Udaygiri is een grottencomplex in de buurt van Bhopal.
We zijn er gaan kijken maar heel veel indruk heeft het niet gemaakt.
De grotten vallen in het niet bij Ellora en Ajanta maar
als je er toch in de buurt bent ga je er ook even kijken.
Deze grotten plaatsen andere plaatsen even in hun juiste perspectief.
De omgeving is mooi.
De beelden zijn er erg zwaar beschadigd.
De grotten zijn goed toegankelijk. De omgeving is mooi.
Restanten van een leeuw.
De manen van de leeuw.
Vanuit Luang Prabang in Laos bezochten we op een stadsfiets
een pottenbakkersdorp aan de andere kant van de Mekong rivier.
Bij dit winkeltje kocht ik een souvenir. Het werd mooi ingepakt in een met de hand beschreven stuk papier. Het lijkt wel een schoolschrift.
Eenmaal terug in het hotel heb ik het op de foto gezet. Je weet nooit of je zo iets breekbaars heel thuis krijgt.
We hebben het heel in Nederland gekregen. Gaf mij de kans om de tekst even in te scannen. Als iemand weet waar dit over gaat hoor ik het graag. Dit was de voorkant.
Dit is de achterkant.
Uiteindelijk ging het hier om. Het kopje met twee gezichten dat als je het beweegt een geluid maakt (een erwt (?) die in het hoofdje rolt).
Wikipedia:
Sanchi Stupa, also written Sanci, is a Buddhist complex, famous for its Great Stupa, on a hilltop at Sanchi Town in Raisen District of the State of Madhya Pradesh, India. It is located in 46 kilometres north-east of Bhopal, capital of Madhya Pradesh. The Great Stupa at Sanchi is one of the oldest stone structures in India and was originally commissioned by the emperor Ashoka in the 3rd century BCE. Its nucleus was a simple hemispherical brick structure built over the relics of the Buddha. It was crowned by the chatra, a parasol-like structure symbolising high rank, which was intended to honour and shelter the relics. The original construction work of this stupa was overseen by Ashoka, whose wife Devi was the daughter of a merchant of nearby Vidisha. Sanchi was also her birthplace as well as the venue of her and Ashoka’s wedding. In the 1st century BCE, four elaborately carved toranas (ornamental gateways) and a balustrade encircling the entire structure were added. The Sanchi Stupa built during Mauryan period was made of bricks. The complex flourished until the 11th century.
Okay, maar wat is het nu.
In Sanchi zijn een aantal Boeddhistische stupa’s en resten van kloosters
en andere gebouwen te zien. Er is ook een museum (geen foto’s!)
De functie van de stupa’s is niet zo duidelijk als de tekst doet
vermoeden die je ter plaatste kunt lezen.
Er is een stupa waarin menselijke resten gevonden zijn.
Er is een stupa met daarin Boeddhistische relikwieen.
De foto’s geven een beeld van haast perfecte bouwwerken.
Dat is natuurlijk niet hoe de stupa’s er bij lagen toen ze
door de Engelsen werden herontdekt.
De stupa’s waren deels ingestort.
Dus hier is sprake van een vergaande restauratie/reconstructie.
Kies maar naar welk woord je voorkeur uitgaat.
De stupa’s zijn wel uniek.
Er zijn in de omgeving van Sanchi nog wel meer stupa’s te vinden
(naar het schijnt) maar deze zijn het bekendst en
staan op de world Heritage list van Unesco.
De site van Sanchi vanaf de weg gezien.
Twee grote stupa’s zijn meteen te zien. Ze zijn erg fotogeniek. Op deze dag zijn er weinig toeristen.
De officiele toelichting.
During the third century BC the Mauryan emperor Asoka (circa 273 – 36 BC), the great patron of Buddhism, selected Vedisagiri (Sanchi Hill) for foundation of a Buddhist establishment, because the hill ensured quietitude and seclusion necessary for monastic life and also was situated near the rich, populous and patronizing city of Vidish.
He erected here a stone column and a brick stupa.
The Sunga period (second century BC) witnessed the stone encasing and enlargement of the stupa of Asoka (Stupa 1), erection of balustrades round it’s ground, berm, a stairway and harmika, reconstruction of temple 40 & building of stupas 2 and 3.
During the Satavahana regime (first century BC) four lofty gateways were added to stupa 1 and ine gateway to stupa 3.
Structural activities are on a slow pacew during the reign of the Kshtrapas of Malwa (early centuries of thye Christian era) and Sanchi imported images from Mathura during the period.
Four images of Buddha are placed against the berm of stupa 1 facing the four entrances.
Temple 17 and some other edifices were the contriburions of the Gupta age.
During the seventh-eight centuries AD several Buddha images were installed and temple 18 erected on the foundations of an earlier edifice at the site.
Several temples and monasteries were built during the medieval period when the Pratiharas and Paramaras of Malwa flourished in the region.
