My old lady met Maggie Smith en Kevin Kline.
Een goed toneelstuk is niet altijd een goed filmscript
dat leidt tot een goede film.
De film is in het begin grappig.
Het centrale gegeven was voor de regisseur niet voldoende
om een film te maken die de aandacht weet vast te houden.
Kevin Kline is acceptabel, Maggie Smith niet op haar top.
Maximaal drie sterren.
Een keer bij uitzondering op een andere avond
dan de vrijdagavond.
Gisteravond, maandag 1 december, ben ik gaan kijken naar
de documentaire over de toernee die het
Koninklijk Concertgebouworkest maakte in 2013.
Ze vierden hun 125-jarig bestaan.
De film boeit alleen lijkt hij niet af.
De muziek is prachtig.
Soms heel klassiek, soms heel populair.
Heddy Honigmann, Om de wereld in 50 concerten.
De maakster combineert opnames van concerten
met verhalen, interviews van en over leden van het orkest
en bezoekers van de concerten.
Dat werkt op zich heel goed maar ik meende toch
dat er ook concerten gegeven zijn in Azie.
Europa, Zuid Amerika en Afrika leken vooral aan bod te komen.
Toen de aftiteling begon dacht ik: het is nog niet af!
De scene die ook op de poster te zien is vind ik subliem.
Voor de film heb ik ook de preview kunnen zien van de film Mr. Turner.
Die ga ik zeker ook zien.
Gisteren gezien, de film Locke met Tom Hardy in de hoofdrol.
De uitdaging is duidelijk.
Maak een boeiende fim met 1 acteur in beeld
die zich de hele film in 1 setting bevindt.
Aan het begin van de film zien we Tom Hardy (Ivan Locke)
in zijn auto stappen. Het is donker, aan het eind van de dag.
Bijna anderhalf uur later gaat de auto van de snelweg af.
Hij is bijna op zijn bestemming in London.
Tussen die twee momenten zien we een film die boeit.
De beelden van de auto op de snelweg, Ivan achter het stuur.
In het donker, met voorspelbare koplamp-effecten.
Zonder het verhaal zou het saai zijn.
Maar er ontwikkelen zich meerdere verhaallijnen, die we kunnen
volgen via telefoongesprekken
en het gesprek dat Locke hardop voort.
In de uitdaging is Steven Knight geslaagd.
Toch knaagt het een beetje aan me.
Voor een echt grote film mis ik iets.
Het einde is erg abrupt en open.
Ik heb van de film genoten!
De recensies halen er van alles bij:
de verwende tweeling is meedogenloos, de opkomst van het Hongaars
neo-nazisme, sadistische oma en sadisme van de tweeling,
om maar een paar dingen te noemen.
Voor al die beweringen is in de film geen bewijs.
De tweeling groeit op in een stad.
De ouders houden van hun kinderen maar besluiten die onder te brengen
bij hun oma op het platteland. De moeder van de tweeling heeft
een slechte relatie met haar moeder. Waarom wordt niet duidelijk.
Van verwennerij van de tweeling in de stad is geen sprake.
De oma die op het platteland woont, is niet blij met de komst
van kinderen die ze niet kent.
Kinderen van een dochter waarmee ze in onmin is.
Ze neemt de kinderen wel op onder voorwaarde dat ze werken voor de kost.
Niet vreemd voor jongens van 14 jaar in het Hongarije van
de Tweede Wereldoorlog. Zeker niet op het platteland.
Ze slaat de twee knullen maar dat is in dat tijdsbeeld niet echt sadistisch.
De tweeling is eerder barmhartig dan meedogenloos.
Ze verwonden een vrouw die openlijk een jood verraadt.
Voor hun daad stellen ze haar vragen over het verraad.
In een ‘Joden-onvriendelijke omgeving’ (understatement) noemen ze
de kleermaker ‘onze beste vriend’ en komen voor hem op.
Niet heel ferm, maar toch, dat is eerder dapper dan meedogenloos.
Of ze het huis van de buurvrouw in brand zetten en of ze
de zogenaamde blinde en dove buurvrouw (waarom?) om het leven brengen?
