De dans was nog maar net begonnen in het stadion
van Pushkar. Nog maar een paar foto’s gemaakt.
Pushkar stadion tijdens de Pushkar Camel Fair.
Tagarchief: India
De dans in Pushkar
De dansgroep, een grote groep jonge vrouwen, komt van de tribune af om plaats te nemen op het centrale veld van het stadion. Daar gaan ze een dans uitvoeren.
De groep verspreidt zich over het stadion.
Er is veel plezier.
Henna.
Als een vorst komt deze meneer het stadion binnen met een enorme parasol. De dromedaris is niet onder de indruk maar veel van de toeschouwers wel.
Waarom deze herinneringen worden uitgereikt en aan wie weet ik niet maar zo’n hele groep bij elkaar is wel een mooi beeld.
De organisatie deelt bij deze bijeenkomst een poster uit, misschien wel de officiële poster van de 2013-versie van de Pushkar Camel Fair.
De dans kan beginnen.
Nog even overleg.
Sommige vrolijker, anderen meer serieus.
Het laatste stuk van de dans volgt in het volgende bericht.
Vlagceremonie, een dansgroep en een paardendans
Het lijkt er op dat het officiële deel van het programma gaat starten. Al lijkt er ook een probleem te zijn bij de vlaggenmast. Dat trekt veel aandacht.
Gelukkig is er iemand die het probleem kent en kan verhelpen.
Dat lijkt er meer op. Goed dat we even oefenden..
De erewacht kijkt rustig toe.
Intussen komt op een andere plaats in het stadion een dansgroep binnen.
Genoeg geoefend, nu officieel.
Het is een grote groep. De kleuren spatten van de tribune af. Het is een mooi gezicht.
In overpeinzing.
Traditioneel en modern.
De leden van de dansgroep versieren de vlaggenmast.
Dit is de hoofdrolspeler van de dans met het paard. Hij vervult twee rollen: berijder en paard. Bij deze act is een eigen muziekgroep (de mannen in glimmend roze) en een parasoldrager (zie de kleurrijke kwasten aan de bovenkant van de foto).
De dans begint.
Dan blaast deze man het eerste sprookje uit. Er gaat nog meer volgen maar dat komt in een volgend bericht.
Hoe dromedarissen de wereld kleiner maken
Olay, het is een beetje geschiedenisvervalsing maar
ik las een passage in het boek ‘Met een drukpers de oceaan over’
van Lisa Kuitert en toen……
Je kunt het je vandaag de dag niet voorstellen, maar voor wie in Nederlands-Indië verbleef was communicatie met het moederland heel moeizaam…. Post vanuit Europa deed er aanvankelijk enkele maanden over, als de reis rondom Kaap de Goede Hoop goed verliep. Vanaf 1835 ging het heel wat sneller dan voorheen omdat men toen de ‘landroute’ ging gebruiken, met als overslagpunt Singapore. De landroute betekende dat niet langer via de Kaap gevaren werd, maar via andere vaarroutes: eerst via de Middellandse Zee en dan de Rode Zee. Het transport ging dus wel per schip. Alleen het gedeelte in Egypte, tussen Suez en Caïro, werd over land doorkruist. Naar dit trajectgedeelte kreeg deze verbinding de naam overlandmail, ook wel ‘landmail’ genoemd. Aanvankelijk werden in Egypte de postpakketten daartoe op dromedarissen en muilezels gehesen, later ging dit per rijtuig. Dit traject over Egyptische grond duurde ongeveer twintig uur. De landroute bekortte de reistijd van een brief of pakje van Nederland naar Java van honderd tot vijftig a zestig dagen. De opening van het Suezkanaal in 1869 maakte het traject over land overbodig, wat weer een enorme vooruitgang betekende. Nu was de post er binnen 6 weken.
Fragment van pagina 52 en 53 uit het boek van Lisa Kuitert: Met een drukpers de oceaan over.
