Categorie archief: Film

Gezien: Dexter seizoen 4

Posted on by

photo DSC_1552DexterSeizoen4.jpg

Volgens een grote groep liefhebbers is seizoen vier
het beste seizoen van Dexter.
Het is het seizoen met de Trinity-killer (Arthur Mitchell).
Gespeeld door John Lithgow (3rd Rock from the Sun)
lijkt de Trinity-killer in een aantal aspecten op Dexter.
Het einde van het seizoen is heel verrassend.

Maar zo verrassend als het einde is, zo slecht ook
zitten de laatste twee scene’s in het verhaal ingepast.
Het verhaal is een ongelofelijk verhaal waarin soms
de waarheid absoluut centraal staat.
Al was het maar in het werk van de
blood spetter analyst / specialist Michael C. Hall (Dexter).
Soms worden er hele grote stappen genomen om erg snel thuis te zijn.

John Lithgow is een acteur waarnaar het prettig kijken is.
Het maakt niet zoveel uit wat voor rol hij speelt.
Dat maakt voor dit seizoen veel goed.

Voor mij is dit dus niet het beste seizoen maar wie ben ik.
Seizoen 4 kreeg een Golden Globe voor beste acteur
en een Emmy voor meest opvallende gast acteur.

Seizoen drie van Dexter

Posted on by

Afgelopen weekend heb ik de laatste afleveringen
gezien van seizoen drie.
Ging het eerder om de Ice truck killer, de te nieuwsgierige collega,
nu was ‘vriend’ Assistant D.A. Miguel Prado (Jimmy Smits) aan de beurt.
Sterk seizoen.
Minder fouten.

photo DSC_1423DexterIII.jpg

Gemiddeld keken 6.4 miljoen mensen iedere week Dexter.
Op TV, als herhaling en op internet.
Ondanks dat de laatste aflevering gelijktijdig werd uitgezonden
met de uitreiking van de Emmy Award’s,
keken 2.8 miljoen mensen in de VS.
Ik heb nog wat afleveringen te gaan.

Dexter: seizoen twee

Posted on by

photo DSC_1399Dexter02.jpg

Het nieuwe is er natuurlijk af bij het begin van seizoen twee.
Er is echter een verhaallijn die al in seizoen een begonnen is,
en die in seizoen pas ‘opgelost’ zal worden:
de argwanende collega.
Dat is de belangrijkste reden voor de spanningsboog.

Het tweede seizoen kent wel missers.

In seizoen twee gebruikt Dexter als noodgreep het excuus
dat hij een drugsverslaving heeft, om zijn gedrag te verklaren.
Een tijdje treedt dit op de voorgrond om weer net zo gemakkelijk
te verdwijnen. Relatie kapot – relatie hersteld.
Iets te eenvoudig.

Het Franse avontuur is onnodig.
Voegt niets toe aan het verhaal behalve een paar mooie beelden.
Het past eigenlijk niet in het verhaal.
De moord past ook niet binnen de code. Wel in de ontwikkeling
van diezelfde code maar het fragment is er met de haren bijgetrokken.

photo DSC_1399Dexter.jpg

De afleveringen kenmerken zich door slimme, vaak heel onverwachte, wendingen.
Kunst is natuurlijk om al die gebeurtenissen goed te laten passen in het totale verhaal.
Daar begint het nu af en toe mis te gaan.
Spannend is het nog steeds en ik ben inmiddels al in seizoen drie.

Dexter

Posted on by

Een collega heeft me gewezen op de serie ‘Dexter’.
Hij is al op de Nederlandse televisie geweest (deels?).
Maar laat op de avond, volgens mij op zaterdag of zondag.
Maar goed ik ben direct begonnen met seizoen 1 op DVD.
Het eerste seizoen heb ik inmiddels gezien.

photo DSC_1279DexterTheFirstSeason.jpg

Je denkt dat je alles al gezien hebt
maar een serie met gebeurtenissen vanuit de ogen van een
sympathieke seriemoordenaar die voor de politie werkt.
Die had ik nog niet zo gauw zien aankomen.
De serie is meeslepend.
Je wil iedere keer weer de volgende aflevering zien.
De voorvallen zijn iedere keer weer erg verrassend.