Uit de film wordt het niet duidelijk.
Ja, ze rennen uit het huis van de buurvrouw en de brand ruimt een hoop ellende op.
Ze helpen op verzoek van hun oma, de oma te sterven bij haar tweede beroerte.
De eerste beroerte beïnvloedt haar leven enorm.
De fysieke beperkingen van de ongelukkige plattelandsvrouw
tijdens oorlogstijd zet haar ertoe de jongens te instrueren hoe te handelen.
De houding ten opzichte van de vader die uit gevangschap terugkomt
is misschien vreemd.
‘Je kunt het mijnenveld oversteken met grote stappen,
als je iemand voor je laat gaan’.
Dat zegt de voice-over bij het sterven van de vader. De eerste zin is van de zonen.
De tweede zin niet.
Overigens een vader die zich meer zorgen maakt om zijn toekomst
dan die van zijn zonen.
De opkomst van Hongaars neo-nazisme, er komt in de film niets voor dat er naar verwijst.
Ik snap wel waarom de verkooppraatjes deze elementen in de film onderbrengen.
De film is een slechte boekverfilming.
Het scenario rammelt aan alle kanten en er lijkt nergens een boodschap te zitten.
Kinderen die zich trainen om slaag, kou en honger te kunnen verwerken,
het is niet het beeld dat we van hen hebben.
Er wordt wel vaak gezegd in de film dat een scheiding van de tweeling
ondragelijk zou zijn maar ze besluiten wel zelf dit te doen. Waarom?
Het dikke schrift (dat in de eindscènes er plots weer dun en nieuw uitziet)
wordt regelmatig in de film getoond met informatie die wel voor te stellen is,
maar die geen directe relatie heeft met de gebeurtenissen in de film.
Misschien geeft het boek van Agota Kristof meer duidelijkheid en achtergrond
voor de onduidelijke verhaallijnen van de film.
Maar een film hoort op zich zelf te staan.
Le Grand Cahier faalt hierin wat mij betreft.
De gemengde reacties op de film ‘A most wanted man’
zijn mij niet duidelijk.
Is dat omdat de regisseur Anton Corbijn een Nederlander is
die zich nooit typisch Nederlands opstelt en
zich moeilijk in een hokje laat duwen?
Voelen we ons oncomfortabel om te kijken naar een film
waarvan de acteur die de hoofdpersoon speelt,
Philip Seymour Hoffman, inmiddels, door zelfmoord,
niet meer onder ons is?
Is het omdat het boek dat de basis van de film is,
geschreven is door John le Carré
terwijl de film niet over de Koude Oorlog gaat?
Het is een sterk verhaal en je krijgt gaandeweg de film
sympathie voor de hedendaagse ‘Columbo’.
Net als Peter Falk toen, gaat de hoofdrolspeler rommelig gekleed,
vaak met een regenjas. Voeg toe: sigaretten, alcohol en een mobiele telefoon.
Niet bang om zelf het werk op straat te doen.
Terwijl een man met zijn reputatie dat wellicht niet meer hoeft te doen.
De film is een genot om naar te kijken.
Je moet zowel naar ‘het verhaal’ kijken, als naar de achtergrond,
de teksten die door het beeld komen, de gebouwen die gekozen zijn,
de kleuren die getoond worden.
Het verhaal is actueel.
Hoe ga je om met vluchtelingen uit landen waar Al Qaida een
voedingsbodem heeft.
Ten aanzien van dat laatste is het een donkere film. Een film die ons
een sombere toekomst vooruit schetst.
Wist je dat er een nummer (Down Man)
van de Nederlandse band Brainbox in de film zit?
Gitarist Jan Akkerman en zanger Kaz Lux maakten deel uit
van de oorspronkelijke bezetting van Brainbox.
Wist je dat Herbert Grönemeyer, die eerder in Das Boot
en in de Joy Division film ‘Control’ van Anton Corbijn,
ook al een rol speelde, ook in A most wanted man meespeelt?
“Work for need, not for greed” is de slogan waaronder je de film Jimmy’s Hall van Ken Loach kunt samenvatten.