….toen moest ik gelijk denken aan Pushkar.
Het stuk tekst over de dromedarissen sprong extra in het oog
omdat we in Pushkar zoveel dromedarissen zagen.
Zoals bijvoorbeeld op de volgende foto.
Ik zie dan zo’n karavaan gewoon voor me.
Maar ik weet wel, andere tijd, andere plaats,
andere mensen, andere dieren.
India, Pushkar Camel Fair, november 2013.
Niet onder één noemer te vangen: Pushkar
Maar de meeste foto’s in deze reeks
verdienen eigenlijk een eigen blogbericht.
Terwijl de paarden aan het oefenen waren en ergens anders kamelen binnen kwamen deed deze koorddanseres wat een koorddanseres doet: koorddansen.
Het zijn niet alleen de professionals die laten zien wat hen bezig houdt.
Intussen op een tent.
Een ballonvaart boven de Pushkar Camel Fair.
Een stalletje voor een snack. Prachtig geordend en prachtige kleuren.
Pushkar – paarden
Natuurlijk springen de dromedarissen het meest in
het oog, in Pushkar. Maar dat zijn niet de enige dieren
die je er kunt zien. Er zijn ook behoorlijk veel paarden.
Terwijl we in het stadion zijn begint er een soort van oefening
voor een paardenshow.
Er werd niet echt een race gehouden met de paarden maar er werd toch flink de vaart in gezet (dat noem je bij paarden vast anders).
Maar ook buiten het stadion zijn veel paarden te bewonderen.
De oranje vlekken op het veulen vielen me op. We zullen dat later vaker zien.
Dan zie je er best veel van deze haast melkwitte paarden. Het lijken wel albino’s.
Als je goed kijkt zie je hier drie paarden.
Het linkse paard hapt in de rode kwast die aan het hoofdstel van het rechtse paard hangt…..
…..dan trekt het de kwast eraf…..
…..en doet dan alsof er niets gebeurd is. Wat een prachtige dieren.
Opgetrokken wenkbrauwen
Menig dierenvriend, medewerker van de kinderbescherming
of medewerker van een evenementenbureau zal zijn wenkbrauwen
optrekken bij het zien van de foto’s van vandaag.
In 2013 waren we in Pushkar en na een wandeling van het
tentenkamp naar het festivalterrein waren we uitgekomen
bij het stadion. Deze keer was daar wel het een en
ander te doen.
Het echte programma zou later volgen maar in de marge
proberen mensen ook wat te verdienen.
Bijvoorbeeld met deze aangeklede apen.
Het publiek vond ik ook interessant. De kinderen kijken vol aandacht naar de dieren. Je zou denken dat kinderen in India wel vaker een aap zien.
Gekleed zullen ook de toeschouwers de apen niet vaak tegenkomen.
In tussentijd was men nog bezig de geluidsinstallatie gereed te krijgen.
Je ziet dat niet iedereen uitloopt om de acrobaten te zien. Het is nog rustig in het stadion.
De band bij de acrobaten.
Er zijn niet alleen veel dromedarissen maar ook het aantal tenten is toegenomen.
Er gaat een acrobaten-act komen. Een van de sterren spreekt het publiek toe.
De grootste van de serie acrobaten doet een eerste reeks radslagen (linksonder). De tweede in lengte staat rechtsboven gereed voor haar oefening.
De grootste (op de rug gezien) kijkt toe hoe de anderen een voor een de oefening doen.
Met de menselijke piramide wordt de show afgesloten.
De paardenshow is voor de volgende keer.
Kermis in India
Vandaag maar een kort bericht. De regering,
minister-president Mark Rutte en minister Hugo de Jonge,
hervat vandaag de serie met persconferenties.
Daar heb ik naar gekeken. Vandaar.
We liepen in de richting van het stadion (daarover volgende keer meer) en daar stond iemand te spreken. Het lijkt me een standwerker maar zeker ben ik niet. Misschien is het iemand van de organisatie die uitlegt hoe de fair verloopt. Maar leuk is dat er heel aandachtig wordt geluisterd.
