Ik stel me zo voor:
een typische schildersauto komt aanrijden, parkeert.
De schilder stapt uit de auto en opent de twee achterdeuren.
In de laadruimte staan opgestapelde emmers met latex en blikken verf.
In verschillende afmetingen en kleuren.
Je ziet ook oude kranten, wat lappen op een stapel, kwasten en verfrollers.
Natuurlijk zie je ook de containers met schoonmaakmiddelen en verfverdunner.

Hij grijpt naar een van de emmers en tilt die met moeite op uit de auto.
Het lijkt alsof de plastic emmer ergens achter blijft hangen.
Een extra ruk en de emmer schiet los.
Wat de schilder niet meteen ziet, is dat er een straaltje latex
onder uit de emmer loopt.
Er ontstaat een kleine plas.

Maar dan ziet de schilder de verf druppelen.
Hij houdt de emmer wat van zich af en van de schrik draait hij zich om.
Net langs de lantaarnpaal.
De verf vormt een eerste ronde vorm.
Een beetje een ovaal.
Duidelijk nog niet van de schrik bekomen, maakt de schilder nog een omwenteling.
Hij weet zich niet goed raad.
Hij doet een paar stappen en de muurverf loopt rustig door op de grond:
nog een cirkel.

Pas dan komt de schilder op het idee de druipende verf te stoppen
door een vinger op het gat onderaan de emmer te houden.
Snel loopt hij daarna terug naar zijn auto
en zet de emmer op een stapel oude kranten.
De muurverf en de kranten zullen als de verf hard is geworden,
het gat wel dichten.
Hij pakt een andere emmer latex en gaat daarmee het bedrijvengebouw binnen
waar een klus op hem staat te wachten.
Wat achterblijft is een streep op het trottoir.

Het kan natuurlijk ook zijn dat een van de kunstenaars
van het voormalige hostel aan de Nijverheidssingel
een experiment heeft uitgevoerd met een restje oude verf.
Wie zal het zeggen?