Gisteravond zag ik de nieuwe film van Ken Loach.
De film bewijst dat een meeslepend verhaal niet automatisch
in een goede film resulteert.
Kosten nog moeite zijn er gespaard om het Ierland
van de jaren 30 van de vorige eeuw ons voor te schotelen.
De beelden zijn dus mooi, de kleding oogt authentiek, de muziek is goed,
de acteurs doen hun best en overtuigen en toch werkt het niet.
Het verhaal dat Loach hier vertelt doet mij denken
aan Novecento (1900), de film van regisseur Bernardo Bertolucci.
De thema’s zijn hetzelfde:
boeren moeten hun land pachten van rijke grootgrondbezitters.
Als hen dat niet lukt worden ze verwijderd. Armoede troef.
Crises op crises en geen werk.
De kerk, het leger en de industrielen steunen de grootgrondbezitters
in een poging alles toch maar vooral bij het oude te laten.
Novecento speelt in Italie, het fascisme komt op.
Het verschil tussen de twee films (afgezien van de lengte) is dat
de film van Loach wel erg zwart/wit is.
Novecento bevat veel meer grijs.
Daar zie je veel natuurlijker hoe het ‘goed’ en het ‘kwaad’
zich ontwikkelt in het leven van twee mensen
die elkaar van kindsbeen af aan kennen.
Maar je ziet ook hoe mensen vermalen worden door de bewegingen
die zich om hen heen manifesteren.
Hoe anderen gebruik maken van diezelfde bewegingen om
zich zelf in een betere positie te werken.
Jimmy’s Hall is daarmee een soort verfilmde documentaire.
Op zich niets mis mee, maar een goede film?
Nee.
Magisch of niet.
Ik bewaar mijn kaartjes van voorstellingen en museumbezoek
in een boekje dat ik ooit gekregen heb van reisorganisatie
‘Eliza was here…’.
Het vakantieboekje was een dagboek voor een vakantie.
Heel mooi uitgevoerd, met linten,
pagina’s met stickers, kaarten, foto’s en thema’s.
Het formaat vond ik niet praktisch.
Het is best groot. De boekjes die ik gebruik
voor dit doel passen in de borstzak van mijn overhemd.
Maar het was te mooi om weg te gooien.
Dus heb ik het deze bestemming gegeven.
Vanaf september 2012 gebruik ik het.
Wil ik gisteren mijn kaartje van Magic in the Moonlight,
de film van Woody Allen opbergen, ik sla een nieuwe pagina open.
Kijk hoe die pagina heet:
Toeval bestaat niet.
Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen:
Magic in the Moonlight
is een fantastische film.
In zijn grote succesfilms, aan het begin van zijn carriere,
speelde Allen vaak het ietwat zenuwachtige, onrustige typetje
die steeds een balanceeract opvoerd met zijn eigen twijfels.
Deze film gaat over hetzelfde typetje.
Alleen wordt de rol nu gespeeld door Colin Firth.
De film wordt aangekondigd als een romantische komedie
die zich afspeelt in de jaren ’20 van de vorige eeuw.
Maar dat doet er eigenlijk allemaal niet toe,
dat is slechts de verpakking, de aankleding van de googeltruc
die Allen ons voorschoteld.
De magie van de liefde (Magic in the Moonlight),
dat is waar de film over gaat en de film had ook in de middeleeuwen,
in het nu, of in de toekomst kunnen spelen.
Allen houdt nu eenmaal van jazz en met name van de jazz
uit de Roaring Twenties.
En Ute Lemper kun je natuurlijk het best in een scene in 1928
Marlene Dietrich laten herleven.
Het begrip ‘Magie’ wordt heel mooi uitgewerkt.
Aan de ene kant is er de goochelaar, iemand die mensen vermaakt
met illusies, waarvan de toeschouwers weten dat het trucjes zijn.
Goed bedachtte, erg slimme trucjes, maar trucjes.
Daar tegenover staat de magie van het medium, iemand die
mensen voor de gek houdt, bedriegt met trucjes.
De goochelaar staat voor het intelect (genialiteit wordt het in de film genoemd),
deskundigheid, wetenschap.
