A rainy day in New York

De films van Woody Allen zijn misschien een ‘acquired taste’.
Maar ook deze film is weer goed.
Eigenlijk gaan al zijn films steeds opnieuw over de zelfde thema’s:
New York, Woody Allen, joods zijn, intellect tegenover niet
intellectueel, de liefde, beeldende kunst, literatuur.

En gedurende de hele film zit je met een glimlach op je gezicht
naar het scherm te kijken:
steeds weer die humor, nooit echt om te schaterlachten maar
steeds leuk.
Soms met zelfspot (‘What is it with older men and
younger women’, ik weet niet zeker of de quote exact is, want ik
doe dit uit mijn hoofd. Maar dit was zeker de strekking van een
opmerking in de film).

IMG_1404ARainyDayInNewYork

Woody Allen: A rainy day in New York.


Er is in de (Amerikaanse) pers veel gedoe over twee dingen:
de acteurs en de ‘me too’-discussie.
Beide lijken me niet relevant.
In een Woody Allen film (van de laatste jaren) gaat het niet
om de acteurs. Het gaat om het verhaal.
Sommige keuzes in het leven van Allen waren misschien niet slim
maar zijn van een heel andere orde dan het gedrag van Harvey Weinstein.

Dan het verhaal zelf. Ik ervaar de vertellingen van Allen
als raamvertellingen. Ze zijn niet wereldschokkend maar
zitten knap genoeg in elkaar om al die prachtige beelden
aan een te rijgen.
Om een melancholische sfeer op te roepen en de boodschap
over zijn steeds terugkerende thema’s te ondersteunen.

Ik heb genoten.

****

Film

Omdat ik een beetje achterloop ben ik vergeten twee films
te vermelden die ik de afgelopen tijd heb gezien in
de bioscoop.

Allereerst de film ‘Final portrait’.
Een film over de van oorsprong Zwitserse kunstenaar Alberto Giacometti.
Zijn werk maakt op mij steeds weer een diepe indruk.
In de film wordt Alberto schitterend gespeeld door Geoffrey Rush.
Je ziet een man die steeds tot het uiterste gaat en steeds ontevreden
is over het resultaat van in dit geval een portret.
Prachtig.

FinalPortraitGeoffreyRush

Geoffrey Rush in Final Portret.


De andere film is Wonder Wheel.
Veel mensen worden Woody Allen moe omdat ‘het steeds hetzelfde is’.
Nou dat is het dus echt niet.
Deze keer weer een slim scenario waarin Kate Winslet een prachtige
rol speelt. Alleen daarom al moet deze film gemaakt en gezien worden.

WoodyAllenWonderWheel

Bij vlagen zit je te kijken naar ‘A Streetcar Named Desire’.
Allen slaagt er iedere keer weer in een iconisch beeld uit het verleden
(jazz, Coney Island) te koppelen aan problemen van gewone mensen
(liefde, kinderen, scheiding, ruzie).
De setting is misschien vreemd (strand/pier met amusement) maar ook mooi
klein (de belangrijke acteurs zijn er in totaal slechts 4) en de thema’s
doen niet onder voor Shakespeare of een opera.

Gezien: Irrational Man

 photo DSC_7615IrrationalManWoodyAllen.jpg

Irrational Man. Geschreven en geregiseerd door Woody Allen met hoofdrollen voor Joaquin Phoenix en Emma Stone.


De films van Woody Allen gaan altijd ergens over.
Het zijn nooit niemendalletjes.
De ene keer ligt het er wat duidelijker op dan de andere keer.
Kon de vorige film ook gezien worden als een liefdesaffaire
deze film staat bol met Kierkegaard en andere filosofen.

De thema’s die aan de orde komen leigen er dan ook niet om maar
om daar dan een film over te maken.
Gelukkig heeft Allen dat wel gedaan en heb ik me vrijdagavond
goed vermaakt maar het is denk ik niet aan iedereen besteed.

De muziek is deels van het Ramsay Lewis Trio.
Het nummer The “In” Crowd is super!

Toeval bestaat niet

Magisch of niet.
Ik bewaar mijn kaartjes van voorstellingen en museumbezoek
in een boekje dat ik ooit gekregen heb van reisorganisatie
‘Eliza was here…’.
Het vakantieboekje was een dagboek voor een vakantie.
Heel mooi uitgevoerd, met linten,
pagina’s met stickers, kaarten, foto’s en thema’s.
Het formaat vond ik niet praktisch.
Het is best groot. De boekjes die ik gebruik
voor dit doel passen in de borstzak van mijn overhemd.
Maar het was te mooi om weg te gooien.
Dus heb ik het deze bestemming gegeven.
Vanaf september 2012 gebruik ik het.

Wil ik gisteren mijn kaartje van Magic in the Moonlight,
de film van Woody Allen opbergen, ik sla een nieuwe pagina open.
Kijk hoe die pagina heet:

 photo MagicInTheMoonlight04.jpg

 photo MagicInTheMoonlight05.jpg

Toeval bestaat niet.

Magic in the Moonlight: Woody Allen als goochelaar en medium

 photo MagicInTheMoonlight01.jpg

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen:
Magic in the Moonlight
is een fantastische film.

