik er eens lekker eten.
Maar als ik er wil gaan eten dan kan dat nog niet.
Alle tafels staan gedekt, heel, heel veel personeel rent er rond.
Alle tafels zijn ‘gereserveerd’.
Blijkbaar mag je er alleen eten als de keuken dat wil.
Gastvrijheid was ver te zoeken.
Maar niet getreurd, ik bezocht ook nog de tentoonstelling
Romantische Mode.
Prachtig.
Enkele voorbeelden.
Er was ook werk te zien van bijvoorbeeld Vivienne Westwood en Jean Paul Gaultier.
Uiteindelijk kwam ik terecht in een Libanees restaurant.
Heerlijk gegeten!
De catalogus van de tentoonstelling Mark Rothko is mooi uitgevoerd.
Maar goedkoop is het niet.
De naam heeft iets van een gelegenheid met rode lichten
of een nieuwe horecagelegenheid met DJ’s.
Maar het is een nieuw kunstinitiatief in Breda.
Een soort opvolger van Lokaal01.
Wat zeggen ze zelf:
Club Solo breekt een lans voor de autonomie en stelt het oeuvre van de kunstenaar centraal met het organiseren van solotentoonstellingen.
Curatoren van het Van Abbemuseum, Eindhoven en het MhKA, Antwerpen reageren op het werk van de kunstenaar door een specifieke bijdrage uit hun collectie in de tentoonstelling te plaatsen zodat er een unieke dialoog ontstaat.
Club Solo, Kloosterlaan, Breda.
Tom Claassen heeft 1 groot werk. Het vult de hele ruimte van de benedenverdieping.
Jan van Munster, het werk wat ik hieronder laat zien is: Studie voor een clone, 2013.
Jan van Munster, Studie voor een clone, 2013.
Flyer van het CAC Malaga bij de tentoonstelling van werk van Maurizio Cattelan uit de verzameling van Fondazione Sandretto Re Rebaudengo.
Toen we met kerstmis in Malaga waren hebben we ook het CAC Malaga bezocht
(Centro de Arte Contemporaneo de Malaga).
Onderdeel was werk van Cattelan.
Maurizio Cattelan
3 October, 2014 – 4 January, 2015
CAC MALAGA PRESENTS the First exhibition in Spain of Maurizio Cattelan (Padua, Italy, 1960) with a selection of works from the Fondazione Sandretto Re Rebaudengo collection. The eight pieces on show here trace the artist’s career from his first beginnings until shortly before he withdrew from the art scene in 2011. Maurizio Cattelan, one of the most internationally acclaimed contemporary Italian artists, has a distinctive style which makes use of irony, humour and satire serve as vehicles to communicate an implicit political message and an acidic institutional critique of his country. He currently co-edits the visual magazine Toilet Paper, which he co-founded, a platform for challenging, funny, surreal and controversial images.
Samenvatting in Nederlands:
Dit is de eerste tentoonstelling van werk van Maurizio Cattelan in Spanje.
Cattelan is geboren in Padua, Italië, in 1960.
De acht werken die getoond worden zijn afkomsting uit de collectie
van Fondazione Sandretto Re Rebaudengo.
De werken zijn ontstaan gedurende zijn hele carrière,
tot aan het moment waarop hij zich terug trekt uit de kunstwereld in 2011.
Cattelan heeft een eigen stijl die zich kenmerkt door met ironie, humor en satire
een politieke boodschap te brengen en Italiaanse instituties scherp te bekritiseren.
Op dit moment is hij redactuur van het on-line magazine met de naam Toiletpapier,
een platform voor uitdagende, grappige, surrealistische en controversiële beelden.
Het eerste werk wat ik van Cattelan zag was een werk in het Boijmans van Beuningen.
Het staat ook in de catalogus.
Maurizio Cattalan, Untitled, 1995, Boijmans.
Het hoofd van Cattelan steekt uit de museumvloer.
Het kijkt nieuwsgierig om zich heen.
Wel wat anders dan al die schilderijen aan de muur.
Dat is de humor sie ik zo goed vind bij Cattelan.
Maurizio Cattelan, La Rivoluzione Siamo Noi, 2000, polyester resin, wax, pigment, felt suit and metal coat rack.
Maurizio Cattelan, verkleed als Joseph Beuys,
de kritische kunstenaar, aan een kapstok.
Of wat denk je van dit:
Maurizio Cattelan, Bidibidobidiboo, 1996, taxidermied squirrel, ceramic, formica, wood, paint and steel.