Amongst these, the temple 45 is typical for its dimensions and exuberant ornamentation.
Een torana.
De stupa’s hebben hun eigen architectuur:
= ze kunnen vier ‘ingangen’ hebben.
Het zijn niet echt ingangen want je kunt niet in de stupa
maar je krijgt toegang tot een trap waarlangs je de stupa op kunt;
= bij een ingang staat eventueel een Torana,
een soort stenen hek dat heel rijk versierd is;
= dan kan bij iedere ingang een Boeddha-beeld staan;
= dan kan er bij iedere ingang een trap zijn;
= rond de stupa is een ruimte waar je rond de stupa kunt lopen;
= de trap geeft toegang tot de balustrade, een omgang met hek,
min of meer boven op de stupa;
= de top van de stupa heeft een soort parasol.
Detail van een torana.
De torana kan rijk versierd zijn met beeldhouwwerk. Wat hiervan origineel is weet ik niet.
De torana’s zijn schitterend. Je krijgt er geen genoeg van.
Dit is een voorbeeld van de Boeddha-beelden die bij de ingang kunnen staan.
De torana’s zijn niet identiek aan elkaar.
Van sommige afbeeldingen kan ik ook wel vermoeden dat ze scenes uit het leven van Boeddha verbeelden. Maar meestal heb ik geen idee.
Het is een warme dag met veel zon en dus ook hier en daar schaduw.
Nog een torana.
Niet alle torana’s zijn even rijk versierd.
Dit is een detail van de vorige foto.
De torana vanaf de stupa.
Uit mijn reisverslag:
Eigenlijk is de functie en het ontstaan van deze stupa’s niet bekend. Het zijn geen grafmonumenten. Maar een indrukwekkend gezicht is het! Er zijn een drietal grotere stupa’s en veel restanten van stupa’s en kloosters. Het lijkt er op dat het eens erg druk was. Vandaag was het rustig. De meeste toeristen komen na ons op een erg grote groep na. Maar die bleven heel braaf heel dicht bij de gids.
Dit zijn restanten van andere gebouwen of constructies.
Hier zie je de omgang beneden en de trap naar de omgang op de stupa.
Dit is een foto van de omgang beneden.
Als fotoverslaafde ben je steeds op zoek naar het mooiste plaatje.
Een beetje opzij liggen de restanten van klooster 51. Voorbij deze restanten ligt er nog een stupa. Die is zeker wat decoraties betreft anders dan de andere stupa’s. Maar eerst dacht ik dat dit zo’n beetje het einde van het terrein was. Daar vergiste ik me dus.
Dit is een kleinere stupa.
Detail van een torana.
De grote stupa (nummer 1) vanaf de kleinere stupa (nummer 2).
De kloosters en andere bouwwerken zijn allemaal terug gebracht tot mooi afgeronde bouwwerken. Klooster 51 is daar een goed voorbeeld van. Maar dat neemt niet weg dat men ook nog een hele verzameling brokstukken heeft.
Yakshini
Dit is de meer afgelegen stupa nummer 3. Je ziet dat de balustrade en de top die zo prominent bij de andere stupa’s zijn, hier helemaal ontbreken. Dus ook geen trap. Ook geen torana. Daar staat tegenover dat de decoratie anders is.
Stupa 2 resembles stupa 3 in shape and size but without any gateway.
It has a ground balustrade with four cardinal entrances and a double stairway, leading to the top of the drum its reliefs mostly exhibit decorative motifs with some life-scenes of Buddha.
General Alexander Cunningham found inside the dome, the corporeal relics of ten Buddhist teachers of at least three generations at a height of 2.13 meters above the terrace.
De decoraties zijn georganiseerd in een soort emblemen.
Dit is een voorbeeld van wat ik een embleem noem.
Nog een voorbeeld.
Die emblemen zitten op de pilaren, aan de binnenkant dan de ‘ground balustrade’, zeg maar de stenen afscheiding onder aan de stupa.
Relatief eenvoudige motieven. Niet eenvoudig in de betekenis van makkelijk maar in de betekenis van niet over-complex. Wel goed gekozen en goed uitgewerkt.
Hier zie je een aantal van die emblemen tegen de pilaren van de afscheiding.
Dit is het pad van de afgelegen stupa terug naar klooster 51 en de twee stupa’s die richting ingang liggen.
Rechts ligt klooster 51 (de lage muur).
Bij het klooster staat een grote ‘pan’ of ‘schaal’. Uit een (1) stuk steen.
De ‘big bowl’ is beschadigd. De functie is niet helemaal duidelijk.
Vanuit klooster 51 kijk je zo naar de grote stupa. Je ziet dat van het hele klooster de plattegrond in opgemetseld tot een muurtje dat overal even hoog is.
Monastery 51 is well-preserved quadrangular structure.
Remarkeble for its stone walls veneered with bricks.
Probably the roofs of its cells and verandahs and the verandah-pillars had been of wood.
