Afgelopen zaterdagochtend even een eerste lino gemaakt.
Deze lino is gesneden uit kurklinoleum.
Eigenlijk niet zo geschikt om heel precies te werken.
Het brokkelt namelijk makkelijk af.
Maar ik ben tevreden.
Dit is een rand die bovenaan een pagina gaat komen.
Luc Panhuysen, Een Nederlander in de wildernis. De ontdekkingsreizen van Robert Jacob Gordon in Zuid-Afrika. Begonnen als een tussendoortje. Ik las Oranje teggen de Zonnekoning en wilde De ware vrijheid lezen. Maar de boekenwinkel had even geen exemplaar van dat boek. Dus dit maar even gelezen.
In de 18e eeuw was wetenschap vooral het verzamelen van feiten.
Het is de tijd van de encyclopedie van Diderot bijvoorbeeld.
Robert Jacob Gordon was een Nederlander uit een oorsponkelijk
Schotse familie die reizen ondernam door wat nu Zuid-Afrika heet.
Hij was onder andere heel erg geinteresseerd in het kameelpaard,
het dier wat wij nu giraffe noemen.
Luc Panhuysen vertelt op een heel begrijpelijke manier
het interessante verhaal van een bijzondere man die we
helemaal vergeten zijn.
De impact van Robert Jacob Gordon op cartografie en zoologie is aanzienlijk.
Naast de verhalen over de reizen krijgen ook even mee hoe het
koloniale bestuur geregeld was en hoe dat in die jaren verliep.
Het geeft inzicht in oorzaken die later tot de Boerenoorlogen
zouden leiden.
Duijvestein collectie, C. Bogerts – G. Haasbroek, met de hand gekleurd uit Vosmaer.
Op de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren las ik:
Gordon is in zijn gehele Zuid-Afrikaanse periode zeer produktief geweest.
Er zijn nog heel wat manuskripten, tekeningen en kaarten van zijn hand bekend.
Allereerst is er een verzameling notities, sinds kort in de Brenthurst Library in Johannesburg.
Naast de journalen van de vier expedities, bevat die kollektie allerlei aantekeningen over de meest uiteenlopende onderwerpen.
Daartussen bevindt zich een folder met de titel ‘Renseignements & descriptions de plusieurs animaux’,
waarin 58 losse bladzijden met gegevens over de Kaapse fauna.
Het betreft voornamelijk uitvoerige beschrijvingen van het uiterlijk van de dieren en opgave van de afmetingen, slechts zelden wordt iets vermeld over levenswijze of woonplaats.
De reisjournalen zijn in wezen een dagboek waarin de belangrijkste gebeurtenissen, de weersomstandigheden, de route en de afgelegde afstand staan opgetekend.
Soms gaat Gordon wat uitvoeriger in op de gewoonten en taal van de inboorlingen, of op het uiterlijk van de geschoten dieren.
Volgens Barnard zou dit ongeordende materiaal bestemd zijn geweest voor een boek over zuidelijk Afrika.
Gordon schijnt dit inderdaad van plan geweest te zijn, zoals verschillende van zijn tijdgenoten ons verzekeren, er is echter nooit iets van gekomen.De tweede belangrijke bron is de ‘Gordon Atlas’ in het Rijksprentenkabinet van Amsterdam.
Er zijn zes banden.
De eerste twee bevatten 15 kaarten van zuidelijk Afrika, een plattegrond van Kaapstad en 52 topografische tekeningen.
Deel 3 bevat 25 tekeningen van de oorspronkelijke bewoners van Zuid-Afrika.
De overige tekeningen, vogels en zoogdieren.
Deel 6 tenslotte bevat 108 schetsen van Kaapse planten.
Het merendeel van de tekeningen is gekleurd met waterverf, slechts enkele zijn alleen in inkt of potlood uitgevoerd.
Gewoonlijk geeft Gordon in een paar woorden, hoogstens een paar regels, kommentaar op de voorstelling.
Alleen bij de zoogdieren wordt geregeld een uitgebreide beschrijving toegevoegd, soms lang genoeg om de gehele achterkant van de schets te beslaan.
De meeste tekeningen in de Atlas moeten gemaakt zijn in de periode van juli 1777 tot eind 1779, zoals blijkt uit het kleine aantal gedateerde schetsen en uit verwijzingen ernaar in Gordon’s korrespondentie.
Gordon is echter later in zijn leven bezig gebleven met zijn studie van de Kaapse fauna.
In verscheidene gevallen is met vrij grote zekerheid vast te stellen dat tenminste de tekst na 1779 geschreven moet zijn, of dat er woorden aan toegevoegd werden.
De Gordon Atlas is geenszins een uniforme verzameling, zelfs niet als we alleen de dierentekeningen bezien.
Er zijn allerlei verschillende formaten, verschillen in de afwerking van de schetsen, en minstens vijf frequent terugkerende handschriften in de notities.