Ik ga in ieder geval snel aan het tweede seizoen beginnen!

Gezien: Blue Jasmine

Posted on by

Geschreven en geregistreerd door Woody Allen.
Vervelend als je altijd maar weer goede films maakt.
Mensen gaan dan niet meer kijken.
Toch is ook Blue Jasmine een fantastische film.
Zeer actueel (Bernie Madoff), indrukwekkend acteerwerk.
Zeker van Cate Blanchett, Alec Baldwin is overtuigend.
Blanchett als een soort desperate house wife
of Sex and the City-personage, gecombineerd met
Patsy Stone (Absolutely Fabulous).
Mode met een grote M, maar dat geldt ook voor de drank en de pillen.
Aan lager wal, onderdak zoekend bij haar zuster
die samen met haar (inmiddels ex-) man getroffen werden
door de Madoff-achtige praktijken
van de (inmiddels) dode ex (zelfmoord).
Zelf flink in de war, maar niet minder arrogant.
Toch is de film zeker geen dijenkletser.
Een komisch drama is het volgens de reclame.
Ga kijken, ik heb genoten.

….en dan de muziek. heerlijke jazz.

photo DSC_1252BlueJasmine.jpg

photo DSC_1253BlueJasmine.jpg

Woody Allen interview in Esquire

Posted on by

Er is een nieuwe film op komst van Woody Allen.
Je kunt er je kalender op gelijk zetten,
want elk jaar komt er wel een film van hem uit.
In het kader van het uitkomen van de nieuwe film – Blue Jasmine,
is Woody Allen gevraagd voor een interview in Esquire.

Hij zegt daarin het volgende:

Marshall McLuhan predicted books would become art objects at some point. He was right.

In het Nederlands:
Marshall McLuhan voorspelde dat boeken ooit
kunstobjecten zouden worden.
Hij had gelijk.

Ik wist niet wie Marshall McLuhan was/is.
Wiki brengt dan uitkomst:

Herbert Marshall McLuhan (21 juli 1911, Edmonton, Canada – 31 december 1980) was een Canadees filosoof en wetenschapper. Tot zijn belangrijkste werkgebieden behoren mediastudies en mediatheorie. Hij was de grondlegger van het concept global village. Dit concept werd door McLuhan voor het eerst geformuleerd in 1959, ver voordat de vorming van een ‘globaal dorp’ (met de opkomst van het internet en het wereldwijd web) voor iedereen zichtbaar werd.

Uit:
Woody Allen Interview 2013 –
Blue Jasmine Director Woody Allen on Movies, Success & Life –
Esquire

Gezien: Inglourious Basterds / Red

Posted on by

Afgelopen weekend een paar films bekeken.
Een in de bioscoop.
Mijn ervaringen met ‘Behind the Candelabra’ waren al eerder te lezen.
Maar ik zag ook: Inglourious Basterds.

Een film van Quentin Tarantino.
Een bijzondere filmmaker maar ‘Inglourious Basterds’ is geen ‘Pulp Fiction’.
Dat blijft toch zijn meesterwerk.
Vreemde rol trouwens van Brad Pitt.
Van hem verwacht ik rollen met meer diepgang.
Bij Tarantino kan dat alleen als Tarantino je die ruimte wil geven.
Anders blijf je een stripfiguur.
Het verhaal ontrolt zich erg langzaam.
Het plot zit kunstig in elkaar maar is toch niet super.
Zo is het bijvoorbeeld een film over een bioscoop
en een Duitse film en zijn hoofdrolspeler.
Deze ‘Duitse Nazi film’ Stolz der Nation,
is geen echte originele Nazi-film al heeft er wel heel veel kenmerken van.
Wel leuk om naar te kijken.

photo DSC_1142InglouriousBasterds.jpg

photo DSC_1143Red.jpg

De film ‘Red’ heeft nog minder om het lijf.
Een leuke film om naar te kijken. Maar ik ga voor zo’n film
niet naar de bioscoop.
Goede acteurs: Morgan Freeman, John Malkovich, Helen Mirren en anderen.
De sequel draait al in de bioscoop.

