Een wandeling met de zorgvuldige Berlinde De Bruyckere

In haar sculpturen toont de Belgische kunstenaar Berlinde De Bruyckere (1964) ons het lichaam en leven in al zijn kwetsbaarheid.
Haar installaties van paardenlijven en lichamen roepen een gevoel van troost en liefkozing op maar ook van angst en geweld.
In haar werken brengt de Bruyckere pijn en lijden samen met schoonheid; de tederheid en het wrange verenigd in een beeld.
 
Door de overvloed aan afschuwelijke beelden die ons dagelijks door de massamedia worden opgedrongen,
dreigen we afgestompt te raken.
De Bruyckere probeert ons met haar werk opnieuw gevoelig te maken voor het diepmenselijk, tijdloos lijden dat over heel de wereld gelijk is.
Ze doet er ons naar kijken en bij stilstaan,
maar legt de interpretatie van haar werk niet vast.
 
Paardenlichamen, bomen en mensen vormen vaak het uitgangspunt van de sculpturen.
De Bruyckere maakt er afgietsels van, schildert deze in met gepigmenteerde was en vervormt en transformeert ze vervolgens tot beelden.
De ‘huid’ is in dit proces steeds een belangrijk element.
Met deze tactiele werkwijze weet zij op symbolische wijze
tegenpolen met elkaar te verenigen,
zoals dood en leven,
liefde en lijden,
wreedheid en tederheid.
Maar altijd met de hoopvolle en troostvolle gedachte in zich
tot verandering, metamorfose of zelfs genezing.
 
De tentoonstelling is niet chronologisch van opbouw,
maar is ingericht als een wandeling langs een zorgvuldige selectie van tekeningen, installaties en sculpturen waarvan de meeste werken nooit eerder in Nederland zijn getoond.

 
 photo DSC_6592BerlindeDeBruyckere.jpg


 photo DSC_6593BerlindeDeBruyckere.jpg


 photo DSC_6594BerlindeDeBruyckere.jpg


 photo DSC_6595BerlindeDeBruyckereTitel.jpg

 photo DSC_6595BerlindeDeBruyckereText.jpg


 photo DSC_6596BerlindeDeBruyckere.jpg


Deze tentoonstelling is te zien in het
Gemeentemuseum Den Haag.

Caldic collectie

De kleuren van de omgeving.
Op de tentoonstelling Caldic Collectie in de Kunsthal in Rotterdam
viel het me op.
De enorme grote rol die de omgeving
en dan met name de kleuren van die omgeving,
spelen bij het tentoonstellen van kunstwerken.

Nederland hangt vol met de poster met de tekst ‘I promise to love you’.
Een gitzwarte foto met in neon de tekst in een hart.



In Rotterdam hangt dit werk echter tegen een witte muur.
Ik vermoed dat bij de tekst ‘I promise to love you’
Tracy Emin meer een ‘Roxanne’ in gedachten had
dam een reine maagd.

Songtekst van het nummer ‘Roxanne’ van Sting:

Roxanne
You don’t have to put on the red light
Those days are over
You don’t have to sell your body to the night

Wat overblijft is een neon kunstwerk, gemaakt in 2007,
door een kunstenares die veelvuldig de roddelbladen haalt.
De techniek is al te vaak gebruikt, de kunstenares niet serieus.
Ik zou het niet gekocht hebben.


Er is naast een uitgebreide catalogus ook een klein boekje beschikbaar om de tentoonstelling door te komen.


Jean-Marc Bustamante, Empty cages, 2003.

Lege kooitjes.
Deze foto is niet van de organisatie maar heb ik op het web gevonden.
Hij is wel van de tentoonstelling want daar stond dit werk
in een ruimte waar de muren ongeveer dezelfde kleuren hadden
als de kooitjes.
In de originele opstelling waren de kooitjes omringd
door foto’s van het uitgaansleven (volgens het boekje).
Drukke foto’s in felle kleuren kan ik me zo voorstellen.

Bijzonder is dat de tralies van het breekbare materiaal glas zijn.

Door het ontbreken van de originele foto’s en de kleur van de omgeving
ontstaan heel andere associaties.
Nu geen tegenstelling drukte – stilte maar het vervagen van het begrip kooi.


De werken die mij het meest aanspraken waren:

Berlinde de Bruyckere, Per Benedetto, 2009
Jean-Mar Bustamante, Empty cages, 2003
Tonny Cragg, Blue Horn (Axt), 1982
Ad Dekkers, Relief met afgeschuinde blokjes, 1964
Wim Delvoye, Cabinet, 1990
Stan Douglass, Hastings Park, 16 Juliy 1955, 2008
Bernard Frize, Organise, 2005
Rodney Graham, Lighthouse keeper with lighthouse model 1955, 2010
Tom Hunter, The way home from ‘Life and death in Hackney’, 2000
Anselm Kiefer, Karfunkelfee, 2008
Yayoi Kusama, Pumpkin, 2009
Ernesto Neto, Paff (turmeric), 1997
Bridgit Riley, Out there, 2004
Jan Schoonhoven, R 72-73-M-2, 1973
Sam Taylor-Wood, Sigh, 2008
De James Turrel heb ik helaas niet gezien.
Levi van Veluw, Sterling wood, 2008
Robert Zandvliet, Pyramide de cranes, 2008

Van een aantal van deze werken stelt de organisatie foto’s ter beschikking.
Die zijn hier dan ook te zien.
Aangevuld met foto’s van het web.

Helaas geen foto’s van het werk van Sam Taylor-Wood.
Deze grote videoinstallatie laat leden van een orkest zien,
het BBC-orkest, die in hun normale kleren,
een speciaal voor deze installatie geschreven werk spelen.
Het werk is geschreven door Ann Dudley (Art of noise).
Het orkest ‘speelt’ het werk zonder instrumenten.
Het betere luchtgitaar werk.

Een kleine indruk.

Ze doen dat geprojecteerd op 8 schermen die in Rotterdam
in een soort circel zijn opgesteld waar je als toeschouwer tussendoor kunt lopen.
Op 1 scherm, aan het hoofd van de opstelling,
staat de dirigent te dirigeren.
De muzikanten playbacken perfect op de muziek en als toeschouwer
kun je de verschillende partijen goed volgen.
Het treft mij bij live-uitvoeringen van klassieke muziek altijd
dat je de fysieke dynamiek van de muziek niet meekrijgt als je naar
een CD luistert. Zelfs niet als je naar een DVD kijkt.
Maar nu sta je midden in het orkest.
Ontdaan van alles wat kan afleiden.


Anselm Kiefer, Karfunkelfee, 2008, Gold paint, chemise, jesmonite, snake, bramble, concrete, acrylic, oil, emulsion, ash, shellac on canvas in steel and glass frame.

Ik was blij een werk van Kiefer te zien.
De komende tijd zal enorm veel kritiek in Nederland losbarsten
vanwege het werk dat hij oplevert aan het Rijksmuseum.
Het zou moeten gaan over Rembrandt en we weten nu al,
zonder dat we het gezien hebben,
dat het over Van Gogh gaat.
Ik stel voor dat we het werk eerst eens bekijken.
Bekijk ook eens de uitzending van 10 oktober 2010 van
Het uur van de wolf op Uitzending gemist.

Anselm Kiefer, Karfunkelfee (detail), 2008.


Bridget Riley, Out There, 2004.


Folkert de Jong, The last thinker, 2010, fotograaf Aatjan Renders.


Stan Douglas, Hastings Park, , 16 Juliy 1955, 2008.


Thomas Ruff, Substrat 13l, 2003.


Tracey Emin, I promise to love you, 2007.