De hoofdstad van Laos.
Een niet te drukke stad.
Op zondag kon je er rustig gaan fietsen.
Dat hebben we dan ook gedaan.
Categorie archief: Vakantie
De cenotaven van Orchha
Cenotaaf is een niet zo bekend begrip.
Dus we beginnen maar even met Wikipedia:
Een cenotaaf (uit het Grieks: kenos = leeg, taphos = graf) is een grafteken dat al sinds de klassieke oudheid wordt opgericht ter nagedachtenis aan overledenen van wie het stoffelijk overschot elders verkeert of onvindbaar is.
Een cenotaaf werd (en wordt nog wel) vaak aangebracht in de wand van een kerk. De graven van pausen in de Sint-Pieter te Rome zijn bijvoorbeeld cenotafen. De eigenlijke graven bevinden zich elders. Ook op het Forum Romanum bevindt zich een cenotaaf: Lapis Niger, waarvan beweerd wordt dat het een grafmonument is voor Romulus ofwel een herinnering aan zijn tenhemelopneming, als de god Quirinus.
Een voorbeeld van een middeleeuwse cenotaaf is de elfde-eeuwse cenotaaf van Monulfus en Gondulfus in het lapidarium van de Sint-Servaasbasiliek in Maastricht. Deze stond van circa 1075 tot 1622 boven het lege graf van de heilige bisschoppen Monulfus en Gondulfus. De relieken zelf werden in kostbare reliekhouders op het hoogaltaar tentoongesteld.
Een bekend voorbeeld in Europa is de cenotaaf (Cenotaph) op Whitehall in Londen, die werd opgericht kort na het einde van de Eerste Wereldoorlog en die de plaats vormt van de jaarlijkse Remembrance Day.
Een Nederlands voorbeeld is de cenotaaf van admiraal Jacob van Wassenaer Obdam in de Grote of Sint-Jacobskerk in Den Haag. In België zijn de Ieperse Menenpoort en het Tyne Cot Cemetery bekende voorbeelden. Samen bevatten ze ingegrifte namen van zo’n 90.000 vermiste soldaten van het Britse Gemenebest uit de Eerste Wereldoorlog.
Ook buiten Europa bevinden zich cenotafen, zoals die in Hiroshima, ter herdenking van de 200.000 doden die vielen als gevolg van de atoombom die de stad trof aan het eind van de Tweede Wereldoorlog.
In India kent men dergelijke monumenten ook.
Het zijn in Orchha op zich zelf staande grote monumenten.
Deze monumenten worden als volgt geintroduceerd:
Group of Cenotaphs
Fifteen cenotaphs to the Bundela kings and members of their clan are located on the southern banks of river Betwa. These include the chhatries of Madhukar Shah, Vir Singh Deo, Jaswant Singh, Udait Singh, Pahar Singh & others. Most of the cenotaphs are designed in Panchaytan style. They are constructed on an elevated square platform. The santum sanctorum too is square shaped and in the center. The upper portion has been made angular with arches. The peek of the sanctum sanctorum is patterned in the Nagar style of temple architecture.
Via een grote poort verlaten we de citadel van Orchha op zoek naar de cenotaphs. Die waren reden om deze plaats te bezoeken.
Buiten de citadel heb je een spectaculair uitzicht op de citadel en de grote paleizen daar binnen.
We lopen met de drukte mee. De centotaphs moeten aan de rivier liggen dus we gaan die kant op. Het verkeer stropt een beetje.
Aan het eind van de weg, daar waar de rivier stroomt ligt een brug. Hier zie je het wegdek en het verkeer op de brug.
Deze foto geeft iets meer overzicht van de brug over de Betwa. Let wel, het lijkt nu een voetgangersbrug. Maar al het verkeer, van voetganger tot tankauto moet over die brug.
Dan wordt ook gelijk duidelijk waar de cenotaphs zich bevinden.
Compleet met ghats. De grote cenotaphs liggen allemaal bij elkaar in een soort ommuurde tuin.
Bij de rivier is te zien dat de citadel helemaal tot aan de rivier loopt. Het terrein van de citadel is dus veel groter dan alleen de paleizen.
De openluchtkapper.
De monumenten kun je gerust fors noemen.
Vanaf de ghats zie je de monumenten achter een hoge muur staan. Die muur moet de tuin schoon houden en dat werkt prima.
CENOTAPH OF VIR SINGH DEO
The rule of Vir Singh Deo (1605 – 1627 AD) is regarded as the golden era in the annals of Bundela Dynasty. He built the grand & magestic building ie. Jahangir Mahal, Phoolbagh, Lakshminarayan temple, hamam and naubatkhana. The cenotaph of Vir Singh Deo was built by
Jujhar Singh in 1627 – 1628 AD. Constuctionon an elevated square platform. The sanctum sanctorum too is square shaped and in structure is three storeyd. The joint on each of the floors have balconies, most of which have not been able to survive and rawages of time. The flow of the Betwa river touches the bottom of platform making it more scenic.
Cenotabh of Banka Umed Singh
Banka Umed Singh was landlord of Banka pahasi and kiledar of Orchha fort, died in VS 1801 (1742 AD) at Orchha. Who was descendent of Hardaul and a son of Raisingh
(a brother of Maharadja Udotsingh). This cenotabh was constructed in 1742 AD during the time of three arched doors. Sanctum has image of Umedsingh with his consort fixed on back wall. An inscription of three line carved on the canopy of image mentioned VS 1801 (1742 AD).
Sanctum topped with small dome.
Hier krijg je een gevoel voor de tuin en de ruimte die de cenotaphs innemen.
Dit gebouw ligt buiten de tuin en de buitenkant is helemaal vol met nissen.
Maar nissen zie je ook bij de andere cenotaphs.
Terwijl we in de tuin rondliepen zagen we grote vogels vliegen. Waarschijnlijk dezelfde als die we eerder die ochtend op het paleis hadden gezien. Ik heb geen idee wat voor vogel het is maar groot is het in ieder geval.
Toen we naar Orchha gingen hadden we eigenlijk geen idee wat we allemaal zouden zien. Die paleizen waren al mooi. Maar de cenotaphs waren zo apart. Hierna zouden we ook de tempels in de stad en nog meer terrein van de citadel bezoeken. Het overviel ons.