To the west of the monastery lies a giant stone bowl.
Dit is een waanzinnig museum, in de positieve zin.
Het is wat wij een museum voor volkenkunde zouden noemen.
Helemaal gericht op de stammen in Madhya Pradesh.
Uniek aan het museum is dat bij de bouw en inrichting
van het museum de leden van de verschillende stammen
actief zijn betrokken.
Zo is het geen museum met allemaal oude voorwerpen maar
een verzameling speciaal voor het museum gemaakte voorwerpen.
Voorwerpen van de verschillende stammen, gemaakt bij de oprichting
van het museum, door leden van die stammen.
Dat alles is prachtig gepresenteerd met veel lichteffecten en
verklarende teksten.
Of ik alles goed begrepen heb weet ik niet maar het bezoek
was een overdonderende ervaring.
Zo komen we in het museum allerlei vormen en technieken tegen. Van gevlochten stukken zoals deze enorme constructies in de hal van de ingang, maar ook houtsnijwerk, werk van klei, met allerlei kleuren, enz.
Detail van een van de enorme constructies in de grote ontvangsthal.
Lillar Kothi, een graanschuur.
Korte vertaling/samenvatting:
Een Lillar Kothi is een graanschuur gemaakt uit klei, bamboe, schors en uitwerpselen van koeien.
Dit soort gebouwen komt voor bij alle Gond huishoudens.
Het graan kan er een heel jaar in opgeslagen worden en eruit gehaald worden via de speciaal daarvoor gemaakte gaten.
De opslag begin een aantal centimeters boven de grond zodat er geen vocht bij de opslag kan komen.
‘Lillar’ betekent letterlijk ‘menselijke geest’.
De hoogte van graanschuur is zo gemaakt dat, om binnen te gaan, je je moet buigen.
Een manier om respect te tonen voor het graan waarvoor hard gewerkt moet worden.
Zo’n graanschuur kan deel uitmaken van een huis en kan dan dienen als afscheiding.
De buitenwand toont het verhaal van de verschijning van een god op aarde.
Die god brengt het graan naar de mensen.
Verder toont het hoe de vrouwen met kennis van zaken het graan verzamelen en opslaan voor de gemeenschap.
Verder zijn er verhalen afgebeeld over het ontstaan van de Gond gemeenschap, het oogsten en bewaren van graan.
Lillar Kothi. Deze is gemaakt door een aantal mensen. Van een aantal van hen heb ik de namen: Pyarelal Vyam, Champa Bai, Baiyyan Bay, Chhota Singh.
Lillar Kothi, detail.
De keuze van details is volstrekt willekeurig. Wat je te zien krijgt in het museum is allemaal zo prachtig dat het moeilijk kiezen is.
Lillar Kothi, detail.
Sahariya Courtyard. Eem ‘courtyard’ staat typisch voor ‘binnenplaats’. Hier gaat het om de inrichting van een huis voor een groep stammen. Mijn indruk was dat de volgende foto betrekking heeft op deze tekst
Sahariya Courtyard.
Door de prachtige poort van de Sahariya Courtyard kwam je bij dit schitterende houtsnijwerk.
Detail van de vorige foto.
Bij deze foto gaat het om het grote metalen voorwerp rechtsonder. Een ‘bangle’ is letterlijk een arm- of enkelband. Erg populair in India. Hier is aan dat begrip een ruime interpretatie gegeven. Het voorwerp is gemaakt door veel samenwerkende kunstenaars: Baldev Vaghmare, Dashrath Vaghmare, Sundar Sonare, Bebdevi Admache, Sukhlal Baraskar, Sunil Baraskar, Sanjay Sakre, Sunil Sakre, Manoj Sakre, Gopal Ulekey, Geeta Bamne, Aasha Aahake, Vinod Chavankar, Sukhram, Ramdayal, Shivdayal.
Ceremoniële armband.
Korte samenvatting en vertaling:
Op het object wordt onder andere een bruid gepresenteerd met afbeeldingen van rijpe producten in het veld, bomen, bronnen en andere symbolen van vruchtbaarheid en de cyclus van het leven.
De bruid bereidt het zaad voor om te zaaien terwijl ze de armband draagt.
Oorspronkelijk was dit een armband met symbolen erop. Hier is een groter metalen object gemaakt om bezoekers bekend te maken met de vorm, de betekenis en het concept.
Detail van de ‘bangle’.
Soms zijn de voorwerpen gewoon prachtig. Het zijn voor een westerse toeschouwer kunstwerken. Ook al is de betekenis niet altijd meteen duidelijk.
Zo wordt er met letterlijk honderden voorwerpen uitdrukking gegeven aan de tribale wereld van de geesten.
De tribale wereld van de geesten.