Gezien: Behind the candelabra

Posted on by

photo DSC_1122FilmPosterBehindTheCandalabraTooMuchOfAGoodThingIsWonderfull.jpg

Liberace: Too much of a good thing is Wonderfull.

photo DSC_1122FilmPosterBehindTheCandalabra.jpg

Twee (eigenlijk 3) topacteurs, vooral bekend vanwege
hun macho, hetero, filmrollen spelen de hoofdrollen
in de film over Liberace.
Een eigenlijk zielig verhaal over een eenzame figuur
die uiterlijke schijn gebruikt om jong te blijven.
Een homo-relatie in een tijd waarin dat helemaal niet
geaccepteerd werd en verborgen gehouden werd.
Liberace, een soort Freddie Mercury van zijn tijd.
Michael Douglas, Matt Damon en Rob Lowe zijn overtuigend
als Liberace, zijn partner en een society, plastisch chirurg.

Michael Douglas is overtuigens en hoogtepunten zijn vooral
de scene in de badkamer waar hij voor het eerst te zien is
zonder die eeuwig gefohnde kuif: hij is kaal.
Daarnaast de theatrale show, gemixed tussen de opnames
van zijn begrafenis.

Matt Damon is super naief, zorgzaam en lief.
Ook hij moet onder het mes en dat levert afschikwekkende beelden op.

Vooral Rob Lowe’s uiterlijk en optreden vond ik erg goed.
Komisch en tragisch tegelijk.

Een chirurg die te veel van zijn eigen product snoept,
zijn oogleden niet meer kan sluiten vanwege de botox,
en die continue drinkt en slikt.
Altijd in een roes.

photo DSC_1123PlaatsbewijsBehindTheCandalabra.jpg

Zo leven blijkbaar de Elvissen, de Michael Jacksons,
omringd door louche managers met alleen oog voor de bakrekening,
met ‘doktoren’ met dezelfde focus,
met ‘medicijnen’ en behandelingen die gericht zijn
op de beurs van de arts.
Maar ook de beroemdheid zelf komt er bekaaid af.
Ook die jaagt schimmen na ten koste van anderen.
Kortom een waar drama.
Prima werk Soderbergh.

Gezien: Night train to Lisbon

Posted on by

Vorige week zag ik de film ‘Night train to Lisbon’.
De film deed me denken aan ‘Van oude mensen, de dingen die voorbij gaan’.
Het boek van Louis Couperus.

Beide boeken zijn een soort detective, maar dan zonder inspecteur.
Beide boeken hebben twee hoofd verhaallijnen.
Een verhaallijn in het ‘heden’.
Een verhaallijn in het verleden.
Net als bij de meeste detectives.

Het verleden betreft in allebei de gevallen traumatische gebeurtenissen
die mensen in het heden nog steeds bezighouden.
Die nog steeds voor een groot deel hun gedrag bepalen.
In ‘Van oude mensen’ is dat de moord in het koloniale Indonesie.
In ‘Nighttrain’ de bijna moord aan de vooravond van
de Portugeese Anjerrevolutie.

Voeg bij ‘de verleden tijd’ de liefde van de hoofdperoon
in ‘Lisbon’ voor het betere boek
en het verklaard waarom het lage tempo zo goed bij de film past.

Twee jaar geleden waren we op vakantie in Kaap Verdie.
Daar ligt de plaats Tarrafal.
Die wordt ook in de film genoemd.
Het is het concentratiekamp dat de Portugeese dictatuur
gebruikte om politieke tegenstanders het zwijgen op te leggen.

photo DSC_0420Tarrafal.jpg

photo DSC_0421Tarrafal.jpg

photo DSC_0423Tarrafal.jpg

Het kamp heeft een eenvoudig maar heel effectief systeem om de bewakers op de muren, volledig, fysiek, te scheiden van de kampbewoners. Ontsnappen was geen optie. De temperaturen in de zomer dodelijk.

photo DSC_0438Tarrafal.jpg

photo DSC_0442Tarrafal.jpg

photo DSC_0443Tarrafal.jpg

photo DSC_0447Tarrafal.jpg

photo DSC_0448Tarrafal.jpg

photo DSC_0451Tarrafal.jpg

Hannah Arendt

Posted on by

Vorige week zag ik de file ‘Hannah Arendt’.
Ik vond het een mooie film over een niet zo eenvoudig
te filmen onderwerp: de controverse in de media
na het verschijnen van een artikel in een gezaghebbende krant.
De controverse gaat zo ver dat het leven van de schrijfster
ingrijpend veranderd.