De temperatuur was al behoorlijk omhoog gegaan. De schaduw van de cenotaphs bieden bescherming van de zon.
Verderop in het veld….
De cenotaven zijn ook te beklimmen. Dan kun je dit soort foto’s maken.
Of deze, over de muur heen.
Cenotaph of King Sawant Singh
Maharaja Prathwi Singh (1736 – 1753 AD) had a son named Puran Singh who died during lion hunting.
His son Sawant Singh succeeded his grandfarther in 1752 AD and ruled at Orchha up to 1765 AD.
King Sawant Singh received a royal banner and title of ‘Mahandra’ from Mughal Emperor Shah Alam.
This cenotaph was constructed by King Het Singh after his fathers death in 1765 AD. It is different from cenotaph in shape and size. It is square in plane having square sanctum surrounded by passage, which is decorated beautifully with paintings. The construction of spire, domes, kiosks and other parts of the cenotaph are good exemple of Bundela architectural style.
Cenotaph of king Sawant Singh.
Cenotaph of king Sawant Singh.
Champassak
Champassak is een kleine plaats in het zuiden van Laos.
Een lange straat.
Aan die straat lag ons hotel.
De straat was erg rustig.
Het spitsuur was het uitgaan van de school.
Zeker, een eindje verderop, lag een drukkere weg.
Maar voor ons was het genieten.
Champassak is de plaats waar de World Heritage site
Wat Phou zich bevindt.
Banlung
Vanuit Banlung maakte we een boottocht naar onder andere mensen
die we animisten noemen.
Mensen die geloven in (Wikipedia) het bestaan van goede en kwade geesten,
die kunnen huizen in onder meer bomen, dieren en gebruiksvoorwerpen.
De geesten moeten goed gestemd worden door ze offers te brengen,
het houden van rituelen, rituele dansen en het houden van taboeregels.
Hier in Cambodja een voorbeeld van mensen die hun overleden familieleden
een jaar lang na hun overlijden goed proberen te stemmen en dan
dat jaar afsluiten met een groot feest bij het graf.
Hier twee foto’s van zo’n graf.
Beeld van een vrouw die bij haar overlijden zwanger was.
Preah Vihear
In het noorden van Camboja, dicht tegen Thailand,
je ziet de militairen in Thailand de wacht houden,
ligt een prachtige tempel die een paar jaar geleden
nog op Thais grondgebied lag.
Na consultatie van het Gerechtshof in Den Haag is
deze World Heritage Site aan Cambodja toegewezen.
De volgende 6 foto’s zijn er gemaakt:
Banteay Chmar
Siem Reap
Boekje Cambodja – Laos
Afgelopen jaarwisseling waren we in Cambodja en Laos.
Meer precies:
we waren twee nachten in Bangkok,
vervolgens in Siem Reap, Banteay Chmar, Preah Vihear,
Banlung (dat is allemaal Cambodja) en
Champassak, Vientiane en Luang Prabang (dat is Laos).
In de buurt van Luang Prabang kocht ik saa-papier.
Dat papier was al dubbelgevouwen dus gereed als boekblok.
Daar ga ik foto’s in opnemen, 44 stuks.
Het boekje heeft een staand formaat dus heb ik
naar alle foto’s gekeken die ik tijdens deze reis gemaakt heb
en die een staand formaat hebben.
Daarvan heb ik er 44 gekozen.
Dit zijn de foto’s die ik koos uit Bangkok:
Helaas was het weer niet mooi toen we die dag in Bangkok waren.
De foto’s zijn niet bewerkt.
Er is niets aan de compositie veranderd.
Er is niets aan de kleur veranderd (dat doe ik nooit).
Alleen is het aantal pixels teruggebracht zodat ze goed op mijn
weblog getoond kunnen worden.
De rest volgt nog.
Orchha: Jahangir Mahal
De citadel van Orchha bevat een groot aantal gebouwen.
De grootste twee zijn Raja Mahal en Jahangir Mahal.
Volgens de overlvering is Jahangir Mahal gebouwd
ter ere van de bekende Moghul-keizer Jahangir.
Wikipedia over Jahangir:
Nuruddin Salim Jahangir of (volgens de Nederlandse transliteratie) Djehangir (31 augustus 1569 – 28 oktober 1627) regeerde als keizer over het Mogolrijk van 1605 tot 1627. Jahangir is historisch gezien minder belangrijk dan bijvoorbeeld Shah Jahan, of Akbar. Voor zijn troonsbestijging in 1605 was hij bekend als prins Muhammad Salim of kortweg prins Salim. De prins kwam in opstand tegen zijn vader Akbar, die echter maar één zoon had en hem wel moest vergeven om de troonopvolging zeker te stellen. Na de dood van Akbar besteeg Jahangir de troon. Net als zijn vader een beschermer en promotor van de kunst en wetenschap, en hij veranderde weinig aan de bestuurlijke organisatie die zijn vader had ingevoerd. Onder invloed van opium en alcohol werd Jahangir op latere leeftijd steeds onvoorspelbaarder. Gedurende de lange perioden waarin hij niet bij zinnen was bestuurde zijn laatste vrouw Nur Jahan het rijk.
Steen bij de Jangir Mahal. De typische manier waarop in India bij monumenten een toelichting op het monument wordt gegeven.
Engelse tekst:
Jahangir Mahal
According to common belief Jahangir Mahal was constructed for Jaha(n)gir reception by Veer Singh Deo.
It is square in plan , with four bastions at each corner which end in a ribbed dome at the top, and have four kiosks at the corners of the base of the dome. The chhajja on the corners of the first stor(e)y is held by a series of elephant brackets at regular intervals on all sides. All the chambers of this palace had been decorated with paintings, the remains of which are visible only in a few rooms. The Jahangir Mahal is the culminating point of the evolution of medieval – Indo – Islamic architecture, an example of harmonized imagination and organized execution.
Korte vertaling/samenvatting:
Algemeen wordt aangenomen dat het paleis met de naam Jahangir Mahal is gebouwd door Veer Singh Deo ter ere van een bezoek van de moghul-keizer Jahangir aan dit gebied. Het gebouw heeft een vierkant grondplan met op iedere hoek een bastion dat is voorzien van een geribbelde koepel. De ‘chhajja’ (afdak) op de hoek van de eerste verdieping wordt ondersteund door pilaren met olifanten. Alle ruimtes van het paleis waren voorzien van schilderingen, daarvan zijn er nog een paar over. De Jahangir Mahal is een hoogtepunt in de architectuur waarin middeleeuwse, Indiase en Islamitische elementen samenkomen, een voorbeeld van heharmoniseerde verbeelding en gecoordineerde uitvoering.
