Bekijk het eens van drie kanten…
Categorie archief: Foto’s van de razende reporter
Van opslag naar ontmoetingscentrum
Ik had gisteren voor Rotterdam twee doelen:
- Het depot van Museum Boijmans Van Beuningen
- De pindakaasvloer van Wim T. Schippers.
De pindakaas, daar kom ik vandaag nog niet aan toe.
Gewoon nog even doorsmeren.
Maar van het Depot, daar heb ik in het mooie weer van genoten,
en heb ik een serie foto’s van gemaakt die in dit bericht te zien zijn.
Ik zag ooit een documentaire over het architectenbureau MVRDV en dit gebouw
en was onder de indruk van de gedetailleerde aanpak van de architect.
De film maakte heel duidelijk wat een architect precies is.
Niet alleen de man of vrouw met het grote gebaar aan het begin van het project
maar ook de kenniseigenaar in de detailgesprekken met aannemers
over spiegelwanden, hun rondingen, hun plaats en positie.
Het gebouw is al sinds 2023 in gebruik maar tot gisteren was ik er nog niet geweest.
Van de maan af gezien
– over een pak van sjaalman met architectuur –
Vandaag heb ik gewandeld van het Centraal Station van Rotterdam
naar Het Depot van Museum Boijmans Van Beuningen.
Een optocht van mooie en minder mooie
maar altijd heel bijzondere architectuur.
Het was soms een feest van herkenning
maar ook vaak een verrassing.
Het was jaren geleden dat ik voor het laatst in Rotterdam was.
Veel te lang geleden.
Natuurlijk ging dat niet zonder het maken van een serie foto’s.
Nagekomen inzending – streep
Ik stel me zo voor:
een typische schildersauto komt aanrijden, parkeert.
De schilder stapt uit de auto en opent de twee achterdeuren.
In de laadruimte staan opgestapelde emmers met latex en blikken verf.
In verschillende afmetingen en kleuren.
Je ziet ook oude kranten, wat lappen op een stapel, kwasten en verfrollers.
Natuurlijk zie je ook de containers met schoonmaakmiddelen en verfverdunner.
Hij grijpt naar een van de emmers en tilt die met moeite op uit de auto.
Het lijkt alsof de plastic emmer ergens achter blijft hangen.
Een extra ruk en de emmer schiet los.
Wat de schilder niet meteen ziet, is dat er een straaltje latex
onder uit de emmer loopt.
Er ontstaat een kleine plas.
Maar dan ziet de schilder de verf druppelen.
Hij houdt de emmer wat van zich af en van de schrik draait hij zich om.
Net langs de lantaarnpaal.
De verf vormt een eerste ronde vorm.
Een beetje een ovaal.
Duidelijk nog niet van de schrik bekomen, maakt de schilder nog een omwenteling.
Hij weet zich niet goed raad.
Hij doet een paar stappen en de muurverf loopt rustig door op de grond:
nog een cirkel.
Pas dan komt de schilder op het idee de druipende verf te stoppen
door een vinger op het gat onderaan de emmer te houden.
Snel loopt hij daarna terug naar zijn auto
en zet de emmer op een stapel oude kranten.
De muurverf en de kranten zullen als de verf hard is geworden,
het gat wel dichten.
Hij pakt een andere emmer latex en gaat daarmee het bedrijvengebouw binnen
waar een klus op hem staat te wachten.
Wat achterblijft is een streep op het trottoir.
Het kan natuurlijk ook zijn dat een van de kunstenaars
van het voormalige hostel aan de Nijverheidssingel
een experiment heeft uitgevoerd met een restje oude verf.
Wie zal het zeggen?
Wanneer het gewone iets laat zien waardoor er lijn komt in het kijken
– over hoe een wandeling met een camera verandert zodra kijken zich verdiept –
Vorige week liep ik door het Valkenberg in Breda.
Het was het begin van een lange en warme wandeling.
Terwijl ik er liep, zag ik een toerist met een forse camera.
Duidelijk op zoek naar situaties om mooie plaatjes te schieten.