Het zou voorbarig zijn om hieruit te konkluderen dat Gordon niet voor alle tekeningen en teksten persoonlijk verantwoordelijk zou zijn.
Opmerkelijk is dat vrijwel alle vogeltekeningen zijn voorzien van een naam in het frans, in een handschrift dat vrijwel zeker aan de beroemde franse reiziger François Levaillant heeft toebehoord.
Er is echter geen enkele overeenkomst of beïnvloeding te konstateren tussen Gordon’s tekenarbeid en Levaillant’s monumentale Histoire Naturelle des oiseaux d’Afrique (1796-1808).Er is al veel gestreden over de identiteit van de kunstenaar die verantwoordelijk is geweest voor de tekeningen in de Gordon Atlas.
Vroeger werd meestal Gordon zelf alle eer gegeven.
Dit is slechts ten dele waar, zoals onder meer blijkt uit een bewering van mevrouw Gordon dat‘the charts & natural history… were all designed by her own husband, who drew every outline, and had them finished under his own eye.’
Gordon had dus de volledige wetenschappelijke verantwoordelijkheid, maar hij deed niet al het werk zelf.
Hij werd daarbij geholpen door minstens één tekenaar, een soldaat van zijn compagnie.
De eerste aanwijzing voor de identiteit van die schilder komt van A. Hallema, die de tekeningen welke tijdens de reis van Hendrik Swellengrebel in de Kaaplanden in 1776-77 gemaakt werden, vergelijkt met die in de Gordon Atlas.
Volgens hem is er een ontegenzeggelijke overeenkomst wat betreft de artistieke kwaliteiten en de techniek.
Slechts één tekening in de kollektie van Swellengrebel is gesigneerd, en wel door een Johannes Schumacher.
Hallema zegt niet expliciet dat die Schumacher ook als Gordon’s tekenaar gezien moet worden.
Die stap wordt echter spoedig daarna gedaan door Forbes.
Pas kort geleden is er grote zekerheid over dit onderwerp gekomen, doordat Gordon in zijn reisjournalen
soms spreekt over zijn schilder, of over Schoenmaker (of Schoemaker).
www.dbnl.org
Dat geeft een goed beeld van het materiaal waarop Luc Panhuysen zijn
boek onder andere baseert.
Going in style met Morgan Freeman en Michael Caine.
Een film zoals je die van deze heren kunt verwachten:
vol humor en luchtig. Ik heb enorm gelachen.
In bijrollen: Christopher Lloyd, Ann-Margret, Matt Dillon,
Siobhan Fallon Hogan, enz
Je kunt er ook drie Trump-stemmers in zien die hun pensioen
kwijtraken door een buitenlandse firma en daardoor doorslaan.0
Ze nemen wraak op de bank.
Viet Thanh Nguyen, The Refugees (Winner of the Pulitzer Prize for fiction 2016).
Ik had al verteld dat ik het boek aan het lezen was.
Ik zag een tweet van journalist Olaf Koens over dit boek
en ik dacht dat wil ik ook lezen.
Het boek grijpt je bij de keel maar niet met tragische en zielige
verhalen over vluchtelingen, maar met verhalen over identiteit.
Knap geconstrueerde verhalen over echte mensen met problemen
van echte mensen in onze complexe maatschappij.
Absoluut een aanrader!
Vandaag is het Palmzondag.
In deze Goede Week volgen we de Christelijke feestdagen
met miniaturen uit het Gebedenboek van Maria van Gelre.
Dit gebedenboek is een prachtig boek met gebeden
die door Maria van Gelre gebruikt werd voor haar prive
gebeden en overdenkingen.
Maria van Gelre leefde van 1380 en overleed in of na 1428.
Het boek is uit ongeveer 1415.
Maria van Gelre, Folio 83r, Intocht in Jeruzalem.
De tekst, die door het team dat de restauratie van het boek uitvoert,
bij deze afbeelding plaatst, is de volgende:
Met Palmzondag begint de belangrijkste week van het kerkelijke jaar.
De week waarin het lijden en de opstanding van Jezus herdacht wordt, vormt de kern van de christelijke liturgie.
De intocht in Jeruzalem, het Laatste Avondmaal, de Kruisiging en de Opstanding vormen kernmomenten in het verhaal dat ieder jaar verteld wordt.
Het gebedenboek van Maria van Gelre bevat een opvallend rijke reeks miniaturen die het lijdensverhaal uitbeelden.
De intocht in Jeruzalem, gevierd op Palmzondag, vormt de eerste episode in die serie.De Passiemeester van Maria van Gelre, een van de verluchters die heeft bijgedragen aan het gebedenboek, heeft de intocht beknopt en heel effectief uitgebeeld.
Jezus, gezeten op een ezel, nadert een stadspoort,
terwijl een man zwaait met takken en een ander een kleed uitspreidt.
De gezichten zijn gedetailleerd en verfijnd uitgevoerd,
de vacht van de ezel oogt heel zacht.
Voor de gewaden is volop gebruik gemaakt van paars en roze, kleuren waarvoor deze verluchter een voorkeur lijkt te hebben.