Een eekhoorn die languit over tafel ligt
nadat hij zelfmoord heeft gepleegd.
Het wapen ligt naast hem op de grond.
Maurizio Cattelan, Untitled, 2009, polyurethane rubber.
Het beeld van de eekhoorn is ook te zien
op de omslag van de catalogus:
Alfred Stieglitz, Evening (New York from the Shelton), 1931, photo.
Christine Corday, UNE, 2012, weathering steel.
Fedor Konyukhov, Fjord Nansen, 1983, color autolithography.
Francis Picabia, Colorfull lady, watercolor.
Gustave Dore, Souvenir of Loch Lomond, 1875, oil on canvas.
Li Hongbo, Wood Paper Sculpture.
Paul Klee, Harmonie der nordlichen Flora, 1927, oil on primed cardboard on plywood.
Sebastiao Salgado, Fortress of solitude, Antarctica, 2005.
William Sidney Mount, Fruit piece – Apples on tin cups, 1864.
Ferrara, Monastero S. Antoinio in Polesine, Nativita – Kerstmis: de geboorte van Christus, scuola Giottesca, sec XIV.
Ferrara, Monastero S. Antoinio in Polesine, La fuga in Egitto – De vlucht naar Egypte, scuola Giottesco Riminese, sec XIV.
De film heeft een Nederlands tintje.
Als de film begint ontrolt zich een schijnbaar Nederlands landschap
met een prachtige lucht.
Heel stereotype met een molen en twee Nederlandse vrouwen.
Geen Engelse actrices, daarvoor is hun Nederlands te goed.
Kompleet met een juk, kanten mutsen en klederdracht.
Dit deel is echter opgenomen in Herringfleet Mill, Suffolk, Engeland.
Timothy Spall is misschien geen Dickens-acteur (als zoiets al bestaat)
maar hij had er een kunnen zijn.
Hij speelt in 1982 in een verfilming voor televisie van Oliver Twist.
In 1998 speelt hij in Our mutual friend (mini-serie voor tv).
In 2002 in Nicholas Nickleby.
In 2007 speelt hij Fagin in Oliver Twist in een mini-serie voor tv.
Foto gemaakt door Simon Mein van Timothy Spall als Turner in Mr. Turner (2014).
Maar een vergelijkbaar palmares had ik kunnen schrijven
over zijn rollen in Harry Potter.
Op de eerste plaats dus een Engels acteur die het geen probleem vindt
om zich te verkleden.
Op heb web kom ik geen website van de film tegen.
Op de reclame-uitingen zie ik ook nergens de schrijfwijze
van Mr. Turner, zoals die in de aftiteling van de film te zien is.
Daar zie je namelijk de punt van ‘Mr.’ onder de letter ‘r’ staan.
Goed gevonden.
Typisch de zorg en aandacht die je van een Britse filmmaker
verwacht bij een film over een historisch onderwerp.
De film is goed. Gemaakt door Mike Leigh.
Een prachtig kostuumdrama maar niet mierenzoet zoals vaak toch het geval.
De film staat veel dichter tegen werkelijke gebeurtenissen in een leven.
Mag ook wel, want het is een biografie.
Op waarde schatten is moeilijk want er zullen maar weinig Nederlanders zijn
die de biografie van de schilder J.M.W. Turner paraat hebben.
Joseph Mallord William Turner (Covent Garden (Londen),
om en nabij 23 april 1775 – Chelsea (Londen),
19 december 1851) was een Engelse schilder.
Wikipedia:
‘Na het lezen van het in 1840 in het Engels vertaalde boek over kleurenleer van Goethe bracht Turner de levensprocessen in verbinding met kleuren. Deze theorie over de versmelting van kleur leidde tot bijna abstracte werken van grote afmetingen’
J.M.W. Turner, The fighting “Temeraire” tugged to her last berth to be broken up, 1839, oil on canvas.
‘Een van de beroemdste schilderijen is de The Fighting “Temeraire” tugged to her Last Berth to be Broken Up, geschilderd in 1839. ….. Het laat de laatste reis zien van dit oorlogsschip met 98 kanonnen dat onder Nelson in de Zeeslag bij Trafalgar in 1805 een grote rol had gespeeld. Het schip wordt op het schilderij gesleept door een stoomschip, waarmee Turner de teloorgang lijkt uit te drukken van de Britse zeemacht aan de moderne techniek. Niettemin schilderde Turner vaak en graag moderne schepen en treinen. De symboliek van het schip dat wegvaart van de zonsondergang versterkt de uitdrukking van verlies. De kleuren van de zon zijn met grove streken geschilderd, maar het tuig van het schip is juist uitermate nauwkeurig in beeld gebracht.’