Het schokkends vond ik dat al in 1963/1964
door vooraanstaande opinieleiders werd gesproken
over de Tweede Wereldoorlog
in andere kleurschakeringen dan wit en zwart.
Terwijl tot in 1991 Lou de Jong in goed en fout
bleef schrijven in ‘Het Koninkrijk der Nederlanden
in de Tweede Wereldoorlog’.
Het duurt nog tot in 1985 met ‘Wo ist der Bahnhof ?’ (Koot & Bie)
en tot 2010 met het verschijnen van het boek
‘Grijs verleden’ van Chris van der Heijden, dat er in de
populaire media een genuanceerder standpunt wordt
ingenomen over ‘Goed en Fout’.

Haar vraag bij de rol van de Joodse Raad werd
Hannah Arendt nog het meest aangerekend.

In dat verband is het de moeite waard de ‘Voetnoot’
van Arnon Grunberg in de Volkskrant van 11 april hier aan te halen.
De titel is: ‘Niet zo moedig’.
Een interessante bijdrage aan de discussie.

Op woensdag vroeg Max Pam zich in de Volkskrant af hoe moedig journalisten zijn naar aanleiding van Nederlandse journalisten ten tijde van de Duitse bezetting. …
Waarom eigenlijk zouden journalisten moediger moeten zijn dan andere mensen?
In hun studie over Duitse soldaten ten tijde van de Tweede Wereldoorlog concluderen Söncke Neitzel (historicus) en Harald Welzer (sociaal psycholoog) dat afkomst, beroepsgroep, religie en overtuiging nauwelijks een rol speelden. Soldaten vechten in een oorlog waar ze tegen zijn.
Waarom zouden journalisten dan geen stukken schrijven waar ze eigenlijk tegen zijn?
Alles in onze cultuur is erop gericht dat qwij ons aanpassen en ons werk zo goed mogelijk doen.
Mensen worden bepaald door de context.
Individuele, morele overtuigingen spelen alleen in de zeldzame gevallen een rol.
Arnon Grunberg

Op Twitter heb ik de volgende vragen gesteld:

Wat is erger

– 93-jarige Duitser die denkt kok te zijn geweest in Auschwitz
– Eichmann die denkt niet verantwoordelijk te zijn voor moord
maar voor het op tijd laten rijden van de trein
– The Killing Fields
– Israel in Gaza
– Guerra Sucia (dodenvluchten in Argentinie) For humanitarian reasons,
the pregnant women could not be moved.
I mean, eliminated.
We had to wait until they gave birth
– Abu Ghraib, Guantanamo Bay
– The Act Of Killing
– Ratko Mladić, Radovan Karadžić, etnische zuiveringen, Srebrenica
– Een levende of dode Videla

Kwartetten met Beethoven

Posted on by

Het draait allemaal om Beethovens strijkkwartet opus 131.

Wikipedia:
Het Strijkkwartet Nr. 14 in cis klein op. 131
is een zevendelige compositie voor strijkkwartet
van Ludwig van Beethoven. Het werd geschreven in 1826.

Nou ja, dat is niet helemaal waar.
Het is wel het stuk dat het kwartet op hun volgende toernee gaat spelen.

De film gaat over de liefde.
Zoals zo veel films.
Hier heel mooi geweven in een verhaal met
vier hoofdrolspelers met daarom heen vier vrouwen:
de overleden echtgenoot, de dochter, de flaminco danseres en de opvolgster.
De relaties zijn niet ingewikkeld maar worden als een borduurwerk gepresenteerd.