Korte samenvatting / vertaling:
De goden van de stammen verblijven waar ze willen zijn en worden niet beperkt door tempels. De aanwezigheid van het goddelijke wordt vertegenwoordigd door stenen, kunstmatige heuvels, vlaggen, stokken, pilaren, drietanden, aardewerk lampjes of offers van aardewerk, opgerichte platforms aan de kant van de weg, in de jungle of bij een klein kunstmatig meer en soms op de onzichtbare grens van een dorp. Een concrete voorstelling van de godheid ontbreekt.
De symbolen, tekens of afbeeldingen worden vereerd als zijn ze goden en men stelt er zijn vertrouwen in. De leden van de stammen kijken als het ware verder dan de concrete vorm van de symbolen.
De geesten kunnen de zielen van de voorouders zijn, geesten die op zoek zijn naar iets, spoken of een van de ontelbare beschermheiligen.
De tribale geestenwereld.
Pithora of de Paardengod.
Korte samenvatting / vertaling:
Pithora schilderingen zijn meer een ritueel dan een kunstvorm. Het ritueel wordt uitgevoerd om de god Pithora te vragen om welvaart en geluk voor de families en om de vruchtbaarheid van de aarde op te wekken of om de god te bedanken voor vervulde wensen.
De Pithora wordt gezien als een oplossing voor alle problemen.
De schildering wordt aangebracht op de buitenste muur van de voorkant van het huis. Het wordt in een nacht aangebracht door twee groepen mensen die gelijktijdig werken. De ene groep vertellen het verhaal, de andere groep maakt de schildering.
Nadat de schildering gereed is zal een priester een ceremoniële aanbidding uitvoeren.
Pithora schildering uitgevoerd door Pema Fatya en Thawar Singh.
Een deel van een zogenaamde Karamseni Boom.
Klein detail van de Karamseni Tree.
Korte samenvatting / vertaling:
Karma festivals zijn populair in Madhya Pradesh.
De oorsprong van dit soort festivals gaat volgens de verhalen terug op een god die voor een tak van een Kasamb boom zit wanneer er plotseling licht verschijnt uit de duisternis van de jungle. Een groep vrouwen draagt een urn en een lamp op hun hoofden. Ze voeren een dans uit rond de god en zingen. Zeven broers zien hen. De oudste van hen beledigd de god maar realiseert zich dan dat de god alle menselijke activiteiten inspireert en legt dan een eed af om ieder jaar het festival te vieren.
Sinds dat moment wordt het festival is de zevende maand van de Hindoe-kalender gevierd.
De ambachtsmannen van de Jhara gemeenschap van Chhattisgarh hebben een bronzen boom gemaakt als verschijning van de geest van de Karma-liederen.
De bronzen boom gemaakt door Bansi Rana, Sehdev Rana, Bheekan Rana, Ishwar Rana en Phooldas Rana.
Sommige zaken waren gewoon mooi.
Niet van alle voorwerpen ken ik de naam (of namen) van de makers.
Van een aantal dingen weet ik ook de functie niet meer.
Maar misschien zij er lezers of schiet het museum zelf ooit nog eens te hulp.
Dit is de entree van het museum. Een heel groot en uitgebreid werk.
Dit is een detail van de vorige foto.
Natuurlijk is Bhopal niet bij de deur.
Dus snel een volgend bezoek zal nog wel even op zich laten wachten.
Maar ga je naar Bhopal, ben je in Bhopal,
ga dan zeker eens kijken in dit fantastische museum.
Laat ik eerlijk zijn, ik was vergeten dat deze bestemming
onderdeel uitmaakte van het programma.
Ik had me er dan ook niet in verdiept.
Wat we te zien kregen: een enorme tempel die niet af is
en rotstekeningen die me niet helemaal helder werden.
Kortom de Shiva tempel van Bhoipur.
Dus laat ik eerst de foto’s maar eens aan het woord.
De Shiva tempel. Hoog maar niet af.
De trappen naar de tempel. Hele hoge treden.
Dat het gebouw niet af is, moeilijk bereikbaar. Het doet de Hindoepelgrim allemaal niets.
In de tempel staat dit enorme platform met bovenop een enorme lingam. Daar komen de pelgrims naar toe. De apen ook.
Het plafond.
Korte samewnvatting/vertaling:
Shiva Tempel Bhoipur
De tempel staat op de oever van de rivier Betwa (vroeger: Betrawati)
Deze tempel is niet af. Waarom weet men niet.
De tempel wordt toegeschreven aan Koning Bhojadeva (1010 – 1050).
De koning schreef meerdere boeken waarvan de Samarangana Sutradhare,
een verhandeling over architectuur, de belangrijkste is.
Het heiligdom is vierkant en biedt ruimte aan een gepolijste Siva-linga.
Deze Siva-linga is met 22 voet de grootste van de wereld.
De palen markeren de rotstekeningen maar zoals al aangegeven ik kon er geen wijs uit.
Als je terug komt van een vakantie
kom je tot de ontdekking dat koffie thuis toch beter smaakt
dan waar dan ook.
