Ken Loach: Jimmy’s Hall

 photo DSC_4168KenLoachJimmysHall.jpg

“Work for need, not for greed” is de slogan waaronder je de film Jimmy’s Hall van Ken Loach kunt samenvatten.

Gisteravond zag ik de nieuwe film van Ken Loach.
De film bewijst dat een meeslepend verhaal niet automatisch
in een goede film resulteert.
Kosten nog moeite zijn er gespaard om het Ierland
van de jaren 30 van de vorige eeuw ons voor te schotelen.
De beelden zijn dus mooi, de kleding oogt authentiek, de muziek is goed,
de acteurs doen hun best en overtuigen en toch werkt het niet.

Het verhaal dat Loach hier vertelt doet mij denken
aan Novecento (1900), de film van regisseur Bernardo Bertolucci.
De thema’s zijn hetzelfde:
boeren moeten hun land pachten van rijke grootgrondbezitters.
Als hen dat niet lukt worden ze verwijderd. Armoede troef.
Crises op crises en geen werk.
De kerk, het leger en de industrielen steunen de grootgrondbezitters
in een poging alles toch maar vooral bij het oude te laten.
Novecento speelt in Italie, het fascisme komt op.

Het verschil tussen de twee films (afgezien van de lengte) is dat
de film van Loach wel erg zwart/wit is.
Novecento bevat veel meer grijs.
Daar zie je veel natuurlijker hoe het ‘goed’ en het ‘kwaad’
zich ontwikkelt in het leven van twee mensen
die elkaar van kindsbeen af aan kennen.
Maar je ziet ook hoe mensen vermalen worden door de bewegingen
die zich om hen heen manifesteren.
Hoe anderen gebruik maken van diezelfde bewegingen om
zich zelf in een betere positie te werken.

Jimmy’s Hall is daarmee een soort verfilmde documentaire.
Op zich niets mis mee, maar een goede film?
Nee.

 photo DSC_4166TicketJimmysHallKenLoach.jpg