Israel in 1994

Kort achter elkaar bezocht ik Israel een paar keer.
Een keer prive.
Toen maakte ik de volgende foto’s in Jeruzalem.
Een bijzondere plaats, in allerlei opzichten.
Het is verbasingwekkend dat om zo’n klein stukje aardbodem
zoveel te doen is, al jaren.

 photo 065Jeruzalem1994Klaagmuur.jpg

De klaagmuur in Jeruzalem.


 photo 066JeruzalemViaDolorosaDeKruisweg.jpg

Via Dolorosa, de kruisweg, de route door het centrum van Jeruzalem die Christus ook afgelegd heeft.


 photo 067Rotskoepel.jpg

De Rotskoepel.


 photo 068StatieAanDeViaDolorosa.jpg

Een van de kruiswegstaties aan de Via Dolorosa.


 photo 069JeruzalemViaDolorosa1994.jpg

Via Dolorosa.


 photo 070ToegangTotDeHeiligGrafkerkJeruzalem1994.jpg

Toegang tot de Heilige Grafkerk. De Middeleeuwen worden hier concreet.


 photo 071ToeristenBewoners.jpg

De tegenstellingen zijn er enorm.


 photo 072StadsmuurJeruzalem1994.jpg

Stadsmuur van Jeruzalem.


Dia’s

De afgelopen weken zijn we erg druk bezig geweest
om twee stapels verhuisdozen die helemaal gevuld waren met dia’s
door te nemen, te bekijken, uit te sorteren en ze te laten
digitaliseren. We zijn nog niet klaar maar de eerste
gedigitaliseerde dia’s kan ik hier tonen.

We gingen door de dia’s nog een keer van Zwitserland, naar India,
Nepal, Nieuw Zeeland, Ecuador, Costa Rica, de Sovjet Unie,
Rusland, Rome, Parijs, Berlijn, Madrid, Portugal, Sicilië,
Griekenland, New York, Washington, Denver, Chicago,
Florence, Zuid Italië, Joegoslavië, Boston, Israel, Turkije,
Marokko, Mexico, Engeland, enz.
Niet al die landen komen terug in mijn blogs omdat er soms geen
gedigitaliseerde dia’s van zijn of worden gemaakt.

Maar er zijn ook nog andere series.
Zoals een serie dia’s die ik maakte van de Oranjegekte in 1988
ter gelegenheid van het Europees Kampioenschap voetbal.
Of zomaar een serie foto’s van Breda waarvan de aanleiding
me niet meer duidelijk is.

Nou zullen we een begin maken?

 photo 049ZermatMatterhorn.jpg

Het jaar is me niet meer bekend maar we zijn in de jaren ’80 van de vorige eeuw een aantal keren in Zwitserland geweest. Hier brengen we een bezoek aan de perfecte berg: de Matterhorn. Beetje heiig.


 photo 109TinguelyFountainBasel.jpg

Basel bezochten we vaak. Een mooie stad waar het goed toeven is. Heel bijzonder is de vijver in het centrum van de stad. De sculpturen zijn ontworpen en gemaakt door Jean Tinguely. Jaartal onbekend.


 photo 110TinguelyFountainBasel.jpg

Heel creatieve voorwerpen zijn constant bezig met water. Bij Jean Tinguely bewegen de kunstwerken vaak. Naast de vijver in Basel is er ook een in Parijs. Daar zullen later de dia’s nog van volgen.


 photo 111TinguelyFountainBasel.jpg

Jean Tinguely. Later zijn we nog een keer terug geweest naar Zwitserland om het Jean Tinguely-museum in Basel te bezoeken. Mooi gelegen en heel erg de moeite waard. Alles behalve saai.


 photo 112TinguelyFountainBasel.jpg

Bij deze vijver kijk je je ogen uit. Op een zomerse dag zijn het water en de spuitende fonteinen een welkome verkoeling.


 photo 113TinguelyFountainBasel.jpg


 photo 114TinguelyFountainBasel.jpg

De vergiet is een van mijn favoriete sculpturen in deze vijver.


 photo 115TinguelyFountainBasel.jpg

Jean Tinguely.


Hannah Arendt

Vorige week zag ik de file ‘Hannah Arendt’.
Ik vond het een mooie film over een niet zo eenvoudig
te filmen onderwerp: de controverse in de media
na het verschijnen van een artikel in een gezaghebbende krant.
De controverse gaat zo ver dat het leven van de schrijfster
ingrijpend veranderd.

Het schokkends vond ik dat al in 1963/1964
door vooraanstaande opinieleiders werd gesproken
over de Tweede Wereldoorlog
in andere kleurschakeringen dan wit en zwart.
Terwijl tot in 1991 Lou de Jong in goed en fout
bleef schrijven in ‘Het Koninkrijk der Nederlanden
in de Tweede Wereldoorlog’.
Het duurt nog tot in 1985 met ‘Wo ist der Bahnhof ?’ (Koot & Bie)
en tot 2010 met het verschijnen van het boek
‘Grijs verleden’ van Chris van der Heijden, dat er in de
populaire media een genuanceerder standpunt wordt
ingenomen over ‘Goed en Fout’.

Haar vraag bij de rol van de Joodse Raad werd
Hannah Arendt nog het meest aangerekend.

In dat verband is het de moeite waard de ‘Voetnoot’
van Arnon Grunberg in de Volkskrant van 11 april hier aan te halen.
De titel is: ‘Niet zo moedig’.
Een interessante bijdrage aan de discussie.

Op woensdag vroeg Max Pam zich in de Volkskrant af hoe moedig journalisten zijn naar aanleiding van Nederlandse journalisten ten tijde van de Duitse bezetting. …
Waarom eigenlijk zouden journalisten moediger moeten zijn dan andere mensen?
In hun studie over Duitse soldaten ten tijde van de Tweede Wereldoorlog concluderen Söncke Neitzel (historicus) en Harald Welzer (sociaal psycholoog) dat afkomst, beroepsgroep, religie en overtuiging nauwelijks een rol speelden. Soldaten vechten in een oorlog waar ze tegen zijn.
Waarom zouden journalisten dan geen stukken schrijven waar ze eigenlijk tegen zijn?
Alles in onze cultuur is erop gericht dat qwij ons aanpassen en ons werk zo goed mogelijk doen.
Mensen worden bepaald door de context.
Individuele, morele overtuigingen spelen alleen in de zeldzame gevallen een rol.
Arnon Grunberg

Op Twitter heb ik de volgende vragen gesteld:

Wat is erger

– 93-jarige Duitser die denkt kok te zijn geweest in Auschwitz
– Eichmann die denkt niet verantwoordelijk te zijn voor moord
maar voor het op tijd laten rijden van de trein
– The Killing Fields
– Israel in Gaza
– Guerra Sucia (dodenvluchten in Argentinie) For humanitarian reasons,
the pregnant women could not be moved.
I mean, eliminated.
We had to wait until they gave birth
– Abu Ghraib, Guantanamo Bay
– The Act Of Killing
– Ratko Mladić, Radovan Karadžić, etnische zuiveringen, Srebrenica
– Een levende of dode Videla