Dit artikel las ik in de Vrij Nederland van 11 juli van dit jaar.
Het is op mijn lijf geschreven.
Bezoekers van mijn website herkennen een aantal dingen in
de belangrijkste punten van dit artikel.
Een samenvatting.
Volgens de kunstenaar Jan Hoek ga je als kunstverzamelaar
door drie fases.
Fase 1:
Je bent helemaal niet bezig met de financiele waarde van kunst.
Het uit zich in dingen als:
= hang boeken aan de muur;
= richt je op kaarten van je favoriete kunst;
= doe dingen met kunstenaars;
= waardeloze dingen inlijsten;
= foto’s uit tijdschriften knippen;
= (fysiek) platte werken afwisselen met objecten;
= ga op zoek naar dingen van vroeger;
= ga op zoek naar werken die onbedoeld kunst zijn geworden;
= speur markten af;
= ga op reis naar plekken waar niemand wil komen;
= hang werken op die je zelf hebt gemaakt.
Ik doe bijna al die dingen en val mijn lezers op mijn blog er mee lastig.
Te zien aan de detaillering van deze fase,
heeft Jan Hoek hier zelf ook het meeste ervaring mee.
Fase 2:
Je gaat ‘echte’ kunst kopen.
Dat doe je bijvoorbeeld bij:
= We like art (website en stand op beurzen);
= Unfair (beurs);
= eindsexamenshows van kunstacademies;
= dead darlings;
= my first art collection (club die ook cursussen geeft)
= de fotokopie (website).
Ik heb nog nooit bij deze sites of beurzen iets gekocht
maar ga zeker op internet eens kijken.
Een eindsexamenshow bezoek ik ieder jaar.
Overigens zijn de mogelijkheden in deze fase eindeloos
(weet ik uit eigen ervaring)
Fase 3:
Je bent rijk, kent je smaak, weet hoe een verzameling samen te stellen
en je koopt kunst voor het volle pond bij een gallerie.
Het gedrag dat daar bij hoort:
= nu ophouden met gierig zijn.
Deze laatste fase ga ik nooit bereiken.
Waarschijnlijk is die ook met enig cynisme opgeschreven.
Maar leuk artikel.
Argusvlinder 