Soms gaan wendingen in het verhaal wel erg snel. Maar het is een film.
Ik heb er van genoten.

photo ALateQuartetDirectorYaronZilbermanStarsPhilipSeymourHoffmanChristopherWalkenCatherineKeenerMarkIvanirWallaceShawn.jpg

A Late Quartet van regisseur Yaron Zilberman, en met als hoofdpersonen onder andere Philip Seymour Hoffman (Overtuigend), Christopher Walken (Prachtig), Catherine Keener, Mark Ivanir en Wallace Shawn.

Anna Karenina

Posted on by

Vanmiddag naar de film geweest.
Anna Karenina.
Daarmee loop je de kans een klassiek kostuumdrama te zien.
Maar dat is in deze film beslist niet het geval.

Indachting Shakespeare:
All the world’s a stage,
And all the men and women merely players:

As You Like It, 1600

(De wereld is een toneel
en alle mannen en vrouwen zijn slechts toneelspelers)

…begint de film op een toneel, een toneel zonder grenzen.
Soms zijn de acteurs publiek, dan weer de hoofdrolspelers.
de gebeurtenissen spelen zich dan weer af op het platteland
als het toneel zich naar buiten opent.
Dan raast er weer een (speelgoed)trein of een groep paarden over het toneel.
Heel verrassend, nooit vervelend.
Natuurlijk prachtig aangekleed, kostuums zowel als decors.
Het eigenlijke dramasneeuwt volgens sommige recensenten wat onder
maar ik had daar niet zo veel last van.
De film was prachtig.

Een van de locaties die worden gebruikt heb ik een keer bezocht:
Kizhi, een openluchtmuseum bij Petrozavodsk in Karelie, Rusland.

Dit gebouwencomplex, in de sneeuw, vormt een klein deel van het decor op locatie: Kizhi, bij Petrozavodsk in Karelie, Rusland.

Trishna

Posted on by

Trishna.

Het is net als met foto’s van beroemde mensen.
Is de foto werkelijk goed of vind je hem mooi vanwege de persoon
die op de foto staat?
Die vraag stel ik me ook altijd bij een film die zich afspeelt in India.

Zeker nu we net een vakantie naar India geboekt hebben.

Trishna is een boekbewerking, geplaatst in Rajasthan.

Het verhaal gaat over een vrouw die in het leven klemt raakt
tussen de liefde voor een man (die het niet waard is),
de tradities van haar cultuur en tijd en
alle andere denkbare omstandigheden.

Het idee het verhaal te plaatsen in India is prima.
De tegenstellingen tussen de traditionele, gesloten cultuur
van India en de moderne wereld van Mumbai,
wat wil je nog meer.

De beelden zijn prachtig zoals India prachtig is.
Voor sommige mensen is dat druk, vies, stoffig.
Voor mij zijn het de mooie kleuren, de vriendelijke mensen
die ook in moeilijke omstandigheden er het best van maken,
de diverse culturen, de architectuur, te veel om op te noemen.
De film heeft het allemaal.

Maar mijn oordeel is dat de manier waarop het verhaal verteld wordt
‘houterig’ overkomt, soms zelfs ongeloofwaardig.
Ik heb met plezier gekeken maar een grote film is het niet.

De film is gebaseerd op het boek x91Tess of the Dx92Ubervillesx92
van Thomas Hardy uit 1891.

Een aan te raden recentie kan gevonden worden op de volgende website:
http://flossieonfilm.wordpress.com/

Een stukje van de recentie:

Taking on Tess in this way could be seen as a brave move by Winterbottom and indeed, he has received a lot of criticism for missing detail, actors unequipped for the roles and a thrown together script. David Gritten for The Telegraph commented x91Trishna feels faintly unsatisfying, leaving a sense of opportunities missed and details not quite thought throughx92. Glen Sumi comments that there is x91no sense of tragedyx94 and Peter Debruge for Variety writes the x91tale feels heavy-handedx92 and that x93Winterbottom never quite convinces that the character (Jay) is cruel enough to deserve the fate that awaits himx94.

Bioscoopkaartje.

Film in 't park

Posted on by

Na de film MIB 3 (Men In Black, wat heeft Tommy Lee Jones een dikke kop)
liep ik nog even naar het Valkenberg.
Daar is nu 6 vrijdagavonden een film te zien in de open lucht.
Helaas was het vrijdag te koud om zonder deken of een stoel, of allebei,
de film uit te kijken.