Het medium staat voor het geloof in ‘dat er meer is in de wereld’ (god, leven
na de dood, religie).
Dan komt het Allen-typetje om de hoek.
De goochelaar (het typetje) moet het medium ontmaskeren.
Volgens hem heeft Nietzsche al afgerekend met God.
Wetenschap onderzoekt religie.
Dan slaat de twijfel toe, even is het typetje in de balanceeract, overtuigd.
Maar dan volgt toch de ontmaskering.
Dan op dat moment, uit onverwachte hoek,
slaat de echte ‘Magie’, de liefde, toe.
Er is blijkbaar toch meer in onze wereld dan wetenschap
en Allen noemt dat: liefde.
Het verhaal wordt door Allen vlot geschetst.
Net overtuigend genoeg om het basis-idee van de film te illustreren.
De film is komisch maar niet hilarisch.
Want net als de sarcofaag en de draaistoel in de goochelact
en in de ontmaskering,
is de film niets meer dan een goochelrekwisiet
om de magie van de film plaats te laten vinden
met Allen als de….
Ja, als wat eigenlijk, als de goochelaar of als het medium?
Voor India diehards is dit een must.
Ook voor iedereen die zich verwonderd en verbaasd over de drijfveren
van mensen.
Vanuit het perspectief van een aantal heel verschillende personen
toont Pan Nalin hoe de Kumbh Mela beleefd wordt.
De Kumbh Mela?
Wikipedia:
Het Kumbh Mela-festival (Kruikenfeest) is het grootste religieuze feest in het hindoeïsme.
Het is de bekroning van een serie van festivals (toevoeging van de Argusvlinder)
Tijdens het feest trekken Hindoes naar eenvan de heilige rivieren
waarin zij vervolgens baden om hun zonden af te wassen.
Deze gebeurtenis vindt om de (gemiddeld) 3 jaar plaats.
Het feest gaat afwisselend door op 4 plaatsen:in de Ganges bij Allahabad
en bij Haridwar,
in de Shipra bij de heilige stad Ujjain
en in de Godavari bij Nashik.
De hele cyclus duurt dus 12 jaar,
en elk van die 4 steden ontvangtom de 12 jaar de Kumbh Mela.
Nu die periode van drie jaar moeten we niet al te exact
interpreteren als ik het volgende overzicht van Kumbh Mela’s zie:
1980: Nasik
1980: Ujjain
1986: Haridwar
1989: Allahabad
1992: Nasik
1992: Ujjain
1998: Haridwar
2001: Allahabad
2003: Nasik
2004: Ujjain
2010: Haridwar
Een paar aantallen uit de film:
= tussen de 80 – 100 miljoen mensen bezoeken de Kumbh Mela;
= de Kumbh Mela duurt 55 dagen;
= het festival terrein is 55 vierkante kilometer groot;
= halverwege de Kumbh Mela in 2013 (Allehabad) waren er bij
de organisatie voor vermiste personen 135.000 mensen opgegeven
als vermist;
= er zijn parkeerplaatsen georganiseerd die 50.000 auto’s stallen
per parkeerplaats. In totaal stonder er op een bepaald moment in de film
ongeveer 2.500.000 auto’s geparkeerd;
= er was een gaarkeuken te zien waar 10.000 mensen, 2 maal per dag
een maaltijd krijgen. Mensen krijgen daar ook geld uitgedeeld.
Waarschijnlijk zijn er meerdere van dergelijke locaties op de Kumbh Mela.
Dit is een gewoonte die je ook op andere festivals ziet;
= een keer in de 144 jaar start een nieuwe reeks van 12 edities.
Deze Maha Kumbh Mela was voor het laatst in 2013;
= in Allehabad wordt het festival gehouden op een plaats
waar drie rivieren samenkomen: de Ganges, de Yamuna en
de mythische rivier Saraswati;
= in 2001 brak het festival het record voor
de grootste menselijke bijeenkomst ooit
toen op een van de belangrijkste dagen meer dan
40 miljoen mensen bijeen waren (van Trouw.nl)
Trouw.nl:
Het festival, letterlijk vertaald ‘Kruikenfeest’, ontleent zijn naam aan een mythologisch verhaal over de strijd tussen goden en demonen om een kruik gevuld met drank die onsterfelijk zou maken.