In zijn grote succesfilms, aan het begin van zijn carriere,
speelde Allen vaak het ietwat zenuwachtige, onrustige typetje
die steeds een balanceeract opvoerd met zijn eigen twijfels.

Deze film gaat over hetzelfde typetje.
Alleen wordt de rol nu gespeeld door Colin Firth.

De film wordt aangekondigd als een romantische komedie
die zich afspeelt in de jaren ’20 van de vorige eeuw.
Maar dat doet er eigenlijk allemaal niet toe,
dat is slechts de verpakking, de aankleding van de googeltruc
die Allen ons voorschoteld.

De magie van de liefde (Magic in the Moonlight),
dat is waar de film over gaat en de film had ook in de middeleeuwen,
in het nu, of in de toekomst kunnen spelen.
Allen houdt nu eenmaal van jazz en met name van de jazz
uit de Roaring Twenties.
En Ute Lemper kun je natuurlijk het best in een scene in 1928
Marlene Dietrich laten herleven.

 photo MagicInTheMoonlight02WoodyAllen.jpg

Het begrip ‘Magie’ wordt heel mooi uitgewerkt.
Aan de ene kant is er de goochelaar, iemand die mensen vermaakt
met illusies, waarvan de toeschouwers weten dat het trucjes zijn.
Goed bedachtte, erg slimme trucjes, maar trucjes.

Daar tegenover staat de magie van het medium, iemand die
mensen voor de gek houdt, bedriegt met trucjes.

De goochelaar staat voor het intelect (genialiteit wordt het in de film genoemd),
deskundigheid, wetenschap.
Het medium staat voor het geloof in ‘dat er meer is in de wereld’ (god, leven
na de dood, religie).

Dan komt het Allen-typetje om de hoek.

De goochelaar (het typetje) moet het medium ontmaskeren.
Volgens hem heeft Nietzsche al afgerekend met God.
Wetenschap onderzoekt religie.

Dan slaat de twijfel toe, even is het typetje in de balanceeract, overtuigd.
Maar dan volgt toch de ontmaskering.
Dan op dat moment, uit onverwachte hoek,
slaat de echte ‘Magie’, de liefde, toe.
Er is blijkbaar toch meer in onze wereld dan wetenschap
en Allen noemt dat: liefde.

 photo MagicInTheMoonlight03.jpg

Het verhaal wordt door Allen vlot geschetst.
Net overtuigend genoeg om het basis-idee van de film te illustreren.
De film is komisch maar niet hilarisch.
Want net als de sarcofaag en de draaistoel in de goochelact
en in de ontmaskering,
is de film niets meer dan een goochelrekwisiet
om de magie van de film plaats te laten vinden
met Allen als de….
Ja, als wat eigenlijk, als de goochelaar of als het medium?

 photo MagicInTheMoonlight01.jpg

Gezien: Blue Jasmine

Geschreven en geregistreerd door Woody Allen.
Vervelend als je altijd maar weer goede films maakt.
Mensen gaan dan niet meer kijken.
Toch is ook Blue Jasmine een fantastische film.
Zeer actueel (Bernie Madoff), indrukwekkend acteerwerk.
Zeker van Cate Blanchett, Alec Baldwin is overtuigend.
Blanchett als een soort desperate house wife
of Sex and the City-personage, gecombineerd met
Patsy Stone (Absolutely Fabulous).
Mode met een grote M, maar dat geldt ook voor de drank en de pillen.
Aan lager wal, onderdak zoekend bij haar zuster
die samen met haar (inmiddels ex-) man getroffen werden
door de Madoff-achtige praktijken
van de (inmiddels) dode ex (zelfmoord).
Zelf flink in de war, maar niet minder arrogant.
Toch is de film zeker geen dijenkletser.
Een komisch drama is het volgens de reclame.
Ga kijken, ik heb genoten.

….en dan de muziek. heerlijke jazz.

 photo DSC_1252BlueJasmine.jpg

 photo DSC_1253BlueJasmine.jpg

Woody Allen interview in Esquire

Er is een nieuwe film op komst van Woody Allen.
Je kunt er je kalender op gelijk zetten,
want elk jaar komt er wel een film van hem uit.
In het kader van het uitkomen van de nieuwe film – Blue Jasmine,
is Woody Allen gevraagd voor een interview in Esquire.

Hij zegt daarin het volgende:

Marshall McLuhan predicted books would become art objects at some point. He was right.

In het Nederlands:
Marshall McLuhan voorspelde dat boeken ooit
kunstobjecten zouden worden.
Hij had gelijk.

Ik wist niet wie Marshall McLuhan was/is.
Wiki brengt dan uitkomst:

Herbert Marshall McLuhan (21 juli 1911, Edmonton, Canada – 31 december 1980) was een Canadees filosoof en wetenschapper. Tot zijn belangrijkste werkgebieden behoren mediastudies en mediatheorie. Hij was de grondlegger van het concept global village. Dit concept werd door McLuhan voor het eerst geformuleerd in 1959, ver voordat de vorming van een ‘globaal dorp’ (met de opkomst van het internet en het wereldwijd web) voor iedereen zichtbaar werd.

Uit:
Woody Allen Interview 2013 –
Blue Jasmine Director Woody Allen on Movies, Success & Life –
Esquire