Toen ontdekte hij een beeld dat volgens hem een prima foto zou opleveren
en hij nam zijn camera en maakte een foto.
‘Daar loopt een streep door’, dacht ik terwijl ik hem passeerde.
Niet door de man, maar door de foto.
Ik sloeg af om het park uit te lopen.
Ik bedacht me dat het misschien wel een goed thema is voor de fotoserie.
In de lucht zag ik condensstrepen van vliegtuigen
en mijn eerste streep was zo gemaakt met mijn telefoon.
Terwijl ik doorliep, zag ik al snel veel meer strepen in het straatbeeld:
straatmeubilair, wegmarkeringen, hekken.
Werk genoeg voor mijn telefoon.
Al snel vraag je je af: is een kromme streep ook een streep?
Moet de streep altijd aangebracht zijn?
Kan het ook een schaduw zijn? Een weerspiegeling?
De opdracht is blijkbaar te vaag.
Bovendien zijn de foto’s die je dan maakt wel interessante foto’s?
Misschien word je gered door de serie.
Misschien kunnen 5 oninteressante foto’s met twee goede shots
toch een interessante serie maken?
Toen ik de 45 foto’s bekeek bij het maken van dit bericht
bekroop mij de twijfel.
Wat maakt nou dat een foto een interessante foto is?
Laten we eens proberen daar een antwoord op te formuleren.
Misschien is dat uiteindelijk wat een foto interessant maakt:
niet het onderwerp, niet de streep zelf,
maar het moment waarop je merkt dat je anders bent gaan kijken.
Een lijn in asfalt, een schaduw op een muur, een reflectie in glas
— ze waren er altijd al, maar pas tijdens deze wandeling begonnen ze zich te tonen.
In elke foto zit daarom iets van aandacht:
een kleine verschuiving van het gewone naar het opmerkelijke.
Misschien is dat genoeg.
Misschien is een interessante foto simpelweg een foto
waarin je even blijft hangen, omdat hij laat zien hoe de wereld eruitziet
wanneer je haar niet haastig passeert, maar rustig leest — streep voor streep.
Van achteren gezien
Geheimzinnig fruit of groente?
Allerlei ogen
Soms lijken wandelingen niets meer dan een reeks toevallige indrukken,
maar op sommige dagen kijkt de wereld terug.
Een huis met vreemde kleur planten naast de deur,
een lantaarn met een gele boog die nergens thuishoort,
een huisnummer in een lettertype dat uit een andere tijd lijkt te zijn weggelopen.
Het zijn kleine afwijkingen, dingen die je normaal niet ziet,
maar die zich ineens melden alsof ze willen zeggen: let op, hier gebeurt iets.
Verderop valt de schaduw van een boom over een muur,
en die schaduw is meer boom dan de boom zelf.
Een hoofd dat als bloembak dient, met planten die als haar naar beneden vallen,
alsof gedachten zijn gaan groeien — of verdorren ze misschien tijdelijk?
Een stam waarin ogen zijn uitgesneden of ontstaan,
ogen die niet alleen kijken maar ook bewaren wat voorbijgaat.
En dan het meisje: zittend, stil, met bloemen op haar schoot.
Het is Hein Koremans Bloemenmeisje uit 1952, zandsteen,
ooit geplaatst in het Valkenberg en later
— na de tentoonstelling ter gelegenheid van 700 jaar Breda —
verplaatst naar de Irenestraat/Balfortstraat, waar het nog steeds staat.
Als kind, achterop de fiets, groette ik haar;
mijn ouders moedigde me altijd aan om Dag meisje te zeggen.
In deze reeks beelden lijkt alles een vorm van aandacht te dragen.
Niet alleen jij kijkt, maar de dingen kijken terug.
Ze overwegen, ze bewaren, ze fluisteren iets dat je niet meteen kunt horen.
Misschien is dat waarom je even blijft staan.
Waarom je denkt: ga ik verder, of blijf ik hier?
En dan valt de beslissing, zacht en zonder nadruk.