De binnenplaats van de Jahangir Mahal.
Wikipedia over Veer Singh Deo of Vir Singh Deo:
Vir Singh Deo (also known as Bir Singh Bundela) was a Bundela Rajput chief and the ruler of the kingdom of Orchha. He was a vassal of the Mughal Empire and ruled between 1605 and either 1626 or 1627. Vir Singh Deo assassinated Abul Fazl who was returning from Deccan in a plot contrived by the Mughal prince Salim (= Jahangir). According to Aruna,[who?] he is ” the most famous and most powerful of all the Orchha Chiefs. A man of dashing personality, a great warrior and no scruples, a bold and organised administrator”.
Deze olifanten zie je op heel veel plaatsen als pilaar van afdakken, balkons enz.
Balkon dat uitkomt op de binnenplaats.
Voor mijn gevoel ligt deze ingang aan de achterkant. De moderne stad Orchha ligt namelijk aan de andere kant van deze ingang. Maar de ingang is ongelofelijk mooi.
De ingang is niet zomaar een versierde poort. De ingang begint beneden met een trap en eindigt drie verdiepingen hoger op het dak.
Jahangir Mahal.
Terug in het paleis.
Versiering aan plafond boven pilaren.
Nis met een mus.
Ik kan er geen genoeg van krijgen.
Zeer elegant.
De waterpartij op de binnenplaats van de Jahandir Mahal.
Bastion met koepel.
Terwijl we op dak rondliepen zagen we plotseling aan de andere kant van het gebouw, op de gladde koepel boven de ingang, een grote vogel op een nest zitten met een jong.
We zien elkaar.
Beneden zien we een mus die profiteert van een recente, nog natte restauratie.
Orchha: Raja Mahal
We waren laat aangekomen in Orchha
dus de volgende morgen gingen we gelijk op pad
om het kantoor te zoeken waar kaartjes verkocht worden.
Een combi-ricket voor zowat alle bezienswaardigheden.
Echt een plan hadden we niet maar we begonnen
na het vinden van de kaartverkoop aan de Raja Mahal.
Raja Mahal
The construction of the Raja Mahal was started in 1531 AD by Raja Pudra Patrap (1503 – 1531 AD) and was completed by the year 1539 in the reign of Bharti Chandra (1531 – 1554 AD) later on, his successor Madhukar Shah (1554 – 1592 AD) made some alteration and additions giving it a final shape, designed on a aquare plan, the palace is devided into two wings, with five storeys on three sides and four storeys on one side. The Darbar-I-Am and Darbar-I-Khas are quite imposing. The subjects if the paintings are mainly the life and deeds of Lord Rama and Krishna. The incarnations of the god Vishnu have also been painted. Nayak / Nayikas, Rag- Raginies, wrestling folk, hunting and vignettes and royal amusement have also found place in the depictions.
Korte samenvatting/vertaling:
De bouw van de Raja Mahal begon in 1531 door Raja Pudra Patrap.
Zijn opvolgers zullen het werk afmaken en hier en daar nog
wijzigingen aanbrengen.
Basisvorm voor het paleis is het vierkant.
Het paleis heeft twee vleugels met aan drie kanten vijf
verdiepingen en aan een kant vier verdiepingen.
De Darbar-I-Am en Darbar-I-Khas zijn indrukwekkend.
Deze zalen worden ook wel durbar genoemd en zijn de officiele
zalen voor de heersers.
De schilderingen hebben Lord Rama en Krishna als onderwerp en
de verschijningsvormen van Vishnu zijn er ook geschilderd.
Allerlei activiteiten zoals andere goden uit het Hindoeisme,
de jacht, worstelaars en koninklijk
amusement zijn te vinden in de schilderijen.
Op zoek naar de kaartverkoop koem we bij een van de grote poorten van de Orchha citadel.
Vooral in de Raja Mahal zien we veel schilderingen. De staat waarin ze verkeren verschilt nogal.
Hier een detail van een plafond met een vogel.
Nog meer vogels en planten in een hoek van een plafond.
Dit is het plafond waarvan de vorige twee foto’s details zijn.
Het complex is indrukwekkend met vele mooie doorkijkjes. In de ochtend, gelijk na ons ontbijt zijn er nog maar weinig toeristen. Die zullen later op de dag wel komen als het warm wordt.
Je ziet goed dat de zon al fel is en dat het een beetje nevelig is. Dat komt waarschijnlijk ook omdat we dicht bij de rivier zijn.
Altijd mooi.
De binnenplaats van Raha Mahal. Op de foto’s van de binnenplaatsen is te zien dat het van buiten zo imposante gebouw in werkelijkheid aan twee zijdes vooral een brede muur is.
Je moet natuurlijk wel een groot balkon hebben om het volk toe te spreken.
Alles is prachtig versierd. Beschilderd of zoals hier met mooi stucwerk. Veel bloemmotieven als decoratie.
Dit is de beschildering van de onderkant van de dakgoot.
Nu volgen een serie plafondschilderingen. Vaak een ruim beeld van het plafond gecombineerd met een detail.
Bloemen en een jacht (?) of zijn het strijders?
Elke ruimte lijkt wel een eigen patroon te hebben op het plafond.
Heel vaak mag je in India alle verdiepingen en alle ruimtes bezoeken, behalve als de voormalige koninklijke familie er nog woont.
Uitzicht van de Raja Mahal naar de Ram Raja tempel.
Dit is de beschildering met bloemen van de boog op de volgende foto.
Hier zie je een deel van de verdedigingswerken van de citadel, de gracht er om heen, de vaste brug naar het poortgebouw van de citadel en het dorp.
Dat is nog eens architectuur. We zullen nog veel bijzondere architectuur zien in deze vakantie.
Deze tekst en zijn samenvatting waren aan het begin van deze blog post al te lezen. Wat een ervaring!
Orchha
Deze plaats was eerst geen onderdeel van onze reis maar
op advies van een van de reisorganisaties werd de plaats
toegevoegd.