De foto’s zijn met mijn telefoon gemaakt. De kwaliteit laat dus te wensen over.

De kwaliteit van het beeld en het geluid waren trouwens prima. De opkomst viel me niet tegen. Het was er eigenlijk best druk.

Het logo van de organisatie IDFX.

Gezien: The Artist

Posted on by

Afgelopen vrijdag ben ik gaan kijken naar The Artist.
De Franse zwart-wit film die net 5 Oscars heeft gewonnen.
De competitie heb ik niet gezien maar 5 Oscars lijkt me overdreven.

Om te beginnen is het geen origineel verhaal.
Dat hoeft natuurlijk geen probleem te zijn.
Maar als je het nodig vind een remake te maken moet je wel iets
te bieden hebben. Iets wat in een vorige verfilming niet aan de orde kwam.
Ik heb het niet kunnen ontdekken.
Sterker nog: ‘A Star is born’ is naar mijn gevoel beter uitgewerkt.
Veel genuanceerder, overtuigender.

Dan de acteurs.
Jammer genoeg voor The Artist zijn Judy Garland en James Mason
ijzersterk in ‘A Star is born’.
Hun relatie is levenecht.
Hun compasie en gedragingen overtuigend.
Jean Dujardin en Bxe9rxe9nice Bejo spatten niet echt van het doek.
Bxe9rxe9nice Bejo is van de twee nog het best.
John Goodman treft het niet met zijn rollen.

De film valt in twee delen uiteen:
de jaren ’20 films en het documentaire deel:
het leven van de acteurs in dezelfde jaren ’20.
De jaren ’20 films zijn een karikatuur van de werkelijke zwart/wit films.
Natuurlijk zijn er veel zwart/wit films waarin overacteren
aan de orde van de dag is.
Maar dat probleem wordt bijvoorbeeld in ‘Singing in the rain’
veel beter uitgebuit.
Daarnaast zijn de echt goede zwart/wit films helemaal niet
overgeacteerd. In geslaagde films worden wel degelijk emoties
overtuigend gespeeld. Kijk maar eens naar Chaplin in The Kid.

Sommige beelden zijn goed. De openingssequence waarin je niet goed weet
wat je ziet: de jaren ’20 zwart/wit film of de ‘documentaire’.
Het orkest dat de filmmuziek speelt in de bioscoop, de toeschouwers,
de acteurs achter en op het scherm. Goed gedaan.
Leuke rolletje voor Malcolm McDowell.

Waarom in zwart/wit, en stom?
Het werkt niet.
Sommige van de visuele grappen zijn redelijk, maar niet verpletterend.
Ze worden zwaar overschat.
De scene op de trap, het horen, zien en zwijgen beeldje,
de weerspiegeling voor een etalage met een rokkostuum.
Veel spiegels maar kijk eens naar ‘The Sheltering Sky’ van Bernardo Bertolucci.
Dan zie je wat je daar in een film mee kunt.

Het waren een aangename 100 minuten, maar 5 Oscars?
Nee.

Gezien

Posted on by

Het levensverhaal van Charles Dickens,
verteld door een aan de BBC gelieerde televisiemaatschappij.
Niet zo briljant als de Dickens verfilmingen van de BBC zelf.
Maar goed aan te zien.
Interessant als je meer te weten wilt komen over het leven
en de werken van Dickens.
Het verhaal is gebaseerd op de biografie van Wolf Mankowitz.
Nog beter: lees de biografie van Michael Slater.

Dit is de omslag van mijn copie van het boek van Mankowitz:

Volgens mij mag ik van Photobucket deze omslag
niet op mijn weblog laten zien.
Deze belachelijke censuur komt toevallig aan het licht
op de dag dat de Engelstalige Wikipedia een dag op zwart gaat
om te protesteren tegen nieuwe Amerikaanse wetgeving
die het verder moeilijk moet maken om producten als dit boek
te tonen op het internet.

Hoofddoekjes

Posted on by

Dat het hele debat over hoofddoekjes
niets met discriminatie te maken heeft,
gaat er bij mij niet in.