Om deze ‘kumbh’ werd twaalf dagen en nachten – gelijk aan twaalf mensenjaren – gevochten. Tijdens het gevecht kwamen enkele druppels van de nectar op de steden Allahabad, Haridwar, Ujjain en Nashik terecht, waar het festival sindsdien afwisselend wordt gehouden.
Om alles in goede banen te leiden, zijn in 2013 in Allehabad, door het stadsbestuur veertien tijdelijke ziekenhuizen opgericht, waar in totaal 243 dokters paraat staan. Tienduizenden extra politieagenten en veiligheidsbeambten zijn op de been.
De film verveelt geen seconde.
Is vol prachtige beelden en heel spannende verhalen van mensen.
Haast onvoorstelbaar.
Maar in een raamvertelling ook prachtig gefilmd.
Eigenlijk ging ik naar deze film kijken
om te zien wat Clint Eastwood daar nou mee moet.
Een musical en Clint Eastwood?
Ik had er geen voorstelling bij.
Clint Eastwood weet wel hoe je een film moet maken
maar dit keer is het resultaat gedegen.
Geen sprankelende voorstelling.
Misschien staat daarvoor het onderwerp te ver van Europeanen af?
Natuurlijk is het leuk te zien hoe in die jaren
de muziekwereld in elkaar zat.
Heel anders dan nu.
Foto gemaakt door Keith Bernstein, John Lloyd Young in Jersey Boys.
Maar de film werkt niet overal goed.
Vooral het einde vond ik niet sterk.
Ja je ziet een serie puzzelstukjes die mooi in elkaar passen:
= concert bij Walk of fame als oude mannen
= overgang naar jonge mannen
= overgang naar begin van de carriere onder de lantaarnpaal
= overgang naar een musicaluitvoering (Zie Slumdog Millionaire).
Maar als je dan naar de puzzel kijkt is de afbeelding niet mooi.
Vermaken doe je je wel bij deze film, maar een topper is het niet.
Een prachtige film over een vrouw die met 4 dromedarissen (Kamelen)
door de Australische woestijnen trekt in de jaren ’70 van de vorige eeuw.
Haar reis wordt gesteund door National Geographic.
met als resultaat foto’s in het magazine en bekendheid.
Nu een mooie film met alle denkbare vormen
van woestijn: dor begroeid, rots, hard uitgedroogd zand tot zandduinen.
De prachtige landschappen en het langzaam ontrollend plot
zorgen voor een film die twee uur de aandacht weet vast te houden.
Trivia:
de hond die de vrouw begeleidt tijdens haar tocht heet ‘Diggety’.
Op de aftiteling stond zijn werkelijke naam:
‘Special Agent Gibbs’ (NCIS Special Agent Leroy Jethro Gibbs).
Trouw, Sofie Messeman − 16/04/11
Samenvatting van de recensie over het boek.
‘De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween’ (Jonas Jonasson) is misschien geen grote literatuur, het is meeslepend om te lezen. Een hele reeks figuren wordt bevrijd uit het keurslijf van het alledaagse om geweldige, absurde, spannende avonturen te beleven. Dit boek is niets minder dan een loflied op de ongebreidelde fantasie.
Nu.NL schrijft als conclusie over de film – 30-04-2014:
Kluchtig maar luchtig
De snelle opeenvolging van absurde ontwikkelingen en karikaturale personages doet nogal eens kluchtig aan en werkt in de filmversie vermoeiender dan in het boek. Maar regisseur Heringren weet wel dezelfde lichtvoetige toon te treffen: hoewel de doden bij bosjes vallen blijft het een luchtige komedie.
De fans van Jonasson kunnen dus tevreden zijn.
Het boek heb ik niet gelezen maar de film heb ik gisteravond gezien
met oa mijn moeder en schoonmoeder, ter gelegenheid van Moederdag.
De film is erg leuk.
Twee uur lang heerlijk vermaak.