Al zagen deze kopjes koffie in Luang Prabang (Laos)
er nog zo lekker uit.
Twee cappuccino’s bij Cafe Indigo in Luang Prabang.
Zoals beloofd vandaag deel 2 van de serie foto’s
die ik in februari 2016 maakte in Bhimbetka.
De grotten zijn er goed toegankelijk. Soms kun je er gewoon inlopen en soms staan er hekken om er voor te zorgen dat de prehistorische tekeningen niet beschadigd worden. De wanden zijn gerestaureerd maar niet afgesloten van hun natuurlijke omgeving. Dat geeft het geheel een aparte uitstraling.
De tekeningen zijn heel gevarieerd. steeds andere planten, symbolen, dieren en mensen met verschillende activiteiten.
Soms zijn gewoon de rotsen erg mooi. Het is overal zoeken naar tekeningen.
Die grot daar boven in is voor het publiek wel zichtbaar maar niet toegankelijk.
Deze en de eerstvolgende foto’s zijn gemaakt in Boar rock (Rots van het zwijn).
Dit is het enorme zwijn. Aan de poten en bij de snuit zijn mensfiguren zichtbaar.
Hier gaat iemand op de vlucht voor het zwijn.
Bhimbetka is een Wereld Erfgoed Monument op de lijst van UNESCO.
De rotsschuilplaatsen van Bhimbetka zijn een archeologische vindplaats uit het Paleolithicum en toont de vroegste sporen van permanente bewoning op het Indiase subcontinent en de vroege Zuid-Aziatische steentijd. Ze zijn gelegen in het district Raisen in de Indiase staat Madhya Pradesh. De schuilplaatsen vertonen de vroegste sporen van de moderne mens in India.
Ten minste enkele van de schuilplaatsen werden al meer dan 100.000 jaar geleden bewoond door een nog niet nader omschreven vorm van Archaïsche Homo sapiens. Enkele van de rotsschilderingen die gevonden zijn in de schuilplaatsen zijn ongeveer 30.000 jaar oud en worden toegeschreven aan de moderne mens. De grotten leveren ook een vroeg bewijs van de dans. Ze werden opgenomen op de werelderfgoedlijst in 2003.
De naam Bhimbetka (भीमबेटका) wordt geassocieerd met Bhima, een held-godheid uit het epos Mahabharata. Het woord Bhimbetka is waarschijnlijk afgeleid van Bhimbaithka, wat betekent de zitplaats van Bhima.
Vandaag bezoeken we onder andere Bhimbetka, een archeologische
vindplaats in een mooie natuurlijke omgeving.
Op deze manier wordt er informatie gegeven over wat je in een bepaalde schuilplaats of grot kunt zien. Hier gaat het om een tekening van twee olifanten waarvan er een bereden wordt.
Dit is dan die afbeelding op de rotswand in het echt.
Aan het begin van de route wordt met beelden geillustreerd hoe de vroege mens hier woonde.
De rotswanden en grotten zijn prachtig. Zeker nu het droog is en de zon schijnt. Maar die wanden zijn wel zoekplaatjes.
Een aantal van de grotten zijn erg groot.
Hier zie je dan de kunstenaar aan het werk.
Er wordt op borden ook informatie gegeven hoe de tekeningen gemaakt zijn. Hoe er vaak meerdere lagen met tekeningen over elkaar gemaakt zijn zonder dat de oude zijn weggehaald.
Een bijzondere grot. Zoo rock. 250 dieren van 16 soorten bij elkaar in een grot.
Ik ben overweldigd.
De reis zet zich morgen voort.
De Taj-Ul-Masajid is voor ons niet bekend maar het
is een van de grootste moskeeen in India en daarmee
in heel Azie.
Nu is grootste altijd een moeilijk begrip.
Een moskee in Azie is niet een gesloten gebouw zoals we die
in Nederland kennen.
Er is vaak een soort diepe wand.
Die wand bevat minaretten op de hoeken en koepels ertussen.
In het midden is de nis die naar Mekka wijst: de mihrab.
Voor die wand is een groot terrein. Daar komen de gelovigen samen om te bidden.
Blijkbaar geeft deze moskee plaats aan 175.000 gelovigen (Bron: Wikipedia).
Op dat open plein is vaak ook gelegenheid om je te wassen.
We gaan er te voet naar toe. Al is het heet.
We komen nog langs een slagerij.
De trappen aan de voorkant van de moskee zijn erg steil. Daarom is de moskee aan die kant gesloten. Er zijn mensen van de trap gevallen toen gelovigen in grote aantallen de moskee in wilden langs die trappen. Dus even omlopen.
Dit is de qibla, de muur die de gelovigen aangeeft waar Mekka ligt. In deze diepe muur is de mihrab, de nis die naar Mekka wijst. Ik noem dit een muur maar eigenlijk is het een enorm hoog gebouw met aan de voorkant (de kant waar je op de foto naar kijkt) hele grote openingen. Het heeft niet zo zeer de functie van een dak als bescherming tegen de regen maar meer als informatief voor de gelovigen. Je ziet de minaretten en de koepels.