BN/De Stem, zaterdag 13 december, pagina 19 (!), Jan de Bie, Boekenlandschappen – Onbegrensde Verzamelingen.
Daarom doe ik het hier nog eens dunnetjes over:
Betty Parsons, Pulling that way, 1982, acrylic on wood.
Blue and white meiping vase, Kangxi mark.
El Greco (Domenikos Theotokopoulos) and workshop, The disrobing of Christ, between 1580 and 1595, oil on canvas.
Felix Vallotton, Soleil couchant dans la brume, 1911, oil on canvas.
Jacques Emile Blanche, Opera singer Marya Freund with her children Stefan Freund and the future Doda Conrad, 1913, oil on canvas.
Marc Chagall, Eliezer et Rebecca, 1931, huile et gouache sur papier.
Marc Chagall, Les fiances au cirque, 1982, huile et pastel sur toile.
Paul Gauguin, Le sorcier d’Hiva Oa, 1902.
Seated figure, Mbembe Peoples, Ewayon River region, cross river province, Nigeria, 17th & 18th century, wood (afzelia).
Tudor, ‘Fat face’ sovereign of Henry VIII, third coinage.
Vincent van Gogh, Los descargadores en Arles, 1888, oil on canvas.
Afgelopen zondagmiddag zag ik de tentoonstelling van Jan de Bie
in het Breda’s Museum.
Volgens het boek bij de tentoonstelling is de volledige titel
van de tentoonstelling: Boekenlandschappen, Onbegrensde Verzamelingen.
Die titel kun je op verschillende manieren lezen:
Boek en landschappen
Boeken Landschappen
Boekenlandschappen
Boeken kunnen onbegrensde verzamelingen zijn.
Gemaakt door een of meerdere schrijvers.
De tentoonstelling werpt een licht op een aantal boeken:
Ulysses van James Joyce, de werken van Michel de Montaigne
en het werk van Jacob Campo Weyerman.
Een Modernist, een filosoof en een achttiende eeuwse
‘bloemschilder en een gevreesd en berucht auteur’.
Landschappen zijn ook onbegrensde verzamelingen,
al plaatsen mensen hier en daar grenzen.
Landschappen zijn verzamelingen van dingen, mensen en dieren.
Postduivenverenigingen bijvoorbeeld.
Kortom een bezoek dat weer heel wat bagage met zich meebrengt.
Een genot om door rond te lopen.
Zeker een tweede bezoek waard.
Bij Jan de Bie lopen de landschappen over in zeeën van boeken.
Beide verbergen, herbergen, onbegrensde verzamelingen,
waarin vrij geassocieerd kan worden.
In het museum mag niet gefotografeerd worden
maar ik kan me niet inhouden.
Om vrij te kunnen associëren op mijn weblog heb ik
helaas wat ondersteuning nodig.
Foto’s van de werken die ik gezien heb,
afbeeldingen van de betrokken boeken.
Als trouwe bezoeker bent u niet anders gewend.
Jan de Bie, De ‘Asgrauwe’ valt op de klep. Na lang wachten van Nelemans en vrienden. En veel bier, juni 2005, houtdruk (6 van 40).
Niet van alle representatieve werken
heb ik een foto kunnen maken.
De tijd ontbrak daarvoor.
Maar een belangrijk deel van het werk van Jan de Bie van de
afgelopen jaren, wordt in beslag genomen door de notulen
en documenten van de postduivenvereniging.
Hier wordt het landschap een met die vereniging door de terugkeer
van de ‘Asgrauwe’, een prijspostduif.
Jan de Bie, De ‘Asgrauwe’ valt op de klep. Na lang wachten van Nelemans en vrienden. En veel bier, juni 2005, houtdruk, detail.
Hier een aanzet tot de notulen. De notulist zit er als een monnik in een scriptorium.
Een van de boek-werken met daarin verwerkt landschappen.
Detail van de vorige afbeelding: boeken en landschappen, samen, als een grote onbegrensde verzameling.
In mijn blogpost zijn de landschappen onderbelicht.
Het zijn de boeken die bij mij het meest indruk maken.
Jan de Bie, Yellow books, olieverf op paneel.
Jan de Bie, Mannetjes op bibliotheektrappen, 2010, olieverf op paneel.