In dezelfde groep.
We hadden al een vermoeden maar nu is het duidelijk. Er wordt een reuzenrad opgebouwd.
Deze schoenmaker werkt rustig verder.
Nog wat onderdelen van de kermis en het circus in opbouw.
Allerlei handgereedschap voor in de landbouw. Dus dit soort kramen vind je ook op de Pushkar Camel Fair.
Dromedarissen, heel veel dromedarissen
Een maal op onze plaats in de tent ondernamen we
meteen een eerste taxirit in een dromedariswagen
(camel kart) naar het festival terrein.
Er waren weer veel dromedarissen,
heel veel dromedarissen.
Het is heel enerverend voor ons toeristen maar de handelaren in kamelen, paarden enz, vermaken zich ook prima. Het weer is goed, je ziet weer eens iemand, er is vermaak, wat wil je nog meer?
Overal waar je kijkt: dromedarissen. Je kunt alles gaan bekijken, je kunt overal bij, het is echt een feest.
Zoals ik al zei: veel. Hier bij de waterbak.
Had ik al gezegd dat het er erg veel zijn?
Even de haren op de oren bijknippen.
Ik durf het bijna niet te zeggen: veeel.
Er blijven nog steeds kuddes bijkomen.
Eerlijk gezegd vind ik ze wel leuk (en groot, en sterk, dus ogen open houden).
Het mooie is dat de dromedarissen iets majestueus hebben. Ze zijn niet gauw gestoord. Ze kauwen rustig door, maken zich niet druk, heel onderkoeld. Flegmatiek.
I’m a star!
Deze lijken wel op de uitkijk te staan.
Na het deel met de dromedarissen zijn er ook veel kramen
met allerlei andere producten en er is natuurlijk
ook nog het stadion.
Daarover meer de volgende keer.
Camel kart
Het liet niet lang op zich wachten: na twee
nachten zouden we van het hotel verhuizen naar een tent.
In de drukke periode tijdens de fair worden tijdelijke tentenkampen
ingezet om toeristen op te vangen.
Er is gelegenheid om er een maaltijd te gebruiken.
Je kunt gebruik maken van een safe en het kamp wordt
goed bewaakt. Dag en nacht.
Vanaf het tentenkamp, dat een wandeling vanaf het
Pushkar Camel Fair-terrein ligt, kun je ook
gebruik maken van een van de kamelentaxi’s.
Al bij een eerdere gelegenheid sliepen we in een tent in India. Deze tenten zijn best luxe. Zeker naar de standaarden in India. Er staan er veel maar voor mij bleef tijdens al die dagen onduidelijk hoeveel er in werkelijkheid gebruikt werden.
Dit was ‘onze straat’.
Onze tent lag recht tegenover de Spa van het Royal Desert Camp. Niet dat we daar veel last van hadden want je zag er niet vaak bezoekers. Als je naar een evenement als de Pushkar Camel Fair gaat dan breng je niet veel tijd door in je hotel. Wij in ieder geval niet.
Met straatverlichting.
Zo ziet de tent er aan de binnenkant uit.
Er is in iedere tent een eigen douche- en toiletgelegenheid. Er was een klein beetje wateroverlast maar in een woestijn is dat voor de tijdelijke bewoner geen probleem.
Buiten het kamp staat een aantal kamelentaxi’s te wachten. Volgens de informatie bij de reis is dit inclusief maar de bestuurders denken daar anders over. Omgekeerd kun je vanaf de fair terug naar het kamp. Niet 24 uur per dag. Ze houden de tijden aan van de luxe reizigers. Dus het is niet de bedoeling dat je in de avond in de stad gaat eten of met zo’n kar terug kunt. Maar het is een rechte weg die wel een beetje heuvelachtig is. Maar dat was te voet prima te doen.