Het is maar een kleine plaats in in centraal India maar
er is een citadel met paleizen en er zijn cenotaphs (of
Chhatris of gedenktekens voor de heersers van Orchha).
De plaats ligt vlak bij de rivier de Betwa.
Wikipedia:
Orchha (of Urchha) is een stad in het district Tikamgarh, India, gelegen aan de rivier de Betwa, 80 kilometer van Tikamgarh en 15 kilometer van Jhansi.
De stad werd gesticht in 1501 door Maharaja Rudra Pratap Singh, als zetel van het gelijknamige vorstenland. In 2001 had Orchha 10.000 inwoners,…
Jhansi was voor ons belangrijk omdat daar een treinstation ligt
waar treinen komen die grote steden in India met elkaar verbinden.
Vanaf dat station zijn we later weer verder gegaan naar Varanasi.
Het is een van de betere beslissingen die we genomen hebben
om een voor ons nog onbekende plaats in onze reis op te nemen.
Van deze plaats waar we maar 1 volle dag geweest zijn
ga ik wat foto’s delen. Om te beginnen van het hotel.
Dat doe ik eigenlijk nooit maar dit hotel was heel apart.
Het ligt in de citadel (’s avonds poort dicht), in een oud paleis.
Het hotel heet Sheesh Mahal. Er zijn maar een beperkt aantal kamers en die bevinden zich een beetje verspreid in het oude gebouw. De kamers zijn uniek en deze keer is dat geen reclamepraatje. De tekeningen op de muur zijn recent natuurlijk maar gebruikmakend van de oorspronkelijke ruimtes en wat oorsponkelijk meubilair levert dit een geweldige ervaring op.
De kamer die wij hadden was een soort lange gang met veel nissen. Sommige nissen waren net groot genoeg om een vaasje in te zetten, andere waren omgetoverd naar badkamer.
Dit was de kamerdeur. De kamerdeur lag aan een soort dakterras van waar het een fantastisch uitzicht was over Orchha.
Dit was het uitzicht vanaf het dakterras.
Onder, links zie je een deel van de citadel. In de verte links de Chaturbhuj tempel (het hoogste gebouw). Dit is een tempel die nu niet meer in gebruik is. Rechts daarvan ligt de Ram Raja tempel. Het witte gebouw met drie torens. Dit is de bestaansreden van het huidige dorp. In de Ram Raja tempel bevinden zich een aantal heiligenbeelden. Toen de beelden eens uit de Chatutbhuj tempel waren gehaald wilde die beelden niet meer terug. Toen werd de Ram Raja tempel er omheen gebouwd. Zo gaan de verhalen.
Het dakterras bij het Sheesh Mahal Hotel in Orchha.
De inrichting van het hotel. Wat te denken van deze art deco kast.
Hier zie je de kamersleutel en het slot op de kaptafel liggen.
Dit is de toegang tot de badkamer. Je moet niet claustrofobisch zijn om in deze kamer op je gemak te kunnen slapen.
Nog een ensemble met bijzondere meubelstukken. De openbare ruimtes van het hotel waren ook bevolkt met een mengeling van moderne en originele meubels.
Laatste twee foto’s van Bhopal
Bhopal State Museum, deel 3
Het museum bevat ook archeologische vondsten van de Indus-beschaving. Dat zie je niet zo vaak. Hier een zegel waarvan de betekenis waarschijnlijk niet bekend is. Bij de zegels hing in ieder geval geen toelichting.
In deze blog post probeer ik een beetje te laten zien hoe veelzijdig het museum is. Naast de fantastische sculpturen zien we er miniaturen, restanten van de Indus-beschaving, beelden in metaal, koninklijke kledingstukken, teksten in steen (!), enz.
Indus-beschaving, kopje. De werken die je hier ziet vind ik stuk voor stuk prachtig. Maar er zit 1 juweeltje tussen. Een prachtige prent.
Indus-beschaving. Iets dergelijks heb ik eerder gezien en toen werd dit aangeduid als speelgoed.
Pawaya (plaats in Madhya Pradesh). Ik had twee van deze hoofdjes apart gefotografeerd maar het was te donker en dus waren de foto’s bewogen.
Radha, 18th – 19th century AD, Gwalior.
Dit is het eerste van de metalen beeldjes waarvan het museum een hele grote collectie heeft. Palna, 18th – 19th century AD, Gwalior.
Dhola-Maroo (Dhola-Maru is een romantisch verhaal uit Rajasthan over twee geliefden), 18th – 19th century AD, Gwalior.
Mahavir, 11th century AD, Bhopavar.
Bhairav, 18th century AD, Depalpur.
Stone Insciption, Pawaya.
On a loose slab found at the northern edge of the village this 10 line inscription in Persion, mentions the construction of Sikandarabad on the orders of the minister Safdar Khan during the reign of Sikander Shah Lodi.
De teksten die we hier zien zijn voor mij,
naast belangrijke stukken geschiedenis, kunstwerken.
De taal is zo mooi gebruikt om een inscriptie van te maken.
Kalligrafie met een grote ‘K’.
Persian Inscription.
This Persian record was inscribed in the appreciation of one Abdul Muzffar Mehmood Shah (date is not available).
Stone Inscription, Singhpur.
On a slab recovered from a tank near Singhpur palace, this 11 lines Persian inscription records that during the King of this world and conqueror of Orissa and Jai nagar Shah Husain Malik Hayat Nizam Jashghuri excavated this flowing beauty (ie. the tank) in the name of Shaykh Burhan, son of Yaqub.
Stone Inscription Chanderi
This Persian inscription of 6 lines refers to the construction
of a building by one Umar, son of Husain Shah-Al-Asam who worked in the army of Hushang Shah, the Sultan of Malwa.
Dit is wat mij betreft het juweeltje. Pari holding an unique animal, 19th century AD, Rajput style. Kijk maar eens goed naar het ‘unieke dier/unique animal’.
Het unieke dier is zo uniek omdat het zelf opgebouwd is uit heel veel andere figuren.
Amir Taimoor, 19th century AD, Mughal style.
Een tulband. Turban, Holkar ruler.
Tulband, bovenaanzicht.
Bhopal State Museum, deel 2
Voor mensen die niet van Aziatische kunst houden
is mijn weblog de laatste tijd niet aangenaam.
Ik realiseer me dat al de namen in het Hindoeisme en Boeddhisme
niet eenvoudig zijn en ingewikkeld te plaatsen
in de godenwerelden van beide religies.