Er liep een groep Engelse moslims in de moskee.
Ze spraken ons aan en ze vertelden ons dat ze eerst naar
Bangladesh waren gereisd en dat ze nu Islamitische gebedshuizen
in India bezochten om hun geschiedenis beter te begrijpen.
Er werd les gegeven.
Dit is nog een beeld van de binnenkant van de qibla.
Er waren leermiddelen, zoals deze wereldkaart, voorhanden.
Tegen de wand hingen enorme wilde bijenkorven.
In begin 2016 hebben we een reis gemaakt die eigenlijk
een vervolg was op een eerdere reis door India.
Eerder gingen we van Hyderabad naar Madhya Pradesh.
Nu gaan we van de hoofdstad van Madhya Pradesh, Bhopal,
naae Amritsar.
Twee ongelofelijke reizen.
We vlogen van Amsterdam via Delhi naar Bhopal.
In Bhopal verbleven we in een home stay: Lago Villa.
Een prachtig gelegden familiehuis waarvan de benedenverdieping
volledig is ingericht om gasten te ontvangen.
Lago Villa grenst met de achtertuin aan een wandelpad langs
een van de grote meren die centraal in Bhopal liggen.
Rond 15:oo arriveerden we in Bhopal.
We grepen de rest van de middag aan voor een verkennende wandeling.
Eerst richting het centrum van de stad. Hoewel ik niet precies weet wat het centrum van de stad is. De stad Bhopal ligt rond een paar enorme meren. Daardoor is de stad heel uitgestrekt en is het voor ons heel moeilijk om de structuur van de stad te ontdekken. Overigens leven er tussen de 1,7 en 2 miljoen mensen in Bhopal.
Toen we ergens door de straten dwaalden, de eerste hernieuwde kennismaking met India is iedere keer weer overweldigend, zagen we deze winkel. In West Europa zou je je winkel niet gauw Hitler Collection noemen.
Even verder kwamen we uit bij een soort buurtcentrum waar een
handicraft markt was (handenarbeid). De markt was niet voor
toeristen maar voor de lokale Indiase markt.
Er was een optreden waar veel interesse voor was.
Een lokale moskee. Er is in Bhopal een beroemde moskee. De Taj-Ul-Masajid. Daarom waren we extra alert als het om moskeeen ging. Maar dit was een andere.
Na de drukte van de stad zijn we ook nog even langs het meer gelopen.
Langs het meer zien we ook deze grote sculptuur.
Detail van de sculptuur met vrachtauto’s en een fabriek.
De gemeente heeft een watervoertuig dat hele dagen bezig is het overschot aan planten, plastic en ander afval uit de meren te verwijderen.
Deze site, de laatste in de reeks over Menorca,
ligt prachtig. Aan een smalle weg ligt een kleine parkeerplaats.
Vandaar begin je een korte wandeling door het boerenland
van Menorca. Schitterend!
Soms moet je heel goed zoeken en kijken. (Kunstmatige) Grotten zijn onderdeel van de sites.
Talaiot, of gemeenschappelijke woonruimte.
Wikipedia is er erg kort over en spreekt de informatie
die ik op Menorca kreeg een beetje tegen:
Talaiot zijn grote megalitische bouwsels op Mallorca en Minorca, het is onduidelijk waarvoor zij hebben gediend. Vermoedelijke periode van bouw is 1000 v.Chr.
De mensen waren al erg bezig met wat we vandaag watermanagement noemen. Een kunstmatig overdekte waterplaats is de volgende vondst.
Even een beetje afstand.
Nog wat verder.
Deze drinkplaats is van veel latere datum.
Hoe dit een plaats van graven en van water kan zijn werd mij niet helemaal duidelijk.
De twee posts hebben niet echt iets met de kathedraal van
Menorca te maken, zo die al bestaat.
Het is een variant op een titel van een folder die ik op Menorca kreeg.
Hier is het een verzameling willekeurige foto’s van het eiland Menorca.
De hoofdstad Mahon of Mao zoals de lokale bevolking zegt in het Catalaans. Dag na festiviteiten in de stad.
Dit is een draagbaar die men ion processies meevoert. Prachtig in Spaanse stijl. Uit de Paastijd.
Beeld in een gevel in Mao. Het beeld kijkt wat angstig.
Het voormalige klooster van de Franciscanen, Claustre de Sant Francesc.
Alaior.
Deze kat woont in Alaior, Menorca.
Alaior, Jaume II. Op wikipedia vind ik 2 koningen die deze naam hebben. Voor de lokale bevolking zal wel duidelijk zijn wie dit precies is.