Natuurlijk zijn wij ook met zo’n taxi gegaan. Het uitzicht is dan ongeveer zo iets.
Niet bang voor kleur
In 2013 waren wij in Pushkar voor de Pushkar Camel Fair. We zijn er een kleine week geweest. Eerst in een hotel maar toen de kamerprijzen omhoog gingen in een tentenkamp. Maar als deze foto’s gemaakt worden is het nog relatief rustig in Pushkar en op de ruimte buiten de stad waar de handelaren in dromedarissen en paarden hun tenten opzetten en hun dieren houden. Er zijn ook tenten voor handelaren in andere zaken: landbouwgereedschap, textiel, ijsjes, maar bijvoorbeeld zal er ook een circus staan en een soort van kermis.
Dit is ook een concurrent voor de kamelen: de tractor. Hier kun je met een lastdier niet tegen op.
Als je dan door Pushkar en de omgeving rondloopt, zie je van alles. Volgens de officiële volkstelling woonden in 2001 een kleine 15.000 mensen in Pushkar. Het is dus geen grote plaats. Zie Wikipedia.
Deze heilige koeien maken geen onderdeel uit van de fair.
Als er iets typisch voor India is, is het wel het kleurgebruik. Daar kent men geen angst voor. Daar kan men heel uitbundig mee om gaan.
Leave your shoes here, laat uw schoenen hier. Zo’n bord zie je natuurlijk vaak bij een tempel.
Terug bij het meer van Pushkar. Zo’n meer wordt ook wel sarovar genoemd.
Het is er warm dus de paarden worden uit de zon gehouden.
Er is ruim gelegenheid om bij te praten.
Dit is de ‘paardenwijk’. Alle handelaren in paarden staan bij elkaar, niet ver van het stadion.
Hier staan de paarden zowat in huis.
De meeste toeristen die hier komen, zien we maar kort. Vaak komen ze in de loop van de middag aan. Kijken dan rond op de fair en bij het meer. In de avond eten en verblijven ze in Pushkar om de volgende dag weer door te reizen.
Je kunt de dromedarissen zelf laten lopen maar zo kan het ook.
Kleur, druk en veel geluid en geuren.
Er is veel belangstelling voor het veulen.
Twee keer ‘drie op een rij’.
De oren van het paard.
Let op: je moet wel je schoenen uitdoen voor je mag aanschuiven.
Op de fair zie je grote handelaren die met vrachtauto’s hun goederen meebrengen maar je ziet ook kleine, soms nomadische handelaren die hun hele huishouding bij zich hebben op een wagen. Slapen doe je dan in een tent maar andere dingen doe je gewoon op je wagen.
Een dromedaris is een leverancier van allerlei diensten en producten: lastdier, trekdier, vervoersmiddel. Hier lijkt de dromedaris wel deels geschoren.
In de stad wordt nog even snel een stuk van de weg onderhouden.
De volgende dag gaan we naar het tentenkamp.
Dan zullen de foto’s vanuit een andere hoek van de stad komen.
Een kudde komt drinken….
Deze meneer kijkt toe, eigenlijk net als wij.
We staan in de buurt van een grote drinkbak en in de verte komt een kudde dromedarissen aan. Eens zien wat er gebeurt.
Al snel komen ze bij de waterbak aan.
Terwijl de eerste al staat te drinken komen er nog steeds dromedarissen aan.
Het is een prachtig gezicht.
India, Pushkar Camel Fair.
Je moet goed drinken.
Het is overal stoffig. De foto’s tonen niet veel zon terwijl het er best warm was en de zon de hele dag scheen.
Het is een goed moment om met elkaar van gedachten te wisselen over de kwaliteiten van die dromedaris (ik vind het een prachtig, groot dier).
Mijn eerste kameel (in Pushkar)
Die eigenlijk geen kameel is in het Nederlands spraakgebruik.