Zelf kan ik dat ook allemaal maar moeilijk een plaats geven
maar dat neemt niet weg dat de beelden en andere kunstwerken
een hoge kunst en kunsthistorische waarde hebben
waar ik van kan genieten.
De tweede en voorlaatste reeks van het Bhopal State Museum
omvat weer een serie beelden.
Gajasur Vadh (een verschijningsvorm van Shiva, 10th century AD, Pipaldhar.
Jain Padpeth, 13th century AD, Indore.
Het interieur van het museum.
Sadhu, 18th century AD, Tewar.
Een dergelijke afbeelding had ik eerder nooit gezien.
Dit is een vergelijkbare afbeelding als het vorige beeld. Hiervan weet ik wel de naam en de datering: Nag couple, 11th century, Unknown.
Sadashiva, 11th century AD, Gyaraspur.
Padmini, 11th century AD, Suhaniya.
Birth of Krishna, 11th century AD, Hinglajgarh.
Er was een hele gallerij met beelden die rivieren verbeelden. Hier: Yamuna, 7th – 8th century AD, Keldhar.
Ganga (of Ganges), 10th century AD, Rewa.
Vaishnavi & Kaumari, 10th century, Mandsaur.
Panchmukhi Ganesa, 9th century AD, Unknown. Zo had ik een Ganesha nog nooit gezien.
Ganesa, Kalchuri period (Kalachuri dynasty, 6th – 7th century), Jabalpur. In deze verschijningsvorm heb ik Ganesha eerder gezien. Vaak zelfs.
Pedestal, 12th – 13th century AD, Shivpuri. Dit is waarschijnlijk een dorpel van een deur of raam. Het is werkelijk schitterend.
Dit is het middendeel met waarschijnlijk Boeddha.
Dit is een van de afschrikwekkende fantasiedieren. Heel mooi gemaakt.
Zo had men er nog een: Pedestal, 12th – 13th century AD, Shivpuri. Door dat ik experimenteerde met de belichting zie je soms een natuurlijkere belichting dan in andere gevallen.
Het Bhopal State Museum is een museum met een fantastische collectie.
Bezoek het museum als je in de buurt bent.
Ik bezocht het museum 25 februari 2016.
Bhopal State Museum
Lonely Planet:
This first-class archaeological museum spread over 17 galleries includes some wonderful temple sculptures as well as 87 10th- and 11th-century Jain bronzes unearthed by a surprised farmer in western Madhya Pradesh.
Het museum heeft een hele serie collecties. Een aantal daarvan heb ik bezocht.
Daar heb ik foto’s van gemaakt en een eerste reeks komt vandaag aan bod.
Deze foto’s zijn van hun tentoonstelling:
‘Masterpieces of Madhya Pradesh’.
Natesh. De beelden staan hier bijna allemaal achter glas. Dat maakt het moeilijker voor de fotograaf.
Gauri, 10 century AD, Bhanpura.
Als het me lukt gewef ik een toelichting.
Die toelichting is dan niet van mij maar bijvoorbeeld
van Wikipedia:
Gauri (beter bekend als Parvati) is een Hindoeïstische godin.
Parvati wordt meestal gezien als de belangrijkste hulp,
en echtgenote, van Shiva.
Shiva en Parvati hebben samen twee zoons gekregen, Ganesha en Skanda (Kartikeya).
Zij worden vaak met z’n vieren afgebeeld op de berg Kailash.
Shiva, 5th century AD, Bhatura.
Kartikeya, 3rd – 4th century AD, Gajendraghat (stad in Karnataka).
Wikipedia:
Kartikeya is een god uit de Hindoeïstische mythologie.
Hij is de god van oorlog en overwinning en de patroonheilige van Tamil Nadu.
Hij is de zoon van Parvati en Shiva en de broer van Ganesha.
Ze wonen op de berg Kailash.
Bij dit beeld speelt de lichtinval een spelletje met de toeschouwer. De onderste ‘kop’ ving een straal zonlicht terwijl de rest van het beeld in het licht van de museumverlichting staat. Chamunda head, 10 Century A.D. Vidisha.
Chamunda head, 10 Century A.D. Vidisha.
Trimurti, 10th century AD, Padhawali (Morena).
Yakshi, 2nd century BC, Bharhut.
Wikipedia:
Yakshini (also known as Yakshi) are mythical beings of Hindu, Buddhist, and Jain mythology.
Yakshi is the female counterpart of the male Yaksha,
and they are attendees of Kubera, the Hindu god of wealth
who rules in the mythical Himalayan kingdom of Alaka.
Yakshinis are often depicted as beautiful and voluptuous,
with a chauri (fly-whisk) in right hand, fleshy cheeks,
with wide hips, narrow waists, broad shoulders,
knotted hair and exaggerated, spherical breasts.
Varahi, 3rd – 4th century AD, Hinglajgarh.
Nravaraha (incarnation of Vishnu), 9th – 10th century AD, Kanvla.
Masterpieces of Madhya Pradesh
‘Masterpieces of Madhya Pradesh’ is an attempt to present some of the best sculptural pieces of the land before you. From the days of the folk based artistic endeavours under the Sungas to the classicist Guptas, and the subsequent
changes and continuities in theme and decoration under the Prathiharas, Kalachuris, Paramaras, Chandelas and Kachhapaghatas as the feudal society with its distinctive social codes, beliefs and behavioural styles developed,
the journey of the sculptural art has been shown in a thematic manner.
Changes in the pattern and style of patronage, the opulence and ostentatious pleasure seeking culture of feudal society, the increasing popularity of Vaishnavism and Shaivism and decline and absorption of Buddhism within the Hindu pantheon, the increasing importance of Shakti cult and tantricism in certain regions have all formed the structural context within which art styles under particular dynasties developed its idioms and norms. The place of acquisition of the particular sculpture has been given to help students and
research scholars.
Shiva, 10th century AD, Barhad.
Kuber, 12th century AD, Hinglajgarh.
Stad van de meren
Dat is de bijnaam van Bhopal.
Als je er bent is gelijk duidelijk waarom.
De stad ligt rond een aantal enorme meren.
Op weg naar het State Museum liepen we nog eens langs zo’n meer.
Het is bijna on-Indiaas.
Allemaal zo groen.