De dramatische werking van de voorstelling wordt versterkt doordat de randen van de voorstelling overschreden worden:
de ezel en de voet van de in blauw geklede man gaan
over het kader van de miniatuur heen.
Ik ben niet bij de restauratie betrokken en ik weet ook niet
of er nog meer miniaturen buiten de passie miniaturen
van hem bekend zijn.
Paars en roze zijn liturgische kleuren die horen bij
deze tijd van het Christelijke jaar.
Ik weet dus niet of die kleuren persoonlijke voorkeuren
waren van de maker van deze miniaturen.
Deze grond werd op 22 maart 1267 door de Heer van Breda in eigendom gegeven aan de begijnen voor realisatie van een begijnhof met eigen kerk en begraafplaats.
Dit hof verhuisde in 1535 op verzoek van Hendrik III van Nassau naar de huidige locatie aan de Catharinastraat.
Onthuld door Gen-maj. N. Geerts, 22 maart 2017.
De onthulling van dit plakaat was even aan mijn aandacht ontsnapt.
Daarom dat ik dit vandaag even recht zet.
Gisteren heb ik al twee foto’s getoond
van de opening van de tentoonstelling Blikvangers
in het Nederlands Drukkerij Museum in Etten-Leur.
Maar ik maakte er nog een paar foto’s.
Die volgen hieronder.
Ik maakte ook een paar foto’s op de tentoonstelling.
Die volgen later deze week om de bezoeker een idee
te geven van wat er bijvoorbeeld tijdens de Paasvakantie
te zien is van het werk van Fiep Westendorp in Etten-Leur.
Jip en Janneke waren prominent aanwezig op de lessenaar.
Bij de opening was er een korte presentatie van Wietske Lute over de wisselwerking tussen de tekenaarshand van Fiep Westendorp en de techniek van het drukken van kranten en boeken.
Wietske Lute (in het zwart, vormgeefster bij Fiep Amsterdam) in gesprek met Frans de Nijs, een van de organisatoren van het Nederlands Drukkerij Museum.
De organisatie in beeld bij de aftrap: Cees Jochems en Frans de Nijs op de rug.
Dan kan de presentatie van Wietske Lute beginnen.
Er werd stil gestaan bij de originele productie-aanwijzingen.
Het publiek volgde de aanwijzingen van Wietske Lute.
Er was een aandachtig publiek.
De presentatie bestond vooral uit het bespreken van originele werken van Fiep Westendorp in het drukproces.
En ging bijvoorbeeld over hoe een Jip in tuinbroek veranderde in een Jip met een trui, omdat dit de tekenaar meer mogelijkheden gaf de handen van Jip in beeld te brengen.
Het boek ‘Blikvangers’ kreeg ook aandacht tijdens de presentatie.
De trotse burgemeester stond nog stil bij het bijzondere feit dat Fiep Westendorp als vrouw koos voor een baan in een typische mannenwereld (het boeken- en drukkersbedrijf en de reclamewereld).
Na de ontgulling van deze grote poster met Pim en Pom kon iedereen de tentoonstelling bezoeken. De tentoonstelling is een aanrader!.
Gisteren was de feestelijke opening van de tentoonstelling
Blikvangers in het Nederlands Drukkerij Museum in Etten-Leur.
De openingshandeling werd verricht door:
mevr. H. van Rijnbach-de Groot, Wietske Lute en Gioia Smid.
Dat ging als volgt:
Daarmee zijn vanaf vandaag bezoekers meer dan welkom! Met op de achtergrond Pim en Pom.
Gelukkig zie je het niet veel maar ik werd verrast
door het boek The Refugees van Viet Thanh Nguyen.
Viet Thanh Nguyen is een Amerikaan die in Vietnam is geboren.
Hij ontving in 2016 de Pulitzer Prize voor fictie.
Ik heb The refugees nog niet uit maar het is een goed boek.
Intelligent geschreven, het gaat over vluchtelingen (zoals
de titel van het boek zegt) maar heel anders dan je verwacht.
Viet Thanh Nguyen, The Refugees. Dit boek is slecht ingebonden omdat er geen rekening is gehouden met de looprichting van het papier.
In een recentie in de Volkskrant van afgelopen zaterdag
(over een heel ander boek) wordt het als volgt verwoord:
Natuurlijk had hij er voor kunnen kiezen ook de onmenselijke manier waarop die migratie plaatsvindt – mensensmokkelaars, afpersing, gruwelijke taferelen op weg naaqr en op de wrakke bootjes, verdrinkingsdoden – een uitvoeringe plek te geven. De immoraliteit van en terechte verontwaardiging over deze feiten is echter te vanzelfsprekend voor woorden,….
Sir Edmund / Hans Bouman over het boek Exit West van Mohsin Hamid.
Maar bij Viet Thanh Nguyen draait het om de identiteit van
de vluchteling. Bij hem draait het steeds om de vraag: Wie ben ik?