Ik hou het op deze koning op Wikipedia:
Jacobus II, Catalaans: Jaume (Montpellier, 1243 – op Majorca, 1311) was koning van Majorca en heer van Montpellier van 1243 tot aan zijn dood. Hij was de tweede zoon van Jacobus I van Aragón en diens vrouw Jolanda van Hongarije. In 1279 volgens het verdrag van Perpignan werd hij een vazal van het koninkrijk Aragón.
Alaior, Santa Eulàlia church.
De binnenkant.
Alaior of Alayor?
Terug in Ciutadella.
Fruit is goed!
S’Albufera Des Grau is een groot natuurgebied op Menorca.
In de buurt van Mahon (of Mao).
Het is een moerasachtig gebied, ideaal voor vogels.
Ik ben niets zo’n natuurspotter maar je kunt er leuke foto’s maken.
Licht heuvelachtig met tussen de heuvels meren en moeras. Veel vogels en kleine dieren.
Veel van de vegetatie is stekelig.
Er zijn een aantal eenvoudige wandelroutes. Zelfs op een erg warme dag zoals deze dag in september kun je meerdere van de wandelingen achter elkaar maken. Langs de routes staan schuttingen of huisjes van waaruit vogels rustig bekeken kunnen worden. Midden op de dag is waarschijnlijk niet het beste moment.
Net een dikke soep.
Heel stekelig.
Ineens stak deze schildpad (nou ja schildpadje) het voetpad over.
Zo’n houten hek is karakteristiek voor Menorca.
Vogels spotten.
Goed zoeken.
Olijven.
Menorca is een eiland waar uit het verleden ook de
katholieke achtergrond duidelijk spreekt.
Zo overheersen in de steden steeds de kerken het stadsbeeld.
Daarom een bonte verzameling van foto’s van Menorca
onder deze titel.
Een putdeksel uit Ciutadella.
Carrer de Sant Francesc.
Ciutadella, Church of Our Lady of the Rosary (El Roser).
Ciutadella, Church of Our Lady of the Rosary. Detail van de buitenkant van deze kerk die niet meer als dusdanig dienst doet.
Ciutadella, Church of Our Lady of the Rosary. Detail van de buitenkant van deze voormalige kerk.
Ciutadella, Church of Our Lady of the Rosary.
Ciutadella, Church of Our Lady of the Rosary.
De buitenkant van de Church of Our Lady of the Rosary is heel mooi gerestaureerd. De binnenkant is helaas helemaal wit gekalkt. Maar ook dat levert een vreemde foto op.
Een paar kleine stukjes van de kerk zijn niet wit.
De prachtige haven van Ciutadella.
Ciutadella was ooit een heel welvarende stad. Nu ook weer, schat ik zo in, door het toerisme.
De oude, centrale kerk van Ciutadella.
Son Catlar, een hypogeum. Een ondergrondse ruimre die dienst doet als begraafplaats en/of tempel.
Een van de grootste, zo niet de allergrootste, prehistorische site
op het eiland Menorca.
Niet zo eenvoudig te vinden en moeilijk te interpreteren.
De archealogische vondsten bestaan voor het grootste deel
uit muren, lange muren.
Het is een hele grote site. Hier geen gebaande paden. Je moet goed opletten om de vooraf gedefinieerde route te lopen. Maar je mag natuurlijk ook gewoon je eigen weg zoeken.
Sommige van de stenen in de muren zijn enorm groot.
Een van de toegangen tot het complex.
Het is er droog en dor.
Veel muren in Son Catlar.
Een echte poort in de buitenmuur.
Er zijn in Son Catlar burchten en gemeenschappelijke woonruimtes.
In een van de buitenmuren zagen we deze stenen. In de stenen waren ruimtes uitgehakt. Wat zijn dat?
Van dicht bij: Les Capades de Moro.
Sommige van die grote stenen zijn zo groot als een kleine auto.
Een gezamenlijke begraafplaats, prehistorische begraafplaats.
Dat is de Naveta Des Tudons op Menorca.
Deze plaats kan niet missen want een grote parkeerplaats aan de weg geeft toegang tot de site. Het ligt net voor Ciutadella.
Het landschap in de directe omgeving.
Een heel groot gebouw, prachtig gerestaureerd.
We lopen er omheen en maken wat foto’s.
Twee foto’s van de binnenkant volgens het informatiebord.
De plattegrond.
We gaan weer verder.
Als ik een advies mag geven: bezoek Torre D’En Galmes als eerste archeologische site van Menorca. Speciaal het bezoekerscentrum waar je twee video’s kunt zien die heel verhelderend zijn. Dit is een enorme site, groot en heel divers.
De enorme burcht.
Deze site is de meest toegankelijke van het eiland.
Dit is zoals het centrale heiligdom er uit gezien zou hebben.
De bovenkant van de centrale steen ontbreekt vandaag de dag.
De site ligt tegen een heuvel. Landinwaards steeds meer omhoog gaand.
Binnen in het heiligdom.