Als een groot Hollywood Sign staat er ‘Welcome to the city of lakes’ langs de oevers.
‘Lakes’, dat zijn ‘Meren’ in het Nederlands.
Toen snel met de riskja naar het State Museum.
Udaygiri
Udaygiri is een grottencomplex in de buurt van Bhopal.
We zijn er gaan kijken maar heel veel indruk heeft het niet gemaakt.
De grotten vallen in het niet bij Ellora en Ajanta maar
als je er toch in de buurt bent ga je er ook even kijken.
Deze grotten plaatsen andere plaatsen even in hun juiste perspectief.
De omgeving is mooi.
De beelden zijn er erg zwaar beschadigd.
De grotten zijn goed toegankelijk. De omgeving is mooi.
Restanten van een leeuw.
De manen van de leeuw.
Souvenir uit Laos
Vanuit Luang Prabang in Laos bezochten we op een stadsfiets
een pottenbakkersdorp aan de andere kant van de Mekong rivier.
Bij dit winkeltje kocht ik een souvenir. Het werd mooi ingepakt in een met de hand beschreven stuk papier. Het lijkt wel een schoolschrift.
Eenmaal terug in het hotel heb ik het op de foto gezet. Je weet nooit of je zo iets breekbaars heel thuis krijgt.
We hebben het heel in Nederland gekregen. Gaf mij de kans om de tekst even in te scannen. Als iemand weet waar dit over gaat hoor ik het graag. Dit was de voorkant.
Dit is de achterkant.
Uiteindelijk ging het hier om. Het kopje met twee gezichten dat als je het beweegt een geluid maakt (een erwt (?) die in het hoofdje rolt).
Sanchi
Wikipedia:
Sanchi Stupa, also written Sanci, is a Buddhist complex, famous for its Great Stupa, on a hilltop at Sanchi Town in Raisen District of the State of Madhya Pradesh, India. It is located in 46 kilometres north-east of Bhopal, capital of Madhya Pradesh. The Great Stupa at Sanchi is one of the oldest stone structures in India and was originally commissioned by the emperor Ashoka in the 3rd century BCE. Its nucleus was a simple hemispherical brick structure built over the relics of the Buddha. It was crowned by the chatra, a parasol-like structure symbolising high rank, which was intended to honour and shelter the relics. The original construction work of this stupa was overseen by Ashoka, whose wife Devi was the daughter of a merchant of nearby Vidisha. Sanchi was also her birthplace as well as the venue of her and Ashoka’s wedding. In the 1st century BCE, four elaborately carved toranas (ornamental gateways) and a balustrade encircling the entire structure were added. The Sanchi Stupa built during Mauryan period was made of bricks. The complex flourished until the 11th century.
Okay, maar wat is het nu.
In Sanchi zijn een aantal Boeddhistische stupa’s en resten van kloosters
en andere gebouwen te zien. Er is ook een museum (geen foto’s!)
De functie van de stupa’s is niet zo duidelijk als de tekst doet
vermoeden die je ter plaatste kunt lezen.
Er is een stupa waarin menselijke resten gevonden zijn.
Er is een stupa met daarin Boeddhistische relikwieen.
De foto’s geven een beeld van haast perfecte bouwwerken.
Dat is natuurlijk niet hoe de stupa’s er bij lagen toen ze
door de Engelsen werden herontdekt.
De stupa’s waren deels ingestort.
Dus hier is sprake van een vergaande restauratie/reconstructie.
Kies maar naar welk woord je voorkeur uitgaat.
De stupa’s zijn wel uniek.
Er zijn in de omgeving van Sanchi nog wel meer stupa’s te vinden
(naar het schijnt) maar deze zijn het bekendst en
staan op de world Heritage list van Unesco.
De site van Sanchi vanaf de weg gezien.
Twee grote stupa’s zijn meteen te zien. Ze zijn erg fotogeniek. Op deze dag zijn er weinig toeristen.
De officiele toelichting.
During the third century BC the Mauryan emperor Asoka (circa 273 – 36 BC), the great patron of Buddhism, selected Vedisagiri (Sanchi Hill) for foundation of a Buddhist establishment, because the hill ensured quietitude and seclusion necessary for monastic life and also was situated near the rich, populous and patronizing city of Vidish.
He erected here a stone column and a brick stupa.
The Sunga period (second century BC) witnessed the stone encasing and enlargement of the stupa of Asoka (Stupa 1), erection of balustrades round it’s ground, berm, a stairway and harmika, reconstruction of temple 40 & building of stupas 2 and 3.
During the Satavahana regime (first century BC) four lofty gateways were added to stupa 1 and ine gateway to stupa 3.
Structural activities are on a slow pacew during the reign of the Kshtrapas of Malwa (early centuries of thye Christian era) and Sanchi imported images from Mathura during the period.
Four images of Buddha are placed against the berm of stupa 1 facing the four entrances.
Temple 17 and some other edifices were the contriburions of the Gupta age.
During the seventh-eight centuries AD several Buddha images were installed and temple 18 erected on the foundations of an earlier edifice at the site.
Several temples and monasteries were built during the medieval period when the Pratiharas and Paramaras of Malwa flourished in the region.
Amongst these, the temple 45 is typical for its dimensions and exuberant ornamentation.
Een torana.
De stupa’s hebben hun eigen architectuur:
= ze kunnen vier ‘ingangen’ hebben.
Het zijn niet echt ingangen want je kunt niet in de stupa
maar je krijgt toegang tot een trap waarlangs je de stupa op kunt;
= bij een ingang staat eventueel een Torana,
een soort stenen hek dat heel rijk versierd is;
= dan kan bij iedere ingang een Boeddha-beeld staan;
= dan kan er bij iedere ingang een trap zijn;
= rond de stupa is een ruimte waar je rond de stupa kunt lopen;
= de trap geeft toegang tot de balustrade, een omgang met hek,
min of meer boven op de stupa;
= de top van de stupa heeft een soort parasol.
Detail van een torana.
De torana kan rijk versierd zijn met beeldhouwwerk. Wat hiervan origineel is weet ik niet.
De torana’s zijn schitterend. Je krijgt er geen genoeg van.
Dit is een voorbeeld van de Boeddha-beelden die bij de ingang kunnen staan.
De torana’s zijn niet identiek aan elkaar.