Dat levert heel verrassende korte verhalen op.
Als ik het boek uit heb volgt nog een recentie van mij.
Vandaag gaat het mij om het inbinden en hoe je ziet
dat de looprichting geschonden is.
Bij een creatieve woensdag zullen veel mensen denken
aan allerlei kleuren, wilde vormen, vernieuwende ideeen, muziek
en enthousiasme.
Dat kan inderdaad de invulling van zo’n creatief moment zijn.
Maar soms is het gewoon hard werken.
Afgelopen woensdag heb ik een eerste ruwe dummy gemaakt van
het boek waar ik al maanden aan bezig ben geweest met het
uitzoeken van de teksten, kopen van papier, schrijven van teksten,
met de hand zetten van de teksten, werken aan het maken van
de eerste lino’s, het maken van proefdrukken op een pers
in het Nederlands Drukkerij Museum in Etten-Leur,
het corrigeren van teksten en het uiteindelijk het helpen
bij het drukken van de pagina’s voor 10 exemplaren.
Ik heb ook nog nagedacht hoe een serie van foto’s
in of bij de boeken kan worden opgenomen.
Voor dat boekje heb ik een eerste dummy gemaakt om
te kunnen bepalen waar er illustraties kunnen komen te staan,
hoe groot die illustraties maximaal mogen zijn,
wat de context van de afbeelding gaat worden enz.
Dit is de dummy. Een dik boek wordt het niet.
Hier kun je zien hoe ik de tekst doorloop, aanteken waar afbeeldingen kunnen komen, opmeet hoe groot die maximaal kunnen worden enz. Die zaken schrijf ik op zodat ik vandaar verder kan werken.
Afgelopen week kocht ik tweemaal een boek en kreeg ook tweemaal een boekenweekgeschenk: Herman Koch.
Met geel zijn de lino’s gemarkeerd die het belangrijkst zijn en zonder deze kan ik eigenlijk niet aan het eerste exemplaar beginnen.
Op zaterdagochtend was het stralend weer en maakte ik deze foto op het Kasteelplein in Breda. Bestemming: de tentoonstelling Koninginnen van de Nijl in het Rijksmuseum van Oudheden in leiden.
Het museum is onlangs weer geopend na een her/verbouwing van de tentoonstellingsruimtes
en ze doen dat met een spetterende tentoonstelling over het oude Egypte.
Deze keer een tentoonstelling over de rol en positie van de koninginnen.
Al lopend over de tentoonstelling heb ik af en toe een foto gemaakt
omdat een bepaald beeld me byzonder trok of omdat ik de kans kreeg
op de drukke tentoonstelling een foto te maken.
Een willekeurige keuze dus.
Kort voor de opening van het museum stond ik met zo’n 20 andere bezoekers nog even te wachten en zag ik dat het museum ook hedendaagse artefacten bewaard. De restanten van de fiets ligt geketend aan het hek van het museum.
Farao Thoetmosis I zit op zijn troon.
Farao Thoetmosis I zit op zijn troon en draagt het traditionele koningskostuum.
Hij heeft de nemes hoofddoek op met de uraeus-slang.
Hij draagt de shendyt, de koninklijke kilt.
Aan zijn gordel is een stierenstaart bevestigd, als symbool van mannelijkheid.
De troon is versierd met twee ineengestrengelde planten, symbolen voor Opper- en Neder-Egypte.
Onder zijn voeten bevinden zich de Negen Bogen, die symbool staan voor de vijanden van Egypte.
Thoetmosis I was de derde koning van het Nieuwe Rijk en de eerste die grote veroveringstochten ondernam in Azie en het zuiden.
Uit zijn huwelijk met Ahmose, de dochter van Amonhotep I werd de latere koningin Hatsjepsoet geboren.
De naam en de titels van Thoetmosis I lijken over oudere hierogliefen heen gebeiteld te zijn.
Mogelijk was het beeld oorspronkelijk voor een andere koning gemaakt.Granodioriet, 18e dynastie, regering van Thoetmosis I (ca. 1493 – 1484 v. Chr), uit Karnak, tempel van Amon-Re, Drovetti collectie (1824), Museo Egizio, Turijn, nr. C 1374;004.
Koningin Kiya.
Koningin Kiya
Een bijvrouw van de farao droeg geen cobra op haar hoofdtooi en haar naam werd nooit in een cartouche (naamring) geschreven.
Dit relief laat Kiya zien, de tweede vrouw van Achnaton.
Het haar is later bijgewerkt om het portret van Meritaton te worden, de oudste dochter van Achnaton en Nefertiti.
Deze bouwsteen komt oorspronkelijk uit Amarna en is hergebruikt in een bouwwerk in Hermopolis.Kalksteen, 18e dynasty, regering van Amonhotep IV/Achnaton (ca. 1353-1336 v.Chr.), uit Hermopolis, Ny Carlsberg Glyptotek, Kopenhagen, nt. AEIN 1776; 024.
Koningin Nefertiti.