Jan de Bie, Troyes (Voor Aloys).
Jan de Bie, Bibliotheek.
Voorlopig ben ik nog niet uitgelezen.
Een van de werken van De Bie toont de schrijver Jacob Campo Wyerman
die in het midden van een soort bibliotheek annex schilderijenverzameling zit.
Op de tentoonstelling wordt een boek met de titel
‘De vrolijke tuchtheer van de Abderieten’ aangeboden.
De schrijver is Frans Wetzels. Ik vermoed dat ik ooit les van hem heb gehad.
Dit boek heeft me nu al veel plezier gegeven.
bijvoorbeeld door de volgende tekst in de inleiding:
Deze monografie heeft niet de pretentie alles te vermelden over de schilder-schrijver Weyerman en zijn relatie met Breda, de stad die hij meestal met het anagram Abdera aanduidde. Dat deed hij om met de de Abderieten te spotten. In de klassieke oudheid gingen de inwoners van Abdera, een stad in Thracie, door voor uitzobderlijk domme mensen.
Of wat te denken van deze opvatting/waarschuwing over Weyerman
van een tijdgenoot, schrijver Jan van Hoogstraten:
wilt uw niet stooren,
Of de een, of de ander iets mogt hooren
Dat hem tot in zijn Veeren raakt:
Maar wilt het aan ’t Penseel vergeeven
Zo ’t uw getroffen heeft na ’t leeven:
Of denken, ‘k hebt ‘er na gemaakt.
Dat wordt wat!
Het portret van Weyerman was in meerdere vormen aanwezig:
In deze vitrine met werken van Weyerman.
In detail.
Of in de vorm van dit boek.
Mocht je denken ‘Wat een gedoe voor een achttiende eeuwse schrijver’,
lees dan nog even door:
Voor Jacob Campo Weyerman, een veelzijdig en productief schrijver met recht gekwalificeerd als een van de schranderste geesten van de achttiende eeuw, was Breda een jeugdherinnering. Hij wooonde er vanaf 1680, toen hij drie jaar oud was, en ging er naar school. Tot zijn veertigste bezocht hij de stad regelmatig. De band met Breda ging pas verloren toen in 1723 zijn moeder stierf.
Een prachtige tentoonstelling met heel veel invalshoeken.
Mocht de komende maand nog dagen met verveling brengen
dan kan het Breda’s Museum u daar bij helpen.
Ondanks zijn Nederlandse naam is Nick van Woert
geboren en getogen in de Verenigde Staten.
Toen ik afgelopen zomer in Bologna was had het
museum voor moderne kunst een tentoonstelling van zijn werk.
Omdat ik dacht dat het wel eens een Nederlander zou kunnen zijn
ben ik gaan kijken bij MAMbo (Museo d’Arte Moderna di Bologna).
Nature calls, toegangskaarte voor de tentoonstelling van Nick van Woert.
Het grappige is dat het woord ‘natuur’ heel andere associaties
oproept dan de materialen die Nick van Woert gebruikt in zijn werken.
Waar roept de natuur in die wereld van plastic en staal?
Nick van Woert, Untitled (Yellow statue), 2014, resina, uretano, base di acciaio.
Nick van Woert, Untitled, 2013, rame, acciaio, private collection Dubai.
Nick van Woert, Horror vacui, 2010, fiberglass, sculpture and polyurethane adhesive.
Nick van Woert, Untitled (Black statue), 2014, resin, urethane, steel base. Van opzij.
Idem, frontaal.
Nick van Woert, Return to nature, 2011, fiberglass statue, polyurethane, packing peanuts, steel and polyurethane adhesive.
Dit wes erg mooi, je kon er helemaal in lopen. Nick van Woert, Course of Empire, 2013.
Gemaakt met:
Plexiglas, aquarium rocks, sixpack holder, front door, rubber, halloween hand, aluminum, rain gutter, paint, tire tube, tide bottle, liquor bottles, light covers, fake grass, baking soda, fake wood veneer, plastic plants, styrofoam, plastic bags, kitty litter, zombie target, air filter, plaster mold, billboard, magazines, marzipan hotdog, etc.
Nick van Woert, History 2012, bronzo, bianco e acciaio, ProWinko Collection
Nick van Woert, So Fresh, So Clean, 2011, Detail van catalogus.
Nick van Woert, Erratic, 2011, Detail van catalogus.
De catalogus van Nick van Woert: Nature calls.
Pas geleden schreef ik een stukje naar aanleiding
van een fresco dat ik in Italie gezien had.