De stenen die de deuropening markeren zijn enorm.
Ook vandaag leggen er nog mensen bloemen.
Er zijn een paar gemeenschappelijke huizen aanwezig. Hier een bovenaanzicht.
Grotten, soms met toegang tot water maken vaak onderdeel van zo’n gemeenschappelijk huis uit.
Hele mooie voorbeelden van een ‘zaal’ waar het plafond bestaat uit grote stenen ondersteund door een of meerdere kolommen.
Bovenaanzicht van de ‘zaal’.
De gemeenschappelijke woonruimtes waren voor groepen mensen en hun vee. Verschillende ruimtes hadden verschillende functies.
Veel muren. sommige met stenen die precies op en bij elkaar passen. De bouwwerken zijn dan ook uit verschillende tijdvakken.
Zomaar een steen met mossen.
De site is prachtig.
Beneden is dit het landschap richting zee.
Nog een laatste steen voor vandaag.
De kaartjes voor al dit moois.
De namen van de pre-historische vondsplaatsen alleen al zijn moeilijk. De vondstplaatsen ook. Ik vond ze toch erg interessant. Maar je bent op een eiland waar men landerijen markeren met muren van gestapelde natuurlijke stenen. De pre-historische vondsten bestaan daar voor een deel ook uit. Ziehier een uitdaging. Gelukkig zijn er ook de grote stenen die erg tot de verbeelding spreken. Een vondstplaats kan uit meerdere restanten van ‘gebouwen’ bestaan. Er zijn ‘burchten’, ‘waterbronnen’, ‘gemeenschappelijke huizen’ als dan niet overdekt met stenen daken. En muren, veel verdedigingsmuren.
Soms staan er ook meer ‘moderne’ constructies in de buurt. Hier bijvoorbeeld een waterplaats.
Die nog heel lang gebruikt is voor het vee.
Soms is er sprake van een kunstmatige grot. Deels grot, deels opgebouwd.
We kregen er de volgende folder.
Een tweede grot. Je moet hier vertrouwen op de archeologen.
Restant van een gemeenschappelijke woonruimte. Op de muren werd een ‘plafond’ van natuurlijk materiaal aangebracht (Takken en bladeren).
Die grote stenen maakten onderdeel uit van de godsdienst.
De natuur op Menormca is vaak heel ruig maar mooi.
Een burcht. Een combinatie van uitzichttoren en verdediging.
Hier zie je een informatiebord over de eerste overdekte ruimtes, a hypostyle room. Dat is een ruimte waarvan het dak ondersteund wordt door kolommen.
Dit zijn de ingangen naar dergelijke ruimtes.
Binnen ziet het er dan als volgt uit.
De ruimtes die zo ondersteund worden zijn natuurlijk nog beperkt.
Bij een burcht werd gebruik gemaakt de van natuurlijke vormen in het terrein.
Zo kun je natuurlijk ook een stenen dak maken.
In de kersvakantie eens iets anders.
Een serie fotoverslagen van Menorca.
Veel pre-historische monumenten en mooie toeristische plaatjes.
Maar ik begin met een grapje dat ik zag in Ciutadella,
een van de twee grotere staden van het eiland.
Ga je naar Menorca, bezoek dan deze stad even.
Maar eerst een grapje.
Van links naar rechts gefotografeerd: drie ramen (?) in een gebouw. Een variant op je hoed afnemen.
In de reeks over Vietnam en Cambodja
toonde ik veel beelden, gebouwen en reliefs uit de
hoogtedagen van de Cambodjaanse kunst.
Maar op de laatste dag hebben we in Siem Reap ook een
hedendaagse Boeddhistisch tempelcomplex bezocht:
Wat Preah Prohm Rath.
Een paar foto’s.
Dan komen we terecht in een enorm kleurrijke wereld met interessante verhalen.
Het is een behoorlijk groot complex.
Met een beeldentuin met hele uitgesproken beelden.
Een voor mij totaal onbekende wereld met mensen en dieren in allerlei bijzondere verhalen.
Een beeld waar vogels de ingewanden van een persoon opeten. Tamelijk uitgesproken lijkt me.
Maar hét verhaal over Wat Preah Prohm Rath gaat over een bedelmonnik die met zijn houten boot naar Phnom Penh ging om rijst te bedelen. Het wonderlijke was dat als hij terug kwam op de plaats waar nu de tempel ligt, dat de rijst, ondanks de lange tocht, nog niet bedorven was. Op een keer werd zijn boot aangevallen en brak in twee stukken. Het ene deel dreef naar een plaats waar men een tempel oprichtten, het andere deel met de monnik ging in hoge sneldheid (zodat er geen water in de boot kon lopen) naar Siem Reap. Daar maakte men later met het restant van de boot een beeld van een slapende Boeddha.
Dit is de enorme slapende Boeddha.
Het wordt tijd om hem weer eens te gaan wekken.
Argusvlinder 