Echt een film voor een onbezorgde avond uit.
Eerder schreef ik een recensie over de film ‘Diplomatie’.
Een film die het dilemma van de vernietiging van Parijs
op de laatste dag en nacht van de bezetting als onderwerp heeft.
Daar, in ‘Diplomatie’ een kleine film, kleine groep acteurs,
veel speelt zich af in 1 kamer.
De film ‘Is Paris burning’ heeft niet helemaal hetzelfde onderwerp.
De geplande verwoesting van Parijs komt er wel in voor
maar de nadruk in de film ligt op het Franse verzet
en de bevrijding van Parijs door de troepen
van de Franse generaal Leclerc (Philippe Leclerc de Hauteclocque).
Deze film, geregistreerd door René Clément in 1966, met hier en daar
journaalbeelden, heeft een sterrenbezetting:
Kirk Douglas, Glenn Ford, Gert Fröbe, Orson Welles, Anthony Perkins,
Charles Boyer, Yves Montand, Leslie Caron, Jean-Paul Belmondo,
Simone Signoret, Michel Piccoli, Jean-Louis Trintignant,
en bijvoorbeeld Alain Delon
Het verhaal van de film is door Gore Vidal en Francis Ford Coppola
geschreven op basis van het boek van Larry Collins en Dominique Lapierre.
De muziek van de film is geschreven door Maurice Jarre.
Al bij al, een soort The Longest Day (1962, D-Day).
Interessant om te zien maar meer om de historische waarde
dan om de cinematografische waarde.
En om te zien dat de zwart-wit visie op het verzet en de oorlog
niet alleen in Nederland bestaat en bestond.
De titel van de film is de tekst die je op het eind van de film hoort.
Je ziet een telefoon en je hoort een stem van het Duitse hoofdkwartier
vragen ‘Staat Parijs in brand?’ (zoals de opdracht was
aan de Duitse Generaal Dietrich von Choltitz.
De bevrijding van een zo goed als ongeschonden Parijs is dan
zo goed als afgerond.
Gezien op DVD: Is Paris burning?
Volker Schlondorff, herinnert u zich die nog?
De filmer van Die verlorene Ehre der Katharina Blum naar
de roman van de roman van Heinrich Böll en
Die Blechtrommel naar de roman van Günter Grass.
Een literatuurverfilmer.
Een literatuurverfilmer uit Duitsland.
Diplomatie gaat over de nacht van 24 augustus 1944.
Parijs is nog bezet door de Duitsers maar de geallieerde troepen
breken al door het front heen.
De Duitse generaal Von Choltitz heeft de opdracht van Hitler
om Parijs te vernietigen.
De Zweedse consul, Raoul Nordling, probeert dit te voorkomen.
Een eerdere film ‘Is Paris burning’ (1966, Rene Clement) heeft hetzelfde onderwerp.
Die film heb ik even op DVD besteld maar nog niet gezien.
Maar hier in Diplomatie concentreert de film zich op het centrale thema:
hoe ver gaat loyaliteit?
Loyaliteit aan een dictator, een land, een politieke overtuiging, je familie;
ten opzichte van loyaliteit naar de kunst, je filosofie, de mensheid.
Mooi gespeeld, compact (de meeste actie speelt zich af in 1 ruimte),
acteurs Andre Dussollier and Niels Arestrup.
Francois Duhamel, 12 years a slave. Verhaal van een ontvoerde Noord-Amerikaan die 12 jaar als slaaf gehouden wordt in het zuiden van de Verenigde Staten.
Gezien afgelopen vrijdagavond.
Het verhaal is een verhaal dat vertelt moet worden.
Het gaat om onrecht aangedaan aan 1 man maar tegelijkertijd
geeft het een beeld van de verwerpelijke praktijk van het houden van slaven.
Het is een dondere bladzijde uit de Amerikaanse geschiedenis, zeg maar
een donker hoofdstuk. En niet alleen van de Amerikaanse geschiedenis.
De westerse mogendheden van die tijd, waaronder Nederland,
werkten hard mee aan deze praktijken.
Maar een goed verhaal maakt nog geen goede film.