Ogen of zonder ogen — toch maar te gaan.
Allerlei ogen
Beneden en boven
Ook in de bomen
Kijken me aan
Ik heb overwogen
Of ik ga lopen
Of ik blijf staan
En nu besloten
Ogen of zonder ogen
Toch maar te gaan
Voor een uitgebreidere beschrijving
van het bovenstaand beeld: zie website Kunst in Breda.
Wat het weer zichtbaar maakt II
Een paar dagen geleden maakte ik een blogbericht over de structuren
die ik tegenkwam tijdens een wandeling door Breda.
Boomschors met schaduw, wolkenpatronen, een gebouw.
Terwijl ik aan het bericht werkte, zat ik op mijn balkon.
Het was tegen tien uur in de avond.
Dat is het moment dat de spreeuwen hun slaapplaatsen
gaan zoeken in de binnenstad.
De bomen aan de singels, het Valkenberg, de bomen op het KMA-terrein.
Dat zijn de typische plaatsen waar je ze kunt waarnemen.
Maar die avond kozen ze een andere route.
Gisteravond zochten ze weer wel een plaats boven de Cingelstraat.
Wil je soms wolkendoktor worden?
Maak je niet ongerust
Geen wolkendoktor of wolkendokter
ik wil niets van dat alles
Ik zag alleen het avondrood gisteravond
langzaam van kleur veranderen
Tegelijk met de vormen van de wolken
Eigenlijk wachtte ik op de zwermen spreeuwen
die normaal boven het centrum te zien zijn
Maar gisteravond bleven ze weg;
de lucht hield hun plaats open.
Dus bleef ik alleen achter met de wolken
en hun veranderende vormen en kleuren
Wat het weer zichtbaar maakt
Het warme weer van de afgelopen dagen
levert allerlei interessante structuren op:
de bliksem tegen de donkere wolken van de nacht,
de regendruppels die spatten en verwaaien
van het dak van de buren.
Maar ook de bloemen in de stiltetuin
midden in het centrum van Breda.
De harde schaduw op de boom of muur.
Het groen, het water en de wind in het park.
Een gebouw, en wat voor een!
Opnieuw boven ons, de vormen van de wolken.
Zomerbeelden uit juni
Passagiers in de thee
Vanochtend zocht ik munt en citroen
in de groentezaak in de binnenstad van Breda.
Omdat hij geen munt had
gaf de winkelier me citroenmelisse uit eigen tuin.
Het ruikt als citronella, het anti-muggenmiddel van vroeger.
Hij verzekerde me dat je er ook thee van kunt zetten.
De citroenmelisse ligt te drogen na het wassen van de takjes.
Thuisgekomen zag ik dat op twee blaadjes
er passagiers waren meegekomen.
Ik wil geen vlees in de thee, dus die blaadjes heb ik
er afgeknipt en die liggen nu in een grote bloembak op het balkon.
De citroenmelisse ligt te trekken in het hete water met de gember.
Naar Utrecht, onderweg naar Honthorst
Nogmaals Nassaudag 2026
Op Tweede Pinksterdag was het Nassaudag in Breda.
Bij de opening ben ik gaan kijken en
bij Kasteel Bouvigne.
Kasteel Bouvigne, Franse tuin.
Hoogheemraadschap.
Kasteel Bouvigne, Duitse tuin.
De bloei voorbij
Afgelopen zondag was ik in het park en de Japanse tuin van
Instituut Clingendael.
Er stonden nog wel bloemen maar de regen van afgelopen tijd
had wel zijn tol geeist.
Het klooster van de morgenwolken, even in Groningen
Ik zat gisteren al een tijdje in de trein.
Van Breda naar het Gronings landschap kost een paar uur.
Ik was om kwart over zeven uit Breda vertrokken.
Gelukkig had ik de volgende Rechter Tie meegenomen:
Het spookklooster.
Daarin kwam Rechter Tie met zijn vrouwen en gevolg in een storm.
Een van de assen van de huifkar brak.
Noodgedwongen besloot hij te overnachten in het
Klooster van de morgenwolken.