In het Engels wordt de term ‘Camel’ gebruikt voor drie
verschillende dieren: de dromedaris (1 bult), de kameel (2 bulten,
‘Bactrian camel’ in het Engels) en de Wilde kameel (2 bulten,
‘Wild Bactrian camel’). De laatste groep is een bedreigde diersoort
die in China en Mongolië voorkomt.
Maar zover zijn we nog niet.
We gaan eens door de stad, rond het meer wandelen en zien wel.
Mooi schommelbed.
In de stad blijken veel hotels of hostels te zijn. Niet in de laatste plaats voor de pelgrims.
Ik heb een zwak voor grote houten deuren. Misschien kan Freud daar iets mee?
Shri Rama Vaikunth Temple.
Typische informatieborden.
Children, Socks, Shoes, goods, Umbrellas, Wet cloth, Stick, Camera, Smoking items, Leather and any other articles of bones etc; are not allowed to be carried within the premises of the temple.
Pilgrims should keep a watch upon their belongings.
Please follow the direction of the watchman for enteries in the temple premises.
Er is veel dat niet mag.
Om een paar dingen te noemen:
kinderen, sokken, schoenen, goederen, paraplu’s,
leer en elk ander voorwerp van been.
Maar als we later gaan zien hoe druk het hier kan worden
dan is het duidelijk dat men de instructies van de
bewaking moet volgen.
Zelfde tempel, ander bord. We mogen de tempel niet betreden.
De eerste keer na lange tijd dat je weer een dergelijk mozaïek met bloemmotieven ziet, roept dat allerlei herinneringen op.
Bloembetegeling.
Mahatma Gandhi.
Later ontdekken we dat Pushkar ook voor de Sikhs een belangrijke bedevaartplaats is.
Rietsuiker. Sapana Juce Center.
Dan buiten de bebouwde kom komen we op het festival terrein.
De opbouw is in gang.
Dit is het stadion. De plaats van de georganiseerde activiteiten.
Kamelen zijn niet de enige dieren die we op de fair zullen zien. Er zijn ook heel wat paarden.
Soms zie je dan van die prachtig witte paarden (en bijzonder interessante mensen).
Daar is hij of zij dan. Mijn eerste, gefotografeerde kameel in Pushkar.
Eerste blikken van Pushkar
Je gaat natuurlijk niet naar India voor de hotels.
Prima als het goede hotels zijn maar je gaat voor het land,
de mensen, de cultuur.
We gingen naar Pushkar voor de Pushkar Camel Fair.
We wilden niet één dag en één nacht gaan maar meerdere dagen,
zodat we de opbouw en de afbouw konden meemaken.
Toen we op de eerste dag aankwamen waren er al wel voorbereidingen
aan de gang maar de drukte zou nog moeten komen.
De kameel is voor de Indiase landbouw wat voor ons het paard
was: vervoermiddel en hulp in de landbouw.
Dat is net als in Nederland aan het veranderen.
Kamelenhandelaren zijn er dan ook steeds minder.
Maar als je nooit in Pushkar bent geweest maakt het niet zo veel
uit hoeveel kamelen er komen.
Mijn foto’s in volgende berichten gaan dat hopelijk tonen.
De eerste nachten konden we in een hotel verblijven.
De prijzen waren nog acceptabel.
Daarna zouden we naar een tentenkamp voor toeristen verhuizen.
Mooi hotel. We hadden een kamer op de begane grond.
Ontbijt in de tuin. Fantastische sfeer.
Maar dit beeld door een raam in de muur van de hoteltuin maakte diepe indruk. We waren al eerder in India geweest maar dit overtrof toch weer mijn verwachtingen,
Ook op een gewone dag is het blijkbaar best druk in Pushkar.
Overal waar je kijkt zie je wel een plaats die als tempel dienst kan doen. Hoe vaak je ook in India komt, dat blijft steeds indrukwekkend.
Pushkar is een pelgrimsoord voor Hindoes en Sikhs. Daarom zijn er al die tempels en ghats (trap aan het water die door pelgrims gebruikt worden).