Koningin Nefertiti brengt een offer aan Aton
Koningin Nefertiti offert aan de zonnegod Aton.
Blijkbaar had zij de positie om zelfstandig de goden aan te spreken, wat heel uitzonderlijk is.
Doorgaans was deze taak voorbehouden aan de farao.
De bouwsteen komt uit een tempel in Karnak, uit de vroege regeringsjaren van de farao Amonhotep IV (de latere Achnaton).Zandsteen, pleister, pigmenten, 18e dynastie, regering van Amonhotep IV/Achnaton (ca 1353-1336 v.Chr.), uit Karnak, Ny Carlsberg Glyptotek, Kopenhagen, nr AEIN 1812; 023.
De stele van Nachi.
Stele van Nachi
Dit is een mooi voorbeeld van het vakmanschap van de werklieden uit Deir el-Medina.
De stele is gemaakt voor het graf van de ambachtsman Nachi.
Hij staat bovenaan in aanbidding afgebeeld voor de dodengoden Osiris en Anoebis.
In het middelste register zit hij naast zijn vrouw Nefertari, terwijl hun vier zonen hen dodenoffers brengen.
De oudste zoon draagt het luipaardvel van de dodenpriester.
Onderaan staan nog drie andere zonen en drie dochters met bloemen in hun handen.Zandsteen, pigmenten, 19e dynastie (ca. 1292-1191 v.Chr.), uit Deir el-Medina, Museo Egizio, Turijn, nr. C. 1586; 162.
De Koninklijke el van Amenemope.
Dezelfde el maar dan meer in detail.
Koninklijke el van Amenemope
Deze meetlat was van de ambtenaar Amenemope, opzichter van de graanopslag in heel Egypte.
Hij is beschreven met een wijdingstekst aan koning Horemheb.
Deze meetlat geeft de ‘koninklijke el’ weer, van ongeveer 52,5 cm lang.
Hij is onderverdeeld in zeven ‘handpalmen’, van elk vier vingers, en elke vinger is in zestien delen opgedeeld.
De koninklijke meetlat had een palm meer dan de ‘korte el’, die een lengte had van de top van de middelvinger tot de elleboog.Hout, witte pasta, 18e dynastie, regering van Horemheb (ca. 1319-1292 v. Chr.), herkomst onbekend, verworven voor 1888, Museo Egizio, Turijn, nr. C. 6347; 200.
Schaalmodel van het graf van Nefertari, gemaakt door Francesco Ballerini in opdracht van Ernesto Schiaparelli.
De godin Sechmet.
De godin Sechmet
Sechmet was de partnergodin van Ptah in Memphis, de godin is met name bekend uit Thebe, omdat daar honderden beelden van haar waren opgesteld tijdens de regering van Amonhotep III.
Zowel in de tempel van de godin Moet in Karnak, waar de beelden in de tentoonstelling vandaan komen, als in de dodentempel van Amonhotep III bij de Memmonkolossen (Luxor) stonden beelden voor elke dag van het jaar.
Met deze beelden werd een ritueel uitgevoerd, waardoor de godin gekalmeerd werd ter bescherming van Egypte.
Dit beeld lijkt veel op het andere en het is eveneens onbeschreven.
Toch was ieder beeld uniek en de weergave van een specifiek en onderscheidend aspect van de godin.Granodioriet, 18e dynastie, regering van Amonhotep III (ca. 1390-1353 v. Vhr.), uit Karnak, Drovetti collectie (1824), Museo Egizio, nr. C. 0262; 001.
De godin Sechmet.
De godin Sechmet
De godin Sechmet had tegengestelde eigenschappen.
Zij was de godin van de geneeskunst, maar werd ook gezien als de brenger van ziektes en epidemieen.
Haar naam betekent ‘de machtige’.
Zij was de dochter van de zonnegod Ra en draagt daarom vaan een zonneschijf met een uraeus (cobra) als kroon op haar hoofd.
Dit beeld is helaas niet beschreven en het is misschien niet voltooid.
In haar handen houdt Sechmet de gebruikelijke attributen van godinnen: de papyrusstaf en de anch, het hieroglief voor leven.Granodioriet, 18e dynastie, regering van Amonhotep III (ca. 1390-1353 v. Vhr.), uit Karnak, Drovetti collectie (1824), Museo Egizio, nr. C. 0260; 353.
Dit Beeld van een schrijver is geen onderdeel van de tentoonstelling ‘Koninginnen van de Nijl’. Het is een voorwerp uit de vaste opstelling van het museum en een van de vele topstukken. Het is uit circa 2400 voor Christus en is gemnaakt uit grijs graniet en afkomstig uit Sakkara.
In het museum kocht ik een paar boeken, zoals:
Olaf E Kaper, Koninginnen van de Nijl in vertaling. Dit boek geeft een groot aantal vertalingen van teksten die op de tentoonstelling te zien zijn.