Ik maakte een foto van boek en landschap,
alsof ze bij elkaar hoorden
De trein voerde me door een Gronings landschap
met zon en ochtendwolken.
We leken een beetje samen op te trekken.
Later, in de stad Groningen, liep ik langs Antiquariaat Isis.
Eenmaal binnen kwam ik een tweetal leuke spreuken tegen
en een heel grote afdeling filosofie.
Groningen, Antiquariaat Isis, Het is met boeken vaak als met wijn ze zijn beter naarmate ze ouder zijn.
Een boekenwurm is een verstandig beest.
Net toen ik mijn wandeling door de binnenstad wilde vervolgen
zag ik, naast een geknielde farao, een Chinese geleerde.
Misschien stelt het beeldje Confucius voor
maar voor mij is het Rechter Tie.
Daarmee was plots de cirkel rond en helemaal toen ik
in het Groninger Museum binnen ging voor:
Draken & Demonen
– 5000 Jaar Aziatische Keramiek uit de Collectie Anders
Antiquariaat Isis.
Breda Jazz Festival viel in het water
Het weer was de grote spelbreker voor het Breda Jazz Festival
het afgelopen Hemelvaartweekend.
Alle dagen regen en lage temperaturen en als gevolg:
weinig bezoekers in de stad. Weinig sfeer.
Hopelijk volgend jaar een betere editie.
Deze foto van gisteravond had alleen nog sprekender kunnen zijn
als het had geregend op dat moment…
Echo van een Gitaarspeler
– over wat kijken kan oproepen wanneer je begint te luisteren –
Associaties zijn vreemde dingen.
Je ziet iets, leest iets, ruikt iets,
voelt iets op de tast –
en je gedachten brengen je naar onverwachte plaatsen.
Je heb er weinig controle over,
gelukkig maar, want het kan je veel plezier doen beleven.
Afgelopen woensdag was ik in Amsterdam.
Ik maakte er een reeks foto’s.
Een deel van die foto’s maakte ik met een doel:
ik ging iets bekijken om te kopen.
Ik wilde daarom als geheugensteun een paar dingen vastleggen.
Daar kom ik later op terug.
Maar de andere foto’s maakte ik omdat ze me opvielen:
een verkeersbord met blowverbod, een bakstenen figuur bij een brug.
Mijn tweede doel van die dag was de tentoonstelling Metamorfosen
in het Rijksmuseum.
Die had ik een paar weken geleden al gezien
– blogberichten volgen nog.
Maar thuisgekomen dacht ik dat ik een zaal overgeslagen had.
Dat wilde ik even gaan zien.
Twee schetsboeken van Isaac Israëls.
Isaac Israëls, Twee portretten van een vrouw, zwart krijt en penseel in rood en zwart krijt, 1865 – 1934.
Isaac Israëls, Gitaarspeler, lithografie, 1890 – 1934.
Jozef Israëls, Portret van Mathilde Israëls, 1887, aquarel.
Maar ik zag er ook ander werk, onderdeel van een tentoonstelling
van het Rijksprentenkabinet.
Die tentoonstelling vindt dan plaats
in ruimtes tussen de vaste collectie.
Een beetje onduidelijk. Ik vond slechts op één plaats werken.
Daar maakte ik foto’s en zag onder meer dit:
Isaac Israëls, Gitaarspeler.
Een aantal van de associaties staan in onderstaande Word Cloud.
Breda, Koningsdag, Vrijmarkt en nog wat andere foto’s
Vandaag liep ik drie keer over de vrijmarkt:
om 08:30 uur, rond 14:00 uur en rond 19:00 uur.
Onderweg maakte ik wat foto’s van een heel drukke vrijmarkt
met best veel zon.
Maar de dag begon rustig.
Breda, Kasteelplein.
Veel ‘standhouders’ zijn er gereed voor. Laat maar komen die klanten.
Bij 538 was het nog rustig en stil.
Terug op de vrijmarkt maar nu is het middag.
In de avond is het rustiger in het Valkenberg.