Trap naar de weg waar vrouwen zitten bij een winkel.
Door een sluier ziet alles er nog romantischer uit.
De heuvel op de achtergrond (links) heeft op de top natuurlijk een heiligdom.
In de avond maakte ik een paar foto’s vanaf het dak van het hotel.
Deze foto maakte ik verder op in de stad.
Als je denkt: waar zijn nou die kamelen?
Rustig maar, nog heel even.
India in 2013
Er is een vakantie waarvan ik ooit de hoogtepunten al eens had
laten zien maar waar ik nooit uitgebreid bij stil heb gestaan.
Tenminste niet op internet.
In 2013 (november) gingen we naar de Pushkar Fair.
Jaarlijks komen in Rajasthan, bij het plaatsje Pushkar,
de handelaren in kamelen bij elkaar.
Het evenement is een combinatie van een beurs voor zakenmensen
en een religieus festival.
Eerst een aantal dagen met de kuddes kamelen en dan gaat het
aan het eind van de week over in een religieus festival.
Pushkar is een kleine stad die rond een meer ligt.
Het terrein van de Pushkar Fair ligt buiten de stad.
De handelaren brengen hun eigen tenten mee.
De reis er naar toe was heftig (voor ons).
Eerst de vlucht naar New Delhi, dan kort slapen (paar uur),
dan met de auto naar Jaipur. Daar bleven we een dag en nacht
en dan door naar Pushkar.
Op de terugweg brengen we meer tijd in Jaipur en New Delhi door.
In 1995 waren we al eens in New Delhi en Jaipur geweest.
De wegen in Jaipur waren toen nog niet verhard.
Dat was nu wel.
Het hotel waar we deze keer verbleven was een voormalig stadspaleis.
Een koninklijke familie van buiten Pushkar had een eigen
paleis in de stad Jaipur om de invloedrijke maharadja
van Jaipur te bezoeken.
Het paleis wordt deels door de nazaten van de familie zelf gebruikt
en deels als hotel.
Let the magic begin.
Zo keken we vanaf het brede balkon van de kamer naar de omgeving, overdag.
Aan het begin van de avond verschijnt dan het buitenrestaurant.
Met het licht aan wordt alles een sprookje.
De entree van de hotelkamer.
Hotelkunst. Het bovenraam van een van de deuren. Tijd om te gaan slapen en morgen naar Pushkar.
Olifantentafeltje of Plateau van Ganesha?
Jaren terug brachten we een souvenir mee vanuit India.
We doen dat wel iedere vakantie.
Nu zijn die souvenirs niet echt voor de eeuwigheid gemaakt.
Zo hebben we drie olifantjes die iedere keer als we ze oppakken
glinsterende steentjes of stukjes papier verliezen.
Dit souvenir bestond uit twee delen: een soort tafeltje en een beeldje. De pootjes van het tafeltje zijn met de jaren los komen te zitten. Tijd om ze maar eens te lijmen.
De bovenkant van het tafeltje is heel sierlijk.
Overigens zitten op het tafeltje ook glinsterende steentjes. De meeste zijn er nog. De pootjes zitten er ook weer onder.
Zo vind ik het toch meer het plateau van Ganesha.
Het plateau van Ganesha is weer terug tussen de andere souvenirs.
Op zijn kop met de verkiezingen
Vandaag ging er bij mij meer op zijn kop dan ik graag zou willen.
Landelijke kopstukken in de politiek hebben hun mond vol
over klimaat en duurzaamheid.
In 1995 waren wij in India (Rajasthan).
Op de treinen kon je thee bestellen.
Dat ging niet in een plastic bekertje.
Men had kommetjes van rood aardewerk.
Na gebruik werden die weggegooid. Vaak tussen de rails.
Toen heb ik mijn best gedaan om een hele te pakken te krijgen en mee
te nemen naar Nederland.
