De pindakaas, daar kom ik vandaag nog niet aan toe. Gewoon nog even doorsmeren.
Maar van het Depot, daar heb ik in het mooie weer van genoten, en heb ik een serie foto’s van gemaakt die in dit bericht te zien zijn. Ik zag ooit een documentaire over het architectenbureau MVRDV en dit gebouw en was onder de indruk van de gedetailleerde aanpak van de architect. De film maakte heel duidelijk wat een architect precies is. Niet alleen de man of vrouw met het grote gebaar aan het begin van het project maar ook de kenniseigenaar in de detailgesprekken met aannemers over spiegelwanden, hun rondingen, hun plaats en positie. Het gebouw is al sinds 2023 in gebruik maar tot gisteren was ik er nog niet geweest.
De Depot van Museum Boijmans Van Beuningen en de prachtig spiegelende buitenkant.
Een van de weinige gebouwen waarvan de vroege ‘artist’s impression’ ook in werkelijkheid gerealiseerd is.
De spiegelende panelen staan allemaal net iets anders waardoor je een mooi vertekenend beeld krijgt.
De toren van het Boijmans Van Beuningen wordt zo nog hoger.
Selfie.
Een van de deuren.
Eenmaal binnen.
Rotterdam, Depot, Boris van Berkum, Kabra blauw, vaas in opslag.
Zicht vanuit het Depot.
Het Museum Boijmans Van Beuningen.
De buren: Het nieuw instituut vanaf het dakterras.
Op dak gaan de spiegelende panelen nog even door.
De tuin van Het Nieuw Instituut met het kunstwerk op maat van Auke de Vries.
Het overdreven duur en niet al te goed restaurant.