Rotterdam, Deport van het Museum Boijmans Van Beuningen, Wim T. Schippers, Pindakaasvloer, 1962 bedacht; uitvoering van 2026, pindakaas in een zeshoek op de vloer.
Deze week kun je de Pindakaasvloer van Wim T. Schippers nog bezoeken. Van een ander kunstwerk zeg je dan dat het werk weer in depot gaat. Maar dat is bij de pindakaasvloer niet zo. Ten eerste is de Pindakaasvloer juist, in het Depot te zien en het is een conceptueel kunstwerk dus precies in deze vorm, op deze grootte, in deze uitvoering, zal het nooit meer te zien zijn en kan het niet bewaard worden. Niet in een museum en niet in een depot. Alle reden om nog snel even te gaan kijken. Je kunt ook gaan kijken omdat het zo lekker ruikt.
Beste Wim…heb je zelf wel eens geprobeerd een deel van je huiskamervloer in te smeren?
De pindakaas, daar kom ik vandaag nog niet aan toe. Gewoon nog even doorsmeren.
Maar van het Depot, daar heb ik in het mooie weer van genoten, en heb ik een serie foto’s van gemaakt die in dit bericht te zien zijn. Ik zag ooit een documentaire over het architectenbureau MVRDV en dit gebouw en was onder de indruk van de gedetailleerde aanpak van de architect. De film maakte heel duidelijk wat een architect precies is. Niet alleen de man of vrouw met het grote gebaar aan het begin van het project maar ook de kenniseigenaar in de detailgesprekken met aannemers over spiegelwanden, hun rondingen, hun plaats en positie. Het gebouw is al sinds 2023 in gebruik maar tot gisteren was ik er nog niet geweest.
De Depot van Museum Boijmans Van Beuningen en de prachtig spiegelende buitenkant.
Een van de weinige gebouwen waarvan de vroege ‘artist’s impression’ ook in werkelijkheid gerealiseerd is.
De spiegelende panelen staan allemaal net iets anders waardoor je een mooi vertekenend beeld krijgt.
De toren van het Boijmans Van Beuningen wordt zo nog hoger.
Selfie.
Een van de deuren.
Eenmaal binnen.
Rotterdam, Depot, Boris van Berkum, Kabra blauw, vaas in opslag.
Zicht vanuit het Depot.
Het Museum Boijmans Van Beuningen.
De buren: Het nieuw instituut vanaf het dakterras.
Op dak gaan de spiegelende panelen nog even door.
De tuin van Het Nieuw Instituut met het kunstwerk op maat van Auke de Vries.
Het overdreven duur en niet al te goed restaurant.
Vandaag heb ik gewandeld van het Centraal Station van Rotterdam naar Het Depot van Museum Boijmans Van Beuningen. Een optocht van mooie en minder mooie maar altijd heel bijzondere architectuur. Het was soms een feest van herkenning maar ook vaak een verrassing. Het was jaren geleden dat ik voor het laatst in Rotterdam was. Veel te lang geleden. Natuurlijk ging dat niet zonder het maken van een serie foto’s.
Pauluskerk.
Snooker.
Tai Wu.
Café de Unie.
Multatuli: Van de maan af gezien zijn we allen even groot.
Argusvlinder 