Tot ik vandaag tegen de souvenirplank aanstootte, was de kom altijd
te zien bij ons. Nu is hij kapot gevallen.
We zullen maar zeggen: ‘Scherven brengen geluk’.
Maar ook bij het stembureau stonden dingen op zijn kop.
Laatste blogpost over Bhopal – Amritsar reis uit 2016
In 2016 bezochten wij India en deze keer begonnen we ongeveer
waar een eerdere reis stopte: in Bhopal.
De reis ging langs allerlei plaatsen maar het meest in het oog sprongen
Varanasi, Chandigarh, Haridwar en Amritsar.
Amritsar was de laatste plaats en we bezochten er
meerdere keren de Gouden Tempel.
Ook op de laatste dag.
En daarover gaat deze laatste blogpost.
Het weer was een beetje heiig op de laatste ochtend. Daarom ligt de Gouden Tempel (Sri Harmandir Sahib) er een beetje dof bij.
De zon laat zich al snel zien.
Het is niet zo dat heel veel Sikhs een bad nemen in de sarovar maar er zijn er wel.
Er zijn weer veel pelgrims. Hier zie je de pelgrims weerspiegeld in het gouden plafond.
Een zonnescherm is al snel geen overdreven luxe meer.
Tegelijkertijd gaan restauratie- of nieuwbouwwerkzaamheden gewoon door.
Dit soort mozaïeken komen weer vol tot hun recht.
Met prachtige marmeren bloemen.
Traditie en moderniteit.
Een laatste blik....
Op het plein voor het tempelcomplex zat deze meneer met een heel bijzonder geborduurd kleed. De tekst is ook in het Engels.
Hij ging spontaan voor me staan en veranderde zijn kleed zodat ik de tekst beter kon fotograferen: Message of Tenth Guru: Act upon only the word of guru and worship not anyone else except one God, Akal Purakh.
Wikipedia:
Akal Purakh is a Sikh name used for God.
Literally it means “a timeless being who never dies.” The first word Akal, literally timeless, immortal, non-temporal, is a term integral to Sikh tradition and philosophy. It is extensively used in the Sri Guru Granth Sahib and Dasam Granth hymns by Guru Gobind Singh, ….., the concept of Akal is not peculiar to the Dasam Granth. It goes back to the very origins of the Sikh faith.
Together the two words mean the “Timeless, eternal being”.
Waar je ook bent in India, het is er bijna altijd een feest van kleur. Zo ook bij de Gouden Tempel.
Oranje vaandel in Amritsar, de Gouden Tempel
Bij ons laatste bezoek aan de Gouden Tempel in 2016
werd er druk gewerkt aan een enorm oranje vaandel dat in
de Sri Harmandir Sahib hangt aan een enorme mast.
Ik weet niet meer of ze een nieuw vaandel aan het bevestigen waren of het vaandel slechts aan het onderhouden waren. Maar er was veel aandacht voor en het was een heel werk.
Veel aandacht.
Het betere acrobatenwerk.
Sri Harmandir Sahib: onbeschrijfelijk mooi
De mooiste blogpost van 2019
is misschien tegelijkertijd de saaiste.
De foto’s van Sri Harmandir Sahib of de Gouden Tempel in Amritsar
zijn zo betoverend mooi! Het is ongelofelijk.
Met pijn in het hart schrijf ik deze blog post:
het einde van mijn fotoverslag van ons bezoek aan India
in 2016 komt dicht bij het einde.
Dit is het 99ste verhaal over die reis.
Dat wil zeggen dat ik me nu niet meer regelmatig ga dwingen
om terug te denken aan deze vakantie.
Bij de Gouden Tempel staat een boom die verbonden is met het ontstaan van de tempel. Daarom wordt deze ook vereerd.
Bij de Gouden Tempel staat een gebouw waarin ’s nachts het boek van de Sikhs wordt bewaard. Daarvan is deze foto.
Ik heb heimwee.
Argusvlinder 