Koninginnen van de Nijl. Een soort van catalogus. Het vertelt verhalen over de koninginnen aan de hand van voorwerpen op de tentoonstelling.
De 100 topstukken van het Rijksmuseum van Oudheden is al uit 2009 maar heeft niets aan actualiteit verloren. Het was schitterend om te lezen. Een aanrader.
Het werd een lange zaterdag met een fantastische tentoonstelling.
Het is al weer lang geleden dat ik een tentoonstelling
van dergelijke kwaliteit over Egypte gezien heb.
Aanstaande zondag is het zo ver.
Dan opent de tentoonstelling Blikvangers
over het werk van Fiep Westendorp.
U weet wel, die tekenaar van onder andere Jip en Janneke.
De tentoonstelling is in het
Nederlands Drukkerij Museum in Etten-Leur.
Blikvangers: Fiep Westendorp
Er wordt al geruime tijd hard gewerkt door een grote groep vrijwilligers om de tentoonstelling georganiseerd te krijgen. Ik ben er van overtuigd dat dit een groot succes zal worden. Ik kijk uit naar komend weekend!.
En vandaag ben ik in het pop-up museum gaan kijken.
Ik maakte er de volgende foto’s:
St. Josephschool maakt kunst voor het museum.
Ik zag er een hele serie grote figuren zoals dit duiveltje.
Een serie kijkdozen zoals deze over Marokko.
Of deze moderne skyline met reclame.
Een serie ingekleurde foto’s. De originele foto’s bevinden zich in het Breda’s Museum dat op dit moment fuseert met Moti.
Series portretten.
Sommige kunstwerken waren heel groot zoals de superheld die uit het raam komt.
Enkele jaren geleden bezocht in Beijing.
Ten noorden van Beijing bevinden zich de Ming-graven.
In een prachtig gelegen valei tussen de heuveld liggen de
graven en de monumenten die bij die graven liggen met
een Sacred Way (heilig pad) er naar toe.
Maar de oudste Ming tomb ligt bij Nanjing, de eerste
hoofdstad van China.
Die bezocht ik afgelopen september.
Vanaf het metrostation loop je naar een soort cultuur park
met als een van de complexen dit graf.
Je komt bij het graf over een pad met beelden.
Een minister.
Wengzhong Path
Wengzhong Path, 250 meters long, constitutes the second section of the Sacred Way.
This section is flanked by a pair of balusters, two pairs of generals and two pairs of civil officials.
The balusters, with a cylinder crown at the top as well as cloud and dragon designs over the column, have changed the convention of topping the balusters along the Sacred Way with lotus-flower design since the Tang and Sond Dynasties.
It is of innovative significance in art.
The statues of the genrals and officials stand there with great dignity, guarding the tomb with their loyalty.
Het gebied is een World Heritage Monument. De naam is de Xiaoling Tomb of the Ming Dynasty.
Xiaoling Tomb Of The Ming Dynasty
Xiaoling (Filiai Tomb) is the burial place
of Zhu Yuanzhang, founding emperor of the
Ming Dynasty (1368-1644) The architectural
system, inheriting from its predecessors while
creating a new standard of its own, was
followed by all the other imperial tombs of the
Ming and Qing Dynasties (1368 – 1911) for more
than 500 years, and thus accupied a milestone
position in the history of the system of ancient
Chinese imperial tombs.
De ligging is prachtig en het weer was goed.
Het is een heel complex met allerlei attracties. Heerlijk om er te wandelen.
De toegangspoort tot het eigenlijke complex.
In het stele-gebouw (Wen Wu Fang Men (The Gate of the Civil and the Military)) zie je altijd een schildpad (eeuwigheid) met op de rug inscripties over de keizer. In dit geval ook van een latere keizer.
Huisje om beschreven documenten te verbranden.
Placed before the Sacrificial Hall on each side of it’s gate, the pair of Sacrificial Censers are actually two small temple-shaped buildings made of yellow and green glazed materials.
The censers are covered with single – eave gable-and-hip roofs. The gate in the middle of the buildings’ front wall leads to a small chamber where pieces of paper (on which characters are inscribed to call back the spirit of the dead) used for sacrificial ceremonies are burnt.
De paraplu is tegen de zon. Sacrificial Hall.
Het monument en de natuur vechten om voorrang.
Sacrificial Hall, also known as Xiaoling Hall, is one of the main buildings og the Ming tomb. It was built in the 16th year under thei reign of Emperor Hong Wu (AD 1383) for the memorial tablets of Zhu Yuangzhang and his empress and concubines. It was a huge wooden structure with 9 bays in width and 5 in depth based on three layers of stone Xumizuo, with 56 stone column bases left behind today. The original building was destroyed during the war in the 3rd year under the reign of Qing Emperor Xian Feng (AD 1853). It was rebuilt during the reign of Qing Emperor Tongzhi.
Inner Red Gate. Het laatste gebouw voordat we bij de eigenlijke tombe aankomen. Daar meer over de volgende keer.