Van sommige afbeeldingen kan ik ook wel vermoeden dat ze scenes uit het leven van Boeddha verbeelden. Maar meestal heb ik geen idee.
Het is een warme dag met veel zon en dus ook hier en daar schaduw.
Nog een torana.
Niet alle torana’s zijn even rijk versierd.
Dit is een detail van de vorige foto.
De torana vanaf de stupa.
Uit mijn reisverslag:
Eigenlijk is de functie en het ontstaan van deze stupa’s niet bekend. Het zijn geen grafmonumenten. Maar een indrukwekkend gezicht is het! Er zijn een drietal grotere stupa’s en veel restanten van stupa’s en kloosters. Het lijkt er op dat het eens erg druk was. Vandaag was het rustig. De meeste toeristen komen na ons op een erg grote groep na. Maar die bleven heel braaf heel dicht bij de gids.
Dit zijn restanten van andere gebouwen of constructies.
Hier zie je de omgang beneden en de trap naar de omgang op de stupa.
Dit is een foto van de omgang beneden.
Als fotoverslaafde ben je steeds op zoek naar het mooiste plaatje.
Een beetje opzij liggen de restanten van klooster 51. Voorbij deze restanten ligt er nog een stupa. Die is zeker wat decoraties betreft anders dan de andere stupa’s. Maar eerst dacht ik dat dit zo’n beetje het einde van het terrein was. Daar vergiste ik me dus.
Dit is een kleinere stupa.
Detail van een torana.
De grote stupa (nummer 1) vanaf de kleinere stupa (nummer 2).
De kloosters en andere bouwwerken zijn allemaal terug gebracht tot mooi afgeronde bouwwerken. Klooster 51 is daar een goed voorbeeld van. Maar dat neemt niet weg dat men ook nog een hele verzameling brokstukken heeft.
Yakshini
Dit is de meer afgelegen stupa nummer 3. Je ziet dat de balustrade en de top die zo prominent bij de andere stupa’s zijn, hier helemaal ontbreken. Dus ook geen trap. Ook geen torana. Daar staat tegenover dat de decoratie anders is.
Stupa 2 resembles stupa 3 in shape and size but without any gateway.
It has a ground balustrade with four cardinal entrances and a double stairway, leading to the top of the drum its reliefs mostly exhibit decorative motifs with some life-scenes of Buddha.
General Alexander Cunningham found inside the dome, the corporeal relics of ten Buddhist teachers of at least three generations at a height of 2.13 meters above the terrace.
De decoraties zijn georganiseerd in een soort emblemen.
Dit is een voorbeeld van wat ik een embleem noem.
Nog een voorbeeld.
Die emblemen zitten op de pilaren, aan de binnenkant dan de ‘ground balustrade’, zeg maar de stenen afscheiding onder aan de stupa.
Relatief eenvoudige motieven. Niet eenvoudig in de betekenis van makkelijk maar in de betekenis van niet over-complex. Wel goed gekozen en goed uitgewerkt.
Hier zie je een aantal van die emblemen tegen de pilaren van de afscheiding.
Dit is het pad van de afgelegen stupa terug naar klooster 51 en de twee stupa’s die richting ingang liggen.
Rechts ligt klooster 51 (de lage muur).
Bij het klooster staat een grote ‘pan’ of ‘schaal’. Uit een (1) stuk steen.
De ‘big bowl’ is beschadigd. De functie is niet helemaal duidelijk.
Vanuit klooster 51 kijk je zo naar de grote stupa. Je ziet dat van het hele klooster de plattegrond in opgemetseld tot een muurtje dat overal even hoog is.
Monastery 51 is well-preserved quadrangular structure.
Remarkeble for its stone walls veneered with bricks.
Probably the roofs of its cells and verandahs and the verandah-pillars had been of wood.
To the west of the monastery lies a giant stone bowl.
Bhopal Tribal Museum
Dit is een waanzinnig museum, in de positieve zin.
Het is wat wij een museum voor volkenkunde zouden noemen.
Helemaal gericht op de stammen in Madhya Pradesh.
Uniek aan het museum is dat bij de bouw en inrichting
van het museum de leden van de verschillende stammen
actief zijn betrokken.
Zo is het geen museum met allemaal oude voorwerpen maar
een verzameling speciaal voor het museum gemaakte voorwerpen.
Voorwerpen van de verschillende stammen, gemaakt bij de oprichting
van het museum, door leden van die stammen.
Dat alles is prachtig gepresenteerd met veel lichteffecten en
verklarende teksten.
Of ik alles goed begrepen heb weet ik niet maar het bezoek
was een overdonderende ervaring.
Zo komen we in het museum allerlei vormen en technieken tegen. Van gevlochten stukken zoals deze enorme constructies in de hal van de ingang, maar ook houtsnijwerk, werk van klei, met allerlei kleuren, enz.
Detail van een van de enorme constructies in de grote ontvangsthal.
Lillar Kothi, een graanschuur.
Korte vertaling/samenvatting:
Een Lillar Kothi is een graanschuur gemaakt uit klei, bamboe, schors en uitwerpselen van koeien.
Dit soort gebouwen komt voor bij alle Gond huishoudens.
Het graan kan er een heel jaar in opgeslagen worden en eruit gehaald worden via de speciaal daarvoor gemaakte gaten.
De opslag begin een aantal centimeters boven de grond zodat er geen vocht bij de opslag kan komen.
‘Lillar’ betekent letterlijk ‘menselijke geest’.
De hoogte van graanschuur is zo gemaakt dat, om binnen te gaan, je je moet buigen.
Een manier om respect te tonen voor het graan waarvoor hard gewerkt moet worden.
Zo’n graanschuur kan deel uitmaken van een huis en kan dan dienen als afscheiding.
De buitenwand toont het verhaal van de verschijning van een god op aarde.
Die god brengt het graan naar de mensen.
Verder toont het hoe de vrouwen met kennis van zaken het graan verzamelen en opslaan voor de gemeenschap.
Verder zijn er verhalen afgebeeld over het ontstaan van de Gond gemeenschap, het oogsten en bewaren van graan.
Lillar Kothi. Deze is gemaakt door een aantal mensen. Van een aantal van hen heb ik de namen: Pyarelal Vyam, Champa Bai, Baiyyan Bay, Chhota Singh.
Lillar Kothi, detail.
De keuze van details is volstrekt willekeurig. Wat je te zien krijgt in het museum is allemaal zo prachtig dat het moeilijk kiezen is.