Ferrara, Monastero de S. Antoinio in Polesine, Gesu al limbo, Scuola Giottesca- Bolognese, Sec XIV.
Dit fresco van de school van Giotto toont een deel van het lijdensverhaal
dat je niet vaak ziet in de schilderkunst.
Christus is in het voorgeborchte en trapt de deur in
zodat de zielen van Adam en Eva en vele andere gelovigen
de hemel in kunnen. De erfzonde verbrekend.
Nu was ik vorige week in het Mauritshuis in den Haag
en ik zie daar een klein schilderij op koper
met een vergelijkbare afbeelding.
Jan Brueghel de Oude / Hans Rottenhammer, Christus in het Voorgeborchte, 1597, olieverf op koper.
Eerst wat over Brueghel (Wikipedia):
Jan Brueghel (Brussel, 1568 – Antwerpen, 13 januari 1625) was een Vlaams kunstschilder uit de barokperiode. Hij wordt wel aangeduid als de Fluwelen Brueghel.
Jan Brueghel was de zoon van Pieter Brueghel de Oude en vader van Jan Brueghel de Jonge. Ook was hij de broer van Pieter Brueghel de Jonge, de grootvader van Jan van Kessel en de schoonvader van David Teniers de Jonge. Zijn vader stierf een jaar na zijn geboorte. Hij kreeg zijn opleiding van zijn grootmoeder, die miniatuurschilderes was, en van Pieter Goetkindt. In 1589 trok hij naar Italië, waar hij in Napels, Rome en Milaan werkzaam was. In Rome raakte hij bevriend met Paul Bril. De twee schilders werkten samen en oefenden een sterke wederzijdse invloed op elkaar uit. Een andere samenwerking was die met Johann Rottenhammer, die hem bekend maakte met de kunst in Venetië. In Milaan werkte Jan Brueghel voor kardinaal Federico Borromeo. Hij keerde terug naar Antwerpen in 1596, waar hij de rest van zijn leven doorbracht. Hij was er een van de meest gezochte schilders naast Peter Paul Rubens en werd benoemd tot hofschilder van aartshertog Albrecht van Oostenrijk en infante Isabella van Spanje. Jan Brueghel stierf op 57-jarige leeftijd aan cholera. Hij had onder andere de landschapschilder Abraham Govaerts en de bloemenschilder Daniël Seghers als leerlingen.
Jan Brueghel de Oude schilderde soms historiestukken, zoals helletaferelen in de stijl van zijn vader, en mythologische scènes.
Opvallend zijn de schilderijen die uit een samenwerking met andere schilders ontstonden: een collega als Hendrick van Balen, Hendrick de Clerck of Rubens schilderde de figuren en Brueghel verzorgde de groene omlijsting. Een Zeer fraai voorbeeld is Het aardse paradijs van Brueghel en Rubens in het Mauritshuis in Den Haag.
Het schilderij van Brueghel is wel wat complexer.
Het vraagt wat meer tijd om naar te kijken. Bijvoorbeeld:
Christus is hier te zien met Adam en Eva achter zich. Die man op de voorgrond met die bruine ‘jas’ kan wel eens Johannes de Doper zijn.
De achtergrond drukt helse taferelen uit. Soms doen die erg modern aan.
De duivel en zijn companen. Ik ben naar aanleiding van al die details op zoek gegaan naar een beschrijving van het schilderij. Niets gevonden.
Dus de toelichting op de details zijn van mij en een expert ben ik niet. Stoet overledenen op weg naar de hel?
Spookachtige figuren.
Kommer ende kwel. Prettig is het er niet bij die duivel.
Met een hoofd gespiest in een boom.
Het zoeken leverde niet veel op.
tot ik op het web kwam bij de site van het RKD, het
Nederlands Instituut van de kunstgeschiedenis.
Zij beheren op dit moment een systeem om afbeeldingen
te kunnen classificeren.
Zo is er een klasse met de naam Iconclass-code 73D94.
Dit staat voor:
Christ leaving hell: he liberates patriarchs, prophets, kings and other persons from hell, among them Adam, Eve, Moses, David, and John the Baptist
Ga je op die code zoeken dan vind je zomaar 10 werken
die dit onderwerp hebben.
Dit is nog een werk met dit thema:
Navolger van Jheronimus Bosch, Christus in het Voorgeborchte (detail), eerste helft 16de eeuw. Helaas zijn de afbeeldingen van de website van het RDK niet zonder watermerk te downloaden. Daarom staan er van die rare tekens door de afbeelding.