Inner Red Gate
In the North of the Sacrificial Hall, there is a gate, Commonly called Yinyang Gate and alsotermed as Inner Red Gate, as it leads to the residence of the soul of the deceased.
The gate devides the tomb palace building into the front area and the rear area,
i.e. a layout of the tomb palace marked by “the court in front and the residing place in the rear” first established in the Ming Tomb.
Originally, Inner Red Gate was a red gate with three passages going through and its top was covered with yellow glazed tiles.
In 2006, the Administration of Dr. Sun Yat-sen’s Mausoleum renovated the gate according to its original form as a rescue, thus restored its historical appearance.
Het in 2006 gerestaureerde dak van de Inner Red Gate.
Heel toepaselijk, vond ik, las ik deze week het boek uit met de naam:
Winter, a Folio anthology.
Het is een cadeau van de Folio uitgeverij in Engeland.
Die uitgeverij geeft met veel zorg boeken uit.
Soms in gelimiteerde edities.
Toen ik eind vorig jaar een paar boeken kocht kreeg
ik dit boekje cadeau.
Winter, A Folio Anthology.
Het is een verzameling verhalen met als thema ‘winter’ van schrijvers als
Lord Tennyson, Hans Christian Andersen, Hector Berlioz (de componist),
Charlotte Bronte, Charles Dickens, Thomas Hardy, James Joyce
en R. F. Scott (de poolreiziger).
In dit geval gaat het om een klein boekje, niet in een speciaal doosje
(wat normaal wel het geval is) maar wel mooi gemaakt met een mooi
lettertype (Caslon), prachtige illustraties (Petra Börner) en mooi
ingebonden.
Wikipedia over Caslon:
Caslon is de naam van een familie van lettertypen met schreef die door William Caslon (1692 – 1766) zijn ontworpen. Zijn vroegste ontwerpen dateren van 1734. Caslon wordt vaak aangehaald als het eerste originele lettertype van Engelse oorsprong maar vooraanstaande typehistorici, zoals: Stanley Morison en Alfred F. Johnson een historicus werkzaam bij het British Museum, wijzen op de grote overeenkomsten van het ontwerp van Caslon met Nederlandse typen.
Heel toepasselijk was de laatste bijdrage:
Thaw
Over the land freckled with snow half-thawed
The speculating rooks at their nests cawed
And saw from elm-tops, delicate as flower of grass,
What we below could not see, Winter pass.
Edward Thomas.
Ik ken Edward Thomas niet, dus even bij Wikipedia gaan kijken.
Helaas geen Nederlandse bijdrage:
Philip Edward Thomas (3 March 1878 – 9 April 1917) was a British poet, essayist, and novelist. He is commonly considered a war poet, although few of his poems deal directly with his war experiences, and his career in poetry only came after he had already been a successful writer and literary critic.
Vertaald leest het gedicht ongeveer als volgt:
Dauw
Over het land, bevlekt met half gedooide sneeuw,
Kraste de roeken (kraaien) afwachtend vanuit hun nesten.
Ze zagen vanuit de toppen van de iepen, fijn als weidebloemen
wat we beneden niet konden zien, de winter is voorbij.
Al even geleden ben ik begonnen aan de jaarkaart 2016.
Maar door ander werk en de vakantie is dit nog steeds niet af.
Gisteren heb ik wel een belangrijke stap gezet omdat
ik een aantal afdrukken heb gemaakt van de drie lino’s
die samen een driekleurendruk moeten gaan worden.
Over de waterbasis drukinkt ben ik niet zo tevreden.
De inkt pakt slecht, dekt slecht en is al heel
snel opgedroogd, nog voor je hem kunt verwerken.
Daar moet ik nog eens over nadenken.
Deze problemen had ik niet toen ik de reguliere
drukinkten gebruikte.
Maar goed nu zijn de droogtijden kort en het schoonmaken eenvoudig.
Maar als het resultaat niet is wat ik wel……
De lino voor de jaarkaart (met twee journalistieke teksten van Arnon Grunberg) begint met het woord jaar.
Zo maar eens een aantal gedrukt om mee te kunnen experimenteren.
Na ‘jaar’ volgt ‘kaart’. Zouden ze over elkaar heen passen?
Na ‘jaar’ volgt ‘kaart’ en dan het jaartal en de afbeeldingen die er 1 ding van moeten maken.
Van elks een paar exemplaren gemaakt.
Zou ook leuk zijn tegen een muur.
In de avond kon ik met een tweede kleur ‘kaart’ al over ‘jaar’ zetten.
Dan bijvoorbeeld ‘jaar’ over het totaalbeeld.
En ook ‘kaart’ over het totaalbeeld.
Gisteren heb ik het boekje dat met een Koptische binding
is gemaakt, onder bezwaar uit gehaald.
Vervolgens heb ik de foto’s in de ‘zakjes’ gestopt
en met de hand een korte toelichting bij de foto’s geschreven.
