Dat is de naam van de eindexamenexpositie van de AKV St. Joost
in Breda. Vroeger was dat de kunstacademie.
Maar de richtingen worden steeds breder en daarom
is het nu Akademie voor Kunst en Vormgeving St.Joost.
Van twee mensen van wie ik het werk erg de moeite waard vond
heb ik geen afbeeldingen:
Eva Tol, fotograaf.
– Ik heb me opgegeven als geinteresseerde voor haar boekwerk.
– Als dat uitkomt en ik wordt uitgenodigd een boek van
– haar te kopen hoort u er hier meer van.
Daryl Fijneman, filmer.
– Een mooie film, haast ballet, in een prachtige setting.
Ik viel gelijk met mijn neus in de boter. Bijna het eerste werk dat ik zag was een boek. Een boek van huiden van Floortje Sips. The Book of Hides.
Het hele boek. De latten waren zelfs van een koeienstal afkomstig.
Haar onderzoek draait om het volgende:
Leer is een natuurlijk product,
maar is het nog wel natuurlijk?
Bestaat er zo iets als natuurleer?
In de leerindustrie zijn veel tegenstrijdigheden.
Men noemt leer een natuurproduct,
maar men doet er zo veel handelingen mee,
dat het natuurlijke ver te zoeken is.
In mijn boek laat ik zien wat die tegenstrijdigheden zijn,
en hoe “natuurlijk” leer is.
Een willekeurige ‘bladzijde’ uit het boek. De tekst is door de manier waarop de letters zijn aangebracht in het leer minder goed leesbaar.
In dit grijze leer werken de letters beter. Floortje Sips is de maakster.
Kleur
Door het looiproces verdwijnt de originele kleur uit
de huiden. Ook als dit op een natuurvriendelijke
manier gebeurd zoals bij de huid van koe 8463.
De huiden kunnen in elk gewenste kleur geverfd
worden. Dit kan gedaan worden met kleuren met
een natuurlijke oorsprong, maar vaak worden er
chemische en synthetische stoffen gebruikt om
heldere en sterke kleuren te krijgen.
Het ontstaan van kleurnuances komt doordat niet
alle delen van de huid evenveel kleurstof opnemen.
bijvoorbeeld als er een litteken aanwezig is.
Finishen van leer is, eventueel, de laatste bewerking
die het leer ondergaat. Hierbij krijgt koe 8463
bijvoorbeeld glans, bescherming tegen vuil en
vlekken, krassen en een betere waterbestendigheid.
Dit wordt gedaan met een laagje verf wat aan
het oppervlak van het leer aangebracht wordt en zo
de uiteindelijke kleur, lichtechtheid en textuur
bepaalt.
Dit is een werk van Jason Terlouw.
Maker bij mij onbekend.
Erika Zwaan maakte een hele serie tekeningen met interessante vragen en omkeringen zoals: Anders of normaal? Veel humor zit er in het werk.
Erika Zwaan: Stoel vandaag mag jij op mij zitten.
Erika Zwaan: Een tekening van een echte plant. Een tekening van een nep plant.
Erika Zwaan, De binnenkant bestaat niet – je kan alleen denken dat deze er is. Alles wat je kan zien is de buitenkant.
Erika Zwaan, heeft een boon een voorkant?
Erika Zwaan, multicultureel bos.
Vivian Heyms, De moderne Nederlander. Vrij naar De aardappeleters van Vincent van Gogh.
Vandaag, 22/02/2021 ontving een correctie van de eerder geplaatste tekst van de maakster. Omdat de Nederlandse identiteit nogal politiek gevoelig ligt en inzichten over en de identiteit zelf steeds onderhevig zijn aan veranderingen, plaats ik hier de ‘correcte’ tekst:
Op het moment dat mijn werk de moderne Nederlander ontstond, waren er veel gesprekken in de media over de Nederlandse identiteit. Dit was voor mij de reden voor een onderzoek met de vraag: “Wat is de Nederlandse identiteit?” Ik denk niet dat ik hier een eenduidig antwoord op kan geven. Identiteit is namelijk altijd in beweging. Maar wat ik met dit werk wil laten zien is een hedendaags beeld van Nederland.
Wat me opviel is dat het cultureel erfgoed wordt ervaren als typisch Nederlands, zelfs nu nog in het heden. Terwijl veel kunstvoorwerpen niet representatief zijn voor het Nederland van nu, maar ook niet voor het Nederland van toen. Het beeld gaf namelijk toen al geen volledig beeld van de realiteit op dat moment. Het is een eenzijdig perspectief. Ik vind het om deze reden tijd om dit beeld te veranderen en hierdoor een representatiever beeld te laten zien van de moderne Nederlander.
De tekst van 2017:
De moderne Nederlander
In een veranderend Nederland is er onduidelijkheid
over de identiteit van ons land en haar
bewoners. Er is een zoektocht naar de Nederlandse
identiteit. Daarnaast is er een duidelijke roep naar
nostalgie.
De Nederlandse identiteit heeft veel verschillende
kanten, maar wat wij allemaal herkennen en
erkennen als Nederlands zijn onze iconische
beelden-. In deze serie producten wordt de moderne
Nederlander in deze iconische nationale beelden
geplaatst. Hiermee kunnen we opnieuw naar ons
cultureel erfgoed kijken en ons heden
reflecteren op ons verleden. In deze moderne
interpretatie zie je dat Nederland verandert maar
nog steeds hetzelfde blijft.
Djenna Fila, geen titel. Het werk gaat over de eerste Wereldoorlog.
Met de ladder als symbool voor de pogingen van mensen om te ontsnappen aan de ellende van bijvoorbeeld oorlogen.
Djenna Fila.
Marjan van der Heijden maakte een stop motion film met als titel ‘A meeting between seasons’. Prachtig om te zien. Voor de film maakte ze hoofdrolspelers en requisieten van textiel.
Remco Faes, Raw Material. Een soort installatie met stukken restleer (?). Maar als je van een kant kijkt zie je de twee afbeeldingen van runderen. De producenten van dit leer.
Van de zijkant blijft niet veel over van de beelden. Daar is het een langzaam bewegende, golvende installatie.