Dit is een normaal straatbeeld van de jaren ’60.





Het zit diep in onze cultuur, nu, recent,….





Het zit diep in onze cultuur, in alle geledingen. De majoor draagt hier natuurlijk ook een hoedje, en oh, ze heeft een mandje in haar hand….


Deze unieke opname van de Nederlandse kroonprinses incognito werd gemaakt door Peter Zonneveld, fotograaf van de Telegraaf. Prinses Beatrix, wier belangstelling naar sociale aangelegenheden bekend is, vergezelde majoor Bosshardt van het Leger des Heils op een avondlijke tocht door het centrum van Amsterdam. (uit:xe2x80x99Het aanzien van 1965xe2x80xb2)





En als ik zeg ‘onze cultuur’ dan bedoel ik Nederland maar eigenlijk ook de hele Westerse cultuur. Audrey Hepburn, een in Belgixc3xab geboren, Nederlands-Britse actrice, ging op kostschool in Nederland en Engeland, woonde tijdens de Tweede Wereldoorlog in Arnhem, verhuisde in 1948 naar Engeland, werd in 1951 actrice in Amerika en jaren na haar grote filmsuccessen (met een Oscar, Bafta, Golden Globe, Tony, Presidential Medal of Freedom Award) overleed ze in Zwitserland. Hier met modieuze hoofddoekjes.





En al in ons ver verleden: Johannes Vermeer, Het meisje met de parel en het hoofddoekje, 1665-1667. ‘Het melkmeisje’ draagt overigens een kapje en dat is ook zo bij bijvoorbeeld de ‘Koppelaarster’ en bij (beide dames op) de ‘Liefdesbrief’ om enkele andere werken van Vermeer te noemen.





En afgelopen vrijdag is daar nog een Engels voorbeeld bijgekomen.




Tegen hoofddoekjes zijn is dus eigenlijk tegen de westerse cultuur zijn.

Cinecittaxa0: Cinemastad

Posted on by

Op het web kwam ik een serie foto’s tegen van de
legendarische filmstad Cinecittaxa0.
De volgende drie foto’s zijn uit de serie die ik vond.
Een prachtige ode aan dit geheimzinnige en beroemde oord.

Gregory Crewdson, Untitled 08, 2009.

Frederico Fellini, Satyricon, 1969.

Gregory Crewdson, Untitled 15, 2009.

 

A Christmas Carol

Posted on by

Vanochtend gekeken naar ‘A Christmas Carol’.
Een verfilming van het kerstverhaal van Charles Dickens.
In de hoofdrol Anton Lesser.
Deze verfilming speelt zich af 22 jaar nadat het verhaal is geschreven.
In die tijd zonder televisie, bioscoop of internet
waren mensen voor de verhalen afhankelijk van de wekelijkse krant.
Maar Charles Dickens reisde ook door het land om lezingen te geven.
Hij vertelde zijn eigen verhalen zo voor een groot publiek.
Die praktijk wordt in deze film toegepast.
We zien Dickens het verhaal vertellen aan een groep
familieleden en vrienden.
Hij draagt voor/acteert het verhaal.
Heel mooi gemaakt door de BBC natuurlijk.




John Leech, Marley’s Ghost.




Charles Dickens, A Christmas Carol in Prose, Being a Ghost Story of Christmas, gepubliceerd op 19 december 1843

xe2x80x9cThere are many things from which I might have derived good, by which I have not profited, I dare say,xe2x80x9d returned the nephew. xe2x80x9cChristmas among the rest. But I am sure I have always thought of Christmas time, when it has come roundxe2x80x94apart from the veneration due to its sacred name and origin, if anything belonging to it can be apart from thatxe2x80x94as a good time; a kind, forgiving, charitable, pleasant time; the only time I know of, in the long calendar of the year, when men and women seem by one consent to open their shut-up hearts freely, and to think of people below them as if they really were fellow-passengers to the grave, and not another race of creatures bound on other journeys. And therefore, uncle, though it has never put a scrap of gold or silver in my pocket, I believe that it has done me good, and will do me good; and I say, God bless it!xe2x80x9d