Koptische binding. Je ziet het boek hierboven open liggen. Helemaal vlak. De rechterpagina is eigenlijk een ‘zakje’. Er zitten twee foto’s is die je als lezer er uit kunt halen om te bekijken en daarna weer terug te steken. Op de rechterpagina staat op het onderste deel een korte beschrijving per foto. Ik ben tevreden over deze dummy. Misschien is hij deze keer iets te strak waardoor de steek op de rug minder opvalt en waardoor de rug niet helemaal recht is. Binnenkort nog eens een derde dummy maken.
De tweede poging lukte al veel beter dan de eerste dummy.
Het papier wat ik nu gebruik is veel steviger.
Maar ik heb ook de steken veel strakker gehouden.
Dat geeft een goed effect.
Ik gebruik deze dummy gelijk om iets anders uit te proberen.
Ieder katern bestaat uit 1 pagina.
Die pagina’s zijn gemaakt uit een dubbelgevouwen
stuk papier waarbij ik een deel van de bovenste helft
heb afgesneden.
Dat wat ik er af snij gebruik ik om een haakse hoek uit
te snijden. Die vormt de basis voor een soort ‘zakje’
dat ontstaan als de pagina wordt dicht geplakt.
Dat zakje gebruik ik vervolgens om een paar foto’s in te bewaren.
Zo is dit een soort fotobijlage bij het boek dat ik aan het
maken ben.
Hier zie je het dubbelgevouwen vel papier, de hoek die ik uit de voorkant heb gesneden en de haakse hoek die is heb gesneden. Die haakse hoek plak ik tussen de twee delen van de pagina. Op de achterste helft om precies te zijn. Nadat de pagina is ingebonden plak ik de voorkant van het vel op de haakse driehoek zodat een soort ‘zak’ ontstaat.
Dit zijn de katernen met de pagina’s die de kaft gaan vormen. De voorkant heb ik ooit eens beklad met houtskool. Die heb ik nu gefixeerd en kan die dienst doen als kaft voor deze dummy.
Dit is een detail van de vorige foto om de gaatjes te laten zien die in de rug gemaakt zijn.
Deze keer heb ik 4 gaatjes in de rug gemaakt. Volgens de methode van Shereen LaPlantz heb ik dus twee draden en vier naalden nodig. Het binden kan beginnen.
Dit is het eindresultaat. Omdat ik de draden strakker gespannen heb zie je minder duidelijk dat het een Koptische binding is. Maar de eigenschap van het eenvoudig plat kunnen openen van het boek blijft aanwezig. Het boek zit nu veel steviger in elkaar. Nu moet het nog gelijmd worden. De kaften worden dicht geplakt en in mijn geval ook de pagina’s. Dan kan het onder bezwaar.
Zoals te zien is kan het boek helemaal plat open liggen. Dat komt goed uit om het boek onder bezwaar te leggen. Zo kunnen beide kaften onderop liggen en is de kans het grootst dat beide goed vlak opdrogen. Nog even afwachten.
De achterkant van mijn Jaarkaart 2016
ga ik maken met drie linoleumsnedes.
Binnenkort ga ik ze voor het eerst afdrukken.
De drie lino’s voor de jaarkaart 2016. Op de voorzijde staan twee journalistieke teksten van Arnon Grunberg.
Luc Panhuysen, Oranje tegen de Zonnekoning, De strijd van Willem III en Lodewijk XIV om Europa.
Zo kan het dus ook.
Geschiedenis is geen dode of saaie stof.
‘Oranje tegen de Zonnekoning’ is een spannend boek
over de krachtverdeling in Europa tijdens het leven
van Stadhouder-Koning Willem III.
Je wil doorlezen, de pagina omslaan.
De figuren in het boek worden door Luc Panhuysen heel overtuigend
neergezet, als mensen van vlees en bloed.
Willem III van Oranje was stadhouder in
de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden
en koning van Engeland, Ierland en Schotland.
Getrouwd met de Engelse Maria Stuart II van Engeland; ‘Mary’.
Willem was protestant.
Zijn grote tegenstander was de Zonnekoning, Lodewijk de veertiende.
De man die Versaille laat bouwen en die hard werkt aan een
koningsschap van glorie. Daarbij introduceerde hij (of zijn kok)
het eten van erwtjes aan het hof. Het werd heel populair.
Lodewijk was katholiek.
Maar het boek beperkt zich niet tot deze twee historische figuren,
het hele Europese krachtenveld komt aan de orde met bijvoorbeeld
voormalige wereldmacht Spanje, het Ottomaanse Rijk, het Heilige Roomse Rijk
met de Rooms-Duitse keizer Leopold I, koning van Hongarije en koning van Bohemen,
de verschillende diplomaten, vrouwen van al die edele heren en
hun maitresses, favorieten, troonopvolgers, ministers en generaals.
Het is voor mij extra leuk omdat er een ruiterstandbeeld van
stadhouder Willem III in de straat staat:
Ruiterstandbeeld stadhouder Willem III, koning van Engeland, op het Kasteelplein in Breda.
Argusvlinder 