Afgelopen zomer waren we in Italie.
Een van de plaatsen die we bezochten was Dozza.
In dit dorp wordt iedere twee jaar een biennale
gehouden rond muurschilderingen: BIENNALE MURO DIPINTO.
Iedere keer worden er in het kleine dorp
weer een aantal muurschilderingen toegevoegd.
Het toch al schilderachtige dorp met prachtig kasteel (Rocca)
wordt er nog interessanter door.
Mijn selectie van de muurschilderingen:
De schilderingen (soms wordt dit begrip ruim geinterpreteerd) zijn te zien op de muren van de huizen in het dorp. Alberto Zamboni, Le radici del pensiero, XXI Biennale del muro dipinto, 2007.
Graziano Pompili, Ort (Luogo, Nederlands: plaats), 2005, XX Biennale d’art del muro dipinto. Een heel andere techniek dan alleen schilderen.
Alberto di Rocco, Doni di cerere, 1979.
De werken worden in heel verschillende stijlen uitgevoerd.
De Bedeschi Nevio, L’uomo e la macchina (Mens en machine), Faenza. Soms gaat het om internationale schilders maar veel komen ook uit Italie zelf.
Piazza Zotti, het dorpsplein.
Ste. Sebastiane.
In de stijl van Morandi: Norma Mascellani, San Giorgio, 1995, Bologna.
Maria Paola Forlani, Madre des Dios de la misericordia, Ferrara, 1993. Sommige werken zijn dringend aan een opknapbeurt toe. Bij andere is dat al gebeurd.
Maria Paola Forlani, detail.
Maria Paola Forlani, prachtig lijnenspel.
Pallozzi Gaetano, Donne del sud, 1989.
Luciano Pezzi, Fausto Coppi. Met Coppi liep het niet zo goed af daarom kijkt hij hier ook vanuit de hemel neer op een wielrenner die wel in de wolken lijkt te fietsen.
Politiebureau met gescheurde muren.
Een griffioen tegen de trap.
Dit is een deel van een groter werk.
Een tegeltableau van Fernando Rava, 1983.
Fernando Rava, een geisoleerde tegel.
Mooi werk, niet alleen omdat het op Picasso lijkt maar ook omdat er verschillende technieken zijn gebruikt. Zo zijn veel handen uitgevoerd in tegels.
De haren links zijn van keramiek terwijl het haar van de figuur rechts geschilderd is.
Messina Franco, Tortura, 1977. Helaas laten sommige werken zich moeilijk fotograferen.
Of deze tegels ook uit de Biennale voortgekomen zijn weet ik niet.
Detail van een van de individuele tegels.
Bec Daniel, Natura Morta, 1967. Inmiddels al gerestaureerd.
Uit Japan: Misao Ono, Auguri l’aquilone, 1995.
Misao Ono, door de smalle straat laat het werk zich moeilijk fotograferen maar dit is een detail met de vlieger.
Tanda Ausonio, Famiglia 1945 – 1965. Mooie techniek.
Zoals bij de POP-art werken van Lichtenstein wordt hier een stripverhaal gebruikt als muurschildering.
Detail: Sono curioso di vedere questa famosa rocca di Dozza (ik ben benieuwd naar dat beroemde kasteel van Dozza; vrije vertaling)
Marchionni Elvio, Strappo, 1989.
Bernardo Bellotto, The basin of San Marco on Ascension Day, Venice, circa 1739 – 1740, canvas.
Beth Carter, The conjurors horse, 2013, charcoal on paper.
Constantin Brancusi, Tete d’enfant endormi, 1906 – 1907, plaster coloured dark brown.
Cy Twombly, Untitled, oil based house paint and wax crayon on canvas.
David Hockney, Self portrait, 1954, collage on newsprint.
David slays Goliath and cuts off his head, The Crusader Bible MS M 638 – Fol 28v, detail.
Fernand Leger, Les constructeurs avec arbre, oil on canvas, 1949 – 1950.
Fully excavated floor mosaic, Greek, depicting the Abduction of Persephone, Amphipolis, 4th ventury BC.
George Bellows, Men of the docks, 1912.
Georges Seurat, Indian beggar, circa 1878 – 1879, drawing.
Martin Kippenberger, Untitled, painted in 1988, oil on canvas.
Safwan Dahoul, Dream 68, 2013, acrylic on canvas.
William Strang, The eating house, 1903, etching on paper.
Argusvlinder 