Naar mijn gevoel leent het verhaal zich niet zo voor een film.
Daarvoor gebeurt er te weinig.
De film is met zorg gemaakt en het resultaat is onderhoudend.
Een Oscarregen zou onterecht zijn geweest.
Neem de rol van Brad Pitt.
Hoewel belangrijk in de film,
door zijn toedoen verandert het leven van de hoofdpersoon definitief,
is de rol krap in tijd bemeten.
Daardoor wordt onduidelijk wat de persoon daar, op dat moment precies doet.
Hoe hij er komt. Wat zijn relatie met de andere personages in de film is.
Voor het algemene verhaal over Slavernij is de rol ook van geen belang.
Voor het persoonlijke verhaal wel.
De regiseur is er niet op een goede manier uitgekomen
om de rol een goede plaats te geven.
De film is goed, een beetje lang, ga er naat kijken
maar de oscars hadden naar ‘Wolf of Wall Street’ gemoeten.
De hoofdrolspeler van de film die ik vrijdagavond zag,
is toevallig de regiseur van de film die ik maandagavond zag.
Ralph Fiennes.
Maar dat heeft eigenlijk niets met de film te maken.
Het is een vreemde film, een apart verhaal, vol humor.
Bijzondere karakters en op eigen wijze gefilmd.
Het deed me nog het meest denken aan een opera.
Als je een opera vergelijkt met een toneelstuk, bekruipt je
misschien ook dat ongemakkelijke gevoel.
Ik beide kunstvormen heb je te maken met rekwisieten, toneelspelers,
een verhaal, vaak een verhaal naar het leven, maar niet altijd.
Een decor, belichting, kleding enz.
Maar toch is een opera anders, statischer. Minder natuurgetrouw.
Soms directer als het om de thema’s gaat. Verstild. Ingedikt.
Vergelijk je The Grand Budapest Hotel met andere films dan merk je
dat er ook iets aan de hand is.
Het lijkt een vertelling over een hotel maar er is iets mis.
Dat maakt je als toeschouwer scherp, je wilt steeds maar weer
begrijpen hoe het zit. Wat is de bedoeling.
Intssen ga je via een slalom, een skischans en een bobbaan
door het verhaal.
Misschien wel de bendste foto van de film. Ralph Fiennes, Tilda Swinton, Tony Revolori en Paul Schlase in The Grand Budapest Hotel in de rollen van M. Gustave, Madame D., Zero en de Liftboy
De eigenaresse van Boy with apple: Tilda Swinton als Madame D.
Het schilderij ‘Boy with apple’bestaat in werkelijkheid niet.
Het zou geschilderd zijn door Johannes Van Hoytl the Younger.
Een bestaand werk van Egon Schiele verliest het leven in de film.
Afgelopen maandagavond ben ik naar een Boek in Beeld
voorstelling geweest in het Chasse Theater in Breda.
De voorstelling betrof de film ‘The Invisible Woman’.
Nee, geen actiefilm over een nieuwe superheldin
maar een film over een van de vrouwen in het leven van
Charles Dickens.
‘De grootste Engelse schrijver na Shakespeare’, Charles dickens
had een vreemde relatie met vrouwen.
Vier vrouwen spelen een bijzondere rol in zijn leven.
In zijn boeken komen die vreemde, engelachtige wezens terug.
Dickens idealiseerde vrouwen tot engelen, haast een andere soort.
Mooi, niet slim, eerder kinderlijk maar tegelijkertijd verheven.
In zijn persoonlijk leven leverde dit wat problemen op.
Zo was zijn eerste liefde een onbereikbare dochter
van een bankier, die hem lang aan het lijntje hield
en uiteindelijk afwees (Maria Beadnell).
Een andere ‘Engel’ was zijn schoonzus die deel uitmaakte van
zijn gezin en heel plotseling stierf (Mary Hogarth).
Met zijn vrouw had Dickens 10 kinderen maar het huwelijk (22 jaar)
was niet gelukkig.
Het leidde uiteindelijk tot een financiële regeling,
een scheiding van tafel en bed.
Een werkelijke scheiding was in die tijd onmogelijk.