Lillar Kothi, detail.
Sahariya Courtyard. Eem ‘courtyard’ staat typisch voor ‘binnenplaats’. Hier gaat het om de inrichting van een huis voor een groep stammen. Mijn indruk was dat de volgende foto betrekking heeft op deze tekst
Sahariya Courtyard.
Door de prachtige poort van de Sahariya Courtyard kwam je bij dit schitterende houtsnijwerk.
Detail van de vorige foto.
Bij deze foto gaat het om het grote metalen voorwerp rechtsonder. Een ‘bangle’ is letterlijk een arm- of enkelband. Erg populair in India. Hier is aan dat begrip een ruime interpretatie gegeven. Het voorwerp is gemaakt door veel samenwerkende kunstenaars: Baldev Vaghmare, Dashrath Vaghmare, Sundar Sonare, Bebdevi Admache, Sukhlal Baraskar, Sunil Baraskar, Sanjay Sakre, Sunil Sakre, Manoj Sakre, Gopal Ulekey, Geeta Bamne, Aasha Aahake, Vinod Chavankar, Sukhram, Ramdayal, Shivdayal.
Ceremoniële armband.
Korte samenvatting en vertaling:
Op het object wordt onder andere een bruid gepresenteerd met afbeeldingen van rijpe producten in het veld, bomen, bronnen en andere symbolen van vruchtbaarheid en de cyclus van het leven.
De bruid bereidt het zaad voor om te zaaien terwijl ze de armband draagt.
Oorspronkelijk was dit een armband met symbolen erop. Hier is een groter metalen object gemaakt om bezoekers bekend te maken met de vorm, de betekenis en het concept.
Detail van de ‘bangle’.
Soms zijn de voorwerpen gewoon prachtig. Het zijn voor een westerse toeschouwer kunstwerken. Ook al is de betekenis niet altijd meteen duidelijk.
Zo wordt er met letterlijk honderden voorwerpen uitdrukking gegeven aan de tribale wereld van de geesten.
De tribale wereld van de geesten.
Korte samenvatting / vertaling:
De goden van de stammen verblijven waar ze willen zijn en worden niet beperkt door tempels. De aanwezigheid van het goddelijke wordt vertegenwoordigd door stenen, kunstmatige heuvels, vlaggen, stokken, pilaren, drietanden, aardewerk lampjes of offers van aardewerk, opgerichte platforms aan de kant van de weg, in de jungle of bij een klein kunstmatig meer en soms op de onzichtbare grens van een dorp. Een concrete voorstelling van de godheid ontbreekt.
De symbolen, tekens of afbeeldingen worden vereerd als zijn ze goden en men stelt er zijn vertrouwen in. De leden van de stammen kijken als het ware verder dan de concrete vorm van de symbolen.
De geesten kunnen de zielen van de voorouders zijn, geesten die op zoek zijn naar iets, spoken of een van de ontelbare beschermheiligen.
De tribale geestenwereld.
Pithora of de Paardengod.
Korte samenvatting / vertaling:
Pithora schilderingen zijn meer een ritueel dan een kunstvorm. Het ritueel wordt uitgevoerd om de god Pithora te vragen om welvaart en geluk voor de families en om de vruchtbaarheid van de aarde op te wekken of om de god te bedanken voor vervulde wensen.
De Pithora wordt gezien als een oplossing voor alle problemen.
De schildering wordt aangebracht op de buitenste muur van de voorkant van het huis. Het wordt in een nacht aangebracht door twee groepen mensen die gelijktijdig werken. De ene groep vertellen het verhaal, de andere groep maakt de schildering.
Nadat de schildering gereed is zal een priester een ceremoniële aanbidding uitvoeren.
Pithora schildering uitgevoerd door Pema Fatya en Thawar Singh.
Een deel van een zogenaamde Karamseni Boom.
Klein detail van de Karamseni Tree.
Korte samenvatting / vertaling:
Karma festivals zijn populair in Madhya Pradesh.
De oorsprong van dit soort festivals gaat volgens de verhalen terug op een god die voor een tak van een Kasamb boom zit wanneer er plotseling licht verschijnt uit de duisternis van de jungle. Een groep vrouwen draagt een urn en een lamp op hun hoofden. Ze voeren een dans uit rond de god en zingen. Zeven broers zien hen. De oudste van hen beledigd de god maar realiseert zich dan dat de god alle menselijke activiteiten inspireert en legt dan een eed af om ieder jaar het festival te vieren.
Sinds dat moment wordt het festival is de zevende maand van de Hindoe-kalender gevierd.
De ambachtsmannen van de Jhara gemeenschap van Chhattisgarh hebben een bronzen boom gemaakt als verschijning van de geest van de Karma-liederen.
De bronzen boom gemaakt door Bansi Rana, Sehdev Rana, Bheekan Rana, Ishwar Rana en Phooldas Rana.
Sommige zaken waren gewoon mooi.
Niet van alle voorwerpen ken ik de naam (of namen) van de makers.
Van een aantal dingen weet ik ook de functie niet meer.
Maar misschien zij er lezers of schiet het museum zelf ooit nog eens te hulp.
Dit is de entree van het museum. Een heel groot en uitgebreid werk.
Dit is een detail van de vorige foto.
Natuurlijk is Bhopal niet bij de deur.
Dus snel een volgend bezoek zal nog wel even op zich laten wachten.
Maar ga je naar Bhopal, ben je in Bhopal,
ga dan zeker eens kijken in dit fantastische museum.































































































































































































































































































