Nummer vier is de vrouw waar de film over gaat: Ellen Lawless Ternan.
Bewezen details van de relatie zijn schaars.
Maar velen herkennen haar in bijvoorbeeld Estella (uit Great Expectations).
De gespannen relatie tussen Pip en Estella en de uiteindelijk
onbeantwoorde liefde (in het originele einde van het boek, voor de uiteindelijk
uitgegeven versie herschreef Dickens het einde in een happy ending),
krijgen belangrijke plaatsen in de film.
Een van de biografen van Dickens; Claire Tomalin,
schreef een boek over die relatie met ellen Ternan: ‘The Invisible Woman’.
Mooi aan de film naar dit boek, is dat de film grotendeels vanuit
het standpunt van Ellen gemaakt is.
De maker van de film, Ralph Fiennes, slaagt er erg goed in
schijnbaar onrijmbare zaken te laten samenvloeien
tot een goed lopend en geloofwaardig verhaal.
Natuurlijk een verhaal met prachtige kostuums, in prachtige landschappen,
met mooie huizen en de gruwelijke levensomstandigheden
voor de lagere sociale klassen van die tijd (BBC!).
Trivia:
What’s in a name.
De tweede naam van Ellen is Lawless.
Letterlijk betekent dit ‘zonder wet’.
De Ellen in film is dat juist niet, ze is zich erg bewust
van de conventies, de wetten, die gelden in de samenleving
waarin zij en Dickens moeten leven en die
een relatie van haar met een getrouwde vader van 10 kinderen
nooit zou accepteren.
De film is binnenkort in de theaters te zien.
Gisteravond gezien:
The Wolf of Wall Street.
In de hoofdrol: Leonardo DiCaprio.
In deze film bewijst Leonardo zich als een veelzijdig acteur.
Dat geneuzel in Titanic was helemaal niets.
Maar hier een komische rol.
De film is over de top.
Maar is essentie legt het wel de graaicultuur van de banken,
verzekeraars, aandelenhandel en huizenhandel bloot.
De mechanismes die hier worden uitgelegd zijn de afgelopen
decenia ook werkelijk zo toegepast, en nog vrees ik.
In de film richt diCaprio zich heel regelmatig tot het publiek.
Op zich niets nieuws maar in een grote publieksfilm
zie je dat niet zo vaak.
De regiseur bouwt hiermee wel een relatie op met het publiek.
Te pas en met name te onpas komen bloot, sex, cocaine en
andere verdovende middellen, alcohol en vreemd gaan aan de orde.
En dan is er nog het F-woord.
Alles bij elkaar levert het een erg komische film op die voorbij vliegt.
Je verveelt je geen moment.
Verrassend is de invulling van de rol van tante Emma: Joanna Lumley.
De scene op de trap zal ons nog lang bijblijven als moderne slapstick.
Korte maar sterke rol van Matthew McConaughey.
In de overdrijving, de drugs, sex, alcohol en het f-woord is
het een remake van Scarface.
The Wolf of Wall Street.
Ik heb dit seizoen niet gezien tijdens de VPRO Dexter marathon.
Ik heb hem van DVD gezien.
Helees zette de lijn van voorgaande seizoenen hier hard door.
Vaak een ongeloofwaardig plot, heel veel toevalligheden.
Ook nu weer is het einde van de laatste aflevering verrassend.
Ik wil dus ook seizoen 8 zien.
Vanaf morgen kan dat bij de VPRO.
Die zenden het laatste seizoen uit.
Helaas doen ze dat om 23:05 uur. Dan slaap ik al.
Ik zal voor seizoen 8 dus een andere methode moeten zoeken.
Ook seizoen 5 heb ik nu gezien.
Het is duidelijk.
Seizoen 5 is het seizoen na seizoen 4.
Seizoen 4 was een prestatie voor het team
dat deze misdaadserie maakt.
Seizoen 5 was minder geinspireerd.
De grote vraag voor mij is nu:
is de magie van Dexter uitgewerkt?
Ik kijk uit naar seizoen 6 en 7.
Maar dat zal nog even moeten wachten.
Argusvlinder 